Gdzie jest Doc?

[kot9912]

Doc, wiem, ze jako lekarz masz dużo pracy. Nie chcę żebyś sam ze sobą zmagał
się z nn, tym bardziej teraz, gdy objawy nasiliły się. Jak pomyślę, ze
zmagasz się z tym sam, to mam dreszcze:(((( NIE JESTEŚ SAM!!!!!!

[inka56]

Droga Marto,
podzielam Twój (i Perlonty, i wielu, wielu Anonimowych Czytelników) smutek
powodowany nieobecnością Doca na forum. Jak wspomniałam kiedyś w jakimś wątku,
uważam Jego wypowiedzi za interesujące. Niedawno odezwał się i miejmy nadzieję,
że będzie to robił częściej. Panie Doktorze, pacjenci czekają!

Jednocześnie rozumiem brak chęci kontaktu z otoczeniem, gdy człowiek jest
przygnębiony. Odkryłam to forum w czasie, gdy nic mi się nie chciało (chwilami
nawet żyć) i długo byłam biernym odbiorcą tej rubryki. Odezwałam sie dopiero
wtedy, gdy poprawił mi się nastrój i pojawiła chęć do życia.

Drogi Docu, zaglądaj do nas.

A Ty Marto, masz dobre serce.

[kot9912]

Do Inki:)

Oj, charakterek to ja mam raczej paskudny... Ale dziękuję:)

[doc81]

Jestem, jestem, choć nie tak często i aktywnie jak w czasach, zanim zacząłem
specjalizację.

Od zdania Lekarskiego Egzaminu Panstwowego w listopadzie, do rozpoczęcia pracy w
zawodzie w marcu minęły prawie 4 długie miesiące bezczynności - miałem wtedy
więcej czasu, a przede wszystkim chęci by zaglądać na nasze forum.

Co do zmagania się z nawrotem OCD- tak jak poprzednio napisałem; mój stan jest
poważny, ale za to stabilny, tzn. nie ma dalszego pogorszenia objawów.

Zadziwiające jest to, że natręctwa praktycznie nie występują, gdy jestem w
pracy, nawet na nocnych dyżurach. Dopiero w domu, gdy mam zbyt dużo okazji by
zajmować się sobą, popadam w ataki "rękomyjstwa" czy innych natręctw związanych
z higieną.

Z drugiej strony - na chirurgii mycie rąk, oraz przestrzeganie zasad jałowości
przy operacjach jest szczególnie skrupulatnie przestrzegane - wtedy moja choroba
staje się nieoczekiwanie sprzymierzeńcem :)

A co do bycia samemu - to niestety, ale JESTEM SAM. Po pracy nie mam do kogo
wyjść, do kogo się odezwać. Dziwne to moje pokolenie - w zasadzie wszyscy albo
porozjeżdżali się po świecie, albo pozakładali własne rodziny i mają problemy
innej natury. Żeby nie zwariować powymyślałem sobie jakieś zajęcia popołudniowe
w stylu siłownia czy lekcje języka obcego. Ciągle jednak mam takie dziwne
poczucie pustki.

To tyle moich wynurzeń - nie chcę Was zanudzać. Obyście sobie lepiej radzili z
objawami OCD niż ja.

[kot9912]

Cieszę się, ze się odezwałeś. I zasadnicza sprawa - NIE ZANUDZASZ NAS!!!!!!!

Wiesz, to tak jest,ze natręctwa mniej atakują gdy jesteśmy czymś zajęci,
zaabsorbowani jakąś czynnością - ja też tak mam. Dlatego nie będę miała wakacji
tylko 3 miesiące pracy:)

