ze strachu przed prawdą

[negatywista]

Oto wnioski, do których doszedłem - nerwica, psychoza i depresja bierze się
często z braku akceptacji siebie - ale takiego braku akceptacji, ktorego nie
dopuszczamy do swojej świadomości i ze strachu brniemy w kłamstwo oraz
fałszywą samoakceptację. Żyjemy w kłamstwie, ale gdzieś instynktownie wiemy,
że to wszystko kłamstwo i to rodzi paraliżujący, niezlokalizowany,
irracjonalny lęk. Tak bardzo boimy się spojrzeć prawdzie w oczy, że spijamy
każde nadchodzące z zewnątrz potwierdzenie naszego kłamstwa jak narkotyczny
miód, którego nigdy nie mamy dosyć, który na chwilę wypełnia nas ciepłem
spokoju, ale nie jest w stanie na dłuższą metę uspokoić naszej intuicji,
wysyłającej z poziomu podświadmości pod postacią LĘKU sygnał, że to jednak
KŁAMSTWO. Przyroda nie znosi kłamstwa i karze je nerwicą. Stanięcie twarzą w
twarz z PRAWDĄ wiąże się jednak z jakąś straszną dla nas stratą, rozpadem
naszych marzeń, naszego dotychczasowego wizerunku siebie, z ogromną ZMIANĄ
całego naszego życia.
Jednakże trzeba zdać sobie sprawę, że przed tą prawdą nie ma gdzie i jak
uciekać. Jest to jak przyłożenie rozżarzonego żelaza do ropiejącej rany -
koszmarny ból, który jednak leczy i pozwala żyć dalej, a nie zdechnąć
strawionym gangreną.
Cholera, dziś był straszny dzień, zrobiłem to - czuję smutek, pustkę i...
święty spokój.

[rzeznia_nr_5]

Każdy człowiek "żyje w kłamstwie".I na tym zresztą zdrowie psychiczne polega
i skutecznie działające mechanizmy obronne.W depresji patzrymy na świat bardziej
prawdziwie.Nie jest to dobre ani zdrowe.Kłamstwo nie ma tu nic do rzeczy.

[negatywista]

Tak też myślałem, ale teraz mam inne zdanie. Zdrowie psychiczne polega na
umiejętności adekwatnej oceny sytuacji - np. stanu zagrożenia. Depresja
wykrzywia spojrzenie na świat paraliżując niepotrzebnym i nieuzasadnionym, a do
tego wyolbrzymionym lękiem w związku z sytuacjami, które nie powinny takiego
lęku wywoływać. W stanach euforycznych odwrotnie - nie umiemy ocenić należycie
sytuacji, jesteśmy odrealnieni w swojej manii. Zdrowie psychiczne jest jakby
poziomem plasującym się pośrodku - człowiek z chorobą dwubiegunową stale się z
nim mija. Owszem, informacja może być bodźcem niszczącym - możemy szczęśliwie
przeżyć życie w nieświadomości jakichś sytuacji - dopóki nie odezwie się
intuicja i nie zakiełkuje w nas niepewność - wtedy już przed prawdą nie ma
ucieczki - albo prawda, albo choroba umysłowa.
A jak rozumiesz, że każdy człowiek żyje w kłamstwie - to bardzo
transcendentalne i filozoficzne stwierdzenie, ale co ono wg ciebie znaczy?

[an_a1]

negatywista napisał:

> Tak też myślałem, ale teraz mam inne zdanie. Zdrowie psychiczne polega na
> umiejętności adekwatnej oceny sytuacji - np. stanu zagrożenia. Depresja
> wykrzywia spojrzenie na świat paraliżując niepotrzebnym i nieuzasadnionym, a
do
>
> tego wyolbrzymionym lękiem w związku z sytuacjami, które nie powinny takiego
> lęku wywoływać. W stanach euforycznych odwrotnie - nie umiemy ocenić
należycie
> sytuacji, jesteśmy odrealnieni w swojej manii. Zdrowie psychiczne jest jakby
> poziomem plasującym się pośrodku - człowiek z chorobą dwubiegunową stale się
z
> nim mija. Owszem, informacja może być bodźcem niszczącym - możemy szczęśliwie
> przeżyć życie w nieświadomości jakichś sytuacji - dopóki nie odezwie się
> intuicja i nie zakiełkuje w nas niepewność - wtedy już przed prawdą nie ma
> ucieczki - albo prawda, albo choroba umysłowa.
Istnieje trzecia możliwość: funkcjonowanie na pograniczu. Taki taniec na linie,
przy świadomości, jak odmienna jest strona prawa od lewej. Ten wybór
potencjalnie chorego umysłowo, pozwala zachować pełną integrację jednostki i
radzenie sobie w życiu nie gorzej niż tzw. osobniki zdrowe.
Ana

[an_a1]

rzeznia_nr_5 napisał:

> Każdy człowiek "żyje w kłamstwie".
W subiektywnie postrzeganym świecie. To nie jest kłamstwo.

