boje sie ze umre ....

[Gość: aska]

jestem zdrowa wyniki ok -a caly zas boje sie ze zaraz umre -ze strachu robi mi
sie slabo mam zawroty glowy... a jeszcze czesciej bez zadnej przyczyny jestem
cala roztrzesiona i nie moge przestac sie trzasc robi mi sie zimno reze
sztywnieja jezyk kolkiem staje .. co mi jest?? a mysl o tym ze zaraz umre stala
sie moja obsesja!!

[Gość: Magg]

Witaj. Pierwszym pytaniem jaie Tobie zadam brzmi: ile masz lat?. Moze to
dziwne, ale wiek odgrywa znaczenie w tym jak myslimy o smierci. Kiedy bylam
nastolatka czesto balam sie smierci.Moze dlatego, ze w tym okresie stracilam
wiele cennych dla mnie osob. Teraz to sie zmienilo. Mie mowie, ze ja
akceptuje, nie. Smierc zawsze wywoluje we mnie dreszcz emocji i nie jest dla
mnie naturalna rzecza, chociaz tutaj mozna polemizowac. Czy smierc jest
naturalna czy tez nie.
Drugie pytanko. Czy chodzi Tobie o smierc jako stan folzjologiczny czy po
prostu o zycie w ktorym wegetujesz. Mysle, ze to ciekawy temat na dyskusje.
Pozdrawiam
MAgg

Do aski

[Gość: Budda]

Witam serdecznie. Aska, od Ciebie zalezec bedzie co zrobisz z tym co Ci napisze.
Lek przed smiercia jest podstawowym lekiem jaki maja ludzie, nawet jesli
nie w sposob bezposredni rozumieja to. Lek przed smiercia jest lekiem przed
utrata tego, z czym sie identyfikuja, czyli z cialem. Polecil bym Ci do
przemyslenia jedna rzecz, a mianowicie, ze nasz lek przed smiercia jest wprost
proporcjonalny do NASZEGO ROZUMIENIA, KIM JESTESMY. Jesli uwazasz ze TY to
twoje cialo i tylko cialo, to smierc zabierajac je, zabiera wszystko czym
jestes. Jesli jednak, bez wzgledu na system duchowosci, uwazasz, ze Twoje cialo
jest tylko pojazdem, w ktorym przebywa Twoja dusza , to w ten sposob mentalnie
rozszerzasz swa egzystencje poza ramy fizycznego ciala. Wedlug mnie, nasze
zycie nie konczy sie w raz ze smiercia fizyczna, ale nie tu miejsce na moje
poglady w tym wzgledzie. Dla przykladu, sw. Franciszek z Asyzu, doslownie
doczekac sie nie mogl smierci, i w momencie umierania krzyknal: Witaj o moja
siostro smierci. Zrobil to oczywiscie z iscie "gospodarskim" gestem.
Wyznam Ci Aska, ze mnie lek przed smiercia powalal z nog, umieralem wszedzie
i codziennie, a obrazy pogrzebow mialem przed oczyma , nawet jako male dziecko.
Skad ? Domyslam sie , ale to nie miejsce na te wyznania.
Polecam Ci zaczecie studiowania, co na temat smierci mowia najwieksze sytemy
duchowe. Da Ci to odpoczynek. Pamietaj, nie jestes swym cialem z ktorym
tak sie identyfikujesz, jestes KIMS ZNACZNIE WIECEJ.
Zycze Ci duzo pogody ducha, i nie takie to straszne jak myslisz. Wiem, bo
przeszedlem przez to pieklo. PRZESZEDLEM.
Budda.

[Gość: manson]

budda, serio sw franek tak powiedzial?? no stary, to widze, ze nie jestem
pierszy na tym swiecie, ja to normalnie nie moge sie doczekac, nie jestem na
jakims takim etapie, ze to zrobie, nie, samemu tego nie przyspiesze, jakos
jestem konserwatywny w tym wzgledzie
ale jedyna rzecza, jaka mnie teraz w zyciu interesuje i po co wlasciwie zyje,
to dowiedziec sie co sie dzieje po smierci
dla mnie cialo z dnia na dzien staje sie coraz mniej znaczacym aspektem
istnienia czlowieka, zaczynam sie czuc, jakbym chcial wysiazc z tego tramwaju
na najblizszym przystanku
mysle, ze cos ciekawego dzieje sie dopiero tam, tutaj zycie mi sie juz
najzwyczajniej w swiecie znudzilo, nic sie faking nie dzieje
poza tym popatrzcie jakie zycie jest krotkie, to tylko kilkadziesiat lat - a
tam? tam czeka na nas cala wiecznosc, mysle, ze TAM jest svper
chcialbym umrzec
tu jest spoko, ale nie chce mi sie juz, wiem co bendzie jutro, pojutrze i za
tydzien,

nie chce mi sie wstawac rano, nie chce mi sie myc, gadac ze wszystkimi, isc
gdzie mam isc, jechac gdzie mam jechac, nie chce mi sie jesc (znaczy tu akurat
mi sie chce na maxa jesc, ale chcialem powiedziec, ze nie chce mi sie chciec
jesc), nie dbam o nic, i nic mi sie nie chce po 100kroc, ale wiem, ze musze i
robie to z takim zapalem, ze pozal sie Boze
wiadomo, ze jak komus sie nie chce czegos robic, a musi, albo go zmuszaja i nie
robi tego z walsnej woli tylko z przymuszonej, to nie wychodzi mu to najlepiej -
ja tak wlasnie zyje

mozna powiedziec, ze ciagne to swoje zycie za soba tak od niechcenia, ze
przyslugo ogromna by mi ktos zrobil, gdyby mnie odcial od tego balastu

po prostu po co zyc, jak mozesz juz nie zyc (i przezywac to co jest nastepne),
a podejrzewam, ze to co jest nastepne to najwieksza jazda na swiecie

[Gość: as]

Najbardziej bałam się śmierci kiedy miałam 7 lat. Bałam się zasnąć, bo to było
jak umieranie. Z wiekiem boję się coraz mniej. Jestem przekonana, że to będzie
koniec wszystkiego, nic nie będę czuć, nic nie będę wiedzieć. Czasem buntuje
się we mnie wszystko przeciw temu, ale staram się wewnętrznie pogodzić z
nieuniknionym. Coraz lepiej mi się to udaje.