A co do Twojego pokolenia, o którym wspominasz, to faktycznie wielu młodych
ludzi wyjeżdża z kraju. Ale nie jesteś sam - jesteś częścią tego forum, możesz
tu napisać o każdej porze dnia i nocy, pogadać, wyżalic się, podzielić
szczęściem itp. Wiesz, ale to już ależy od Ciebie czy masz na to ochotę, bo
czasami człowiek potrzebuje pobyć sam ze swoimi myslami... I najważniejsza
sprawa, nadal jesteś tym, który dobrze radzi sobie z nn. Nawroty są bardzo
przykre, myslę, że każdy z forumowiczów wie co czujesz... Każdy z nas zmagał
bądź zmaga się z tym bólem. I nikt nie traktuje Cię jak przegranego. Wręcz
przeciwnie. Rady osoby, która ma nawrót są absolutnie tak samo wartościowe jak
komentarze osób, których nn jest w remisji. To forum jest szczególnie
przeznaczone dla osób, którym jest po prostu źle, bo wiadomo, ze większość z
nas nie afiszuje się w swoim otoczeniu ze swoją dolegliwością. Więc gdzie
możemy sie tak szczerze wygadać jak nie tutaj i kto nas tak zrozumie jak nie
inne osoby z ZOK??? Tak więc jeśli bedziesz miał taką potrzebę i chęci to
pisz...

TRZYMAJ SIĘ CIEPŁO!!!

[doc81]

To dzięki za wsparcie.

3 miesiące pracy? Podziwiam, ja jakoś ani nie musiałem ani nie chciałem
poświęcać wakacji na coś pożytecznego...

Co do "afiszowania się" z Naszą chorobą - to właśniemnie zastanawia.

Jest nas, wg szacunkowych statystyk, 2-4% całego społeczeństwa. Żałuję, że nie
ma instytucji grup "anonimowych kompulsantów" - takiego forum wymiany myśli i
doświadczeń, na czym mogłyby skorzystać nie tylko osoby dotknięte OCD, ale także
ich rodziny.

Pozostają nam więc tylko fora internetowe - takie jak nasze - choć i tu robimy
wszystko by zachować anonimowość, tak żeby przypadkiem nikt nas "w realu" nie
rozpoznał!

[kot9912]

To fakt. Ja też nie chcę żeby ktoś mnie zidentyfikował. Bliskie mi osoby by
zrozumiały moją przypadłość, ale nie chcę żeby odbierały mnie jako słabą,
kruchą Martę, którą tak naprawde nie jestem. Mam opinię osoby o bardzo mocnej
osobowości, odważnej, która ma siłę przebicia. A jakby ludzie dowiedzieli sie o
nn to pewnie by mnie jakoś inaczej traktowali, postępowaliby jak z jajkiem - a
ja tak nie chcę.

Doc, a dlaczego czujesz się samotny? Jak koledzy i koleżnki ze studiów, z
liceum, z osiedla? Ja wiem, zę człowiek z takimi problememi jak my mamy czasem
sie izoluje, to zrozumiałe. Ale jesteś młody (tylko 2 lata starszy ode
mnie:))))) i możesz coś zmienić w swoim życiu, poznać nowych ludzi, powoli
otworzyć sie na świat... Myślę, ze jesteś komunukatywną osobą - a to duży plus
w kontaktach międzyludzkich:) I masz wiele mądrego do powiedzenia, a kobiety
lubią inteligentnych mężczyzn (te mądre oczywiście).

Doc, nie smuć sie proszę... Wiemy co czujesz, ale wiemy też, że to chwilowe i
wkrótce minie... I znowu zaświeci słońce w Twoim życiu, sercu:)

[kot9912]

Aha, zapomniałam...

Także sie zastanawiam, myslę o tych ludziach chorych na nn, których jest
niestety dużo (2-4% to moim zdaniem dużo. Czasami "przyglądam się", których
znam i tych których widze przypadkiem i zastanawiam się, czy ktoś z nich ma
nn...

Uważa się, ze na schizofrenię cierpi 1% społeczeństwa, czyli mniej niż na OCD.
Pomine fakt porównywania, która choroba jest "cięższa", ale osoby borykające
się ze schizofrenią mają jakieś grupy wsparcia, telefon zaufania itp. Bardzo
dobrze, ze nie są sami i ich rodziny tym bardziej. Choc pwenie w praktyce
funkcjonowanie takich form pomocy nie wygląda kolorowo, jak to w naszym kraju...
Ale nam tez byłaby pomocna jakaś organizacja, grupa samopomocy itp.

