Agorafobia

[reniutka1967]

Czy ktoś może z tego się wyleczył? proszę odpiszcie bo zwariuję!

[lucyna_n]

nie, ale zwariować też nie zwariujesz, agorafobia ma związek bądź to z nerwicą, bądź z depresją, do
rzetelnego wariactwa daleko.
antydepresanty dość mocno pomagają, najlepiej by było razem z jakąś psychoterapią behawioralno-
poznawczą.

[ida37]

może zaleczył...u mnie występuje w krytycznych momentach wraz z derealizacją:-(
znam to goowno bardzo dobrze!

[fregata]

Po 7 miesiącach praktycznie nie wychodzenia z domu, poza jazdami do lekarza,
nauczyłam się jeździć samemu, minibusem (góra 15 minut), z którego można
wysiąść wszędzie, na 0,25 xanaxu. Vov, co za postęp, z boku widać, że
niewielki, ale ja i tak jestem dumna z tej samodzielności choć na prochach.
Biorę tylko spamilan. Na terapię nie chodzę, bo jeszcze nie doszłam do etapu, w
którym mogłabym jeździć sama codzienie i daleko. Terapia jest pół godziny od
mojego domu (grr) i jest na takich peryferiach, że mało tam minibusów, tylko
autobusy, w których nawet 15 minut jest nie do wytrzymania.

Ataki paniki, odpukać, nie pojawiają się, chociaż stany przedatakowe czy dużego
zdenerwowania i stanu jak przed omdleniem i owszem. Grunt, że udaje mi się nie
zwracać na nie uwagi i przechodzą. Lub wychodzę. Szkoda, że terapii nie mam na
miejscu, tak 5 minut autobusem, 15 minubusem. Na taksówki nie mam pieniędzy,
jeździć ze mną też nie ma kto.

[lucyna_n]

to samodzielne jeżdżenie jest najlepszą terapią.
ja doceniam, bo wiem jaki to koszmar, jak trudno z tym żyć i trzymam kciuki za postępy.
brawo! tak trzymać.

[reniutka1967]

nie wiem czy to sukces ale podczas choroby -pol roku temu urodzilam synka!!!

[fregata]

Ogromny sukces przyjdzie ;) Niemowlę wymaga spacerów, jeżdżenia do lekarza
czasem, to duża odpowiedzialność. Jeśli agorafobik ma tak dużą motywację do
samodzielnej opieki nad dzieckiem (i bliskiego, który może zająć się zawsze
zamiast nas), to łatwiej mu przyjdzie wyleczenie. Jeśli zwykłe zakochanie
potrafi zająć nasz umysł w dużym stopniu, to dziecko zajmie umysł jeszcze
bardziej. Z dzieckiem więc i łatwej, ale i trudniej, jeśli jednak nie ma
bliskiego, który zrobi coś za nas gdy będziemy w ogromnym rozdrażnieniu. Praca
jest fantastyczną terapią, a małe dziecko to w końcu praca na 3 etaty.

ad Lucyna. Dzięki. Do stanu Tarii, która kilkaset km sama, jeszcze "trochę"
brakuje. Co prawda pociągi lubię, tzn. lubiłam, i możliwość chodzenia po nim,
zwłaszcza wtedy, gdy nie ma tłoku, eliminuje przykre dolegliwości w dużym
stopniu. Ale jednak sam fakt samodzielnego podróżowania, że jednak można z
agorki wyjść, jest budujący

[lucyna_n]

sukces to za male słowo
bardzo się cieszę, i życzę dużo radości z bycia mamą:)

[lucyna_n]

jeżeli ta agorafobia ujawniła Ci się po urodzeniu dziecka, to może to być depresja poporodowa z
agorafobią. Możesz wcale nie czuć się specjalnie przygnębiona co jest mylące i może się wydawać że to
z depresją nie ma nic wspólnego, ale czasami lęk jest dominującym objawem, ja tak miałam i
niepotrzebnie zwlekalam dwa lata aż się choroba rozpanoszyla na dobre. Nie wahaj się i podejmij jak
najszybciej leczenie, polecam SSRI, cital i podobne. Bardzo ostrożnie z lekami uspokajającymi, czasem
trzeba się nimi wspomóc, ale pamiętaj że one nie wyleczą , a mogą pogłębić problem.