Do wszystkich

[Gość: Budda]

Ciesze sie ze wreszcie ktos poruszyl temat smierci. Dla mnie jest to centralny
punkt naszego zycia (?), i od tego jak sie ustosunkujemy do tego, tak bedzie w
duzej mierze wygladac nasze doczesne zycie. Mowimy o leku przed wypadkiem,
o leku przed winda, o leku przed choroba, o leku przed utonieciem...
ale czas sobie uswiadomic, ze podstawa tych wszystkich lekow, jest lek
przed nasza anihilacja, lek przed zniknieciem na zawsze. Bez wzgledu na to
czy inne swiaty istnieja czy nie, wiara w nie daje niesamowita ulge.
Jest jeszcze cos poza wiara w zycie po zyciu, jest nim nasze najglebsze
przeczucie ze zyjemy wiecznie, wreszcie osobiste doswiadczenia, jak
regresja do poprzednich zyc, czy "near death experience". Nie powinno to byc tak
jak opisuje nasz poprzedni respondent. Nie wolno nam ignorowac obecnego
zycia, gdyz (tu znow troche religii) jakosc zycia po smierci jest uzalezniona
od warunkow w jakich spedzamy obecna "edycje" zyciowa. "Jak se poscielesz,
tak sie wyspisz". Znamy to wszyscy.
Zachecam do dalszej dyskusji.
Budda.

[Gość: manson]

wiesz budda, to tesz mialem powiedziec i jak wyslalem wiadomosc, pomyslalem, ze
zaraz napiszesz o tym, oczywiscie zgadzam sie z tym, jakosc 'zycia po smierci'
zalezy od tego, w jaki sposob zyjemy teraz, dlatego wlasnie nie chce popelnic
samobojstwa (dletgo, ze istnieja powody, ze to moze pogorszyc moja sytuacje
jakkolwiek), choc zastanawiam sie czy to cos az tak bardzo zlego, jak glosi
filozofia kosciola katolickiego..

w ogole zwyklem byc bardzo wierzaca osoba (i pewnie dalej jestem), tylko
zaczalem zadawac sobie pare kontrowersyjnych pytan, naleze do kosciola rzymsko-
katolickiego (jak ponad 90% polski) i musze stwierdzic, ze moja poprzednia
wiadomosc, to 'lekkie' odejscie od religii, ale nie namawiam do tego, wrecz
przeciwnie
mysle, ze religia i wiara powinny byc tym co kieruje zyciem czlowieka, i wydaje
mi sie, ze zycie czlowieka gleboko wierzacego wyglada calkiem inaczej niz zycie
tego, ktory nie wierzy

chcialem zaznaczyc, ze z wypowiedzi asa wynika, ze w nic nie wierzy, czego
dowodem sa slowa mowiace, ze po smierci 'to będzie
koniec wszystkiego, nic nie będę czuć, nic nie będę wiedzieć', w Twoim
przypadku, asie, zdaje sie zabawa polega na tym, ze musisz uwierzyc, ze bendzie
odwrotnie

ps. budda, juz taki wstret Cie nabiera do tego co pisze, ze nie napiszesz po
imieniu, tylko 'respondent'? co to w ogole za slowo, respondent to osoba
udzielająca odpowiedzi na ankietę, wywiad itp. w badaniach o charakterze
socjologicznym, przeprowadzanych z reguły na dużych populacjach, a nie osoba
bioraca udzial w dyskusji

Do mansona

[Gość: Budda]

Hi, nic nie wiem na temat filozofii kosciola katolickiego. Wiem o czym mowil
Chrystus, ale o czym kosciol mowi, nie wiem. Dla mnie te dwie rzeczy juz dawno
przestaly byc synonimami. Jestes wielu rzeczy swiadomy i umiesz kalkulowac, ale
byloby lepiej pokochac to zycie, niz tylko czekac az "siostra smierc"
przybedzie.
Budda.

[Gość: manson]

budda podaj mi powod, dla ktorego mialbym pokochac to zycie, a uczynie jak
rzekniesz

[Gość: Budda]

Obejrzyj sie wokol czy ktos nie potrzebuje pomocy. Wtedy, patrzac w oczy tych
potrzebujacych,zrozumiesz, ze warto zyc.
Budda.

[Gość: manson]

ale ja patrzac w oczy tych potrzebujacych najchetniej powiedzialbym im, zeby
olali to wszystko i dali se spokoj, przestali sie przejmowac tym co ich dreczy

poza tym budda, jak sadzisz, co by sie stalo, gdyby wszyscy nagle na ziemi
popelnili samobojstwo - wszyscy

ludzkosc by przestala istniec, wszyscy by wszystko mieli z glowy, zadnych
probelmow zycia doczesnego

[Gość: Budda]

Masz Wacpan wielka fantazyje. To i dobrze, ale moze bys
tak uzyl jej ku dobru wszystkich ludzi ? Zmien tylko
bieguny swego myslenia i wielkie rzeczy stoja przed
Toba. Nie zartuje. Umiesz myslec globalnie, tylko....
mysl o zyciu. Tamto przyjdzie, nie boj sie. Wszyscy
sie doczekamy.
Pozdrawiam Cie, mysle ze masz wielki potencjal, tylko
te bieguny !

[Gość: manson]

rozumiem budda co mowisz, mozna powiedziec, ze wiem, ze gdzies dzwoni, tylko
nie wiem w ktorym kosciele (takie powiedzienie)

ale moj problem polega na tym, ze rozumiem, ale nie czuje tego

zgadzam sie z Toba, wiem, ze musze zmienic sposob myslenia - odwrocic bieguny
ale niestety to sie nie dzieje tak na zawolanie, to musi do mnie przyjsc

sam musze to poczuc, wtedy mnie olsni i czekam, na to
believe me - czekam

tymczasem bede zyl nie wchodzac nikomu w droge
pozdrawiam budda

[Gość: ewa]

Naczytałe� się chyba bajek. Samo cię ol�ni? I dlaczego masz innym nie wchodzić
w drogę? A w ogóle dlaczego ma cię ol�nić i masz dostać za frajer to, na co
inni pracujš we łzach? Homo sovieticus, jak mi mój los miły. Rusz dupę stary i
sam zapal se �wieczkę, zanim cie piorun strzeli.