[natretna]

Moj sasiad jest chory od lat na schizofrenia ...i powiem Ci ze Schizofrenia jest
bardziej okrutna choroba dla rodziny ..chory ktory sie nie leczy tak naprawde
nie zdaje sobie sprawy a dla rodziny to jest koszmar pomijajac wstyd.
Kiedy czasem rozmawiam z tym chlopakiem to az mnie ciarki przechodza ze mnie tez
moglo by sie to przytrafic on zyje na innej palnecie mimo ze pracuje zarabia na
siebie. Nie jest agresywny ale meczacy okrutnie.
A co do tego czy chorzy na NN lub na inne zaburzenia psychiczne boja sie tego ze
ktos ze znajomych sie dowie to powiem tak - to zalezy od znajomych sa tacy
ktorym moge powiedziec sa tacy ktorych to nie interesuje i sa tacy ktorzy
faktycznie zaczeli by inaczej na mnie patrzec - jestem dosc silna osobowoscia a
tu nagle choroba psychiczna. A na dodatek to co teraz odbieraja jako lekkie
szalenstwo dziwactwo, ekscentryzm po poznaniu prawdy przypisali by chorobie.

[perlonta]

Sluchajcie, a nie w Polsce przy poradniach zdrowia psychicznego tzw grup
wsparcia?
Tu jest ich wiele, ludzie z nn spotykaja sie raz w tygodniu i wspieraja sie
wzajemnie, to jest bardzo pomocne!
Ja wlasnie dzisiaj poznalam babeczke z podobnymi obsesjami i kompulsjami jak
moje...i juz mam nowa przyjaciolke!:))))
Obiecalysmy sobie pomoc w kazdej chwili i sytuacji.
Jakos tak mi lzej na sercu:)
A moze Wasi lekarze, po uzgodnieniu z innymi pacjentami, podadza Wam namiary na
osoby z nn?
Mysle, ze warto zapytac, bo z ta choroba ciezko sie walczy w zupelnym
osamotnieniu.

Powodzenia!

[kot9912]

Natrętna, ja bardzo dobrze wiem, że schizofrenia to bardziej okrutna choroba.
Poznałam kilka osób z tą choroba i pomyslałam wtedy, że i tak mam szczęście z
tą nerwicą i depresją... Ale nn to tez trudna choroba, jest nas coraz wiecej i
jakis telefon zaufania lub tak jak mówi Perlonta, grupy wsparcia sa potrzebne.
Masz wielkie szczęście, ze możesz żyć bez leków, ale nerwica może występować w
różnym nasileniu.Znam z literatury, prasy przypadki nn strasznie ciężkie:(((
np. mężczyznę, który przez natrętne czynności w ogóle nie mógł funkcjonować...
Cały dzień wykonywał czynnoći natrętne... W końcu poddano go operacji
neurochirurgicznej, ale nie mam pojęcia co z tym mężczyzną się dzieje w chwili
obecnej.

Perlonto, ja zastanawiałam sie czy poprosić moją Panią Psychiatrę o namiary na
inne osoby z nn. Ale to nie to samo co taka grupa wsparcia...
Ciesze się, ze masz przyjaciółkę, z którą dobrze (albo wręcz rewelacyjnie)
rozumiesz:)))))

[perlonta]

Droga Marto

Oczywiscie masz racje, ze grupy wsparcia to cos wiecej niz kontakt z jedna
tylko osoba dotknieta OCD.
Jednak gdyby udalo Ci sie znalezc bratnia dusze z objawami podobnymi do Twoich
zapewniam Cie, ze poczulabys sie lepiej bo znalazlabys wsparcie i zrozumienie o
ktore trudno u ludzi "normalnych".
Jak sie tak dobrze rozejrzec, to okazuje sie, ze jest nas coraz wiecej, co
oczywiscie nie jest powodem do radosci, ale sugeruje, ze z jakis przyczyn ta
choroba zatacza coraz wieksze kola.
Moj terapeuta powiedzial mi, ze Amerykanie pracuja nad lekarstwem na OCD.
Ma ono powstac w formie zakraplacza do nosa i ta droga wedrowac do mozgu
czlowieka, ale to jeszcze kwestia 20-30 lat, wiec ja juz nie mam na co liczyc;(
Ale dla Was mlodych moze byc to niesamowita szansa na calkowite wyzdrowienie!

