Czy wasi znajomi wiedzą że macie depresję ?

[Gość: d@REK]

Mi często wydaje się że podejrzewają , a jak mam dól to mówię że poprostu żle
się czuję. Uważam że jeśli bym się przyznał że mam depresję i teraz akurat
jest żle ) to mógł bym ich stracić .
Nie chodzi o rodzinę tylko znajomych. Czy macie odwagę przyznać się do tej
choroby ? Czy nie boicie się utraty przyjacół a potem plotek na swój temat ?

[Gość: sylwek]

czesc,ja mialem opory przed tym.i tak nie ktorzy nie wiedza.wiedza ci do
ktorych mam zaufanie.

[lucyna_n]

wiedza ale mysla ze to to samo co melancholia i nic nie czaja.
troche zaluje ze kiedys w przyplywie entuzjazmu probowalam im to tlumaczyc bo czesc z nich zaczela
traktowac mnie jak niebezpiecznego wariata kiedy uslyszala ze lecze sie psychiatrycznie.

[kamila551]

Moi znajomi nie wiedza ze mam nerwice i niech tak zostanie-ja juz nikomu tego
nie powiem.Raz zrobilam glupote i powiedzialam kolezance o swojej chorobie i
ona to wykorzystala,powiedziala na swoich urodzinach przy wszystkich,ze jestem
chora na glowe bo..... to i to,dlatego przestrzegam wszystkich przed
zwierzaniem sie.Ja duzo znajomych stracilam przez to ze do nich nie chodzilam-
ale jak komus wytlumaczyc,ze te dojscie jest takie trudne-dlatego pomysleli,ze
ich nie lubie,no i takim sposobem,zostalo scisle grono,glupio jest tez spotkac
na ulicy znajomych no i jak im wytlumaczyc-dlaczego nieprzychodze.JA sie boje o
tym mowic a wstyd to swoja droga tez jest.POZDRAWIAM.

[lucyna_n]

ja sie nie wstydze, mnie ta ignorancja juz zaczela meczyc. Ile mozna z geby cholewe robic?

[Gość: D@rek]

Ja też kiedyś za dużo powiedziałem i potem ktoś mnie nazwał ,,GŁUPEK,,
Może bym powiedział naibliższym znajomym do których mam zaufanie lecz różnie to
w życiu bywa . Dziś .Kiedyś . Zawsze razem !!! ale to też ludzie , może
coś mi strzeli (nie wiadomo) i potem różni ludzie będą mnie palcem wytykać...

[future.schock]

Ludzie w Polsce, jeżeli chodzi o choroby psychiczne to myslą jak w
ciemnogrodzie.
Z przykroscią i ze wstydem muszę sie przyznać, że zaliczałem się do tego grona
do czasu, aż sam zachorowałem na depresję i zmieniłem zdanie:-(
Nie informowałem o chorobie nawet bliskich osób w tym kolezankę - lekarza
pierwszego kontaktu. Leczyłem się w innym mieście.

[kamila551]

zgadzam sie zwami ludzie np z nerwica lub depresja sa traktowani jak ciezko
chorzy wariaci,watpie ze kiedys sie to zmieni-dlatego lepiej milczec,ale nie
zawsze mozna to ukryc ja sie tez obawiam tego ze ktos zauwarzy np moja
trzesiawke

[beekeeper]

w moim bezpośrednim otoczeniu wie o tym tylko jedna osoba. i nie mam zamiaru
tego zmieniać. w ogóle uważam za szczególną naiwność mówienie o takich sprawach
komukolwiek spoza wąskiego kręgu najbliższych osób w nadziei że nas ludzie
zrozumieją, spojrzą łagodniej na pewne sprawy etc. gówno prawda – przy
najbliższej okazji taka wiedza zostanie wykorzystania przeciw nam.

[kamila551]

wiesz czasem myslisz ze to zaufana osoba i sie zwierzasz-a okazuje sie zupelnie
co innego.POZDR.

[lucyna_n]

nie mowilam o chorobie w celu uzyskania wspolczucia, to faktycznie byloby naiwne, ale jakos
musialam wytlumaczyc znajomym dlaczego nagle przestalam moc wychodzic z domu, nie chcialam
klamac bo wiedzialam ze po pierwsze nie umiem a po drugie ile mozna klamac?