[Gość: manson]

ewa... mialas chyba zly dzien
poza tym juz wiem co odpowiesz na tego posta :I

[Gość: Ewa]

Faktycznie, zamokły mi zapałki. Już kupiłam nowe.

[Gość: jeff]

Miałem też chroniczny lęk przed śmiercią, ale nie tak
wcześnie. Zaczęło się gdzieś w okresie dojrzewania. Od
tamtej pory nie dawał mi spokoju, a nawet przybrał
formę wibrującego, bardzo wysokiego dźwięku, który był
tłem mojego istnienia. Temu przygnębieniu towarzyszyły
mysli samobójcze, usiłowanie popełnienia samobójstwa,
wycofanie całkowite w cztery ściany bez okien, klęska
żywiołowa w szkole (lufy ze wszystkich przedmiotów,
zawalenie siódmej klasy podstawówki. Gdyby nie moja
pani wychowawczyni, która patrzyła przez palce na moje
notoryczne wagarowanie i błagała mnie bym chodził do
szkoły, to bym w życiu nie skończył tej szkoły).
Jednocześnie zacząłem pisać wiersze. Potem muzyka. To
przebudzenie ducha twórczego dało mi ostoje w tym lęku
i wycofaniu. W najgłębszym dnie poczułem takie
muśnięcie obecności duchowej, że automatycznie
napełniła mnie radość (choć na krótko). Zacząłem
drążyć dziedziny duchowe. Ale to wszystko trwało.
Utrata bliskiej osoby spowodowała że moje pytanie o
sens istnienia, do tej pory utożsamianego z byciem na
ziemi (pomimo słyszeń, gadań, czytań - bo ciało swoje,
a od wiedzenia do kochania droga daleka), przemieniło
się w poszukiwanie bardziej wewnętrzne, był to stan
współ-odczuwania i bolenia, melancholii, wobec natury
życia ziemskiego (utożsamianego z jedynym życiem
namacalnym, konkretnym) pamiętam motto do jakiegoś
mojego ówczesnego wiersza: po co żyć skoro i tak
umrzemy. Dramatyzm egocentryczny. Albo to, że życie
karmi się drugium życiem, żeby żyć. Że nawet to co
piękne w naturze, to tylko z pozoru, bo w tym świecie
natury dzieja się bezustanne oświęcimia,
choć "niewinne". W końcu przyszło apogeum. Tak bardzo
opłakiwałem nature istnienia ziemskiego, i tych którzy
odeszli, którzy pamiętali tych którzy odeszli. I to,
że nie ma nawet pamięci po nich. I to że życie żyje
kosztem drugich żyć. I że to bez sensu, aż w końcu
przyszło do mnie oświecenie, od środka. W postaci
stanu wewnętrznego, mówiącego całym sobą do mnie, że
wszystkie te umarłe istoty są moim JA. Że żyją jako
JA. I we mnie, i w każdym. Nie mówię tego jako
przykład jak masz postępować. Twój problem może być
poważniejszy (przede wszystkim nie pamiętam żebym miał
tak wczesne stany lękowe). Poza tym u mnie była to
intensyfikacja, aż doszło do kulminacji. Opisuję
tylko, bardzo ogólnie, moje doświadczenie z lękiem
przed śmiercią. Myślę że są dwa wyjscia, albo
zagłuszać go farmakologią, życiem "odciągającym" uwagę
od istnienia lęku, zasadniczo skupionym maksymalnie na
tu i teraz, zmysłowości, materialności, wszelkiej
doraźnosci. Albo otworzyć sie na bardziej duchową,
twórczą ścieżkę istnienia, która daje głębszą
perspektywe widzenia życia i jego bolączek, cierpień,
okrucieństw, konieczności, w wymiarze duchowym (Co
wcale nie jest ucieczka od odpowiedzialności, jak co
niektórzy by gorliwie chcieli). Ja wybrałem to drugie.
Ale, może byłem ku temu bardziej predysponowany, niż
inni? Chyba nie, bo rodzice rozwiedzeni, przykładów
miałem mało, autorytetów też. Na saksofonie zacząłem
uczyć się grać dopiero w wieku 19 chyba lat. Wiersze
przyszły dlatego bo pani w szkole zaproponowała
wszystkim. W każdym razie działalność twórcza trzymała
mnie przy życiu, choć niebezpiecznie zaczynałem
tworzyć sobie swój świat w którym postanowiłem
zniknąć. Lęk przed życiem, jakby powiedział
zdroworozsądkowiec. Lęk mnie nie opuszczał, a może był
bodźcem do tych działań?
W końcu, pojąłem, że życie żeby byc życiem, musi współ-
istnieć. A prawdziwym współ-istnieniem jest zdolność
do oddawania się drugim. Lecz kiedy człowiek oddaje
się drugiemu, szczególnie emocjonalnie, jest
bezbronny. Taka jest natura miłości. I jeśli jego
oddanie nie zostanie odwzajemnione również oddaniem,
umiera, wewnętrznie, prędzej czy później, z
wyczerpania (Niekochany nie umie kochać) Ale, w takim
wypadku, zawsze można się odrodzić. Życie, będąc
kształtem miłości, nie umie żyć bez wzjemności, bez
oddań, czyli śmierci (A najzdrowszy pokarm jest ten,
którego nie złapała żadna pułapka, ani sieć. Tzn.
który ma jakby naturalną zdolność, dojrzałość do bycia
pokarmem, czyli oddaniem, miłością. Dlaczego jabłko
nie jest muchomorem? Może dlatego że kocha oddanie, i
nie jest mściwością?). Nie byłoby życia ani miłości
bez śmierci. Bo nawet malutka uprzejmość wobec kogos
drugiego jest już maleńką śmiercią ja (zależy zresztą
od intencji). A kiedy człowiek kocha, wtedy śmierć nie
ma znaczenia, choć to wcale nie likwiduje strachu
przed bólem, ani bólu (Ale ból przemija, dlatego ten
świat jest miłosierny, bo "Lęk i nadzieja" uaktywniają
to, co w człowieku nie przemija). Powodzenia,aska.

