dzisiaj..

[Gość: kasia]

byłam wreszcie u psychiatry - sugeruje nerwicę lękową konwersyjną. Zakazał mi
się dalej badać. Nie wyklucza także poczatków depresji. dostałam bioxetin.

Dzisiaj także, po wizycie, powiedziałam o tym mojemu narzeczonemu.
Powiedziałm mu rownież, że mój tata choruje na depresję.

Zostawił mnie samą w pokoju, poszedł gotować obiad. Nic nie mówi. Czuję się
podle. Myslałam, że mnie przytuli. Może czuje się oszukany, bo kiedys byłam
zdrowa.

Wczoraj powiedziałam o planie wizyty u psychiatry moim rodzicom. Moja mama
wpadła w panikę, zaczęła krzyczec, płakać, że urodziła zdrowe dziecko, a ono
teraz idzie do psychiatry. Bardzo się na mnie wściekła, musiałam wyjść z domu.

Tata, choruje na depresję, powiedział, że mnie wspiera i że gdyby on poszedł
wczesniej, moze Dzisiaj byłoby lepiej.

Gówno.

[sabeena]

> byłam wreszcie u psychiatry - sugeruje nerwicę lękową konwersyjną. Zakazał mi
> się dalej badać. Nie wyklucza także poczatków depresji. dostałam bioxetin.
>

To juz cos. Poczatki brania bioxetinu moga byc nieprzyjemne - efekty uboczne,
jak po kazdych lekach, ale jest to do zniesienia.

> Dzisiaj także, po wizycie, powiedziałam o tym mojemu narzeczonemu.
> Powiedziałm mu rownież, że mój tata choruje na depresję.
>
> Zostawił mnie samą w pokoju, poszedł gotować obiad. Nic nie mówi. Czuję się
> podle. Myslałam, że mnie przytuli. Może czuje się oszukany, bo kiedys byłam
> zdrowa.

Daj mu chwile czasu na oswojenie sie z ta mysla. Faceci nie zawsze reaguja tak,
jak my bysmy sobie tego zyczyly, czasem po takiego kalibru informacji musza
miec chwile spokoju dla siebie, tak dzialaja i juz. Ale widzisz, poszedl zrobic
obiad, a nie wyszedl bez slowa. A poza tym co to, ze kiedys bylas zdrowa?
Jakbys miala grype, albo zapalenie pluc, albo raka, to tez mialby prawo czuc
sie oszukany? A guzik, kazdego moze to spotkac, Twojego narzeczonego tez.

> Wczoraj powiedziałam o planie wizyty u psychiatry moim rodzicom. Moja mama
> wpadła w panikę, zaczęła krzyczec, płakać, że urodziła zdrowe dziecko, a ono
> teraz idzie do psychiatry. Bardzo się na mnie wściekła, musiałam wyjść z domu.

Wiesz, mama moze miec za soba przejscia z mezem rowniez cierpiacym na depresje,
i reagowac na Twoja depresje histerycznie. Moze rowniez potrzebuje czasu na
uspokojenie sie i pogodzenie sie z ta mysla. A taki wybuch zlosci, ze urodzila
zdrowe dziecko jest, delikatnie rzecz ujmujac, nie na miejscu. Jakbys miala
zapalenie pluc, gruzlice albo raka, to co, tez by sie zloscila, ze urodzila
Ciebie zdrowa, a teraz jej nagle zachorowalas? Depresja to taka sama w gruncie
rzeczy przypadlosc jak kazda inna. No, jeszcze rozumiem, gdybys palila
papierosy tonami pomimo upomnien mamy, a potem poinformowala ja o tym, ze masz
raka pluc, tutaj zlosc jest moze i uzasadniona. Ale przeciez nie prosilas sie o
depresje, ani jej celowo nie wywolalas. Minie troche czasu i mama sie pewnie
uspokoi, i moze wyluzuje.

> Tata, choruje na depresję, powiedział, że mnie wspiera i że gdyby on poszedł
> wczesniej, moze Dzisiaj byłoby lepiej.

