ja chcę coś czuć...

[tinu]

ślizgam się po powierzchni, wszystko mi jedno
chwilami tylko jest gorzej, ale dzięki seronilowi, to już nie takie gorzej,
od którego wykręca żołądek

ale entuzjazm?
matko, kiedy ja czułam zadowolenie choćby?
inna sprawa, że może zbyt wiele bym chciała
może wszyscy tak mają - moja optyka zaburzona? wszędzie widzę takich co im
życie dokopało

już sama nie wiem o co mi chodzi - ale tak się czuję jak mydlana bańka
zaraz pęknę i zniknę

i dalej...

[tinu]

czego chcę - nie wiem
kim jestem - nie mam pojęcia
kim byłam - nie pamiętam
co jest dla mnie ważne - nic, niewiele
kim chcę być - kimś więcej
czego się boję - boję się, że tak będzie już zawsze
i że to też w końcu będzie obojętne

[kakofonia]

a ja wolałabym nie czuć nic, przynajmniej teraz. Niestety musiałam wyleźć z
łóżka, muszę iść do pracy. Dziś wszystko mi leci z rąk, stłukłam dwie szklanki
i wazon, kawa wylądowała na mnie i na dywanie. Może w drodze do pracy wpadnę
pod samochód. Może nie byłoby to najgorsze rozwiązanie.

[tinu]

z wpadaniem pod samochód to chyba też nie jest najlepszy pomysł
a szklanki? one już takie są

za to z pracą Cię rozumiem - szczerze współczuję, na ile potrafię :)
czasami praca bardzo nie w porę

[greta_30]

kakofonia napisała:

(...)musiałam wyleźć z
> łóżka, muszę iść do pracy.(...)
_____________________

a słyszałaś o zwolnieniach lekarskich? Polecam, mozna sie trochę "odroczyć w
czasie" i niektórym sie nawet udaje sie prawie dojść do siebie w tym czasie :)

[niutka]

Ja tez wolalabym nic nie czuc. Moze wtedy te okropne, tragiczne (dla mnie)
wspomienia sprzed 2,5 roku nie bolalyby tak mocno. A tak pojawiaja sie prawie
codziennie i spychaja mnie znowu na dol.

Niutka

ad dupam z takim życiem...

[tinu]

jedyne na co mam ochotę, to wejść do jakiegoś pokoju i zamknąć za sobą drzwi
i tam sobie pomieszkać
śpiąc głównie
i trzymając się z dala od lodówki
i nie używać lokówki
rączkami jak parówki
z oczami jak złotówki
rozumem czarnej mrówki
i z wolą bożej krówki

tinu...

[nevada_blue]

czy to Ty, czy to ja?
bo przestałam rozróżniać po przeczytaniu.. :)

chociaż ja akurat w tej chwili cieszę się, że nic nie czuję..
przynajmniej nie boli..
ale za niedługo ten stan też zacznie mi przeszkadzać..
ech, popaprane to wszystko.. :/

------------------------------
odkryto nowy podgatunek - homo depresus nonsensae

[tinu]

obiektywnie rzecz biorąc stan nie jest zły
tylko mnie jakby nie ma
dla świata nic to
i mnie jakby owo nic mniej przeszkadza

[emanon]

Za mało się czuje - źle.
Za dużo - źle.

Chciałbym czuć tyle ile powinienem. :( Bleee

czyli ile?

[tinu]

jeśli wiesz, to zostaniesz moim idolem :)

Tyle by było dobrze.

[emanon]

Niestety niewiem ile to :(

Jestem jak kamień.

[angharad]

Ja też Tinu.

Coś Ci opowiem. Tydzień temu osiągnęłam coś, o czym marzyłam kilka dobrych
lat. Marzyłam to dobre słowo, bo pogodziłam się już nawet z myślą, że się nie
uda. Ale od czterech miesięcy nadzieje nabrały rumieńców i intensywnie
pracowałam na ten sukces. No i mam. I co? I nic. Nic nie czuję. Tak jakbym
odhaczyła kolejny nudny punkt programu i z powrotem "ODWIESIŁA SIĘ DO SZAFY".

Piszesz, żę być może zbyt wiele byś chciała, że może wszyscy tak mają?
Prawda. Może i "wszyscy" tak mają. Tylko ja nigdy nie byłam "wszyscy". Dla
mnie nie było rzeczy niemożliwych. Dodrapywałam się do marzeń, dodłubywałam
własnymi łapskami, często płacąc wyższą niż inni cenę. Ale mimo to, a może
właśnie dlatego mnie to cieszyło!