Trzymajcie sie kochani!

[kot9912]

Perlonto!!!!!!!!

Nie przesadzaj, Ty tez jesteś młoda, a duchem to chyba 18 lat masz:))))))))
taka młodość, wiosna bije od Ciebie, ze szok dosłownie:)))) Musisz miec dużo
energii chyba!!!
Wiem, ze fajnie byłoby znac kogoś z podobną przypadłością... I masz rację, ze
odestek chorych na wszelkie rodzaje nerwic wzrasta - ale czy ktoś to bada???
Stara sie zapobiegać??? Nie tylko leczyć, ale nie dopuszczać do tego, by coraz
wiecej ludzie cierpiało... Mam nadzieje, ze ten lek bedzie
rewolucją!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Kurcze, ale ja tak sobie myslę czasami,ze pewnie gdyby nie nerwica to nie
zrozumiałabym wielu rzeczy w życiu... Myśle, ze nerwica bądx podobne
doświadczenia jakoś oddziaływują na nasza empatie, że jesteśmy barzdiej
wrażliwi na smutek drugiego człowieka... Albo to ta wrażliwość nas predestynuje
do nerwicy... Nie wiem, teorii na tema przyczyn OCD jest trochę, ale która jest
prawdziwa??? J spotkałam kiedys ekshibicjoniste i miał taki smutek w oczach, ze
myslałam,ze mi serce pęknie...


Myślę, ze nasza dolegliwość ma nie tylko złe strony... Jesteśmy bardziej
dojrzali... Żyjemy naprawdę, bo rozumiemy pełniej otaczający nas świat...
Widzimy i odczuwamy wiecej... Bo w życiu chyba nie chodzi o to,żeby było super
łatwo... Sama nerwica jest nieszczęsiem, ale warto w tej sytuacji znaleźć
jakieś pozytywne aspekty, nawet te drobne...

[perlonta]

Kurcze, jak sie czyta takie listy jak Twoj Marto, to czlowiek bez terapii
zdrowieje:))))
Az mi sie lezka w oku zakrecila, ze tak mloda osoba potrafi tak pieknie myslec!
i tak zgrabnie swoje uczucia wyartykuowac.
Tam, masz racje nasza wrazliwosc ma scisle powiazania z OCD.
Jednak po latach obserwacji coraz bardziej sklaniam sie do teorii, ze
dziedziczymy ta chorobe. Wrazliwosc jedynie pomaga jej sie glebiej zagniezdzic.
Pisalam dzisiaj o nowo poznanej przeze mnie Amerykance/ nota bene pochodzenia
jugoslawianskiego/.
Wyobrazcie sobie, ze jej siostrzeniec tez cierpi na OCD, a Jej Mama ukladala
wszystko "w kancik", rowniutko musialo byc.
Mojego terapeuty Rodzice rowniez cierpieli na wiele objawow OCD, a brat ma
zaburzenia jedzenia.
W moje Rodzinie tez wystepuje jeden przypadek OCD, o ktorym oficjalnie mi
wiadomo....wiec to chyba biologiczne, ale pewna w 100% byc nie moge.

A czy czuje sie 18 lat?
tak!!!:))))) mam strasznie pogodne usposobienie, kocham pomagac innym i cieszyc
sie kazda chwila zycia, chociaz czasami jest tak ciezko, ze musze oczyscic swoj
organizm krokodylimi lzami....

Strasznie sie ciesze, ze znalazlam to forum, ze mam w Was wsparcie, ze nadal
dzieki Wam moge sie rozwijac:)

Serdecznie!

[kot9912]

Perlonto miła:))))

To piękne, że żyjesz pełnią życia i jestes tak pogodna:) Czyli po prostu
wygrałaś z nerwicą, położyłaś ją na łopatki:) Mimo pojawiających sie
dolegliwości, Twoje życie jset takie radosne:) Ale najbardziej to sie cieszę,
ze znalazłaś męża Anioła!!! Szczęście rodzinne jest bardzo ważne. A teraz jakoś
podejście ludzi, szczególnie młodych, do miłości się zmienia, zaczynają
dominować niezbyt pozytywne wzorce. I dlatego istnienie takich związków jak
Twój przywraca wiarę w instytucję małżeństwa i prawdziwą miłość.