Moze by i bylo, moja mama tez miala depresje, i tata tez. Oboje poszli
wczesniej do lekarza (mama to nawet w trybie przyspieszonym na oddzial), oboje
sobie teraz radza, lepiej albo gorzej, ale sobie radza. Pomysl o tym, co
pozytywne, masz tate, ktory wie, z czym sie borykasz i wspiera Cie w tej walce,
nie jestes sama z choroba.
PS pisalam "depresja", chociaz Twoj lekarz sugerowal nerwice lekowa, ale to
wszystko, co pisalam, ma takie samo zastosowanie do obu tych chorob.

Pozdrawiam bardzo, bardzo mocno, Kasiu.
S.

[Gość: kasia]

Ja wszystko zniosę, aby nie czuć się tak jak teraz.
Wiesz saabeno, moja mama często się na mnie złościła, jak była chora, nawet na
głupią grypę. Moze to jej sposób na radzenie sobie z bezradnoscią, złoszczenie
się na wszystko i wszystkich. Wczoraj tak płakała jak jej o tym powiedziałam,
że musiałam jej obiecać, że nie pójdę do psychiatry, że to tylko mój wybryk, że
się dobrze czuję, i w ogóle. A ja i tak poszłam, bo chcę ratowac siebie, bo już
dalej nie mogę. A tacie jak powiem, że byłam, to on wypaple mamie i będę miała
przechlapane. Mama się wkurzyła, zaczęła krzyczeć, że to przez taty rodzine, że
kolejna jestem taka śmiaka i owaka. Nie powstrzymała się też dzisiaj co by na
mnie powrzeszczeć przez telefon. To moja mama, bardzo ją kocham, ale zupełnie
sobie z nią nie radzę.

Narzeczony... poczekam. Jestem tak zmęczona i wyczerpana wewnętrznie, że nie
wiem. Boję się, że go rozczarowałam i że, on taki aktywny i pragnący życia, nie
poradzi sobie ze mna. No nic, czekam po prostu.

[sabeena]

Mamy tak czasem maja. Moja mama potrafi, walczac ze swoja bezradnoscia,
zachowywac sie w sposob nieprzewidywalny i niekiedy cholernie bolesny. Ma
natomiast jedna zalete nie do przecenienia, kiedy moja psyche zaczyna
szwankowac, moja mama dziala jak najlepszy psychoterapeuta. Twoja mama jest po
prostu bezradna wobec innych zjawisk wokol siebie niz moja.

Kasiu, to, ze poszlas do psychiatry, bylo najrozsadniejsza decyzja, jaka moglas
podjac, to jest pierwszy krok do tego, zeby Twoi rodzice mieli zdrowa corke, a
narzeczony zdrowa i szczesliwa zone. Narzeczony, jesli jest to wart zachodu
narzeczony, na chwile zwolni bieg swojego zycia tak, abys mogla mu dotrzymac
kroku, albo bedzie sie zatrzymywal i cofal, zeby powiedziec Ci, co tam sie w
przodzie peletonu dzieje. Poza tym nikt nie powiedzial, ze otrzymana diagnoza
wykluczy Cie teraz z zycia, wrecz przeciwnie. Bez wizyty u psychiatry
prawdopodobnie nadal kontynuowalabys korowod wizyt lekarskich i wyszukiwanie
kolejnych dolegliwosci, i dopiero taka niezdiagnozowana i nieleczona nerwica,
rozwijajaca sie swobodnym i bujnym kwieciem mialaby szanse wylaczyc Cie z
aktywnego, radosnego zycia calkiem skutecznie.
Pozdrawiam, a co do reszty to juz wiesz, co robie :)
S.