[brednia]

wydaje mi sie ze nie ma sensu, z trzech moich znajomych (ponoc bardzo dobrych
znajomych - moze przyjaciol) ktorzy wiedza ze mam depreche dwoch z nich
probowalo rozmawiac na ten temat ze mna i wyszlo ze jestem leniem i olewam
studia a trzeci nigdy sie nie odezwal na ten temat po tym jak mu to powiedzialem
ale nie mam im tego za zle bo po prostu tego nie rozumieja

p.s sam jak bylem w najgorszym okresie dla siebie nie rozumialem ze to jest
choroba, teraz gdy jest co raz lepiej dopiero widze ze to co kiedys dzialo sie
ze mna to byla prawdziwa deprecha
pozdrawiam

[bialeoko]

to teraz ja się pochwalę. otóż w takim razie mam świetnych znajomych!!!
najzajebistszych na świecie!!! wszystko wiedzą, byli w świrowni mnie odwiedzać
i mnie i tak lubią (oni nie są loco ;)i w dodatku się mną 'opiekują', mogę na
nich zawsze liczyć i w ogóle... są cholernie wyrozumiali, dla wszystkich schiz
itp. Życzę takich przyjaciół Wam wszystkim.
co prawda po załamaniu odpadły jakieś 2 osoby z mojego otoczenia, ale to chyba
nawet zdrowa selekcja 'automatyczna'. pozdr.

[gloom]

Ja powiedzialem tylko najblizszym i najblizszym przyjaciolom. I co sie okazalo?
Zalapali, o co chodzi, bez wyjatku. A najlepszy kumpel okazal sie zaleczonym
depresantem, czego zreszta juz wczesniej sie domyslalem. Tym, co do ktorych mam
najmniejsze podejrzenia, ze zareaguja zgodnie ze srednia ogolnopolska, nie
mowie. Zwlaszcza ze nie znosze tego falszywego ciepelka wspolczucia na
obliczonego na 5 minut i publicznosc. Jak to dobrze byc dobrym, hehehe

Nie mam. Proszę o inny zestaw pytań.

[lira_korbowa]

[lucyna_n]

jak to mozliwe? musisz ich nabyc zebys wiedziala jak fajnie reaguja jak sie im mowi ze "nie przyjde bo
mam wizyte u psychiatry" hehe:)))

[lira_korbowa]

Nooo, to było trochę na wyrost. Ale gdybym się przyznała w środowisku, to
fiuuuuuu - i kto by mnie wtedy utrzymywał?
Co więcej, Lira-Terminator jest ostatnią instancją, arbitrem, itp. do którego
to wszyscy walą ze swoimi problemami.
I tak sobie siedzi w fortecy, przyjmując łaskawie poselstwa, aby im udzielić ze
swej pełni.

pod latarnia najciemniej

[lucyna_n]

Wiem niestety ze tak jest jak jest i nie ma sensu sie do niczego przyznawac,

ale spryciula z Ciebie no no:)

Jaka znowu spryciula?!

[lira_korbowa]

replay

[lira_korbowa]

Się nacisłó, żesz.
Ja się tam wcale nie proszę, co więcej, może bym i co pisnęła - ale mnie się
prawa do tego nie daje.
Raz próbowałam coś kwiknąć - zostało to przyjęte ze zgrozą, przerażeniem i
oburzeniem. Przecież nie można ludziom odbierać punktu oparcia, nie?
Hłe, hłe.

[lucyna_n]

tak mogliby sie zalamac i popasc w depresje hehe:))

[o-ren_ishi]

Tylko najblizsi.
A teraz. To nikt. Nawet ja.

[cassis]

Wie tylko moja jedna przyjaciółka, która również bierze antydepresanty. Innym
ani słowa!

[subrealism]

Myślę, że nie ma się czym chwalić. O mojej chorobie wiedzą tylko dwie
najbliższe mi osoby, a tak naprawdę to tylko mój psychiatra bo tylko on wie co
to takiego depresja.