>wszędzie widzę takich, co im życie dokopało
A ja też wszędzie ich widzę. Ale widziałam ich całe życie i mnie samej życie
dobrze dało w kość. I cieszyło! Jak cholera jasna! A teraz "pyk" i żeby
nawet wstał z grobu Leonardo, Nietzsche, Elvis i Bob Marley i wszyscy razem
odtańczyli kankana na moim kuchennym stole, to i tak było by mi to obojętne.
Jestem jak kamień.

Nie wiem. Mam jakiś pomysł. Coś mi się kluje. Napiszę jeszcze.
Pozdrawiam.
angharad

[uri_ja]

Tinu,
nie wiem co gorsze, nie czuć, czy czuć za wiele...ja ostatnio jestem jak
nadszrpnięta struna gitary, która nie może przestać drżeć,góórrra, dóóółłł (nie
chodzi mi o górki i dołki, ale jakieś takie drrrrgggaaannie)...

[jureker]

Chyba raczej chcesz czuć coś innego niz czujesz w tej chwili...Był tu taki
wątek, jak sobie ludzie radzili kiedys z depresjami. Ja myślę, że brali
zazwyczaj życie takie, jakim było. Zajęci bylismy szukaniem czegos na ząb. Nie
czytaliśmy w kolorowych czasopismach, że orgazm się należy. Stad na malunkach
Boscha tylu zadowolonych z zycia pokurczów bez rąk , nóg i nosów i z czyrakami
pod okiem. DZiś mamy osiągnąć model z jakiejś Gali czy innej Vivy. Mam byc
wyjątkowym supermanem z kasą i klasą. Reszta g... warta. A z definicji wyjatek
to rzadkość. Myślę że dlatego tak sie nam to pi...li.

[tinu]

może?

> DZiś mamy osiągnąć model z jakiejś Gali czy innej Vivy. Mam byc
> wyjątkowym supermanem z kasą i klasą. Reszta g... warta. A z definicji
wyjatek
> to rzadkość. Myślę że dlatego tak sie nam to pi...li.

idę popieścić moją duchowość rodem z vivy

[jureker]

che, che, przecież nie to miałem na myśli. Bardziej siebie.

[tinu]

no to jest nas dwoje obrazkowych
;)

[evavere]

znam to- to wrażenie, że wszelkie uczucia są NIE TWOJE.
U mnie jednym z pozytywnych skutków dzialania leków bylo przywrócenie wrażenia
identyfikacji z wlasnymi emocjami. To byla ulga - czuć wreszcie irytację z
jakiegoś POWODU a nie ten ogólny wkurw na życie. No i tak to sobie tlumaczę jak
mi smutno - przynajmniej to jest MÓJ smutek

[tinu]

chociaż mam jeszcze dwie rzeczy:
(oprócz ogólnego w...wu na życie)
- lęk, że znowu coś spartolę nieodwracalnie
- instynkt włażenia do jamy (zamknąć - cicho - ciemno - spokój)

i lubię noc - potem nieprzytomna przez dzień cały chodzę
ale w nocy, kirdy jestem sama mogę udawać, że jestem normalna

[carlabruni]

droga Tinu.
Tak troszecze Cię rozumię. Ja tez czasem nie wiem czego chcę. dobrze, że
seronil ci pomaga.Ciesze się strasznie z tego. U mnie jest tak, że za bardzo
chcę byc adorowana przez swojego partnera mimo iż wiem, że on naprawde mnie
kocha. Związek- jest to chyba jedyna taka rzecz, której naprawde się boję. Boję
się, że facet przestanie mnie kochać.Boję się z nim być, ale cały czas walcze o
własne szczęście. Jestem tego warta!!!Tobie tez tego życzę. nawet jesli nic nie
czujesz to walcz! Przesyłam Ci buziaki.

Dziękuję za odpowiedzi, wyjaśniam... staram się...

[tinu]

Tak trudno napisać coś więcej niż kilka zdawkowych zdań. Coś dla zabawy, coś dla
informacji, takie małe i nieistotne, namiastka rozmowy. I prawdziwego życia.
Obecność na forum – wejście w jakiś nieprawdziwy świat wymiany prawdziwych myśli.
Może to dla mnie zbyt wiele? Nie jestem nikim więcej tylko sobą, mogę tyle ile
potrafię, nie będę bardziej przenikliwa i dosadna niż pozwoli na to mój umysł.
Nienawidzę jego ograniczeń. Nie potrafię się pogodzić z tym, że nie mam odwagi
być tym kim mogłabym być. Potrafię tylko tupać i żądać. Więcej, lepiej,
przyjemniej, kolorowo. Nie potrafię żyć z tym, że nie będę tym kim bym być
chciała. Nawet nie wiem czy te moje wyobrażenia to cecha indywidualna czy
wdrukowana masowa wola bycia niezwykłym.