[Gość: ewa]

Człowiek kochajšcy nie jest bezbronny, pod warunkiem, że umie kochać. Też tak
kiedy� my�lałam. To nieprawda. To tylko brak miło�ci i w miarę normalnych
rodziców. Można się nauczyć kochać nie niszczšc siebie. Twój list był strasznie
smutny i prawdę mówišc, w tych pesymisycznych stwierdzeniach nie czuję żadnego
zrozumienia, tylko wielkie zagubienie.

[Gość: POLAK]

WSZYSCY MYŚLICIE ŻE JESTEŚCIE A TAK NAPRAWDĘ TO WAS
NIE MA......Więc nie ma się czym przejmować to moie
powiedzenie i moia dewiza życia lub śmierci

Powodzenia

egoizm a strach/ do Mansona

[Gość: zofia]

jak slysze w kolko hisorie o tym " ah jaki ja jestem biedny " to mi sie niedobrze robi bo sobie
przypominam siebie jak nic nie widzialam wokol , zadnego cierpienia tylko wlasne- tylko siebie ,
swoja egzystencje, swoje cialo , swoje biedne JA> nawet sie przejmowalam reakcjami ludzi wobec
siebie a okazywalo sie ze oni tez tylko mysla o sobie...zycie dla mnie jest bardzo proste teraz - staram
sie byc odpowiedzialna za kazdy moment darowany. staram sie aby kazdy moj dzien byl Bozym
Narodzeniem bo moge nie miec jutra- tak - staram sie tak zyc jakby kazdy moj dzien byl ostatnim
dniem w moim zyciu. to jest bardzo odpowiedzilana misja ktora podjelam po wszystkich
przemyslenia. ostatni dzien i nie ma jutra aby cokolwiek naprawic wobec ludzi , rodziny ,
spoleczenstwa. wierze ze Sw Franciszek tak powiedzial bo jego styl zycia i jego principls pozwolilo
mu kochac siebie . jego misja bylo siac milosc gdzie jest nienawisc, gdzie desperacja .. nadzieje,
gdzie discord.. unity, staral sie rozumiec bardziej niz byc rozumianym a to jest ogromna sztuka.
polecam a simple prayer of S. Francis i stosowanie sie do jego principls, a wszystkie strachy
przeleca...zostaje spokoj w duszy z dobrze wypelnionego obowiazku wobec zycia ktore nam
podarowano. po przeczytaniu ksiazki intelektualisci /jonsona, podazam za liderami ktorzy swieca
przykladem swojego zycia a nie slowami. wiem ze milosc to odpowiedzialnosc, i zycie to
odpowiedzialnosc to kazdego momentu ktory zycie przynosi . nie pytam juz wiecej co ja mam robic ze
soba? co to jest zycie?...
zawszse waze slowa/czyny... bardzo duzo znam przypadkow z pracy gdzie tatus mowil do coreczki
:tatus cie kocha dlatego tatus ci to robi .. chyba wiecie ze mowie o sexual abuse.

[Gość: manson]

no zofia, piszesz co piszesz, ale nie mam najmniejszego pojecia dlaczego w
temacie jest 'do mansona'

[Gość: zofia]

Gość portalu: manson napisał(a):

> no zofia, piszesz co piszesz, ale nie mam najmniejszego pojecia dlaczego w
> temacie jest 'do mansona'
=====
"chcialbym umrzec
tu jest spoko, ale nie chce mi sie juz, wiem co bendzie jutro, pojutrze i za
tydzien, "

[Gość: manson]

oo szit, teraz to zofia ladnie nie trafilas
z szacunkiem, ale faking minelas sie z tematem, inaczej mowiac zle mnie
rozczytalas
otoz NIE! ja nie naleze to tych, ktorzy mowia, jak piszesz, 'ah jaki ja jestem
biedny', nic bardziej blednego, mi tez sie niedobrze robi - jak Tobie - kiedy
slysze cos takiego, no... moze nie az tak niedobrze, bo staram sie byc
wyrozumialy dla ludzi w roznych polozeniach i mimo, ze wiem mniej wiecej co bym
zrobil na ich miejscu, to nie opieprzam kogos jak tak mowi, ale minejsza z tym

kontunuujac, jestem wesolym czlowiekiem, smialo idacym przez zycie, nie
majacych aktualnie (dzieki Bogu) wiekszych problemow, poza tymi standardowymi,
(dlatego mam pewnie wiecej powodow do zycia niz wiele osob na tej ziemi),
usmiecham sie kazdego dnia (no prawie), rozmawiam z ludzmi, wlasciwie nie ma we
mnie zadnych zlych uczuc, jedna z moich cech jest ogromna ciekawosc, interesuja
mnie ludzie, relacje miedzy nimi, moze mam nawet jakies hobby, jestem ogolnie
wdzieczny Temu Jedynemu za to co mi dal, za to ze jestem zdrowy, ze chodze, ze
widze, slysze, czuje, rozumiem, ze mam to co mam
i generalnie jestem pozytywnie nastawiony do zycia, lubie jak promienie
sloneczne padaja na moja skore, lubie czuc wiatr na twarzy, uwielbiam jezdzic
na rowerze, grac w tenisa, itd.....

