Nieszczęśliwi, zakompleksieni i samotni...

[negatywista]

Czym się w życiu zajmujecie oprócz koncentrowania się na tym, że jest wam
źle, że jesteście niespełnieni, odrzuceni i w ogóle zabłądziliście gdzieś
kiedyś i nie możecie wrócić na tory normalności? Czy coś was interesuje, czy
coś może was porwać, czy przy czymś możecie się jakoś zapomnieć, czy macie w
co uciekać i czy w ogóle cokolwiek jest dla was w życiu ważne? Czy w stanie
permanentnej frustracji i braku poczucia sensu i stabilności można w ogóle
jakąś pracę wykonywać skutecznie, chociaż rzetelnie? Czy nie paraliżuje was
wasza sytuacja na zasadzie przykładowego schematu: po co zgłębiać wiedzę, po
co mi kariera naukowa, doktorat, profesura - skoro moje życie osobiste i
intymne jest i prawdopodobnie będzie fatalnej jakości? Bardzo mnie to
interesuje.

[f_durkee]

owszem, jest parę ważnych rzeczy, parę celów ponadjednostkowych, żeby nie
powiedzieć – idei, które mnie czasowo pochłaniają. tylko czasowo niestety, bo
z reguły górę bierze balast lęku przed ludźmi, chorobliwej samoświadomości,
przewrażliwienia etc.. i koło się zamyka.

[mskaiq]

Mysle ze piszesz o motywacji. Jest bardzo wazna. Jesli jest i jakakolwiek by
nie byla to jest dobrze. Pozwala przelamac wszystkie bezsensy ktore w nas
tkwia. Mysle ze kazda motywacja ktora pozwala nam zyc ma sens. Nie ma znaczenia
czy jest to profesura czy pieniadze czy zwykle zainteresowanie.
Serdeczne pozdrowienia.

[50latka]

negatywista napisał:

po
> co mi kariera naukowa, doktorat, profesura - skoro moje życie osobiste i
> intymne jest i prawdopodobnie będzie fatalnej jakości? Bardzo mnie to
> interesuje.

Tak, dokladnie to powyzej.

ja na sile wszystko robilam - szkola, studia, wierzac ze moja osobista sytuacja
sie zmieni. Nie zmienila sie. Jestem wyksztalcona osoba wszechstronnie,
pochodze z rodziny inteligentnej. Ale emocjonalnie jestem wielkie zero. Pelno
kompleksow, napiecie, stres i ta choler.a depresja.

[zimowysen]

Mam trochę podobnie jak powyżej. Jestem na studiach, bo miałam nadzieję, że
wyrwę się z tego błędnego koła samotności. Na razie mi się nie udaje, chyba
dlatego, że nie umiem być z ludźmi, tak jak nie umiem być sama, oni to
wyczuwają. Nie widzę sensu tych dalszych studiów i jestem przerażona.

dyplom górnictwa 9strzeliłam) nie jest

[greta_30]

przepustką do świata dobrych kontaktów z Bliźnimi. I żadna gwarancja na sukces,
ale może pomóc. Zależy od człowieka jak wykorzystyje swoją wiedzę. tak mi się
wydaje, przynajmniej.
greta

poradzę Ci jak mi sie tu radziło: lakonicznie i po

[greta_30]

chamsku: nie bądź mazgaj! zmień to!
hehehe, i jak Ci? przykro, nie? tak sie starałaś a jakaś małolata mówi Ci że to
za mało... cóz, musisz z tym żyć
greta

[mskaiq]

Emocjonalnosc mozna kontrolowac i to wcale nie jest takie trudne. Aby ja
kontrolowac trzeba przebywac jak najwiecej na powiertrzu, biegac, spacerowac,
jedzic na rowerze itp. Wiek nie stoi na przeszkodzie ja bigam z pania ktora ma
79 lat. ja robie swoje kilometry a Ona swoje.
Rowniez wazny jest sposob odzywiania, papierosy herbata kawa to wszystko
zwieksza emocjonalnosc.
Reszta zalezy od naszej otwartosci do wszystkiego co nas otacza. Niezwykle
wazna jest otwartosc do ludzi. Bez nich trudno znajdowac sens tego wszystkiego,
zreszta na tym forum jestesmy po to aby sie kontaktowac z innymi. Nie mozna
negowac, im wiecej jest tego w nas tym wiecej jest depresji.
Serdeczne pozdrowienia.

