psychoterapia

[sol_bianca]

Proszę o odpowiedź ludzi, którzy chodzili bądź chodzą do psychoterapeuty
(odpowiedź psychologa też mile widziana).
1. Czy to norma, że po jednej rozmowie terapeuta decyduje o leczeniu
farmakologicznym? Czy nie powinno się lepiej poznać pacjenta?
2. Rozumiem, że na pierwszych spotkaniach opowiadasz o sobie, terapeuta
zadaje banalne pytania, ale po jakim czasie (po którym spotkaniu) zaczyna się
faktyczna terapia i praca nad pacjentem?
3. Czy terapeuta powinien (i jak to jest w praktyce) głównie słuchać i
radzić, czy również wygłaszać oceny dotyczące samego pacjenta (jego
charakteru, postępowania itp. - np. "uważam, że jesteś egoistą" albo "to
wydarzenie było twoją winą"). Czy krytykowanie pacjenta może być metodą
psychoterapii (coś w rodzaju "kubła zimnej wody")? Słyszałam że Kotański w
ten sposób pracował z narkomanami (np. mówiąc im że są szmatami itp.), ale tu
mówię o leczeniu depresji, która i tak wiąże się z niską samooceną?
4. Co byście pomyśleli (a może to też przyjęta metoda?), gdyby terapeuta
oznajmił wam, że pod żadnym pozorem nie wolno wam powiedzieć nikomu o tym, co
się dzieje w jego gabinecie, o czym rozmawiacie, co robicie itp.?

Proszę o odpowiedzi, to dla mnie ważne, napiszcie też jeśli możecie jak
wygląda "typowa" sesja u psychologa.

[blanchet]

ja z reguły jestem tak wystraszona że cieszę się że gościu tylko kiwa głową i
zapisuje to co chce, teraz muszę się wybrać znowu- i mam nadzieję że nie będzie
mi nic tłumaczył (boze- co on mi może takiego wytłumaczyć czego ja nie wiem),
jak się wezmę w garść to może umówię się za tydzień.

[looserka]

Ad.1 - nie jest to norma, zależy od wstępnej diagnozy i stanu pacjenta
Ad.2 - tu też nie ma reguł, ale pierwsze spotkanie tak na ogół wygląda. Co
dzieje się dalej zależy juz od wielu czynników - od terapeuty, metody jaką
stosuje,od samego pacjenta również.
Ad.3 - to o czym piszesz w psychoterapii nerwic, depresji i innych zaburzeń
jest niedopuszczalne. Leczenie narkomanów czy alkoholików to w ogóle inna bajka.
Ad.4 - takie zasady obowiązują na terapii grupowej. jesli chodzi o terapie
indywidualną,to hmmm... dziwię się z lekka. Napisz coś więcej.

[blanchet]

co do kubła zimnej wody kotańskiego- ta metoda jest stosowana w monarach do
dziś- ma to się przyczynić do tego że "nowi" utracą całą swoją źle
zsocjalizowaną osobowość, ze tak to ujmę i potem bedzie ona budowana na nowo-
kiedy będą zdobywać monarowskie stopnie- w sumie metoda hamska ale skuteczna.

[clued_up]

Czy ten terapeuta jest psychiatrą, czy psychologiem? Sama wolałabym, aby o
farmakoterapii decydował lekarz. Uczestniczyłam w psychoterapii indywidualnej u
dwóch terapeutek - u pierwszej porażka, u drugiej strzał w 10.Terapeuta nie ma
prawa Cię oceniać. Gdyby to była terapia grupowa, obowiązywałaby Cię tajemnica,
skoro jednak dotyczy to wyłącznie Twojej osoby? Może chodzi o to, abyś nie
posłuchała czyjejś dobrej rady w stylu: 'Co ty mówisz, to stek bzdur, daj sobie
spokój'. Ale na to jesteś chyba za mądra...Przemyśl to, szczególnie jeśli
płacisz za wizyty. Pozdr

[amelia1]

1. Raczej tak - jedna rozmowa wystarczy, zeby ustalic, w jakim czlowiek jest
stanie i czy beda potrzebne leki.

2. Nie ma tu wyraznych granic.

3. Z cala pewnoscia nie powinien oceniac pacjenta. Nie chodzi przeciez o to,
zeby ktos Cie wychowywal i naginal do wlasnych pogladow i systemu wartosci
tylko raczej o to, zeby pomogl Ci poznac siebie i dojsc, co moglo spowodowac
problemy. Terapeuta powinien byc obiektywny i zachowywac neutralnosc.

