znikam tak nagle

[evavere]

Chcialabym zapytać wszystkich, którzy mogą na ten temat cokolwiek powiedzieć:
czy znany wam jest objaw polegający na... no wlaśnie, na "zniknięciu". Bywa
tak, że będąc w grupie ludzi, niezależnie od tego, czy rozmawiam z nimi, czy
jestem tylko jako obserwator, mam nagle wrażenie, że przestaję "BYĆ"
(fizycznie), że moja osoba ulega redukcji do pary oczu, które śledzą tok
wydarzeń. Rzadziej zdarza się, że w podobny sposób "znikam", kiedy nie
znajduję się w towarzystwie ludzi, ale po prostu idę ulicą. Dodam, że
rozpoznano u mnie depresję. Czy to jakiś typowy objaw?

[villete]

Ja czasami też mam takie wrażenie ....to jest najprawdopodobniej spowodowane
niedotlenieniem mózgu....
Ps.Pozdrawiam.

[tms82]

evavere napisała:

> Bywa
> tak, że będąc w grupie ludzi, niezależnie od tego, czy rozmawiam z nimi, czy
> jestem tylko jako obserwator, mam nagle wrażenie, że przestaję "BYĆ"
> (fizycznie), że moja osoba ulega redukcji do pary oczu, które śledzą tok
> wydarzeń.
Ja to nazywam "dziwny swiat". Uczucie jakbym gral w jakims filmie.

> Dodam, że
> rozpoznano u mnie depresję. Czy to jakiś typowy objaw?
Jesli rozpoznano to znaczy, ze ja masz :) Jesli napisze tu jeszcze kilka osob
to pewnie bedzie znaczyc, ze typowy. Poki co juz nie jestes sama :)
Pozdrawiam
TMS

[evavere]

Dziękuję za wasze posty. To niedotlenienie mózgu mnie przerazilo, brr...
TMS - ja też miewam czasem uczucie tzw. dziwnego świata, ale moje znikanie to
chyba jeszcze trochę co innego. Inaczej mówiąc, rozróżniam dwie sytuacje: 1. to
ŚWIAT staje się dziwny, 2. Świat pozostaje jaki byl, tylko mnie już (fizycznie)
w nim nie ma. Nie wiem, które uczucie jest gorsze. W wersji pierwszej lepsze
jest to, że przynajmniej mogę polegać na samej sobie - ale z kolej świat
NORMALNY daje nadzieję powrotu do niego, a do czego wracać, gdy świat zwariowal?
Dziwnie się pisze o takich rzeczach z dystansu (leki). Jakbym pisala książkę o
kimś obcym.
W każdym razie trzymaj się i życzę jak najmniej dziwności, a jak najwięcej
normalności. Tylko co to wlaściwie jest ta normalność? :)

[evavere]

Dziękuję za wasze posty. To niedotlenienie mózgu mnie przerazilo, brr...
TMS - ja też miewam czasem uczucie tzw. dziwnego świata, ale moje znikanie to
chyba jeszcze trochę co innego. Inaczej mówiąc, rozróżniam dwie sytuacje: 1. to
ŚWIAT staje się dziwny, 2. Świat pozostaje jaki byl, tylko mnie już (fizycznie)
w nim nie ma. Nie wiem, które uczucie jest gorsze. W wersji pierwszej lepsze
jest to, że przynajmniej mogę polegać na samej sobie - ale z kolej świat
NORMALNY daje nadzieję powrotu do niego, a do czego wracać, gdy świat zwariowal?
Dziwnie się pisze o takich rzeczach z dystansu (leki). Jakbym pisala książkę o
kimś obcym.
W każdym razie trzymaj się i życzę jak najmniej dziwności, a jak najwięcej
normalności. Tylko co to wlaściwie jest ta normalność? :)

[zoltanek]

Grasz w counter-stike. W tej grze op śmierci możesz nadal chodzić po mapie,
oglądać rozgrywke jako spectator, ale jesteś niewidoczny. Może realia tej gry
przenosisz do rzeczywistości. Tak, to może być strach przed śmiercią.

[serfing]

Znikasz powiadasz?hmm to moze byc objaw malej samoocena twojej osoby przez
siebie a tak wogle radze isc tobie do psychoanalityka.Hey

[mskaiq]

Probuj wracac, mozesz. Ja kiedys potrafilem przestac isniec na chwile bo
tracilem swiadomosc mozna to nazwac naglym zasnieciem. Kiedy sie to pojawialo,
zmuszalem sie do pozostania przy swiadomosci i ignorowalem to. Zakazdym razem
zmuszalem sie do bycia i zachowania spokoju tak jakby nic sie nie dzialo. Jesli
wrocisz strachem ze cos jest zle z Toba to wtedy zaczyna sie powazny problem.
Zaczynasz sie bac, pojawia sie panika i wszystko sie nasila.
Nie wolno sie bac, strach to depresja, trzeba wierzyc, to wielka umiejetnosc
ale bardzo pomaga. Nic nie moze Ci stac pod warunkiem ze Sama nie zaczniesz sie
niszczyc a mozesz.
Serdeczne pozdrowienia.

[evavere]

Dzięki za rady :)
Częściowo już wcielalam w życie podobne rozwiązania. Np. gdy idąc ulicą czulam,
ze znów nachodzi mnie uczucie tej nierealności wlasnego istnienia, to
wyobrażalam sobie kogoś z moich bliskich idącego obok mnie. I wtedy mówilam do
niego "Nie pozwól mi zniknąć" (ściągnięte z "Buszującego w zbożu". Pomagalo.

[gazeg]

moja kolezanka mowila ze ma wrazenie ze wiatr ja gdzies poniesie bo jest taka
mala lekka jak listek. I ze potem nie bedzie umiala znalezc drogi zpowrotem do
domu.