w tym co napisalem wczesniej o smierci mowie, ze TO WSZYSTKO TO NIC w
porownaniu z tym co bedzie sie z nami dzialo, co sie bedzie liczylo (mysle, ze
tam nawet nie bedzie takiego pojecia) kiedy umrzemy
ja jestem po prostu entuzjastycznie nastawiony do smierci
CHOCIAZ (co ciekawe, kiedy sie nad tym wlasnie zastanowilem) nie jestem tak
nastawiony do smierci moich bliskich, oczywiscie, ze nie chce, zeby moja mama
umarla, czy siostra - jak niektorzy mogliby zinterpretowac - poniewaz
potrzebuje ich tu, na ziemi

podsumowujac, nigdy nie powiedzialem, ze 'jestem biedny', uwazam, ze jest wrecz
odwrotnie - jestem bogaty w doswiadczenia jakie przezylem i (ze tak powiem) we
wnetrze jakie posiadam

a ponad wszystko posune sie do stwierdzenia, ze jestem optymista, w pewnych
przypadkach optymista to wielkie slowo, jak pewnie wynika z moich poprzednich
wypowiedzi, jestem glownie optymista jesli chodzi o nasze 'zycie po smierci',
ale to teraz niewazne

jednym slowem JESTEM DALEKI od postawy jaka Ty opisalas w swojej wiadomosci,
przez co ona mnie nie dotyczy

[Gość: zofia]

" oczywiscie, ze nie chce, zeby moja mama > umarla, czy siostra - jak niektorzy
mogliby zinterpretowac - poniewaz > potrzebuje ich tu, na ziemi. hmmmmmmmmmmmon
musza zyc because of you not becouse of them? hmmmmmmmmmmm let me think
zofia..........selfishness maybe ? no can't be , he was so angry when I used
this term.....
whaaaaaaaaaa czy to ta sama osoba? is it contradiction or I missed something?
zofia."ale jedyna rzecza, jaka mnie teraz w zyciu interesuje i po co wlasciwie
zyje, to dowiedziec sie co sie dzieje po smierci dla mnie cialo z dnia na dzien
staje sie coraz mniej znaczacym aspektem istnienia czlowieka, zaczynam sie czuc,
jakbym chcial wysiazc z tego tramwaju na najblizszym przystanku mysle, ze cos
ciekawego dzieje sie dopiero tam, tutaj zycie mi sie juz najzwyczajniej w swiecie
znudzilo, nic sie faking nie dzieje "sorry jezeli zle zinterpretowalam twoje
wypowiedzi nie po twojej mysli ale taki dostalam material.


Gość portalu: manson napisał(a):

> oo szit, teraz to zofia ladnie nie trafilas
> z szacunkiem, ale faking minelas sie z tematem, inaczej mowiac zle mnie
> rozczytalas
> otoz NIE! ja nie naleze to tych, ktorzy mowia, jak piszesz, 'ah jaki ja jestem
> biedny', nic bardziej blednego, mi tez sie niedobrze robi - jak Tobie - kiedy
> slysze cos takiego, no... moze nie az tak niedobrze, bo staram sie byc
> wyrozumialy dla ludzi w roznych polozeniach i mimo, ze wiem mniej wiecej co bym
>
> zrobil na ich miejscu, to nie opieprzam kogos jak tak mowi, ale minejsza z tym
>
> kontunuujac, jestem wesolym czlowiekiem, smialo idacym przez zycie, nie
> majacych aktualnie (dzieki Bogu) wiekszych problemow, poza tymi standardowymi,
> (dlatego mam pewnie wiecej powodow do zycia niz wiele osob na tej ziemi),
> usmiecham sie kazdego dnia (no prawie), rozmawiam z ludzmi, wlasciwie nie ma we
>
> mnie zadnych zlych uczuc, jedna z moich cech jest ogromna ciekawosc, interesuja
>
> mnie ludzie, relacje miedzy nimi, moze mam nawet jakies hobby, jestem ogolnie
> wdzieczny Temu Jedynemu za to co mi dal, za to ze jestem zdrowy, ze chodze, ze
> widze, slysze, czuje, rozumiem, ze mam to co mam
> i generalnie jestem pozytywnie nastawiony do zycia, lubie jak promienie
> sloneczne padaja na moja skore, lubie czuc wiatr na twarzy, uwielbiam jezdzic
> na rowerze, grac w tenisa, itd.....
>
> w tym co napisalem wczesniej o smierci mowie, ze TO WSZYSTKO TO NIC w
> porownaniu z tym co bedzie sie z nami dzialo, co sie bedzie liczylo (mysle, ze
> tam nawet nie bedzie takiego pojecia) kiedy umrzemy
> ja jestem po prostu entuzjastycznie nastawiony do smierci
> CHOCIAZ (co ciekawe, kiedy sie nad tym wlasnie zastanowilem) nie jestem tak
> nastawiony do smierci moich bliskich, oczywiscie, ze nie chce, zeby moja mama
> umarla, czy siostra - jak niektorzy mogliby zinterpretowac - poniewaz
> potrzebuje ich tu, na ziemi
>
> podsumowujac, nigdy nie powiedzialem, ze 'jestem biedny', uwazam, ze jest wrecz
>
> odwrotnie - jestem bogaty w doswiadczenia jakie przezylem i (ze tak powiem) we
> wnetrze jakie posiadam
>
> a ponad wszystko posune sie do stwierdzenia, ze jestem optymista, w pewnych
> przypadkach optymista to wielkie slowo, jak pewnie wynika z moich poprzednich
> wypowiedzi, jestem glownie optymista jesli chodzi o nasze 'zycie po smierci',
> ale to teraz niewazne
>
> jednym slowem JESTEM DALEKI od postawy jaka Ty opisalas w swojej wiadomosci,
> przez co ona mnie nie dotyczy

[Gość: manson]

przyznam, troche mnie wrylo,
zofia, ja Ciebie w ogole nie rozumiem, a Ty mnie to juz wcale

masz jakis inny system wnioskowania, w ogole jestesmy z innych planet
prosze, nie kontunuuj tego watku

do Mansona

[Gość: zofia]

ja nie mam nic do dodania .tez ciebie nie rozumiem za duzo sprzecznych info. a tak z innej beczki czy mozesz
powiedziec dlaczego wybrales imie manson? czy ten ameryk morderca zony polanskiego ma takie same imie czy on
inaczej je spelluje? tylko ciekawosc zadna wycieczka osobista. z.

