Za dużo wolnego czasu= depresja

[miasto_noca1]

Czy nie uważacie, że w przypadku ludzi wrażliwych na dolegliwości natury
psychologicznej zbyt duża ilość wolengo czasu zdecydowanie powieksza ryzyko
powstania nowych zaburzeń? Zauważyłem to u siebie. Jak mam pare dni wolnego
to za dużo czasu przeznaczam na rozpamietywanie wielu rzeczy (szczególnie
przykrych :-/ ), po prsotu za dużo myślę- nie umiem wyłączyć tej maszyny w
głowie i sie zrelaksować. Powoduje to, mowiąc kolokwialnie, że zaczynam sie
`nakręcać` i złe samopoczucie wtedy jest gotowe. Czemu moje myśli krążą tylko
wokół nerwicy i lęków????

[miejscowy2]

również borykam się z ciągłą niemal gonitwą myśli.wiem dobrze co oznacza natłok
myśli o charakterze depresyjnym.cięzko jest pozbyć się lęków i negatywnych
wspomnień kiedy wszystko wokół nas się psuje a świat ciągle goni(wyścig
szczurów).to prawda ze dolegliwości nasilają się w czasie wolnego czasu bo
wtedy człowiek jest wyłączony z innych spraw i w kółko zajmuje myśli swoimi
sprawami a raczej bolączkami.jak tu być spokojnym jak wokół nas dzieje się tyle
złego - samo życie wywołuje w nas takie stany.pozdrawiam walczących! 3majcie
sie!!!

[edytka6]

zdecydowanie tak. co do tego nie mam zadnych watpliwosci. niedawno mialam
bardzo przykre przezycia i wtedy gdy nic nie robilam czulam sie wprost
tragicznie. natomiast gdy musialam gdzies wyjsc cos zalatwic sila rzeczy
zapominalam o problemie, bo musialam myslec o czym innym. wolalam robic nawet
cos nieprzyjemnego( np. isc do lekarza ) niz nic. wypelnianie sobie czasu to
najlepszy lek. nie ma wtedy czasu na glupie mysli, biadolenie czy rozczulanie
sie nad soba.trzeba koncentowac sie na roznych rzeczach, wtedy ta najbardziej
przykra blednie.

[carlabruni]

zdecydowanie się z Tobą zgadzam. Weź tylko pod uwagę to, że my potrafimy
zakasac rękawy i brać się do roboty. inni nie stety tego nie potrafią. U mnie
jest tak, ze depresje mam już za sobą. Pojawiają się tylko czasami jakieś
lekkie stany lękowe, ale da się z tym żyć. Stan innych natomiast jest taki, że
są oni tak jakby sparaliżowani. W tej sytuacji nie pozostaje nic innego jak
tylko brać leki,otaczać się przyjaznymi osobami, wykonywać obowiązki domowe. Na
większą aktywnoś będzie jeszczae pora.

[vinxxx]

a ja mam błędne koło. Jak coś robie(cokolwiek)co wymaga wyjscia z domu albo nie
daj Boże wyjazdu to mam objawy silnej nerwicy, lęki , duszności itp
A jak siedze w domu zeby sie przed tym ustrzec to lapie mnie depresja
i co tu robic????????????????????????????

pozdrawiam

[danuski]

vinxxx napisała:

> a ja mam błędne koło. Jak coś robie(cokolwiek)co wymaga wyjscia z domu albo
nie
> daj Boże wyjazdu to mam objawy silnej nerwicy, lęki , duszności itp
> A jak siedze w domu zeby sie przed tym ustrzec to lapie mnie depresja
> i co tu robic????????????????????????????
>
> pozdrawiam

jaka rada?
zacząć wychodzić z kimś do którego masz chęć mieć BEZGRANICZNE zaufanie, bo
wiesz, że...np. nie złamie Dekalogu bez SPECJALNEGO i WYJĄTKOWEGO uzasadnienia

[vinxxx]

carlabruni napisała:

>. Na większą aktywnoś będzie jeszczae pora.

kiedy????? i jak ci się udało wyjść z depresji???? napisz prosze wszystkim nam
tu jest to potrzebne



pozdrawiam

[madziara41]

Tak, Tak i jeszcze raz tak. Jak każdy z nas i ja ostatnio też jestem w dołku.
Mąż krótko to skomentował "Za mało pracy" prawie zawsze się z nim kłócę i to ja
jako zodiakalny lew, staram się się miec ostatnie słowo, ale tym razem
PRZYZNAJĘ MU RACJĘ I BIORĘ SIĘ DO PRACY .... bo jeszcze parę "Kroków" i popadnę
naprawdę w jakąś depresję

[danuski]

madziara41 napisała:

> Tak, Tak i jeszcze raz tak. Jak każdy z nas i ja ostatnio też jestem w dołku.
> Mąż krótko to skomentował "Za mało pracy" prawie zawsze się z nim kłócę i to
ja
>
> jako zodiakalny lew, staram się się miec ostatnie słowo, ale tym razem
> PRZYZNAJĘ MU RACJĘ I BIORĘ SIĘ DO PRACY .... bo jeszcze parę "Kroków" i
popadnę
>
> naprawdę w jakąś depresję

...aale nadmiar pracy...dla już zdołowanych...to KATORGA jest
i trzebaa nauczyć się ...uwalniać z tych katorżniczych łańcuchów

[madziara41]

Szkoda, że pamięć to nie eter, wtedy o przykrych sprawach, które nas gnębią
można by łatwo zapomnieć. Problem-problemowi też nie równy, ale z wieloma można
sobie chyba w jakiś sposób poradzić, w coś "uciec" co nas interesuje, byleby
nie rozmyślać i nie rozdrabniać czegoś na czynniki pierwsze.

