zwolnienie lekarskie

[decadence_33]

Witajcie,
chciałabym się Was poradzić...
Czy zdarzyło Wam się przynieść do pracy zwolnienie lekarskie z pieczątką
psychiatry? Jaka była reakcja szefa, kadrowej? Czy ludzie w pracy nie
patrzyli na Was od tego momentu jakoś "dziwnie"? Czy sprawa się "rozniosła"?
Jak to przetrwaliście?
I czy psychiatra wystawiając zwolnienie MUSI na nim przybić pieczątkę
określającą specjalizację, czy może np. skorzystać z takiej ogólnej, gdzie
jest napisane po prostu: lekarz?
Będę wdzięczna za wszystkie odpowiedzi.
Choruję na depresję od kilku lat. W dużej mierze "zawdzięczam" to niestety
pracy (w znaczeniu: miejsce, szef, mobbing). Ostatnio jest tak koszmarnie, że
mimo leków, objawy bardzo się nasiliły. Czuję się okropnie, zwyczajnie brak
mi sił do życia.
Chciałabym odpocząć, uciec na trochę...

[mogra1]

Nie przynosiłam nigdy i chyba bym nie ryzykowała. Moja kadrowa to największy
plociuch w pracy i na świecie i tego samego dnia wszyscy by wiedzieli że
jestem "nieteges". Jeśli się źle czuję to wolę iść do lekarza pierwszego
kontaktu. Zawsze coś można wymyślić - chociażby przemęczenie. A odnośnie
pieczątek to nie wiem. Trzeba by zapytać lekarza, może ma dwie pieczątki ?

[another_story]

Ludzie, jak możemy wymagać od innych tolerancji dla tej choroby, skoro sami się
jej wstydzimy?
Dlaczego pieczątka psychiatry jest bardziej obciachowa niż np. internisty?
Staram się zrozumieć ten punkt widzenia, ale mi nie wychodzi.
Sama próbuję od półtora miesiąca załatwić urlop zdrowotny na uczelni, a fakt,
że na wszelakich świstkach widnieje hasło "psychiatra", to dla mnie akurat
najmniejszy problem. O wiele bardzoej irytuje mnie rodzima biurokracja.

[mogra1]

Ludzie, jak możemy wymagać od innych tolerancji dla tej choroby, skoro sami się
>
> jej wstydzimy?


Ja nie wstydzę się swojej choroby. Ale po co cała firma ma o tym trąbić i to
jeszcze pewnie za moimi plecami (bo w twarz nikt mi tego nie wygarnie -
przecież z głupkami trzeba uważać :)). A jak dojdzie do redukcji etatów to
pierwsza wylecę z pracy. Nie mam chęci włóczyć się później po sądach i obwiniać
firmy za dyskryminację. Niestety nie każdy rozumie ten rodzaj choroby - nawet w
dobie internetu.

[another_story]

> Ale po co cała firma ma o tym trąbić

A myślisz, że ludzie z tej firmy nigdy nie spotkali jednostki chorej
psychicznie? Czy oni żyją na jakiejś obcej planecie, na której żadne depresje
nikomu się nie trafiają? Zbiorowa hipomania ;).

> Niestety nie każdy rozumie ten rodzaj choroby - nawet w
> dobie internetu.

I to się nigdy nie zmieni, jeśli ludzie z depresją będą udawać w pracy, że mają
chore nerki.