[majkaa18]

jestem z Toba, bedzie ok..pogadaj z facetem, jesli kocha, na pewno zrozumie i
bedzie cie wspieral..3maj sie;)

[Gość: kasia]

jest gorzej niż myślałam. siedzę sama w pokoju, a przed chwilą było słychać huk
za oknem (ktoś w śmietniku coś poprzewracał). Narzeczony wpadł do pokoju bo
myślał chyba, ze wyskoczyłam przez okno. A ja nie myśle tego zrobić przecież.
Jak zobaczył, że żyję zapytał tylko dlaczego każe mu się martwić. A ja nie każę
nic przecież. Co robić..

[devinjammer]

Przeczekać najgorsze Kasiu. I tyle, rób swoje.
Pozdrawiam DJ

[sabeena]

Dokladnie tak jak kolega przedmowca radzi. Przeczekac. Narzeczonemu wytlumaczyc
tylko, ze wlasnie nie chcesz go martwic, i ze sadzisz, ze bardziej zmartwiony
(i oszukany, tym razem calkiem serio) bybly, gdybys mu nie powiedziala o
wizycie u psychiatry i diagnozie, ktora dostalas. A to, czego od niego
wymagasz, to dokladnie to samo, czego wymagalas do tej pory, tego zeby z Toba
byl, przytulil od czasu do czasu (moze teraz troche czesciej), opiekowal sie
Toba i otaczal wsparciem - to jest dokladnie to, czego sie oczekuje od
partnera, tyle ze w Twojej sytuacji tego przytulania i opiekowania sie, i
wsparcia potrzeba troszke wiecej.
Pozdrawiam mocno i cieplo, i chociaz to pewnie zaden rarytas tak na odleglosc,
przytulam tez baaaaaaaaardzo mocno!
S.

[hopeless5]

Kasiu,
Podjęłaś bardzo dobrą i mądrą decyzję zaczynając leczyć właściwą przypadłość,
zamiast tracić życie na bezcelowe bieganie po lekarzach.
To żaden wstyd i żadna ujama - choroba jak każda inna, którą można pokonać. Ale
nie zrobi się tego szukając przyczyny w nerkach, sercu, wątrobie itd...
Rozmawiaj ze swoimi bliskimi o Twojej przypadłości, o tym czego od nich teraz
oczekujesz. Szkoda, że tak panicznie reagują, ale myślę, że oswoją się z myślą
i zaczną Cię wspierać w sposób, który jest Ci teraz potrzebny.
Gdyby Twoją przypadłością była depresja poleciłbym Twoim bliskim do
przeczytania bardzo dobry wywiad, który pozwoliłby im lepiej Cię zrozumieć:
www.zaginieni.pl/main.php?S=leczdepresje&L=pol&T=media_wt1

[Gość: kasia]

narzeczony zrobił obiad, poprzytulał:), i powiedział, że po pierwsze nic sie
nie zmieniło w naszej relacji wobec tego co było rano, a po drugie to nie ma
się czego wstydzić, i że powinnam się cieszyć, że ktoś mi wreszcie pomoże.
Chyba sobie przetrawił wiadomość. No i powiedział, że mu przykro, że jestem w
stanie opisać to co czuję w sieci, a nie mówić jemu. (chyba podglądnął, że
siedze na forum).
Rodzicom nie powiem niestety.
Dziekuję, nie wiem co bym bez Was zrobiła

[lucyna_n]

To dobrze rokuje, po poprzednich wpisach juz sie zmartwilam ze narzeczony cos sie nie sprawdzil, ale
widze ze jest bardzo ok.
Reakcja mamy troche szokujaca jak dla mnie, chyba nie masz innego wyjscia jak to olac poki co.
Duzo sil i szybkiego powrotu do zdrowia:)

[gilraena]

u mnie w domu wszyscy udaja ze nie ma zadnej nerwicy i depresji. jak zmieniam
lek i zle sie czuje to zawsze z wielkim zdziwieniem pytaja a czemu zle sie
czuje. wiedza ze chodze na psychoterapie itp,ale jakos wylatuje im to drugim
uchem. z jednej strony moze to i dobrze bo nie rozczulam sie za bardzo nad
soba. ale tez bym chciala by mnie ktos przytulil i nawet powiedzial- wiem jak
ci ciezko ale dasz rade. ja cie przytulam wirtualnie ;) a przez nerwice to ja
chlopaka z rak wypuscilam....za bardzo sie w poczatkowej fazie choroby
skupialam na sobie