Człowiek jest tym co czyni. Ja jestem tak zredukowana, że życie to, które mam, i
które powinnam przeżyć na własną miarę, nie ma uzasadnienia. Skorupa człowieka,
skóra – nadmuchany balonik – i chodzi. Założenie przyjęte dawno, że jeśli nie
stanie się coś co mnie wytrąci z rutyny nicnierobienia, ukrywania się,
balansowania oby przetrwać to odbiorę sobie życie. Żyć bez sensu nie trzeba –
takie to naiwne, głupie i niegodne. Ale to ja. Już nie tak, źle to wyrażam –
chciałabym byście mnie zrozumieli. Tylko po co? Kim jestem byście to w ogóle
czytali, kim jesteście, żeby to było ważne? Nie mam siły myśleć, wszystko
ucieka, piszę zbyt wolno... Jestem dzieckiem, smutnym i dziwacznym. Nigdy nie
będę kobietą, choć teoretycznie od dawna nią jestem. Mogę tylko na nie patrzyć.
Są takie dzielne, pchają się do przodu bez względu na całą beznadzieję. I nawet
jeśli to jak żyją jest małe i nieważne, to do tego trzeba odwagi...
Pogodziłam się z wieloma rzeczami. Z tym, że nigdy nie będę miała rodziny, że
nie będę świetna w tym co robię. Nie mogę się jednak zgodzić na ubóstwo swojego
umysłu.
Leki przytępiają. Nie boli, nie chce się krzyczeć, płakać, krzywdzić siebie. Ale
nic nie odeszło, wszystko to jest. Stłumione, schowane, przyczajone. I wiem, że
nie ma nadziei. Nie potrafię się ruszyć, nie potrafię być. Moje życie odmierzane
jest czasem, który pozostał tym, wobec których mam obowiązki. Którym nie zrobię
ostatecznego świństwa, największego jakie można uczynić bliskim.
Wiem, że to nie jest ważne. Zawsze są inni, którzy pchają nasz świat. Ku
lepszemu, gorszemu – byle pozostał w ruchu. Ja jestem tylko własnym
niespełnionym marzeniem.


Nawet nie chce mi się czytać tego co napisałam, bo to nie miało być tak. Miało
być zrozumiale.
Pokory, pokory...

_

[emanon]

[vinja]

Przeczytałam ...Tinu , przytulam Cię w myślach...
v.

[emarcki]

Witaj Tinu

Podziwiam Twoj wewnetrzny spokój - gdy piszesz, dając kawałek swojej intymności. Podziwiam Twoja wolę walki (wiernie kibicuję!). Staram się zrozumieć, dlaczego próbujesz tutaj zakreślić swój - portret.
Pisząc na Forum, "wymieniając myśli" - jesteś. Wyłączasz komputer, pozostajesz taka sama, szczera. Imponuje mi Twoja umiejętność chłodnej, rzeczowej analizy.
Ja - uciekam właśnie od tego, co przemyślane, boję się zostać sam na sam z "wnioskami końcowymi". Dlatego miewam chwile "lepsze" (od gorszych), kiedy człowieczek marzy, snuje plany, buduje w sobie siłę (choćby złudne poczucie siły).
Ale ta moja paskudna maniera "rozsądnego" przemmyślenia problemu bierze zawsze górę - a że "życie jest okrutne" - znowu wracam do moich ukochanych wniosków. Końcowych. Nie uciekniemy - zbyt daleko, wystarczająco daleko, no, chyba że bezpowrotnie. Ale Ty nie pakujesz się, nie masz na to najmniejszej ochoty - i ja mam świadomość, jaką realną wizją jest takie "wyjście" z sytuacji zwanej byletrwaniem, ale i ja nie pójdę tam - chyba że przestanę mieć chwile "lepsze", "wymianę myśłi" i marzyć.
Trzymaj się - prosto
Emarcki

emarcki - może przeczytasz...