[mogra1]

Pracuję w państwowej firmie gdzie przedział wiekowy to 40-50 lat. A głównie to
panie , które przez cały dzień przekładają papierki i obgadują ludzi:) Ich
najwyżej bolą korzonki (jak za szeroko otworzę okno) albo łapie grypa. Depresja
czy lęki to dla nich objaw leserstwa i nic więcej.Może i znają takich ludzi a
nawet mogą mieć w rodzinie ale po co przyznawać się do takich znajomości. Nie
zaryzykuję przyznania się do mojej choroby (bynajmniej im ) :)

[decadence_33]

Wiesz another, ja od ludzi w mojej pracy w ogóle niewiele mogę wymagać.
Tym bardziej więc NIE ODWAŻĘ SIĘ wymagać od nich wrażliwości i zrozumienia dla
mojej choroby. Zależy mi po prostu na odrobinie spokoju, a nie robieniu z
siebie żywej pochodni w obronie praw depresantów.
A tak na marginesie - to myślę sobie, że na uczelni można sobie pozwolić na
większą swobodę w tej kwestii, niż w służbowym, dość hermetycznym i sztywnym
środowisku, gdzie od skinienia czyjegoś palca może zależeć twój los...

[mogra1]

Popieram Decadence. Wiem że są ludzie odważni i nie wstydzą się pokazywać
takich zwolnień. Jeśli już nie będę miała żadnego wyboru to dam takie
zwolnienie, ale dopóki lekarz internista nie będzie sprawiał trudności to
wszelkie zwolnienia wolę brać od niego lub chociażby ginekologa :)Zawsze można
mieć jakieś dolegliwości kobiece :) Może menopauza przedwczesna ? :)

[decadence_33]

Fajnie, że masz poczucie humoru, mogra, i jakiś taki dystansik do tych spraw.
Mnie się to wszystko dziś popsuło mocno :/
Ale chyba powolutku się naprawia :)

[mogra1]

Ogólnie jestem typem wesołka. Ale mam górki i dołki. Teraz jest całkiem dobrze
i mogę się śmiać. Jak przyjdą złe dni będę płakać. Cieszę się dniem
dzisiejszym, mam lody czekoladowe Zielonej Budki na kolację, podpatruję trochę
na Matrixa i jest ok. Dzisiaj byłam na solarium - może pomogło :)

popieram zdanie another_story

[awanturka]

another_story napisała:

> Ludzie, jak możemy wymagać od innych tolerancji dla tej choroby, skoro sami się jej wstydzimy?
> Dlaczego pieczątka psychiatry jest bardziej obciachowa niż np. internisty?

Ja przyznaję się do depresji i do tego, że leczę się u psychiatry dla własnej higieny psychicznej. Przyznawanie się do tego przed innymi pozwaliło mi samej uwierzyć, że to choroba, której nie należy się wstydzić. I czuję się z tym dużo lepiej niż wtedy gdy dawałam przepisywać zwolnienie od psychiatry lekarzowi pierwszego kontaktu.

Tak to już jest, że nie tylko nasze myśli wpływają na to co robimy. Jest też na odwrót TO CO ROBIMY WPŁYWA NA NASZE MYŚLI.

Ukrywanie leczenia się u psychiatry umacnia w nas przekonanie, że tego faktu należy się wstydzić!

aha!

Żeby było jasne, nikogo nie namawiam do ujawniania tego faktu, gdy ma silne przed tym opory. Do tego się dojrzewa, powoli, nieraz przez wiele lat. Ale jak się już dojrzeje, to jest w "ujawnieniu" się coś oczyszczającego i wyzwalającego.

awanturka

[decadence_33]

Dzięki mogra!
Mam dziś taki dzień, że bałam się, że nawet tu wszyscy mnie oleją i nikt nic
nie napisze. Buziaczek za to, że rozłożyłaś na łopatki tego stracha ;)
Ja się chyba też nie odważę pokazać zwolnienia od psychiatry. I bez tego jest
mi ciężko, i jestem słaba... Nie wyobrażam sobie, że mogłyby do tego jeszcze
dojść złośliwe uśmieszki, znaczące spojrzenia, uwagi wobec których czułabym
się kompletnie bezbronna... :(

[another_story]

> Nie wyobrażam sobie, że mogłyby do tego jeszcze
> dojść złośliwe uśmieszki, znaczące spojrzenia, uwagi wobec których czułabym
> się kompletnie bezbronna... :(

Czy Ty pracujesz z dziećmi? Jeśli tak, to rzeczywiście istnieje pewne "ryzyko
zawodowe" w wypadku odkrycia przez nie Twoich problemów zdrowotnych. Ale jeżeli
obracasz się wśród tzw. "dorosłych" - nie rozumiem, skąd ten strach. To
znaczy... staram się nie rozumieć. Naiwnie wierzę w ludzki rozsądek. Ciągle.