[Gość: kasia]

no miły powiedział mi właśnie przed chwilą (ale bardziej z żartem), że muszę
się na nim skupić, bo ciagle tylko myślę o własnym Ja. A ja mu powiedziałam, że
jak był w moim wieku, to też tak myślał (jest straszy o nieco duże troche).
Gilraeno - mogę sobie tylko wybrazić jak Ci cięzko, ale wierze, że dasz sobie z
tym wszystkim radę. A chłopak jak tramwaj, jeden odjedzie, drugi przyjedzie
(może nietrafna metafora, ale moze coś w tym jest).

Narzeczony sie przyzwyczai, jeśli nie to pies go

[smoczyslaw]

trącał. Lepiej teraz niz później. Matka jest histeryczką, prostą kobietą, więc
powinnaś wybaczyć. Ojciec jako depresyjny jest osoba myslącą.

[Gość: Kasia]

Ja pomyslałam, że moja mama tez powinna pójść do psychiatry, bo sama ma
nerwice, moim zdaniem na kilometr. A prosta to ona nie jest, raczej lękliwa i
nieufna, co nie przeszkadza mi jej kochać. A narzeczony... zobaczymy.

Do Kasi i Gilraeny

[sabeena]

Dziewczyny, ja Was mocno przytulam i serdecznie, wiem ze zadna miara nie
przypominam idealu faceta, a do idealu kobiety tez mi daleko, zwlaszcza z
charakteru, ale jestem duchem z wami! Trzymajcie sie cieplutko, a jesli jest
czego to i mocno!
Pozdrawiam
S.

[ja87]

A ja zupelnie z innej strony. Mam chlopaka, ktory ma nerwice natrectw. Coz Ci
moge powiedziec... Kiedy sie o tym dowiedzialam, nie wiedzialam tak naprawde,
co to oznacza. Zareagowalam raczej normalnie, choc moze nie kazdy tak by
zareagowal. Wydawalo mi sie, ze to niczego nie zmienia miedzy nami, ale faceci
inaczej mysla i czuja. Ja dopiero teraz przekonuje sie, jak jest mu cholernie
ciezko i jak bardzo mnie potrzebuje. Ale powiem Ci, ze jest naprawde kochanym
czlowiekiem i jezeli mialby taki nie byc... Mysle, ze u Was wszystko bedzie ok,
ze wlasnie teraz Twoj narzeczony zrozumie, jak bardzo go potrzebujesz... A
rodzice? hmm... W tacie juz teraz masz oparcie, a mama... Moze po prostu
potrzebuje czasu, aby sie z tym oswoic. 3maj sie cieplutko :)

[zoska3]

Kasiu czy pani lekarz lub pan lekarz ok. Czy chodzisz na Lenartowicza. Jak
wrażenie. Kiedy masz następną wizytę. Czy chodzisz pryw. Jeśli nie to jak
wygląda procedura zapisywania, przydziału lekarza, psychologa. Czy najpierw
jest psychiatra a potem psych. Przepraszam, że tak dużo pyt., ale chyba też tam
się wybiorę.Z góry dziękuję za odp.

Kaśku - ściskam

[qele]

ludzie myślą, że Ci co do psychiatry chadzają to 100% świry
nie zdając sobie sprawy
że połowa ludzi na ulicach kwalifikuje się do leczenia
z nimi włącznie

świr, wariat, pomyleniec
wstyd takiego mieć w rodzinie
niebezpieczny pewnie

wszystko bzdury
i chrześcijańsko - tradycyjnie polskie
wyrzucanie za nawias wszystkich - co nie mieszczą się w pojęciu

jesteśmy niedoedukowani - stąd taka reakcja



--
frakcja dumnych poplątańców
durnych

[paradiso29]

gej z depresją... za ktory nawias siega ?

dlaczego powodem najistotniejszych problemow sa ludzie ? Dlaczego tak ciasno z
nimi, a zyc bez nich tez sie nie da. Nie moge tego pojac.