> I na tym zresztą zdrowie psychiczne polega
> i skutecznie działające mechanizmy obronne.
Zdrowe mechanizmy obronne pozwalają zachować integralność jednostki i sprawność
funkcjonowania w rzeczywistym świecie.

W depresji patzrymy na świat bardzie
> j
> prawdziwie.
Patrzymy przez czarne okulary depresji. Nie jestem w najmniejszym stopniu
przekonana, że oglądamy_prawdziwy_ świat.
Nie jest to dobre ani zdrowe.Kłamstwo nie ma tu nic do rzeczy.
Ana

[mskaiq]

To co piszesz o braku akceptacji siebie, sprowadza sie w sumie do wartosci
ktore sa w nas. Czasem dostrzegamy wartosci we wszystkim co jest negatywne, ale
instynktownie nie zgadzamy sie z tym rowniez. Trudno jest zyc kiedy wszystko co
chcemy zaoferowac temu swiatu i sobie to zaprzeczenie wartosci.
To zaprzeczenie wartosci to wlasnie to klamstwo o ktorym piszesz. Gdzies
gleboko w nas te wartosci siedza a zaprzeczenie im to depresja. Nie mozna zyc w
niezgodzie z nimi, zaprzeczaja przyrodzie.
Serdeczne pozdrowienia.

[an_a1]

Sadzisz milowymi susami!
Pozdrawiam
Ana

[huckleberry-wild]

bardzo mądre, pewnie wymysliłes to będąc naćpanym

[foteks]

Straszne bzdury zwłąszcza jeśli chodzi o powód pochodzenia psychoz. Psychiatrzy
tego nie wiedzą a ten mądrala nagle wszystko wie :>

[nevada_blue]

[an_a1]

Związek przyczynowo-skutkowy.
Ana

[empeka]

negatywista napisał:

> Oto wnioski, do których doszedłem - nerwica, psychoza i depresja bierze się
> często z braku akceptacji siebie

Mówisz o sobie, czy tak w ogole?
Nie poważyłabym się na wysuwanie wniosków niepopartych odpowiednią wiedzą.
Twoje wnioski nie zgadzają się z wiedzą na temat chorob endogennych.

> - ale takiego braku akceptacji, ktorego nie
> dopuszczamy do swojej świadomości i ze strachu brniemy w kłamstwo oraz
> fałszywą samoakceptację.

Kłamstwo jako przciwieństwo prawdy? A co niby jest prawdą o człowieku zdrowym psychicznie?
Widzi tę prawdę?
A chory widzi kłamstwo?
Ejże...

Marta

[an_a1]

empeka napisała:

> Kłamstwo jako przciwieństwo prawdy? A co niby jest prawdą o człowieku zdrowym
p
> sychicznie?
> Widzi tę prawdę?
> A chory widzi kłamstwo?
> Ejże...
Tym sposobem dochodzimy do odwiecznego pytania o normę wyznaczającą zdrowie i
chorobę psychiczną.
Ana

> Marta

[an_a1]

Negatywista napisał:

Zakładasz, że każdy z nas ukrywa w podświadomości potwora, którego wyciągnięcie
na światło dzienne spowodowałoby nieprzewidywalne skutki.( Spustoszenie?
Czego?) Zaporą od tego piekła czynimy chorobę. Takie zachowania dyktuje nam lęk.
Wychodzisz z założenia, że człowiek jest z natury zły bądź za takiego się uważa.
Trudno się z tym zgodzić. Zdecydowana większość z nas przechowuje w głębokich
pokładach podświadomości to, co samemu za nieskończone zło uznało, często pod
wpływem przeróżnych norm kulturowych. Lęk przed stanięciem oko w oko z
prywatnymi demonami nie ma większego uzasadnienia. Demon postawiony w pełnym
słońcu często okazuje się być nadmuchanym balonem o kształcie smoka, nie
rzeczywistym potworem. Poddany oglądowi i racjonalizacj - pęka. Następuje
westchnienie ulgi, a może i wybuch śmiechu, zdziwienie, jak dorosły człowiek
mógł lękać się groźnie wyglądającego balonika, którego można pozbawić istnienia
szpilką.
Człowiek w swej istocie jest dobry, co nie znaczy pozbawiony wad. Czyni zło
najczęściej z niewiedzy i wewnętrznych supłów dławiących głos tego dobra.
Pozdrawiam
Ana

[jureker]

tak trzymaj. To uż postęp.

Masz rację.

[randybvain]

Dopóki człowiek nie pogodzi się z sobą i nie zaakceptuje siebie i świata, takim
jaki jest, zawsze bedzie tkwił w nim jakiś zgrzyt. Co nie znaczy, że nie można
zmieniać go na naszą modłę:^)

negatywisto, podpisuję się obiema rękami

[eulogete]

nie da sie zyć kłamiąc samemu sobie

nie mam siły czytać, ale czuję że się zgadzam!