[tristezza]

Another, Twoja postawa jest szalenie awangardowa, chyba zdajesz sobie z tego
sprawe.
autorka watku nie pracuje pewnie z dziecmi,to zreszta bez znaczenia.
wystarczy,ze zyje w kraju, w ktorym leczenie sie u psychiatry dla ok.70%
spoleczenstwa jest sprawa wstydliwa.
nie sadze, zeby osoby chore musialy koniecznie edukowac ludzi zdrowych,
zwlaszcza jak nie maja na to ochoty.

slyszalam, ze mozna poprosic interniste o przepisanie zwolnienia psychiatry,
ale nigdy tego nie robilam

[mogra1]

wystarczy,ze zyje w kraju, w ktorym leczenie sie u psychiatry dla ok.70%
> spoleczenstwa jest sprawa wstydliwa


Jak idę do psychiatry to nie raz czekam w kolejce i widzę jak ludzie panicznie
wstydzą się tego że tam siedzą. Do innych lekarzy ludzie się kłócą,
rozmawiają ...a tu cisza, spokój, konsternacja. W mojej przychodni lekarz
psychiatra przyjmuje w takim oddzielonym korytarzu. Nie wiem czy to dla
intymności pacjentów czekających do psychiatry czy zabezpieczenie dla
pozostałych przed psychicznymi :)

[decadence_33]

Dzięki tristezzo!
I za nazwanie istoty problemu, i za pomysł z przepisaniem zwolnienia.
Chyba gdzieś kiedyś nawet o tym słyszałam, ale nie sądziłam, że może mi się to
kiedykolwiek przydać... A pamięć selektywna zrobiła porządki ;)
Buziaki wielkie! :)

PS. Jak to dobrze, że jest takie forum, i że Wy jesteście!

[tristezza]

alez nie ma za co :-)
napisz potem czy nie mialas problemow z przepisaniem, takie informacje moga sie
zawsze komus przydac
odwazajemniam buziaki
t.

[decadence_33]

napiszę wszyściutko! :)
jakem decadence! ;)

[dance_macabre]

Jest to jak najbardziej możliwe, psychiatra pisze informację dla ogólnego,
ogólny wspisuje na L4 kod F33 (zaburzenia depresyjne) i ma prawo dać wtedy
bardzo długie zwolnienie. Informacja o kodzie choroby jest tylko na egzemplarzu
dla ZUSu, a do miejsca pracy zanosisz zwolnienie z pieczątką lekarza pierwszego
kontaktu.

[piosenka_33]

Dzięki dance! :)
Widzę, że dokładnie znasz temat. Do tego co napisałeś nasunęło mi się jeszcze
pytanie, pewnie będziesz wiedział: kto ustala długość zwolnienia - psychiatra
czy lekarz ogólny?

[betka-b]

Pewnie zrozumiesz jak sama bedziesz w takiej sytuacji w pracy i nie wiem czemu
sie dziwisz-przeciez jest brak tolerancji dla chorych psychicznie ,a jak
powinno byc -to tak jak piszesz-swieta racja , tylko tak nie jest i nie wiem
czy bedzie ,moze kiedys?

[decadence_33]

Betko-B!
Jak się już tu wszyscy wzajem wzmocnimy, to ułożymy wspólnie jakiś protest-
song. A potem skrzykniemy własny "marsz wolności" albo choćby manifestacyjkę
uświadamiającą ;)
Another zaangażujemy do malowania transparentów i wyszywania proporca.
I to będzie nasza mała rewolucja depresyjno-wyzwoleńcza, i powieje wiatr
mentalnej odnowy... :) Uda się, zobaczysz!