Gość portalu: manson napisał(a):

> przyznam, troche mnie wrylo,
> zofia, ja Ciebie w ogole nie rozumiem, a Ty mnie to juz wcale
>
> masz jakis inny system wnioskowania, w ogole jestesmy z innych planet
> prosze, nie kontunuuj tego watku

[Gość: manson]

postanowilem, ze chce miec nick 6cio literowy i rzucalem kostka zeby wylosowac
te literki i tak sie wylosowalo ;]

ps. a charles nie zamordowal zony polanskiego, zrobili to jego ludzie

[Gość: Krzysiek]

No to znaczy ze mozesz miec zespol kompulsywno
obsesyjny. Zglos sie do lekarza, to Ci powie, jak z tym
walczyc

[Gość: daggy]

Kilka razy pisałam już na tym i na forum zdrowie o panicznym lęku - m.in.
właśnie, że zaraz umrę. To prawdopodobnie nerwica lękowa z objawami
wegetatywnymi (pocenie się, częstoskurcz serca i różne inne przyjemności),
podczas której boisz się, że z twoim ciałem jest coś nie tak. Nie wygląda mi to
raczej na lęki egzystencjalne. Myślę, że potrzebujesz psychoterapii. Mi bardzo
pomogła, pomogły mi też leki przeciwlękowe, które brałam wcześniej. Bez
psychologa może być trudno. Pozdrawiam ciepło.

[Gość: ewa]

Potwornie bałam się, że umrę. Wydawało mi się to bardzo intelektualne,
wzniosłe, filozoficzne i inne takie. Teraz wiem, że nie bałam się �mierci,
tylko życia. Wychowano mnie w sposób, o ile to można nazwać wychowaniem, który
nie dawał mi specjalnie możliwo�ci dowiedzenia się czego chcę i jak to
osišgnšć. Zadawałam sobie wielkie pytania, bo nie umiałam zadać najprostszych,
nie mówišc już o odpowiedziac. Pó�niej się zresztš okazało, że te nejprostsze
pytania sš przy okazji bardzo bolesne, a odpowiedzieć na nie nie chciało mi się
jeszcze bardziej niż je zadać. Bez koleżanki, która bez nacisku dała mi adres
OTIRO sama nie dałabym rady. Wydawało mi się, że chcę umrzeć, a ja po prostu
chciałam żyć inaczej, tylko zupełnie nie wiedziałam jak. Teraz mam tak dużo
rzeczy do zrobienia, które chcę zrobić, bo sprawiajš mi przyjemno�ć, tyle
decyzji do podjęcia, że nie my�lę o �mierci. Ona przyjdzie, wcze�niej czy
po�niej, nie wiem kiedy, choć mam zamiar zrobić dużo, aby przyszła jak
najpó�niej, podobnie jak poród. Bałam się, bolało, ale sobie poradziłam. Rzeczy
ostateczne nie sš takie straszne, znacznie gorsze sš wybory, którymi można
skrzywdzić własne dziecko. Ale absolutnie nikomu nie polecam dziecka na
depresję. Wszystko, tylko nie to. Tak, najgorsze w tym wszystkim było to, że
myslałam, że to głębia duchowa. Nie wiedziałam, że mam problemy. My�lałam, że
to cały �wiat jest do dupy i ma problemy. No i ma, tak jak ja. Miewam nawroty
strachu, dokładnie wtedy, gdy się gubię i przestaję wiedzieć, czego chcę. W
końcu nie wymagajmy zbyt wiele, abym w trzy lata przezwyciężyła
dwudziestopięcioletniš tresurę. Coraz rzadziej, naprawdę. No i do mnie
absolutnie nie trafia żadna metafizyka. Takie historie pojawiajš się tam, gdzie
czai się strach. A ja nie lubię udawać, że się nie boję. Boję się i cze�ć, ale
nie �mierci najbardziej. Najbardziej boję się swoich lęków, bo potrafiš się
nie�le zakonspirować i narobić mnóstwo szkód, zanim je zdemaskuję.

do daggy

[Gość: gosia]

odezwij sie jesli mozesz, mam nerwice juz pol roku, lek jest koszamrny, moj
adres [e-mail]

Dla ciebie

[Gość: Łukasz]

Kazdy czzlowiekw naszych czasach boji sie smierci to nasza obsesja,ja nauczylem
sie z nia walczyc studiujac ksiazki o filozofi indii zrozumialem ze to co
robimy teraz jest tylko malym momentem calego procesu karmiczne ,naszej
drogi .Na poczatku bylo mi ciezko ,ale teraz wiem ze to sie oplacilo ,nie boje
sie smierci ona kiedys nastapi ale po niej moja dusza odrodzi sie w innym
swiecie...to dopiero ciekawa perspektywa.Polecam.Jakbys chciala pogadac to
[e-mail]

[boleslaw]

ludzie wy chyba nie wiecie (rozumiecie) jak wygląda taki strach gdy ma się
problemy z nerwami , dawno temu mało się nie przekręciłem tylko z tego powodu
że lekarz-e nie wiedzieli czy ból w klatce piersiowej to choroba serca czy
jakaś nerwica , nadawali mi prochów a potem krzyczeli że jestem narkomanem (po
tym jak miałem zapaść) wszystko działo się w szpitalu i jak tu się nie bać
.rozważania nad istotą żywota czy naturalnego lęku to nie to samo,cóż syty
głodnego nigdy nie zrozumie-----------teraz się nie boje-------------

[Gość: luk]

Heh,moze to i zabawne,
ale najmniej w codziennym zyciu boje sie smierci.