[o0oo]

Mnie wogole zastanawia na tym forum, wszyscy pisza jaki kiepski maja stan, ze
to juz nie depresja ale conajmniej psychoza i calkowite rozpady osobowosci a
pozniej wychodzi ze maja prace i problem jest ten sie w niej nie spelniaja,
maja narzeczonych ktorzy sa im podpora, robia studia ale problem w tym ze moga
miec egzamin poprawkowy. Kurwa, czy tylko ja zjebalem zycie na forum depresja?

[thistle1]

oOoo
czytam czsami Twoje wypowiedzi i odbieram Cię jako mądrego gościa.skądś tę
madrość musisz czerpać...
dlaczego uważasz,że masz zjebane życie?

[grof]

A jesteś pewien, że zjebałeś życie?
Może masz coś, czego "Ci inni" nie mają, ale tego nie zauważasz, bo przecież Ty
nie skończyłeś studiów (zgaduję) i nie masz narzeczonej (zgaduję), a przecież
to jest w życiu najważniejsze! Nie dla każdego... Zresztą, przecież nie ważne
jaka jest rzeczywista sytuacja danej osoby, lecz subiektywna percepcja tejże.
Tak, wiem, że to banał.
Pozdrawiam serdecznie! Bardzo lubię Cię czytać!

[thistle1]

grof ,racja ,subiektywna percepcja

oOoo, spokojnie. ja 5 miesięcy temu czytając

[greta_30]

to Forum beczałam jak bóbr i wyłam, że taki ze mnie cienias bo oni tacy dzielni
a ja znowu w szpitalu, znowu bez pracy i Dziecko mnie opluwa... czas i praca nad
sobą - nie ma inaczej.
trzym się
grecia, hehe ;)

[lucyna_n]

Przeciez masz dopiero 19 lat to jak mogles zjebac swoje zycie? Ta mozliwosc dopiero przed
Toba.
Depresja Ci wyszarpala kilka lat ale zasadniczo zycie dopiero przed Toba.
Wogole od jakiegos czasu piszesz jakbys Ty to nie byl ten sam o0oo czy cos sie stalo czy po
prostu ogolnie nastroj Ci siadl. Zaczynam sie martwic o Ciebie .Serio:(

[o0oo]

skad ten pomysl ze mam 19 lat:) fakt dojrzale to ja sie tu nie zachowuje,
niestety mam wiecej

To sie wyglupilam...

[lucyna_n]

Ktos tak napisal ino nie pamietam kto ale ja go znajde:))
Tez sie troche dziwilam ze Ty za madry
jestes jak na 19 ale wiesz wszystko jest mozliwe. A duzo wiecej masz??

oOoo - oszukałaś nawet grete, no no spryciarz...

[greta_30]

[lucyna_n]

widze ze nie ja jedna w tym klubie.

[thistle1]

na pytanie postawione przez Negatywistę odpowiem,że miałam swoją
odskocznię,którą była psychologia,to była moja pasja,skończyłam rok studium
socjoterapii,chciałam pomagać ludziom nieszczęsliwym.robiłam też awans
zawodowy,napisałam program dla dzieci nadpobudliwych i nieśmiałych,chciałam
prowadzić z nimi zajęcia.dzięki temu zapominałam o swoim złym stanie
psychicznym.
niestety moje plany zawaliła depresja,która w ostatnim czasie bardzo się
nasiliła.przestałam radzić sobie na zajęciach socjoterapii.żeby pomagać
innym,trzeba samemu być zdrowym psychicznie.musiałam to przerwać.od tej pory
jest ze mną gorzej,bo myślę o sobie,mając swoje zainteresowania,zapominałam o
swoich problemach,a teraz muszę przyjrzeć się swoim uczuciom,leczyć się.dzisiaj
w wolnych chwilach sięgam po książki psychologiczne ,ale z moich ambitnych
planów nici,ale nie wykluczam,że kiedyś do tego powrócę,na razie muszę zająć
się sobą.mimo depresji widzę sens zycia i wierzę,że coś się w nim zmieni.

moja największą pasją jest życie.... a ściślej

[greta_30]

mówiąc człowiek w nim sie próbujący odnaleźć. szerokie spekrtum, bo przewalam
sie przez wszysko: moralność, filozofię, anatomię, kulturoznawstwo, psychologię,
a przez fakt że choruję - rónież psychiatrię. Mój pomysł na życie: przeżyć je
nalepiej jak potafię. Dać soś od siebie, bo mam taki imperatyw. Życie dla siebie
mnie nudzi i przeraża. Nie przyszłam na świat żeby cierpieć i być samotna. Za
cenna jestem. tak byślę... i jaka skromna... ;))
greta - bo tak!

a zawód dobrałam sobie do tepperamentu

[greta_30]

jestem grafikiem komputerowym. Nie pracuję u kogoś, bo jak choruje to mnie
wywalają. mam firmę w domu, swiadczę usługi. da się wyżyć choć kokosów nie
zarabiam. Dobrze że stary poluje, bo czasem na chleb nie starcza... ale za to
nikt sie nade mna nie wytrząsa kiedy mi gorzej.
greta - bo tak!