[thistle1]

o mojej fobii społecznej i depresji wie tylko jedna najblizsza osoba.przez
miesiąc urlopu chodziłam na terapię na dzienny oddział leczenia nerwic,którą
przerwałam ze względu na pracę.pani psychiatra namawiała mnie,abym wzięła sobie
miesiąc wolnego.postukałam się w głowę.miałabym mojej dyrekcji powiedzieć,że
biorę wolne,bo idę leczyć się do 'czubków'???jestem nauczycielką.nauczycielka i
nie teges?wyleciałabym z pracy.znajomym może bym powiedziała o swojej
chorobie,gdybym ich miała:-(

[lira_korbowa]

Chyba Cię barrrrrrrdzo dobrze rozumiem... Uszki wzwyż, mimo wszystko!

Pewnie, ze tak!

[Gość: majki]

Przeciez i tak widzieli, ze cos jest nie tak. Poza tym, czego tu sie wstydzic.
Takze nie ukrywalem, mowilem jak jest, dlaczego do nich nie chodze, potem dlaczego czasem zasne w kinie i jakie to nowe prochy mam :).
Nie dosc, ze mi to pomagalo, to pomoglo i im - zrozumieli, jaka to choroba z pierwszej reki majac informacje. Zmienili swoje spojrzenie na pewne sprawy itd.
I nadal tego nie kryje.

No, oczywiscie mowie o znajomych, kolegach i przyjaciolach. Obcym na ulicy, sasiadom z ktorymi sie tylko klaniam, czy przelozonym to nie mowielem. Ale katarem tez bym sie nie chwalil.

Tak to wygladalo u mnie.

"Gdzie są moi przyjaciele...zawsze było ich

[ewa13]

niewielu, teraz jestem sam.."
Przed znajomymi ukrywam. Przed rodziną także. Przyjaciółka (powinnam chyba
powiedzieć dawna )wie o mnie dużo, kilkakrotnie mówiłam jej o swoim stanie w
sposób ogólny , bez mówienia o leczeniu. Odsunęła się. Nie mam do niej
pretensji ,wykazała tym samym instynkt samozachowawczy. Ma swoje problemy , boi
sie ,że mogłabym oczekiwać od niej pomocy. A poza tym depresja jest w pewnym
stopniu " zaraźliwa", wiecie napewno co mam na myśli. Od takich normali,
zdrowi ludzie się odsuwają jak od trądu, bo takie stany źle działają na
nich .Po co sobie komplikować życie rozpamiętywaniem jego czarnych stron. Im
bardziej depresja jest stanem cichym i przewlekłym, pozbawionym spektakularnych
ataków, tym znajduje mniejsze zrozumienie. Mam wrażenie,że schizofrenicy
są ,że się tak wyrażę, "lepiej" postrzegani. Bo w ich przypadku chorobę widzi
się jako coś niezależnego od nich,coś na co nie mają chorzy wpływu. Zdrowi mogą
się bać ich stanu, bo go nie rozumieją , ale nie kwestionują choroby.
W przypadku depresji jest inaczej.
A może mają rację , może rzeczywiście to my jesteśmy winni?

[ja_oscar]

Niestety ja ukrywam jak mogę...Choć i tak łatwo się zorientować...Włóczę się od
szpitala do szpitala...I jak to wytłumaczyć synowi?...On tak ufnie o wszystkim
opowiada na podwórku...Więc nawet przed nim udaję że jest o.k. On wie ze jestem
jakos tam chory, na bezsenność...i tyle...Duszę się w tym...

[anula36]

wiem o jednej mojej kolezance-miala juz 2 proby samobojcze ( na bazie lekow)i
szczezre mowiac czasami sie o nia martwie np jak dlugo nie dzwoni, to ja
dzwonei do niej,martwie sie,ze znowu bedzie sama w domu i palnie kolejne
glupstwo...lubie ,ja chialabym jakos pomoc,czuje sie bezradna,jedyne co moge
zrobic to wyciagnac ja z domu na kawe,do kina, na jakis wypad.

[ewa13]

I to jest bardzo, bardzo ważne,że do niej dzwonisz,że się interesujesz.Ciężko
jest ,gdy człowiek zostaje sam. Gdy telefon milczy. Są oczywiście stany
depresyjne,że człowiek nie chce się z nikim kontaktować ,że jest w czarnej
dziurze ale uwierz ,ważne jest że chcesz pomóc i robisz coś konkretnego. Gdzieś
to osobie chorej zapada do wnętrza, nawet jeżeli sobie tego w danej chwili nie
uświadamia. Czy Twoja koleżanka się leczy?