Bardziej boje sie pajakow [powaznie] :)

Tyle,ze na miejsce leku o smierci pojawiaja sie inne - np strach
przed byciem sparalizowanym do konca zycia...

pozdrawiam,

[Gość: Sofi]

Droga Asiu. Miałam tak samo jak ty. Któregoś dnia myłam naczynia i nagle
poczułam dziwne wrażenia, że zaraz umrę i lęk co będzie z moim dzieckiem.
Pobiegłam do szpitala, gdzie dano mi uspokajający zastrzyk. Tak się zaczęło,
potem było coraz gorzej. "Umierałam" codziennie, nie mogłam wychodzić z domu.
Myślę jednak, na szczęście, że musiałam się zmobilizować bo sama utrzymuję
siebie i dziecko, musiałam wychodzić z domu do pracy i sklepu i pomimo, że się
strasznie bałam, musiałam się zmuszać bo inaczej nie miałabym za co żyć. Z
czasem uświadomiłam sobie, że to tylko (i aż) moja głowa wymyśliła. I że mam
wypływ na to co myślę. Zaczęłam coraz częściej wychodzić, potem wyjeżdzać
(pierwszy wyjazd był koszmarem, cały czas "umierałam"), przed ludźmi grałam,
starałam się ze wszystkich sił zachowywać spokojnie, żeby nikt się nie
zorientował. Byłam u psychiatry, przez rok brałam leki uspokajające.
Pomyślałam, że skoro tyle razy wydawało mi się, że umieram, a ciągle żyję, to
po co mam zatruwać sobie życie ciągłym lękiem. Pocieszę cię, ten lęk mija. W
tej chwili jest O.K. Dużo pracuję, przestałam czytać książki o depresjach i
nerwicach, unikam przygnębiających rozmów i programów w telewizji, robię sobie
drobne prezenty (fryzjer, solarium). Wiem, że to trudne, ale postaraj się
udawać, że wszystko w porządku, zmierz się ze swoim strachem, nie filozofuj,
tylko żyj. Jedno co pewne to, że depresja mija. Myśl o tym, że to mija. Życie
jest piękne, pozwól sobie żyć. Jestem tego żywym przykładem.

[Gość: Mada]

a co jesli boje smierci - nie choroby itp. nic nie ma juz sensu, bo i tak umre.
nie chce nigdy miec dzieci, bo nie skarze ich na taki los: starosc i smierc.
wolalabym nie miec tej swiadomosci. skoro ja mam, to zycie nie ma tak naprawde
sensu. po co sie wysilac, uczyc sie, ogladac swiat, poznawac ludzi, kochac
itp. - i tak umre.........

[Gość: ewa]

Gość portalu: Mada napisał(a):

> a co jesli boje smierci - nie choroby itp. nic nie ma juz sensu, bo i tak umre.
>
> nie chce nigdy miec dzieci, bo nie skarze ich na taki los: starosc i smierc.
> wolalabym nie miec tej swiadomosci. skoro ja mam, to zycie nie ma tak naprawde
> sensu. po co sie wysilac, uczyc sie, ogladac swiat, poznawac ludzi, kochac
> itp. - i tak umre.........
Jeszcze pięć lat temu też tak my�lałam.Te same słowa. Musiałam się wysilać i nic
nie sprawiało mi przyjemno�ci. Też mam �wiadomo�ć, że umrę, ale nawet je�li to
nastšpi jutro - wczoraj pomalowałam �ciany, sš piękne i białe i jestem z siebie
bardzo zadowolona. I mam dziecko. zaczęłam walczyć o swoje życie dopiero po
próbie samobójczej. mam nadzieję, że ty zaczniesz przed.

[Gość: ewa]

I jeszcze jedno pytanie dla wielbicieli filozofii wschodu - a je�li się
odrodzisz jako królik do�wiadczalny leków przeciwbólowych? Ja już wolę robaczki.

[Gość: Sabina]

Tak naprawde to czy boimy sie smierci czy nie to nie ma znaczenia. Bo, jak ktos
powiedzial: Czym jest zycie? Czekaniem na smierc. Trzeba wiec je spedzic w
sposob swiadomy nastepujacej smierci. Jak? Ktoz to wie? Na to pytanie probuja
odpowiedziec wszystkie religie, filozofie, i wszyscy ci, ktorzy przykladaja
wage do paru wiecej rzeczy niz kupno nowego samochodu, nowa kiecka, czy
zrobienie wrazenia na kims tam.
Ja boje sie ze umre zanim, zaczne zyc w sposob dla mnie "przepisany", nagle,
zanim dokonalam minimum tego, co bylo moim "obowiazkiem". Boje sie ze umre
cierpiac i zlorzeczac. I wlasciwie zazdroszcze mojej mamie, ktorej cierpienie
trwalo tylko pare dni. Umarla na raka. na trzy tygodnie przed smiercia pelna
byla planow na odwiedzenie mnie na Antypodach.
Ja tez chcialabym odejsc w taki sposob. Podsumowac swoje zycie w sposob
pozytywny i odejsc, szybko bez cierpienia.
Jak mozna sie bac czegos, co nieuniknione? Jedyna rzecza istotna wydaje sie
wiec jakosc umierania. Zalezy ona od jakosci zycia i stanu umyslu. Stanu umyslu
przede wszystkim - stan pelen zywotnosci i determinacji jest gwarancja dobrej
jakosci umierania. Tak mysle.
Nie boj sie smierci, bo przeciez cale twoje zycie przebiegac bedzie pod znakiem
strachu.

Pozdrawiam
Sabina

[Gość: Oicug]

Macie typowe objawy depresji i nerwicy lekowej.
Powtarzam raz jeszcze : nie wstydzic sie , isc do
psychiatry w pierwszej kolejnosci . Starac sie zmienic
filozofie zyciowa. Do tego moze byc przydatna dobra
przyjazn , a tej nie bedzie bez otwarcia sie i
dyskusji o swoich problemach .

[Gość: Mada]

bylam u psychiatry (biore Fevarin) i chodze na psychoterapie. jest lepiej niz 3
miesiace temu, ale nie tak, jak byc powinno. nadal nie widze sensu zycia i caly
czas sie zastanawiam, czy jednak nie skonczyc ze wszystkim - bol psychiczny
jest nie do zniesienia i nie wiem, ile mi zostalo jeszcze sily i czy w
ogole...... nie tylko nie widze sensu w robieniu czegokolwiek, ale takze nic
nie czuje poza moim bolem. nie potrafie kochac, nienawidzic, wszystko jest
takie obojetne.... i jak z tym zyc, skoro staram sie przezyc intensywnie kazda
chwile (bo sie juz nie powtorzy), ale jednocesnie nic nie czuje....