[stasia.brzozowska]

dokładnie: nieakceptacja, niezrozumienie, strach... to nas rozpieprza i to
straszliwie. Neghatywisto: respect!
PS. masz info na duplikacie, chcę żebyś przeczytał.
siłaczka - bo tak!

[aneta10ta]

stasia.brzozowska napisała

> siłaczka - bo tak!
A właśnie!
Kto Ci, kurza, zabroni? No, kto?
Hę?!

Aneta

no chyba ja sama... na to wychodzi, cholera! ;)

[greta_30]

[aneta10ta]

Lepiej, żeby jednak ktoś. Zawsze to łatwiej.
Pozdrawiam
Aneta

[iron_made]

Hmm nie jestem specjalistą, ale zaryzykuję tak: depresja bierze się ze strachu
przed prawdą. Owszem to częściowo prawda. Ktoś zapytał: co jest tą prawdą. A
ktoś inny napisał o zaburzeniach oceny. I to wszystko składa się na całość. Bo
jeśli " normalny" osobnik nie zda np. egzaminów to powie sobie - nie uczyłem
się, muszę popracować, albo jeszcze bardziej normalny powie - egzaminator był
okropny a ta wiedza mi do niczego niepotrzebna, popracuję i zdam. Człowiek ze
skłonnościami depresyjnymi uzna, że nie pracował i będzie się czuł strasznie
winnym, co przeszkodzi mu później pracować, oraz że jest do niczego, że jest
urodzonym debilem, choćby był nadprzeciętnie inteligentny, i tak dalej. Stąd
uważam, że poszukiwanie prawdy i stawanie z nią w szranki, kiedy jest się
chorym, jest nieco bez sensu, bo prawda, którąwtedy widzimy, jest też chora.

[greta_30]

> uważam, że poszukiwanie prawdy i stawanie z nią w szranki, kiedy jest się
> chorym, jest nieco bez sensu, bo prawda, którąwtedy widzimy, jest też chora.

nie wiesz tego! ja to przeżyłam - nie w ksiązkach czytałam. Mogę i MUSZĘ (co
nieskończenie gorsze jest) pochylać się nad swoim szaleństwem bo to ja go
strorzyłam, a nie ono mnie. Jak to zrozumiesz - będzuiesz super analitykiem
ludzkich dusz. Teraz to - ZA MAŁO!
greta - bo taK!

[iron_made]

Wiesz Greto, możesz się pochylać nad swoim szaleństwem. Nie czytałam postów na
tym forum, więc Cię nie znam. Nie odbierz tego niewłaściwie, ale twierdzenie,
że to Ty stworzyłaś swoje szaleństwo a nie ono Ciebie brzmi nieco pysznie.
Szczególnie jeśli wziąc pod uwagę, że najdrobniejsze stany naszego ducha to
jakieś cząsteczki, przekaźniki, hormony i inne takie. Tak dalekie od tego co
wydaje się być duszą. Bycie szalonym, to piękny stan. Ja nigdy nie chciałam się
zamienić z kimś normalnym. Wydawało mi się, że czują mniej. Tylko, że jest to
życie ponad stan. Jeśli się ma przy tym dar twórczy, lub dar kochania, to mimo
nieszczęscia, można się jakoś spełnić. Bez tych darów to naogół zupełna klęska.

ni i co z tego? w gruncie rzeczy? co za różnica?

[greta_30]

czepiasz sie niewłaściwych pętelek. Nie ma szaleństaw silniejszego od umysłu,
który je wytworzył. takie twierdzenie chyba nawet juz udowodniono... ale nie mwiem

[aneta10ta]

Od wieków miele się o różnych wersjach tego pytania na znakomitych forumach.
Udowadniano to, co komu pasowało do obrazka.
Aneta
-------------------------------
Zgryźliwość nie rozgryza zgryzu.

[aneta10ta]

iron_made napisała:

> twierdzenie,
> że to Ty stworzyłaś swoje szaleństwo a nie ono Ciebie brzmi nieco pysznie.
> Szczególnie jeśli wziąc pod uwagę, że najdrobniejsze stany naszego ducha to
> jakieś cząsteczki, przekaźniki, hormony i inne takie. Tak dalekie od tego co
> wydaje się być duszą.
Coś tu mącisz z duszą i wpływem biochemii na jej stan.

> Bycie szalonym, to piękny stan. Ja nigdy nie chciałam się
>
> zamienić z kimś normalnym.
Szaleństwo ma najczęściej paskudną gębę.

> Wydawało mi się, że [normalni] czują mniej. Tylko, że jest to
> życie ponad stan. Jeśli się ma przy tym dar twórczy, lub dar kochania, to
mimo
> nieszczęscia, można się jakoś spełnić. Bez tych darów to naogół zupełna
klęska.
To czym w końcu jest szaleństwo: darem czy przekleństwem?
Aneta

[iron_made]

Aneto

Myślę, że i darem i przekleństwem. Nie ma podobno nic za darmo, więc to w myśl
tej zasady.
Pozdrawiam