4. Dziwne to troche - nigdy sie z czyms takim nie spotkalam. To jego obowiazuje
tajemnica, a nie Ciebie.

[sol_bianca]

No dobrze. Wasze odpowiedzi w sumie potwierdzają to, co sama podejrzewałam.
Opowiem wam moją historię, może zrobi mi się lepiej - to było jakiś czas temu,
ale czasami jeszcze o tym myślę i zastanawiam się, czy to ze mną jest coś nie
tak, może jestem przewrażliwiona, a może źle trafiłam.
Pierwsza wizyta: formalności, pytania o rodzinę, itp., w sumie normalka.
Umówiłam sie na kolejną wizytę, w międzyczasie mój stan się pogorszył, więc
przyszłam zdenerwowana, trzęsły mi się ręce. Pani psycholog popatrzyła na mnie
i mówi: w takim stanie nie będę z tobą rozmawiać, wypisała mi receptę na
Seronil i kazała przyjść za jakiś czas. Seronil trochę pomagał, ale i tak na
kolejną wizytę przyszłam załamana, bo dzień wcześniej zerwałam z chłopakiem.
Powiedziałam jej o tym, i że już od jakiegoś czasu czułam, że przestał mnie
kochać. A ona na to: "wiesz co? Myślę, że to ty go nie kochasz, ty nie
potrafisz kochać, jesteś egoistką i tylko wymagasz, a sama nic nie dajesz
innym". Prawdę mówiąc, poczułam się obrażona, popłakałam się i wyszłam. Więcej
do niej nie wróciłam. Ponieważ było ze mną coraz gorzej (mimo że miałam jeszcze
zapas Seronilu), poszłam do innej poradni, a tam usłyszałam właśnie że "nie
wolno mi nikomu opowiadać tego co się tu dzieje" (to nie była terapia grupowa).
Do tego na drugiej wizycie padło pytanie o moje życie seksualne, i powiedziałam
że jest kiepsko od czasu, kiedy ledwo uniknęłam próby gwałtu. Usłyszałam
(wypowiedzianą tonem dobrej cioci) uwagę, że mogłabym się przejmować, gdyby to
było molestowanie w dzieciństwie przez pedofila, a tak to muszę wziąć pod
uwagę, że dorastająca dziewczyna wręcz promieniuje seksem i to zachęca facetów,
a może podświadomie tego chciałam. Też już więcej do tej kobiety nie poszłam.
To moje jedyne doświadczenia z terapią, w sumie 100% niewypał, więc zaczęłam
się zastanawiać czy może krytykowanie pacjenta nie jest przyjętą powszechnie
metodą. Czy tylko ja mam takiego pecha :(

[rzeznia_nr_5]

sol_bianca napisała:

> No dobrze. Wasze odpowiedzi w sumie potwierdzają to, co sama podejrzewałam.
> Opowiem wam moją historię, może zrobi mi się lepiej - to było jakiś czas
temu,
> ale czasami jeszcze o tym myślę i zastanawiam się, czy to ze mną jest coś nie
> tak, może jestem przewrażliwiona, a może źle trafiłam.
> Pierwsza wizyta: formalności, pytania o rodzinę, itp., w sumie normalka.
> Umówiłam sie na kolejną wizytę, w międzyczasie mój stan się pogorszył, więc
> przyszłam zdenerwowana, trzęsły mi się ręce. Pani psycholog popatrzyła na
mnie
> i mówi: w takim stanie nie będę z tobą rozmawiać, wypisała mi receptę na
> Seronil i kazała przyjść za jakiś czas. Seronil trochę pomagał, ale i tak na
> kolejną wizytę przyszłam załamana, bo dzień wcześniej zerwałam z chłopakiem.
> Powiedziałam jej o tym, i że już od jakiegoś czasu czułam, że przestał mnie
> kochać. A ona na to: "wiesz co? Myślę, że to ty go nie kochasz, ty nie
> potrafisz kochać, jesteś egoistką i tylko wymagasz, a sama nic nie dajesz
> innym". Prawdę mówiąc, poczułam się obrażona, popłakałam się i wyszłam.
Więcej
> do niej nie wróciłam. Ponieważ było ze mną coraz gorzej (mimo że miałam
jeszcze
>
> zapas Seronilu), poszłam do innej poradni, a tam usłyszałam właśnie że "nie
> wolno mi nikomu opowiadać tego co się tu dzieje" (to nie była terapia
grupowa).
>
> Do tego na drugiej wizycie padło pytanie o moje życie seksualne, i
powiedziałam
>
> że jest kiepsko od czasu, kiedy ledwo uniknęłam próby gwałtu. Usłyszałam
> (wypowiedzianą tonem dobrej cioci) uwagę, że mogłabym się przejmować, gdyby
to
> było molestowanie w dzieciństwie przez pedofila, a tak to muszę wziąć pod
> uwagę, że dorastająca dziewczyna wręcz promieniuje seksem i to zachęca
facetów,
>
> a może podświadomie tego chciałam. Też już więcej do tej kobiety nie poszłam.
> To moje jedyne doświadczenia z terapią, w sumie 100% niewypał, więc zaczęłam
> się zastanawiać czy może krytykowanie pacjenta nie jest przyjętą powszechnie
> metodą. Czy tylko ja mam takiego pecha :(


Nie tylko Ty to jest właśnie polski standard usług.A to były terapeutki
licencjonowane? czy tylko psychiatry.

[looserka]

Niestety muszę zgodzić się z rzeźnikiem, bo bardzo często poziom
usług "psychoterapeutów" to hooror jak wyżej opisany. No i miałaś cholernego
pecha, żeby dwukrotnie trafić tak fatalnie. To były prywatne wizyty, że zapytam
z ciekawości?

[o0oo]

nie kazdy psycholog to psychoterapeuta. studia psychologiczne nie wystarczaja
do tego zeby prowadzic terapie, to sa calkowicie inne szkolenia. do psychologa
to mozesz isc zeby ci testy zrobil albo sie dowiedziec co zrobic z knabrnym
dzieciakiem, od terapii sa terapeuci, rekrutujaca sie z garstki magistrow
psychologii a takze innych wydzialow.

[sol_bianca]

Prywatne, za ciężką kasę :(
Prawdę mówiąc, zraziłam się, i długo się zastanowię zanim znowu
poszukam "profesjonalnej" pomocy. Ale miało to o tyle pozytywny skutek, że
zaczęło mi bardziej zależeć na wyjściu z "dołka", żeby już nie musieć takiej
pomocy szukać... No i jakoś sobie poradziłam. Nie jest lekko, ale stawiam na
pracę nad sobą i zaufanie do bliskich osób, i jakoś funkcjonuję. Tylko się
zastanawiam, co będzie jak będę mieć nawrót...

[beekeeper]

tak na marginesie - trzeba niestety pozbyć się pewnych złudzeń. psychoterapia
jest oferowana głównie przez sektor prywatny, na zasadach komercyjnych. to
oznacza, że „pomoc terapeutyczna” jest towarem (ściślej – płatną usługą),
przedmiotem rynkowej wymiany towarowo-pieniężnej. to ma następujące
konsekwencje:

1. zawsze pojawią się naciągacze oferujący trefny, wybrakowany, wadliwy lub
przereklamowany towar. (to jest pewnie Twój przypadek)

2. nawet jeśli trafisz na kompetentnego terapeutę, pozostaje jeszcze jeden
problem: ponieważ za tę „usługę” płacisz mu od wizyty, w jego interesie leży by
ta komercyjna relacja między wami trwała jak najdłużej. tym samym twoje
interesy (szybkiej diagnozy i pomocy) są sprzeczne z jego interesami
(utrzymania stałego strumienia przychodów). stąd m.in. bierze się
fenomen „biernego terapeuty” ;)

3.no i oczywiście – sam towar jest luksusem dla nielicznych

to są uroki komercjalizacji pewnych sfer życia :(

pozdr.
beekeeper

[o0oo]

jest cos takiego jak oddzial nerwic. jest on panstwowy. i wiekszosc nerwicowcow
tam sie leczy.

