jest em przygnębiona

[rak220]

[o-ren_ishi]

Ja tez wczoraj (miedzy 1:00 a 1:35) zaliczylam zjazd emocjonalny, dobrze, ze
jakos wyhamowalam bo pewnie znow wypadlabym za burte.. Drogi raku. Jesli to
jest tylko _przygnebienie_ to sie nie przejmuj, wyjdzie z Ciebie tak syzbko jak
weszlo.. My tu wszyscy mamy takie dolki, depresje :)

[rak220]

ups;
Proszę powiedzcie mi i pomóżcie jak mam sobie radzić .
JesSama naczytałam się wiele o konsekfencjach tej choroby i naprawdę jestem
bardzo przwteśmy małżenstwem juz od 20 lat .Od 17 lat mój mąż choruje .tz;
została u niego potwierdzona choroba nerek .Niby jak narazie to nie jest
najgorzej ,ale w związku z osłabionym organizmem przez tę chorobę ,ciągle coś
się do niego przyczepia .Ja dużo się naczytałam o powikłaniach tej choroby i
teraz ciągle się denerwuję ,że kazde pogorszenie to moze zwiastować już
niewydol.ność nerek .Nie wiem co się ze mną dzieje.jestem ciągle zdenerwowana i
ciągle jest mi bardzo smutno staram się jakoś sobie radzić ale czasami to już
nie daję rady .Wiem ,ze taka atmosfera niczemu nie służy ale moze jak się choć
trochę wyzalę to mi ulzy .Mąż nie chce ze mną rozmawiać i rozwiewać moje
wątpliwości i moze to też się przyczynia .Wydaje mi się ze moze on coś wie i
mnie nie chce powiedzieć ,choć zapewnia mnie ze tak nie jest.
Może ktoś jest w takiej lub podobnej sytuacji i doradzi mi jak mam sobie pomóc .
Pozdrawiam

[rak220]

rak220 napisała:

> ups;
> Proszę powiedzcie mi i pomóżcie jak mam sobie radzić .
>
>Jesteśmy małżenstwem juz od 20 lat .Od 17 lat mój mąż choruje .tz;
> została u niego potwierdzona choroba nerek .Niby jak narazie to nie jest
> najgorzej ,ale w związku z osłabionym organizmem przez tę chorobę ,ciągle coś
> się do niego przyczepia .Ja dużo się naczytałam o powikłaniach tej choroby i
> teraz ciągle się denerwuję ,że kazde pogorszenie to moze zwiastować już
> niewydol.ność nerek .Właściwie to o niczym innym nie mogę myśleć tylko o
myślę o tym jak mam mu pomóc .Cały czas mam obawy co do jego zdrowia .Ciągle
się denerwuję i sama nie wiem już jak mam sobie z tym radzić .
>
> .Wiem ,ze taka atmosfera niczemu nie służy ale moze jak się choć
> trochę wyzalę to mi ulzy .Mąż nie chce ze mną rozmawiać i rozwiewać moje
> wątpliwości i moze to też się przyczynia .Wydaje mi się ze moze on coś wie i
> mnie nie chce powiedzieć ,choć zapewnia mnie ze tak nie jest.
> Może ktoś jest w takiej lub podobnej sytuacji i doradzi mi jak mam sobie
pomóc
> .
> Pozdrwiam .Jeszcze raz przepraszam ale to widać jak jestem spięta i przejęta
tą całą sytuacją ,że tak jakoś to dziwnie napisałam .

[nie_zwracaj_uwagi]

> JesSama naczytałam się wiele o konsekfencjach tej choroby

O chorobie to najgorzej sie "naczytac".Taa.. I tak juz czlowiek jest mocno
przestraszony, a jak jeszcze zaczerpnie troche wieczy z innych, jakze naukowych
zrodel to juz wogole. Lepiej unikac "naczytywania sie" jak ognia.

> Nie wiem co się ze mną dzieje.jestem ciągle zdenerwowana i
> ciągle jest mi bardzo smutno staram się jakoś sobie radzić ale czasami to już
> nie daję rady .

Drogi raku, musisz uwierzyc i ciagle (ustawicznie, do znudzenia) powtarzac
sobie, ze napewno zadnych powiklan nie bedzie, ze wszystko skonczy sie
pomyslnie. Moze nieszczegolnie odkrywcze sa te moje powyzsze zdania, ale nic
innego poradzic Ci nie potrafie. Bo widzisz, choc tak wielu upiera sie,ze
kwestia psychiczna niewiele w chorobie ma do gadania, ze to tylko
takie "bajdurzenia" to jednak... Postaraj wzbudzic sobie optymizm, zaszczepic
sobie pod skore dobre wizje przyszlosci. Tak, wiem, ze jest to wrecz
awykonalne, ze juz z pewnoscia latwiej byloby wielbladowi przez ucho igielne
przejsc niz Tobie wyhodowac nieco wiary.. mimo wszystko, warto stawic czola...
Czego serdecznie Ci zycze.

O REN

[nie_zwracaj_uwagi]

O Ren Ishi = Nie zwracaj uwagi :) Zeby nie bylo niedomowien :)

[Gość: wiejski tuning]

nie_zwracaj_uwagi napisała:

> O Ren Ishi = Nie zwracaj uwagi :) Zeby nie bylo niedomowien :)


OK.Tylko po chuj?Usiłujesz zwrócić na siebie uwagę?

[o-ren_ishi]

E tam, tuningu wiejski, dzisiaj mam tak dobry nastroj, ze musialbys mi
nawrzucac na 10 stron, zebym mogla poczuc sie urazona. A poki co :))) Przesylam
i Tobie pozytywne wibracje :D

[rak220]

dzięki za zainteresowanie się .
Ale łatwo się mówi tylko trudniej jest to zrobić .Sama powtarzam sobie ,że
będzie dobrze ale to siedzi gdzieś głęboko i nie daje mi myśleć
pozytywnie .Sama nie jestem zdrowa ale ja z samą sobą to sobie radzę tylko tak
bardzo się przejmuję tą chorobą męża .Praktycznie co bym nie robiła to i tak to
mnie trzyma .Moze dlatego że mój jest mało mówny i sam nie jest optymistycznie
nastawiony co do tej choroby niby mnie pociesza ale to nie jest jakieś takie
szczere (tak to czuję ).Wiem ,że to moje zamartwianie się odbija się na całej
rodzinie ale niestety nie potrafię inaczej .
Pozdrawiam

[o-ren_ishi]

Radzilabym przeprowadzic taka "zbiorowa psychoterapie" rodzinna. Pozbierac
kazdego po kolei, wsadzic do jednego pokoju i zaczac odkazajaca rozmowe. Co
kazdy z was czuje, co mysli, w jaki sposob sobie radzi z cala sytuacja..
Podczas takich zyciowych zakretow najwazniejsze sa wsparcie i otwartosc, nie
warto tak samemu ciagle... Sproboj chociaz cos takiego zorganizowac.Zycze
powodzenia, i nie martw sie, zawsze jest rozwiazanie, zawsze jest wyjscie z
sytuacji, tylko czasem to parszywe przygnebienie zakrzywia rzeczywistosc i
odbiera nadzieje...A tej nadzieji z calego serca Ci zycze raczku.