[danuski]

madziara41 napisała:

> Szkoda, że pamięć to nie eter, wtedy o przykrych sprawach, które nas gnębią
> można by łatwo zapomnieć. Problem-problemowi też nie równy, ale z wieloma
można
>
> sobie chyba w jakiś sposób poradzić, w coś "uciec" co nas interesuje, byleby
> nie rozmyślać i nie rozdrabniać czegoś na czynniki pierwsze.

takim miejscem stał się dla mnie net, bo książki...czytane, kiedy za
ścianą...wszystko słychać...prawie nawet myśli...nie swoje.....
a wyjść?
ileż można spacerowac samotnie po pustym zimnym parku?

[madziara41]

Dlaczego, po zimnym parku? Teraz są tak fajne wieczory, że aż chce się żyć.
Tylko mało kto lubi samotność, jak się ma koło siebie kogoś z kim nadaje się na
wspólnych falach, wtedy na takie zwykłe ziemskie problemy idzie sobie poradzić
podbudowując psychikę, spacerując po parku (nawet zimnym) ale z kimś kto Cię w
miarę rozumie i to jest chyba punkt wyjścia z depresji albo przynajmniej żeby w
nią nie popaść .... i co Ty na to?

[zyrafa46]

GDZIE Ty Danuski znalezłaś pusty (to można) ZIMNY (ZIMNY!!!!!!!) park??????

Tak sobie pomyslałam, sie rozmarzyłam o tym zimnym parku ;-)
Żyrafa

Żyrafy to lubią. Ale bym sobie pobrykała ;-D

[madziara41]

Idę pracować, trochę pogadałam sobie tutaj - naprawdę na duszy zrobiło mi się
raźniej ... a teraz będę kosić i plewić, tylko żeby myśli były pozytywne, z tym
będzie gorzej, bo jak znam siebie ....

[maybe84]

Zgadzam się, im więcej wolnego czasu tym więcej myśli...Miałam dwa okresy w
życiu kiedy naprawdę miałam dużo wolnego czasu, po pół roku takiego nic nie
robienia dopadają mnie lęki. Za pierwszym razem było to bardzo paraliżujące, na
samą myśł o tym, że mam wyjść z domu, trzęsłam się, jak pomyślałam o wyjeździe
za miasto, umierałam ze strachu. Doszło do tego, że przez tydzień leżałam w
łóżku, bojąc się wstać nawet do łazienki. Pierwsze co, nie wiedząc co się ze
mną dziaje zrobiłam sobie wszystki badania - pozytywne, zdrowa. Skierowałam się
do psychiatry i uzyskałam diagnozę, przypisano mi tabletki. Powoli wychodziłam
z domu, zawsze z siostrą, nigdy sama, widziałam oparcie, wiedziałąm że mogę jej
zaufać i jakby co pomoże mi. Tabletki zaczęly działać, pokonałam lęk i było ok.
Przestałam brać tabetki, przez rok było wszystko wporządku do momentu kiedy
znów zawitała nuda. Od miesiąca jestem znów na tabletkach. Strach nie był tak
wielki jak poprzednio, już wiedziałam na czym to polega, wiedziałam że nie
umrę. Ale uczucie nie jest to przyjemne kiedy serce Ci wali tak jakby miało
wyskoczyć z Ciebie, dusznośći, ciarki itd. Wychodziłam z domu, jeżeli miałam
jechać środkami komunikacji brałam obstawę...Jest coraz lepiej i oby tak dalej.
Wszystkim życzę powrotu do zdrowia, choć jest to długotrwała walka ze sobą z
lękiem. Powodzenia!!!

[lepszejutro4]

Depresja, to paskudna dolegliwość. Potrafi całkowicie zaburzyć rytm życia. Zmagam się z nią od bardzo dawna. 9 miesięcy temu, nagle zmarła moja Mama...to był i jest do tej pory dla mnie szok. Nie potrafię sobie poradzić z tą stratą, po mimo walki i prób pozytywnego myślenia. Nadal przeżywam koszmar. Nie mogę znaleźć pracy, a to kolejny dołek który pogłębia depresję. Mnóstwo problemów w tym i finansowych powodują kolejny dołek i tak to błędne koło się zamyka. Chcę być silna i poradzić sobie z tym co mnie otacza, ale wierzcie mi, że na dłuższą metę staje się to awykonalne. Do tego dochodzi strach o najbliższych i natłok czarnych myśli. Cały czas mam wrażenie, że tkwię w jakiejś nienaturalnej sytuacji, a gdy tylko robię krok do przodu, to natrafiam na ścianę. To bardzo męczące, łzy same napływają mi do oczu, czuję się fatalnie. Motywacja w moim przypadku spadła do 0...
Pomocnej dłoni brak, wszystko co ważne zeszło na drugi plan i w zasadzie wegetuję a nie żyję.
Pozdrawiam wszystkich walczących o lepsze jutro.
Magda

[stracona_34]

Rozumiem Cie doskonale :( jeśli będziesz chciała to się odezwij:(