A jeśli chodzi dziedziczenie nerwicy natręctw to właśnie tą teorię miałam na
myśli również. Uważam, że nie dziedziczymy samej nerwicy, ale jakieś
przedyspozycje psychiczne i w pewnych warunkach wychowawczych zwiększają
prawdopodobieństwo wystąpienia OCD. Ludzie troszkę nie doceniają dziedziczenia
takich psychicznych czynników bo tego nie widać gołym okiem. A skoro
dziedziczymy cechy fizyczne po rodzicach, kolor oczu, rysy twarzy to w podobnej
mierze jest z sferą psychiczną.

Interesująco (choś krótko) opisane są poglądy na ZOK w "Psychopatologii"
Seligman'a, Walker'a i Rosenhan'a. Wiem, że kiedys gdzieś bardzo ciekawy
rozdział na ten temat znalazłam w jakiejś książce, ale nie pamietam dokładnie w
jakiej. Ale poszperam.
A za miłe słowa - dziękuję. Ale nadal powtarzam, zę mam charakterek troche
paskudny :))))


A swoją drogą mam nadzieję, ze Doc miewa sie dobrze. Pozdro dla Ciebie Doc.

[natretna]

Mi z nerwica jest o tyle trudno ze wszystkie rozmowy na jej temat u mnie w domu
sa urywane.
Wlasciwie teraz juz nie podejmuje proby rozmowy o tym. Chociaz czasem bym chciala.
Moja rodzina nie przyjmuje tego do swiadomosci. Dla nich tego problemu nie ma.
Moze trudno im uwierzyc ze ktos z ich domu moze byc chory psychicznie.
Pewnie gdybym byla na schzofrenie to by sie zainteresowali ale dopoki radze
sobie sama srednio ich to interesuje udaja ze problemu nie ma.

[perlonta]

Natretna,
co Ty piszesz! Ty nie jestes chora psychicznie. NN to zaburzenie psychiczne, z
ktorego chory doskonale zdaje sobie sprawe, nie mniej jednak nie jest w stanie
przeciwstawic sie kompulsjom czy obsesyjnym myslom. Zreszta chyba nie musze Ci
tego tlumaczyc.
Dobrze by bylo, zeby Twoi najblizsi uzyskali wiecej informacji o OCD, bo
poprzez wiedze o tej chorobie pomoga Tobie!
A przeciez kochaja Cie i zycza Ci jak najlepiej.

Jestes taka mloda, walcz o siebie..czasem lzy i zwykla prosba bardzo pomagaja!

[perlonta]

"To piękne, że żyjesz pełnią życia i jestes tak pogodna:) Czyli po prostu
wygrałaś z nerwicą, położyłaś ją na łopatki:) Mimo pojawiających sie
dolegliwości, Twoje życie jset takie radosne:)"

Marto!!!:)

Mimo iz mam bardzo pogodne podejscie do zycia, nie jestem konfliktowa i
potrafie sie cieszyc z drobiazgow, to niestety pelnia zycia nie zyje:(
Owszem zylam nia do 26 roku zycia, kiedy to przyszlo na swiat moje pierwsze
Dziecie. Nie mogl tuz po porodzie zlapac oddechu, byl caly siny, grozilo to
najgorsze. Przezylam szok. Syn jest w tej chwili w Twoim wieku, zdrowy, silny,
znakomicie sie uczy/robi doktorat/, dzielnie sobie radzi. Jest przekochany.
Niestety ja konsekwencje tego szoku ponosze do dzisiaj, czasami w wiekszym,
czasami w mniejszym nasileniu/mowa oczywiscie o nn/.
Nie wygralam z nerwica, dlatego sie na nia lecze, ale wierze w to, ze terapia
behavioralna pomoze mi wrocic do normalnego zycia, ktore doskonale pamietam.
A bylam dusza towarzystwa, przebojowa dziewczyna, ktora jak cos sobie
postanowila to osiagnela:)
Teraz mam jeden cel, pewnie wiesz jaki:)

usciski!