[tinu]

Odpowiedź na to dlaczego tak piszę (pisałam):

- ekshibicjonizm
- samotność
- komfort wymarzenia sobie, że tutaj mogę znaleźć pokrewne istoty
- blada nadzieja, że może jestem coś warta

Pozdrawiam :)

i jeszcze

[tinu]

chyba chciałam żebyście mi powiedzieli kim jestem

bu ha ha ha

(to śmiech b. żałosny)

[emarcki]

Tinu

Bądź

Emarcki

[nevada_blue]

to jest bardzo zrozumiałe..
dla mnie aż za bardzo nawet, bo jakbym czytała o samej sobie..
ale Ty przynajmniej potrafisz to doskonale opisać..
ja nawet tego nie.. :(

ściskam Cię jak tylko mogę najcieplej :)

[nevada]

----------
odkryto nowy podgatunek - homo depresus nonsensae

Długie, może choć trochę na temat...

[angharad]

Kochana Tinu,

Czytam to co napisałaś, przymierzam się do odpowiedzi i ciągle brakuje mi słów,
wszystko, co umiem napisać jest jakieś płaskie, sztywne, niedostateczne. Znam
podobne do twojego stany, choć prawdopodobnie w lżejszym stopniu mnie
dotykają. Któż to może zresztą wiedzieć, w końcu nawet gdy nie oddziela nas
ekran monitora i tysiące kilometrów, nawet gdy jesteśmy specjalistami, czy
możemy wniknąć w duszę drugiego człowieka?

Jedno wiem na pewno. Ja mam wściekłą pasję i ty masz wściekłą pasję. Palący
wewnętrzny ból, szaleńczą potrzebę żeby coś się „zadziało”, żeby każdy następny
dzień przybliżał nas do spełnienia, żeby żyć twórczo, dawać i zbierać owoce,
kochać i być kochanym, tworzyć, przeżywać ból tworzenia, rozterki procesu
twórczego, w końcu należne mu spełnienie. Kiedy tego wszystkiego brakuje –
więdniemy. Kiedy jest dobrze, stabilnie, cicho i bezpiecznie – niby idealnie –
więdniemy i zasypiamy.

Tinu, pełno nas w literaturze. Te
wszystkie „trzydziestoletnie”, „kameliowe” „dojrzałe”, niezależnie od wieku
jesteśmy żądne twórczego i żarliwego, płomiennego i pełnego życia przez
wielkie ”Ż”. I zapewniam cię, że to nie jest złe, dziecinne, głupie, ani
pretensjonalne. Zapewniam Cię, że jeśli ktokolwiek by z tego kpił, nie ma
racji. To nie jest egzaltacja. To prawdziwa, wewnętrzna witalna potrzeba.

I teraz blokada. I teraz szlaban na odczuwanie. Bo świat nie lubi takich
jednostek, dopóki ciężką pracą, determinacją nie NAKAŻĄ mu się akceptować. O!
Tak, wówczas cały świat padnie im do nóżek. Społeczeństwo odrzuca takich jak
my szaleńców, robi wszystko by przenicować ich na tradycyjno- mieszczańsko-
przyzwoite klony, wpisać ich w jedynie słuszny „papierowy” model, aż do czasu
kiedy nie zmusimy go by się nami zachwycił. Problem w tym, że nie jesteśmy na
tyle silne, by walczyć ze światem, że taka walka nawet nas żenuje. Nie chcemy
się popisywać, przypodobywać, adorować świata. Niechże wreszcie znajdzie się
jeden sprawiedliwy, kto doceni nas takimi, jakie jesteśmy...

A jeśli nie znajdzie się na czas... Ano, jeśli nie znajdzie się na czas
zaczynamy się biczować, oskarżać, o to, że za mało dajemy, a za dużo chcemy, o
brak zdolności, predyspozycji, o głupotę, naiwność, dziecinadę, słabość i
ubóstwo charakteru. O to, że wszyscy inni dają radę, a tylko my jakieś takie
do niczego... I o zgrozo! Przyczepia się depresja i zaczynamy wcielać w życie
tę samospełniajacą się przepowiednię. Odmawiamy sobie prawa do spotkań z
ludźmi, których lubimy i cenimy (na co im nasze towarzystwo-mają lepsze),
odmawiamy sobie prawa do twórczości (eee... co tam, kogo to właściwie
interesuje), odmawiamy sobie prawa do wszystkiego, co ma dla nas znaczenie.
Tym samym odmawiamy sobie prawa do szczęścia i godnego życia.

A ja Ci coś powiem: Jesteś ostatnią osobą, która by nie zasługiwała na
szczęście i na siłę, by je realizować. To właśnie tacy wrażliwi ludzie
zbudowali kulturę i cywilizację. Prawda, że często wielkim kosztem. Ale
pamiętaj: Tak na prawdę, To nie Ty powinnaś przypodobywać się światu, tylko on
powinien zabiegać o Ciebie. Bo to nie Ty jesteś pustym balonikiem!