[Gość: seba]

Spróbuj Effectin, bardzo dobry lek, mnie pomógł w ciągu miesiąca

[Gość: Oicug]

Takie napady leku sa typowe dla nerwic lekowych i
stanow depresyjnych i moga sie zdarzac w bardzo mlodym
wieku . Dobrze jest nosic przy sobie jakis lek , daje
to poczucie bezpieczenstwa. Ze znanych lekow moze pomoc
np. propranolol. Najwyrazniej doznawalas lub doznajesz
jakis stresow lub niepowodzen zyciowych. Osoby wrazliwe
emocjonalnie lub moralnie musza zadbac o wypracowanie w
sobie swoistej filozofii zyciowej uodparniajacej na
trudnosci codziennego bytu . Zalecam cwiczenie zachowan
asertywnych aby nie pozwalac na wpedzanie sie przez
innych w poczucie winy. Pozdrawiam.

[Gość: asia]

dziekuje za rady ... wiem ze ze mna jest cos nie tak ...staram sie zyc ale
czasami jest to takie trudne... bylam u psychiatry..dala coaxil zero porawy..
najbardziej pomogly mi rozmowy...z ludzmi o podobnych problemach..sa okresy
kiedy czuje sie tak dobzre ze az boje sie myslec o tym ze moze znowu byc
gorzej.. Najgorsze jest to.. ze nie potrafie uswiadomic sobie moich
problemow...jestem osoba pzrebojowa nie umiejaca usiedziec na miejscu.. mam
dziecko i meza jestem 5 lat po slubie..ale od kiedy pamietam zawsze mialam
jakies leki na poczatku balam sie spac sama w nocy.. potem przyszla obawa o
zdrowie... rzadko zdarza mi sie zrelaksowac.. mysle ze po prostu potrzebuje
odpoczynku bez meza bez dziecka bez nikogo..wiesz co... kiedys zapytana o moje
najwieksze marzenie odpowiedzialam -siedziec na plazy cala noc i nie myslec o
niczym.. to chyba wyjasnia moj stan umyslu.. ja nie mam chwili dla sie bie
ciagle tylko praca dom dziecko bardzo absorbujace..5letnie.. coraz czesciej
dochodze do wnioskow ze mi sie tez cos nalezy od zycia.. zaczelam wyjezdzac na
zjazdy internautow ale odkrylam ze trudno jest byc wierna zona na tego typu
imprezach z drugiej strony ciagnie mnie do przygod...sama juz nie wiem o co tu
chodzi...teraz jest juz lepiej juz sie nie boje ze umre..ale ciagle cos jest we
mnie co nie pozwala mi zyc normalnie..
jeszcze raz dzieki za rady...

Do Asi...

[Gość: zofia]

nauczylam sie w terapii ze najwieksza odpowiedzialnoscia czlowieka jest
odpowiedzialnosc w stosunku do siebie i zycia ktore mu dano. jezeli nie bede
dbala o siebie i nie zadbam a wlasna rownowage duchowa to kogo krzywdze? nie
tylko siebie ale rodzine przyjaciol ludzi wokol .. dlaczego? czy moje dziecko
woli wypoczeta usmiechnieta matke od kobiety ktora wydaje sie obca osoba
uciekajaca myslami do miejsc odpoczynku. Asiu odpowiedzialnosc w stosunku do
siebie to nie tylko wypoczynek fizyczny ale rowniez strawa duchowa , rozwoj
duchowy. kiedy ostatnio spedzilas czas sama ze soba i dla siebie? bez zadnych
zjazdow - normalne 10 min Asi dla Asi? w przycmionej sypialni sluchalas ulubionej
muzyki lub pojechalas na przejazdzke do ulubionego lasu i wyciagnelas sie na
trawie ogladajac chmury? poszlas do kina z kolezanka a potem na kawe? czy robisz
to regularnie? jezeli tak to swietnie. czasem trzeba zaczac od 2 min aby sie
nauczyc spedzic 10 min ze soba i kochac ten czas dla siebie i tesknic za nim.
pozdrawiam .
Gość portalu: asia napisał(a):

> dziekuje za rady ... wiem ze ze mna jest cos nie tak ...staram sie zyc ale
> czasami jest to takie trudne... bylam u psychiatry..dala coaxil zero porawy..
> najbardziej pomogly mi rozmowy...z ludzmi o podobnych problemach..sa okresy
> kiedy czuje sie tak dobzre ze az boje sie myslec o tym ze moze znowu byc
> gorzej.. Najgorsze jest to.. ze nie potrafie uswiadomic sobie moich
> problemow...jestem osoba pzrebojowa nie umiejaca usiedziec na miejscu.. mam
> dziecko i meza jestem 5 lat po slubie..ale od kiedy pamietam zawsze mialam
> jakies leki na poczatku balam sie spac sama w nocy.. potem przyszla obawa o
> zdrowie... rzadko zdarza mi sie zrelaksowac.. mysle ze po prostu potrzebuje
> odpoczynku bez meza bez dziecka bez nikogo..wiesz co... kiedys zapytana o moje
> najwieksze marzenie odpowiedzialam -siedziec na plazy cala noc i nie myslec o
> niczym.. to chyba wyjasnia moj stan umyslu.. ja nie mam chwili dla sie bie
> ciagle tylko praca dom dziecko bardzo absorbujace..5letnie.. coraz czesciej
> dochodze do wnioskow ze mi sie tez cos nalezy od zycia.. zaczelam wyjezdzac na
> zjazdy internautow ale odkrylam ze trudno jest byc wierna zona na tego typu
> imprezach z drugiej strony ciagnie mnie do przygod...sama juz nie wiem o co tu
>
> chodzi...teraz jest juz lepiej juz sie nie boje ze umre..ale ciagle cos jest we
>
> mnie co nie pozwala mi zyc normalnie..
> jeszcze raz dzieki za rady...

[Gość: Oicug]

A moze to temat dla seksuologa ?