[o0oo]

greta_30 napisała:

Dobrze że stary poluje, bo czasem na chleb nie starcza...

na kaczki w Parku Saskim?

nie w avonie, tez jest grafikiem. Na kasę poluje

[greta_30]

[mskaiq]

Napisalas Greto
Życie dla siebie
mnie nudzi i przeraża. Nie przyszłam na świat żeby cierpieć i być samotna. Za
cenna jestem. tak byślę... i jaka skromna... ;))

Nic dodac, masz racje.
Serdeczne pozdrowienia.

o rety, poprawił mi sie humor od Ciebie, dzięki ;)

[greta_30]

jesteś dobry kumpel! Masz browara! ;)))) hehehe.
grecia ;)

[another_story]

Im więcej mam lat, tym mocniej utwierdzam się w przekonaniu, że moje położenie
jest cokolwiek ekstremalne. Nie mogę robić sobie nadziei na "szczęśliwe życie"
w konwencjonalnym znaczeniu tego wyrażenia. Nie będzie mi dana ani miłość, ani
własna rodzina, ani inne elementy tzw. stabilizacji. Oczywiście, trochę się
jeszcze przeciw temu buntuję, ale fakt pozostaje faktem. Przed samobójstwem
powstrzymuje mnie jednak pewna iluzoryczna nadzieja: może uda mi się do czegoś
w życiu dojść, chociażby na płaszczyźnie naukowej? Nie ukrywam, że mam zamiar
się o to postarać. Do cholery, coś mi się przecież należy w ramach rekompensaty
za wszystkie doznane upokorzenia. Jeśli nie wyjdzie - trudno, kolejny kopniak
od losu. Przeczytanych książek nikt mi tak czy inaczej nie odbierze.

Czasami te plany wydają mi się rzecz jasna śmieszne i żałosne, pozbawione
realnych podstaw. Ale na ogół tylko dzięki nim żyję. Ciekawe, co zrobię, jeśli
okażą się one niemożliwe do realizacji.

Negatywisto - fajnie, że jesteś.

[greta_30]

nie wiem co z Tobą jest NIETAK, ale zapewniam Cię, że każdy na tym świecie ma
możliwość realizacji swoich marzeń... Przykłady: nie możesz mieć dziec? -
adoptujesz azjatę, jesteś lesbijką? - zakładasz rodzine inną niż wszyscy, jesteś
ułomna i normalni Cię nie chcą? - znajdujesz sobie kogoś podobnego, albo
otaczasz sie ludźmi takimi ja ja, na przykład. I szafa gra! Uwierz w to, bo
inaczej będziesz nieszczęśliwa i gucio osiągniesz.

do another-story, ale nie tylko...

[negatywista]

Na Twój głos, przyznam się, że czekałem najbardziej. Nasza sytuacja jest chyba
w zasadzie podobna - moje życie również jest, nazwijmy to
ekstremalne. "Szczęśliwe życie" mnie również nie czeka, nie widzę jasnych
punktów na horyzoncie - mój problem tkwi jednak w tym, że ta świadomość dotarła
do mnie stosunkowo niedawno, po latach histerycznego rzucania się na wszystkie
strony i chwytania się wszelkich możliwych brzytew, aby tylko wynurzyć się na
powierzchnię "normalności". Byłem jakby pijany iluzją, że mogę dużo osiągnąć,
że wszystko przede mną - tysiące możliwości i żadnych ograniczeń, a moje
ewidentne wady tak naprawdę nie są żadnymi wadami, albo są bez znaczenia.
Nie udało mi się to i już nie uda, chciałbym móc przybrać taką stoicką postawę
jak Twoja, ale cały czas niezaspokojone namiętności narosłe latami ścierają się
we mnie, napięcie nie chce puścić. Marzenia o przyszłości, w które uciekałem
przez całe życie przed beznadziejną teraźniejszością, okazały się raz na zawsze
niemożliwe do spełnienia, a ja pozostałem zawieszony w próżni. Rezultat tego
jest taki, że nie jestem w stanie w nic się zaangażować, nawet w przeczytanie
książki - nic mnie nie interesuje, wszystko jest mi absolutnie obojętne. Żadne
wartości nie istnieją, bo nic mi już na świecie nie da szczęścia, a każda moja
tymczasowa satysfakcja jest bez znaczenia. Rodzice kiedy mnie wychowywali,
nauczyli mnie podejścia, że wszystko, co robię, robię by być szczęśliwym w
przyszłości - wszystko co robiłem, każde przejawy mojego działania, to były
jakby cegiełki, które miały budować moją nieokreśloną, odległą w czasie,
idylliczną dorosłość. Dziś wiem, że nie nastąpi już żadne wielkie wybicie się,
moje życie zawsze będzie chaotyczne, tak jak do tej pory, że moja słabość,
ukryte lęki i moje naturalne ograniczenia zatriumfują.
Tylko, że z drugiej strony boję się śmierci jakoś irracjonalnie i chciałbym,
żeby moja egzystencja, przynajmniej na najbliższe lata, przybrała jakąś formę.
A ja leże pod kołdrą i nie wiem czego chce - a raczej wiem, że nie chcę
niczego. Chciałbym czymś się zainteresować, w coś wsiąknąć, w coś uciec - ale
nie mam w co. Co daja ci przeczytane książki? Co jest w nich, co Cię interesuje
w świecie? A może jesteś wierząca i czekasz na lepsze życie. Ja w nic nie
wierzę, dla mnie wszystko to absurd.