Pozdrawiam Cię.
Z głębi serca życzę Ci żebyś żyła pełnią życia, bo kto jak kto, ale Ty masz do
tego święte prawo.
Angharad

[greta_30]

Ładny wątek. I taki... poetycki sie zrobił :) fajnie.

Też nie znoszę tej obojętności... uważam że to chyba najgorsza rzecz jaka może
przytrafić się człowiekowi. Często mówiłam, że wolałabym nogę uciętą, zyłę
zmiażdżycowaną, albo nierówno pikające serce mieć - niż to... To kurestwo
(przepraszam za wyrażenie) cholerne, które neguje to, co najbardziej cenię w
rodzaju homo sapiens. Że czuje, że myśli, że potrafi myśleć abstrakcyjnie.
Chociaż... hihihi, w deppresji też myślę abstrakcyjnie, hihiii ... dla zdrowych
mnie słuchających ;)
Pozdrawiam
Greta

dłubanina

[angharad]

Tinu,
Tak mi sie nasunęło: Czy Ty dajesz sobie prawo do zabawy, do jakiegos rodzaju
jak to nazywam: "autoterapii dłubaniną", żeby nie nazwać tego
górnolotnie "terapią przez sztukę"? Pytam, bo we wszystkim co piszesz, jest
ukryty jakiś ogromny potencjał emocjonalny i widoczny strasznie ciasny kaganiec
założony na swoje instynkty. Z reguły jest tak, że wrażliwcy są swego rodzaju
perfekcjonistami. Ponieważ zauważają wokół więcej niuansów życia, chcieliby
partycypować w większej niż inni ilości jego dziedzin. Tego nadmiernego głodu
nigdy do końca zaspokoić sie nie da i to po kawałku wrażliwca zabija.

Mówię o terapii tworzeniem, dłubaniną bo nieustannie mnie stawia na nogi
psychologia Junga, który wierzył w uzdrowieńczą moc procesu twórczego. Sam
zaszywał się w swoim domku nad jeziorem i pozwalał sobie na budowanie tam z
kamieni i mułu, szałasów z patyków i podobnych "głupot". Jak zapragnął
wybudować wieżę, jako rodzaj archetypicznej formy pustelni, to już w podeszłym
wieku, niemal własnymi rękami ja postawił. Można powiedzieć: "ależ on musiał
byc pełen entuzjazmu!", a tu niespodzianka... otóż według niego właśnie, co
zresztą od lat sprawdzam na własnej skórze, proces twórczy rozbudza ten
entuzjazm. Często w sposób absolutnie niemal magiczny.

angharad

ale jestescie wykreceni

[raptusos]

po weekendowej imprezie-jak ostro dam w palnik
wttedy wyrko tv i zeby nikt mi nie przeszkadzal

DO ANGHARAD

[tinu]

poruszyłaś czułą strunę

Dwa dni zastanawiałam się co odpisać - od pierwszego postu.
Kiedy pojawił się drugi, przez godzinę (albo dłużej) siedziałam z kulą w
żołądku... Bo to co piszesz takie prawdziwe, i kaganiec, i odbieranie sobie
kolejnych praw...

A tu nagle - jej - ja też mogę...


Tylko, że chyba nie mogę... (tu: przymus napisania wielkiej powieści
europejskiej i cała reszta...)


Ale bardzo dziękuję za to co napisałaś... i jeśli kiedykolwiek zabiorę się za
jakąś wieżę z patyków, to będę wiedziała komu ją dedykować.

Jeszcze raz dziękuję

[zoltanek]

Kurde. Coraz bardziej mnie zadziwiacie. Sami artyści wśród Was. Ja niestety nie
jestem artystą :(. Chyba do Was ni epasuje.

dynia zamiast głowy?

[veneda]

Pięknie to napisaliście. Też bym tak chciała ale już nie potrafie. Jestem mało
kreatywna. A właściwie w ogóle nie jestem kreatywna. Chce coś wymyśleć i czuje
kompletną pustkę w głowie, jakbym jej wcale nie miała. Kiedy chce sobie coś
przypomnieć moja głowa też znika.
Najgorsze jest to że kiedy jednego dnia jestem skrajnie zdołowana i myśle o
samobójstwie to na drugi dzień pozostaje tylko pustka uczuciowa - nie ma ani
smutku ani radości. Żałosne!