[kot9912]

Droga Perlonto:)

Ja uważam, ze wygranie z nerwicą nie znaczy wyleczenie się z niej, co po prostu
nie danie się jej. Wiesz, dla mnie ogromnym sukcesem jewst np. stworzenie
przez Ciebie takiej wspaniałej relacji z mężęm (o czym pisałaś) i to ciepło
rodzinne. Gdyby mnie się udało to osiągnąć to chyba dostałabym ataku serca ze
szczęścia:))))
Poza tym jest w Tobie tyle ciepła... Wiem, że nerwica zmienia życie. Ale tak
coś czuję w kościach, ze Ty nadal jesteś przebojowa? Mam rację?
A jeśli chodzi o Twój cel... Połowa sukcesu to dobre chęci - a Ty masz dużą
motywację - to wróży jak najlepiej:) Trzymam kciuki :)

[perlonta]

Droga Marto:)

Wlasnie nie danie sie natrectwom to swoistego rodzaju ignorowanie ich! Masz
racje zatem:)
Sukces mojego malzenstwa lezy w jednym: w bezwarunkowej milosci ( ta albo sie
posiada, albo trzeba sie jej nauczyc ).
Wiesz czasami sobie mysle, poprzez pryzmat mojego dziecinstwa/nie bylo udane/ i
mojego pierwszego zwiazku z chlopakiem/ wole nie wspominac:(/, ze Pan Bog, czy
jakakolwiek to sila jest, zlitowal sie nade mna i zeslal mi Aniola:))))
Pozbawiona milosci Matki, potrafilam w jakis niewytlumaczalny sposob wykrzesac
z siebie ogromna milosc do wlasnych dzieci i chyba mi sie udalo, bo dzieciaki
strasznie mnie szanuja i sa zdania, ze mimo choroby, wiele osiagnelam.
Mam jakies takie wewnetrzne przekonanie, po przeczytaniu Twoich postow, ze i
Tobie sie uda, zatem licz sie z atakiem serca ze szczescia;)))))
Co do przebojowosci, to przysiadlam teraz, chyba, ze pokazanie "srodkowego
palca" OCD nazwiemy przebojowoscia;)
OCD mowimy NIE!!!!

serdecznosci:)

Doc!!! pytanie do Ciebie

[perlonta]

"Żeby nie zwariować powymyślałem sobie jakieś zajęcia popołudniowe
w stylu siłownia"

Doc,
no to musze Ci powiedziec, ze wpadles na genialny pomysl.
Cwiczenia silowe, bieganie, plywanie, w ogole czynne uprawianie jakiegokolwiek
sportu bardzo pomaga w nerwicy natrectw!
Ja, gdy jeszcze jezdzilam na rolkach i biegalam po 3 mile dziennie czulam sie
znakomicie!

Jak myslisz, jakie relacje moga wystepowac pomiedzy wysilkiem fizycznym/ w
sensie relaxu/, a znacznym zmniejszeniem sie natrectw?

Wielu chorym na nn sport, w sensie ogolnym, bardzo pomaga, czy ma to wplyw na
prace naszego mozgu?

Pozdrawiam!!

[lolka1982]

hej. Nie jestem doc, jestem tu nowa ale mysłe, że znam odpowiedź na Twoje
pytanie. Najpierw jednak witam wsztstkich serdecznie. Wykonując natrętne
czynności pródujemy rozładować swój niepokój i nerwicowe napięcie. Podczas
sportu i wysiłku fizycznego dochodzi do rozładowania napięcia, przez co
nieopkój słabnie i dlatego objawy choroby łagodnieją. Sama mam nn i wiem, że
sport czy jakieś inne formy relaxu są bardzo pożyteczne i pomagaja w
rozładowaniu napięcia a także poprawiaja nastrój. Powszechnie wiadomo -że sport
to zdrowie - dlatego zachęcam. Ja walczę z nerwicą naturalnymi sposobami i
głęboko wierzę, że mi się to uda. Z tego się wychodzi - czytałam o tym, czego
nam wszystkim bardzo bardzo życze. Pozdrawiam serdecznie