Do Negatywisty

[another_story]

Napiszę Ci maila, mogę? Najchętniej jutro, bo muszę sobie przemyśleć Twój post.

[negatywista]

Jasne, czekam. Ale napisz najlepiej na konto [e-mail]
pozdrawiam

w pochwale absurdu tez można znależć ukojenie

[greta_30]

od dziecka zaczytywałam się Toporem i Vonnegutem. Lektury tych książek
uświadomiły mi, że tak na prawdę nikt nade mną nie czuwa, nikogo tak na prawdę
nie interesuję i wszyscy tak po prostu se żyją bezmyślnie, bo życie tak jest
absurdalne, że nie ma SPOSOBU, ani algorytmu... Płyniemy po tym oceanie
beznadziei i dobrze! Niech będzie! Nie ma sensu dla grety? greta sobie poradzi!
wymyśli własny cel i zawalczy o marzenia, bo skoro juz tu jest (a sie nie
prosiła, pamiętajcie o tym) - to wyciśnie to życie jak cytrunkę ;) Tyle lat
leżałam i śmierdziałam, żarłam tablety które mnie roztyły i zmieniły wyraz
twarzy na otąpiony do granic człowieczeństwa... Kogoś to obeszło? A skąd! Niby
taka pomoc, niby wszyscy współczuli, ale tak na prawdę w dupie mieli i zamykali
w szpitalach żebym tam zdychałą, bo żal było patrzeć na wrak człowieka...
Powstałąm i nie położę się już!!! mam 34 lata i życie dopiero teraz dla mnie się
zaczyna. Odchowałąm dziecko, mam dla niej mieszkanie - teraz moja kolej na życie
prawdziwe. Tak właśnie postanawiam niniejszy.
greta - bo tak się walczy z depresją!

Wrażenie...

[morgana_le_fay]

Mam coraz silniejsze wrażenie, że Greta to ja, tylko bardziej...

[lucyna_n]

Po raz setny i nie ostatni
Malenka jestes Wielka!!!!

[nevada_blue]

mnie ratuje czasem pisanie..
i nie ukrywam, ze to własnie chciałabym w życiu robić..
i podróżować..
na razie jednak nie zapowiada się na rychłą realizację..
choć ciągle czekam na list od wydawcy..
wysłałam parę swoich wierszy..
może akurat?..

a tymczasem możemy publikować Cię na naszej

[greta_30]

depresze. Otwarcie już w lato! Pozdry Nevadko!

[pan_coito]

> po co zgłębiać wiedzę, po
> co mi kariera naukowa, doktorat, profesura - skoro moje życie osobiste i
> intymne jest i prawdopodobnie będzie fatalnej jakości?

Pracuję w zawodzie i poza zawodem po to, żeby zapomnieć o jakości swojego życia
osobistego. Nienawidzę wracać do pustego mieszkania, nie cierpię nie mieć nic
do roboty - wtedy moja samoświadomość podsuwa mi na tacy wyłącznie obelgi.