[rzeznia_nr_5]

o0oo napisał:

> jest cos takiego jak oddzial nerwic. jest on panstwowy. i wiekszosc
nerwicowcow
>
> tam sie leczy.


Ale to jest leczenie na odpierdol się.Zwykle spędzają 10 naraz w jedno miejsce
i jednego psychologa(milczącego) ale jakoś musi zarobić na etat.To się nazywa
terapia grupowa.

;-)

[looserka]

No, ja akurat terapię grupową wspominam dobrze - choć łatwe to nie było. Ale
może miałam jakieś nadzwyczajne szczęście.

[o0oo]

najpierw nieodpowiada ci ze psycholog krytykuje pacjenta, teraz ze psycholog
milczy, czego ty oczekujesz od psychologa. psychoterapeuta na grupowej pelni
role pomocnicza, specjalisty, caly ciezar terapii spoczywa na interakcjach
pomiedzy uczestnikami, a psycholog daje nam narzedzia zebysmu umieli spojrzec
na siebie swoje zachowania i stosunek do innych, obiektywnie. im bardziej
uczestnicy beda szczerzy i bardziej "skloceni ;-)" tym wiecej zachowan i
przekonan nerwicowych wychodzi na jaw i tym wiecej rzeczy mozna zrozumiec. znam
wielu ludzi po grupowych terapiach ktorym ona pomaga, natomiast na forum jest
wiele narzekan na prywatnych psychoanalityko, ktorzy wyciagaja duza kase,. dla
mne wybor jest oczywisty: za darmo i z efektami, drogo i z watpliwymi efektami,
wybrac nalezy grupowa.

[looserka]

beekeeper napisał:

> tak na marginesie - trzeba niestety pozbyć się pewnych złudzeń. psychoterapia
> jest oferowana głównie przez sektor prywatny, na zasadach komercyjnych. to
> oznacza, że „pomoc terapeutyczna” jest towarem (ściślej – pła
> tną usługą),
> przedmiotem rynkowej wymiany towarowo-pieniężnej. to ma następujące
> konsekwencje:
>
> 1. zawsze pojawią się naciągacze oferujący trefny, wybrakowany, wadliwy lub
> przereklamowany towar. (to jest pewnie Twój przypadek)
>
> 2. nawet jeśli trafisz na kompetentnego terapeutę, pozostaje jeszcze jeden
> problem: ponieważ za tę „usługę” płacisz mu od wizyty, w jego inter
> esie leży by
> ta komercyjna relacja między wami trwała jak najdłużej. tym samym twoje
> interesy (szybkiej diagnozy i pomocy) są sprzeczne z jego interesami
> (utrzymania stałego strumienia przychodów). stąd m.in. bierze się
> fenomen „biernego terapeuty” ;)
>
> 3.no i oczywiście – sam towar jest luksusem dla nielicznych
>
> to są uroki komercjalizacji pewnych sfer życia :(
>
> pozdr.
> beekeeper

Dlatego też właśnie z reguły odradzam prywatne psychogabinety. Forsy szkoda i
tyle, a jeszcze może Ci się pogorszyć.

[amelia1]

Po prostu mialas pecha i trafilas na konowalow. :(
Mysle, ze sensoni terapeuci w Polsce tez sa, tylko trzeba poszukac i nie
zniechecic sie, co moze byc dosc trudne zwazywszy na opisywane przez Ciebie
zachowania terapeutow.

[wola25]

Ja nie wiem czy mam szczęscie czy nie :) chodzę do psychoterapeutki (prywatnie)
drugi miesiąc, raz w tygodniu. Jest przemila ladną kobieta pare lat starsza ma
(koło 35 lat)dobrze nam sie rozmawia tzn prawie ja caly czas gadam ona pisze
kiwa glowa często mnie nastawia ze zachowania ktore mi wydaja sie głupie i nie
normalne sa jak najbardziej ok. To mi pomaga tylko mam wrażenie ze nic nie
idziemy do przodu w tej calej terapii, ale czuje ze czuje sie troche lepiej:)
A i jeszcze jedno ona jak najbardziej przestrzega mnie przed lekami mówiąc ze
wcale mi ich nie potrzeba i to tez mnie bardzo uspokoiło !
A tak na marginesie to ile taka terapia trwa pół roku, rok może pięć?