[qele]

paradiso29 napisał:


> dlaczego powodem najistotniejszych problemow sa ludzie ? Dlaczego tak ciasno
> z nimi, a zyc bez nich tez sie nie da. Nie moge tego pojac.


bo mamy przymus tulenia się do istot ciepłokrwistych, które do nas mówią
tylko one albo nie mówią, albo mówią źle, albo w ogóle ich nie ma

[paradiso29]

Czy to sie leczy, da sie zabić, wymontować... ?

TAK / NIE ?

[qele]

ależ oczywiście, że można

... z płucami

[paradiso29]

Wybacz, poniosło mnie niepotrzebnie. Bez sensu.
Wyrzucony z młockarni na zbity pysk. Tu leczy sie depresje!

J., przepraszam. Wiesz, ze Cie lubie.

[qele]

:-) ależ paradiso - wcale mnie nie uraziłeś!!

nie da się usunąć - chyba, że silnymi farmaceutykami
które wprawią nie tyle w stan szczęśliwości
co odurzenia

Też Cię lubię :-)

[lira_korbowa]

Czyś Królową Chaosu??

[qele]

Jam jest Liro ;-)

chaotyczna
bezkrytyczna
dychawiczna - ja

[lucyna_n]

ta sama? a nie taka sama?, znow?

[paradiso29]

Wiesz, ze wyglada to jak fatalna pomyłka... Ale jesli nia nie jest/em, w jakim
celu mi to zrobiono ? Tak dla jaj ? Czy dla gimnastyki umyslu ? Mam wynalezc
nowa forme ? Wyzszy cel czy pajacowanie ? Ciszą czy wrzaskiem ?

qele napisała:
> nie da się usunąć - chyba, że silnymi farmaceutykami
> które wprawią nie tyle w stan szczęśliwości
> co odurzenia
Alkohol szkodzi zdrowiu.. A co mu służy ? ha ha ha

Pozdrawiam,
słodko-kwaśny, znaczy neutralny, nienaturalny z zasady. żal mi...

[qele]

paradiso29 napisał:

> Wiesz, ze wyglada to jak fatalna pomyłka... Ale jesli nia nie jest/em, w
jakim
> celu mi to zrobiono ? Tak dla jaj ? Czy dla gimnastyki umyslu ? Mam wynalezc
> nowa forme ? Wyzszy cel czy pajacowanie ? Ciszą czy wrzaskiem ?

Wyższy cel - jesteśmy produktami ubocznymi
stwarzania ludzkiego człowieka

ale nie ze względu na nasze charakterystyki
tylko niezdolność do oswojenia ich

[paradiso29]

Jak dobrze, ze dzis znowu pojde na łąkę
poleze na ziemi, bo tam moje miejsce
ale wzrokiem i tak! dotkne nieba
reszta niewazna, niech wali sie swiat
Boże - jak ja Cie kocham!

[qele]

to jesteś krok do przodu
bo ja uwielbiałabym łąki
ale boję się robaczków

[Gość: Kasia]

Dziękuję za dobre słowa. Jak ktoś bedzie uważac mnie za walniętą, trudno, jakoś
się tym nie przejmuje. Grunt że juz 2 dni nie płaczę, nie wiem czy to bioxetin
czy moja podświadomość. Wczoraj spędziłam wiele godzin na rozmowie z
przyjaciółką, którą unikałam ostatnimi miesiącami. Bardzo dużo dała mi rozmowa,
jakoś mnie uspokoiła, wiele mi uświadomiła. Zobaczymy co bedzie dalej, na razie
jestem w czyśccu.

[paradiso29]

krok w przód, dwa w tył i tak wokoło, heejjjjj
szkoda, że w tym tańcu nie zakręcę się do nieprzytomnego zapomnienia, siup!