brakuje mi sił

[ola9811]

przeszłam załamanie nerwowe, a teraz mam depresje, zaczełam brać tabletki,
ale na efekty trzeba czekać, a mną buja z godziny na godzine. Nie mam siły
chwilami wstać nie wspominając o zrobieniu czegokolwiek.Zdaje sobie sprawę że
kiepsko ze mną, mąż chyba nie chce widzieć, boi się? A to wszystko przez to
że za długo wszystko w sobie tłumiłam, w końcu wybuchło. tylko nie wiem co
dalej, czuję się opuszczona przez wszystkich, nie mam za bardzo z kim
porozmawiać, czuję że mąż mnie nie akceptuje, dlatego że jestem skłocona z
jego rodziną, ogólnie wszystko jest do du.., najchętniej bym wszystko
zostawiła i wyjechała na koniec świata, moje poczucie wartości zero, nie
pracuje, niech mi ktoś powie jak żyć i nie szkodzić, cały czas myślę i żeby
znowu nie ryczeć zaczełam tu szukać, wiem że nie ja jedna mam problemy, czuję
że zaczynam coraz mniej czuć cokolwiek

[koalaa8]

Wiem przez co przechodzisz i doskonale Ciebie rozumiem.
Proponuję żebyś codziennie była na spacerze, po drodze kupiła sobie owoców
zwłaszcza bananów. W domu w ciągu dnia zrób kilka ćwiczeń i wracajc do nich
kiedy jesteś przygnębiona.
Odnośnie płaczu wiem że to trudne, kiedyś płakałam całe dnie i noce, teraz
sporadycznie, Ty też możesz. Wychodzę z depresji, schizofrenii i nerwicy, jestem
na dobrej drodze.
pozdrawiam

[sklaus]

Koalaa8!
ślę w Twoją stronę głębokie ukłony! Podziwiam Cię i gratuluje!!

[bszalacha]

Wiadomo,że depresja nie przyciąga przyjaciół/szczególnie tych pozornych,których
się ma,dopóki się starasz/.Pozwól sobie na te lekcję zycia,widocznie nie
dawałaś rady.I dlaczego nie pójdziesz do terapeuty.

[loxol]

> I dlaczego nie pójdziesz do terapeuty.

albo do czarownicy ktora przepisze wywar.

[lucyna_n]

Tobie by się Bszalacha przydała taka lekcja życia i pokory, zaraz byś inaczej gadać zaczęła.

[lucyna_n]

Opis depresji piękny, poczucie winy, wrażenie że się wszystkim szkodzi i lepiej by było zniknąć.

wyjdziesz z tego, trzeba czasu, ale z depresji da się wyleczyć.
Na początek leki i odzyskanie sił fizycznych,
a potem spróbować dojść do tego jaka sytuacja spowodowała że zaczęłaś zjeźdżać z rowni pochyłej, i
próbować tak żyć dalej żeby nie wpakować się znowu na tę rownię. Niestety nie zawsze da się znaleźć
przyczynę, ale można na nowo sobie poukładać w głowie co jest ważne a co nie, czym warto się
przejmować a czym nie. Czasem po prostu pogodzić się z przeszłością, ktorej zmienić się nie da.
Napisałaś że przeszlaś załamanie nerwowe, jego następstwem najczęściej jest epizod depresyjny, na
pociechę Ci powiem że najczęściej jest to pojedynczy epizod chociaż może być bardzo , bardzo ciężki.

[mskaiq]

Jak zaczniesz plakac, musisz wtedy wyjsc. Przebiegnij sie troche, potem spacer
i znow bieg. Po dwudziestu minutach poczujesz ulge, pojawi sie usmiech.
Wiem ze wyjscie wydaje sie byc rzecza niemozliwa bo wszystko w Tobie jest
przeciwko temu.
Nie mniej musisz sprobowac, musisz zobaczyc jak duza roznica pomiedzy Toba
przed biegiem i po biegu.
Mysli depresyjne pojawiaja sie kiedy jestesmy bezczynni. Musisz unikac
bezczynnosci. Im wiecej pracy wykonasz w domu tym lepiej bedziesz sie czula
psychicznie.
Z depresji mozna wyjsc, moze wrocic usmiech i sens zycia.
Serdeczne pozdrowienia.

[ola9811]

witam, dzięki wszystkim za dobre życzenia, zapisałam się do psychiatry, termin
za 2 tyg., dziś mi nieco lepiej, aby do wieczora, problem ze spaniem jest, ale
leże tak sobie i jakoś to jest, gorzej że rano wstać nie mogę. Kupiłam sobie
tymczasowo deprim, wiem, czytałam, podobno kiepski, ale uspokaja nieco, narazie
musi wystarczeć. Nie wiem czy to normalne, ale unikam ludzi,nie chce mi się
nawet smsa napisać, bo myślę że nikt i tak mnie nie zrozumie, a jeszcze trzeba
coś wymyśleć sensownego.
Ja wiem co jest przyczyną, ale teraz to już po ptakach, nauczka na przyszłość.
Zamiast trzymać emocje i uczucia w sobie, należy mówić co leży na watrobie. A
ja przegiełam. Jakoś będzie, pozdrawiam bardziej i mniej depresyjnych.

[e.a.foe]

jak w temacie

ale masa zapewnia mi odpowiedni rozpęd
(przednówek to pikuś)