[orlando10]

negatywista napisał:

> Czym się w życiu zajmujecie oprócz koncentrowania się na tym, że jest wam
> źle, że jesteście niespełnieni, odrzuceni

1. Moja praca, która jest dla mnie spełnieniem marzeń i którą mogłabym
wykonywać nawet za darmo (nie, nie walczę w kisielu ;-)
2. Spotkania z tą garsteczką znajomych, którzy mi jeszcze zostali.
3. Książki! Kocham.
4. Muzyka! Kocham.
5. Jedzenie. Kocham! :-(

Orlando10! swoja babka jesteś! masz browara! ;)))

[greta_30]

bo dobrze gadasz. Kto powiedział, że celem musi być zbawienie całego świata?
Zbawny siebie poprzez dobre żarcie i fajne książki. To wystarczy, Chrystus
życie oddał za nas i chyba przesadził, bo jak Mu się ludzkość odwdzięcza? Raz w
tygodniu że żony nie pobije w niedzielę? To za mało! Pokój w sercach! Tyle powiem.
greta

[eulogete]

z przymusu zajmuję sie rodziną - kiedby już nie da sie od tego wykręcić albo
odłożyć na potem, zwykle wściekła, że zmuszona jestem do aktywności.
Oczywiście pytanie "po co" pojawia sie w umyśle zawsze kiedy próbuję zacząć
cokolwiek i najczęściej odpowiedź jes że po nic, bo nie dam rady /nie będzie mi
się chciało / ktoś lub coś mi przeszkodzi / nie mam szans - niepotrzebne
skreślić...
Pozostaje mi przekonanie, że problemy, w jakie sie pakuję, wynikają nie z
rzeczywistych , obiektywnych i niezależnych ode mnie przyczyn, ale biorą się ze
zwichrowanego pojmowania świata (bo depresja zniekształca percepcję) i ze złych
wzorców myślenia i zachowań ( np. braku planowania, rezygnowania z wysiłku
zanim przyniesie efekty itd)
Nie mogę w zgodzie z logiką powiedzieć że przepieprzyłam swoje zycie, wg danych
statystycznych czeka mnie jescze jakieś 40 lat. Jest jeszcze co marnować - ale
jest jeszcze czas na naprawianie błędow. dzisiaj jeszcze nie jest przesądzone,
jak spędzę resztę życia.
Janek Mela został niemal za kołnierz wyciągnięty z kalectwa i letargu. Kaleka
bez nogi doszedł na biegun. Nie wpadł na ten pomysł sam - ktoś mu pomógł. Potem
oczywiście włożył mnóstwo własnego wysiłku, ale chodzi mi o to, że nie wszyskie
ograniczenia jaki widzimy przed soba są rzeczywiście barierami nie do
pokonania, że można uzyskać pomoć z zewnątrz, że ta pomoc może być skuteczna,
że wytrwałość w mądrej i dobrej sprawie kiedys wreszci przynosi wyniki.
Czy można jakąś pracę wykonywać rzetelnie? Na pewno łatwiej poradzić sobie z w
miarę prostym zajeciem, ktore daje sie zakończyć w niedługim czasie, które
daje jasno określony wynik. (moje małe zwycięstwo to wieczorne zmywanie naczyń,
od dwóch tygodni zmuszam się do tego, żeby wieczorem zmywak był pusty, to daje
poczucie, że nie zmarnowałam dnia do końca, że chociaż drobiazg, ale zrobiłam)
Mam nadzieję że stopniowo zacznę radzic sobie z bardziej złożonymi zadaniami.
Kariera naukowa może niekoniecznie, ale wydaje mi się że po iluś udanych małych
kroczkach mozna uwierzyć w to, że panuje się nad własnym życiem ,że można
osiągnąc w nim sukcesy, że może się udać.
Zyczę wam dośc silnej woli, żeby - jeśli możemy wpłynąć choćby na 5% naszej
przyszłości - było to wpływanie na plus. Życzę przekonania, że nawet jeśli
dziś nie widać sensu kontynuowania nauki czy studiów, to świadectwo czy dyplom
ułatwi dalsze życie. Powodzenia.

[lucyna_n]

Fajnie to ujelas, podoba mi sie ten projekt na zycie przede wszystkim dlatego ze w
przeciwienstwie do kariery naukowej i innych wznioslych lecz odleglych rzeczy jest realny i
mozliwy do wykonania. To jest cos czego mozna sie zaczac trzymac teraz, juz, od zaraz a nie w
mitycznych czasach jak sie juz nie bedzie chorym.
Trzym sie cieplo:) rowna z Ciebie babka i madrze gadasz. W rzeczach malych a nie wielkich
trzeba szukac sensu i celu wtedy te wielkie tez sie dadza zrealizowac a jak nie? no to najwyzej,
przynajmniej sie zycia nie spedzi na zapiecku.
Ech pozmywam dzis te naczynia chyba w koncu:))

[eulogete]

dzięki zacna kobieto za dobre słowo