[amelia1]

A moge zapytac, ile placisz?
Ja tez chodze prywatnie do faceta i jestem bardzo zadowolona. Zachowuje sie jak
profesjonalista, nie ma zadnych glupich sytuacji i chyba troche pomaga, chociaz
powoli to idzie.
A cZas trwania jest bardzo rozny - od kilku spotkan do kilku lat nawet. To
zalezy, ile bedzie potrzebne.

[wola25]

amelia1 napisała:

> A moge zapytac, ile placisz?
> Ja tez chodze prywatnie do faceta i jestem bardzo zadowolona. Zachowuje sie
jak
>
> profesjonalista, nie ma zadnych glupich sytuacji i chyba troche pomaga,
chociaz
>
> powoli to idzie.
> A cZas trwania jest bardzo rozny - od kilku spotkan do kilku lat nawet. To
> zalezy, ile bedzie potrzebne.
Place 50 zl za wizyte

[bigda]

sol_bianca napisała:
> 3. Czy terapeuta powinien (i jak to jest w praktyce) głównie słuchać i
> radzić, czy również wygłaszać oceny dotyczące samego pacjenta (jego
> charakteru, postępowania itp. - np. "uważam, że jesteś egoistą" albo "to
> wydarzenie było twoją winą").

Ciekaw jestem, jak byś zareagowała na taką ocenę. To chyba rzadko jest
sensowne, żeby ich dokonywać. W pzrypadku delikatnych, krótkotrwalych psychoz
można uświadomić człowiekowi, że to było tylko urojenie, ale raczej tak, zeby
sam się mógł o tym przekonać, a nie po prostu to usłyszeć.


> 4. Co byście pomyśleli (a może to też przyjęta metoda?), gdyby terapeuta
> oznajmił wam, że pod żadnym pozorem nie wolno wam powiedzieć nikomu o tym, co
> się dzieje w jego gabinecie, o czym rozmawiacie, co robicie itp.?

Po ostatnich wydarzeniach zwiazanych z Andrzejem S. chyba by mnie lokalna
społeczność zlinczowała za coś takiego. I tak niektóre matki przestały
przyprowadzać dzieci. Dwudziestolatki na szczęście przychodzą ;)

[sol_bianca]

> Ciekaw jestem, jak byś zareagowała na taką ocenę.
Jak zareagowałam, opisałam w poście niżej. Wyszłam. Nie widzę innej możliwości
jeśli ktoś mnie obraża. Ale przyznaję, że potem przez chwilę miałam
wątpliwości, czy dobrze zrobiłam. Wasze posty przekonują mnie, że tak :)

> Po ostatnich wydarzeniach zwiazanych z Andrzejem S. chyba by mnie lokalna
> społeczność zlinczowała za coś takiego.
Wiesz, też mi się ta afera skojarzyła :) Chociaż to było dawno, ja nie byłam
już dzieckiem, a terapeutą była kobieta a nie facet. Ale zaniepokoiłam się, w
końcu terapeuta ma pewną władzę (psychiczną) nad pacjentem, zaczęłam się
zastanawiać co ona kombinuje...

[eulogete]

Jak widac pecha miałaś wyjątkowego jeśli chodzi o terapeutów - może warto
zpróbować w zwykłej , publicznej poradni. Na pocieszenie - test zdrowego
rozsądku zdałaś bardzo dobrze.

[bigda]

> Wiesz, też mi się ta afera skojarzyła :) Chociaż to było dawno, ja nie byłam
> już dzieckiem, a terapeutą była kobieta a nie facet. Ale zaniepokoiłam się, w
> końcu terapeuta ma pewną władzę (psychiczną) nad pacjentem, zaczęłam się
> zastanawiać co ona kombinuje...

Trzeba ją byłoo to zapytać. Jeśli sytuacja jest jasna inie ma niedowmówień,
napięcie spada. Jednym z elementów owej przewagi jest wlaśnie to napięcie.
Chociaż oczywiście nie ma sensu chodzić do terapeuty, przed którym trzeba się
bronić