Ale się nakręciłam :P To przez te dziewczyny od "przepisywania" zwolnień! :D
Zresztą - chyba dzięki Wam wszystkim... :)

[luba9]

o ile wiem to można zażyczyć sobie "przepisania" zwolnienia psychiatrycznego
przez lekarza 1kontaktu, dowiedz się u psychiatry w pracy nie muszą strzępić
sobie ozorów na Tobie, a wiadomo w robocie nudno i taki temat wywołałby
poruszenie bez mała takie jak pojawienie się nlp pln

[decadence_33]

Dzięki luba! :)
Skoro już dwie osoby o tym wiedzą (Ty i Tristezza), a trzeciej (czyli mnie) coś
świta ;) - musi być taka możliwość!
Wielka ulga na samą myśl... I wreszcie światełko w tunelu.
Buziaki!

[luba9]

właśnie, tylko na tym forum jest trochę normalnych, życzliwych ludzi, buziaki

[decadence_33]

Dla uzupełnienia wątku wklejam odpowiedź, jaką dziś otrzymałam od swojego
psychiatry.
Co o tym myślicie?
Może znajdzie się ktoś, kto miał podobny problem?
Będę wdzięczna za wszystkie posty na ten temat. Może też posłużą jeszcze
komuś... - nie dziś, to w przyszłości...
Pozdrawiam
D.

"Nie ma takiej procedury "przepisania" zwolnienia.
Jeśli jeden z lekarzy wypisał zwolnienie czyli tzw. orzeczenie o
niezdolności do pracy to ono juz jest i koniec.
I nielogiczne jest, aby jakiś inny lekarz wystawiał (duplikował to
orzeczenie), byloby to nieprawidlowe.
Dlatego decyzję do jakiego lekarza zwrócić się po zwolnienie każdy musi
podjąc sam.
Rady nie będę udzelał: po prostu dla jednych pracodawców zwolnienie od
psychiatry to żaden problem a inny spojrzy na to wyraźnie krzywo i trzeba to
samodzielnie ocenić.
Z drugiej strony, jak już wynika z mojego poprzedniego listu, jeśli
przyczyną zwolenienia jest faktycznie depresja to prawidłowe jest, aby
zwolnienie wystawiał lekrza leczacy depresję, jeśli leczy psychiatra to
psychiatra, jeśli zdarzy się, że leczy lekarz rodzinny to wystawia
lekarz rodzinny.
Jeśli natomiast lekarz rodzinny nie leczy, to podkreślam, że zdarza się
czasem, że się go da namówić na zwolnienie, ale nie jest to jego
obowiązkiem i może odmówić.
Jednak przepisy w ścisły sposób nie zabraniają mu tego zrobić
praktycznie, ze swojego doświadczenia, spodziewalbym się raczej, że
jakieś krótkie zwolnienie np. rzędu 2 tygodni chyba bez większego trudu
(?) udałoby się dostać u lekarza pierwszego kontaktu."

[luba9]

muszę to sprawdzić, może jest jakaś mniej formalna "procedura"albo pani doktor
o niej nie wie, bo w niektórych profesjach przedstawienie papieru na chorobe
psychiczną (wolę politycznie poprawne określenie chorobę mózgową)oznacza
zwyczajnie KONIEC kariery np u księży

[tristezza]

jakis cholernie logiczny psychiatra Ci sie trafil:-)
zamiast tyle truc mogl Ci po prostu powiedziec, ze lekarz I kontaktu moze, ale
nie musi Ci jego zwolnienia przepisac. pewnie istotnie takiego obowiazku nie
ma, decyduje zwykla ludzka zyczliwosc. najbardziej oblatany w tej sprawie byl w
tym watku Dance_macabre wiec poczekaj na jego komentarz.
pozdrawiam
t.