Pomozcie !!

[martusia19802]

Mam kochającego mnie i wspaniałego chłopaka. Planowaliśmy ślub.. było
cudownie, przede mną jawiła się perspektywa przygotowań, przeprowadzki. To
najlepszy człowiek jakiego w życiu udało mi się spotkać, nigdy mnie nie
zawiódł, nigdy nie sprawił przykrosci.. wiem, ze kogos takiego nigdy juz nie
poznam. I tu zaczyna sie cala historia. Caly czas bylam najszczesliwsza
kobieta na swiecie, az pewnego dnia obudzilam sie z mysla, czy ja Go kocham w
ogole... Bylo to miesiac temu... Potworny stres, brak apetytu, bezsennosc,
scisk w zoladku i chec drapania scian.. Liczne rozmowy z psychologiem co sie
moglo stac, co we mnie peklo, ze przesztalam Go chciec. Przeciez nic, ale to
kompletnie nic nie spowodowalo, ze moglam zwatpic... Trwalo to trzy tygodnie,
poszlam do psychiatry.. Moj Narzeczony razem ze mna. Psychiatra przepisal
leki, powiedzial, ze moze przygniotla mnie perspektywa zmian i wpadlam w
dol.. a moze to tez uwarunkowanie genetyczne, bowiem moja mama chorowala
dlugo na depresje. Moj Narzeczony przytulil mnie i powiedzial, ze nigdy nie
zostawi, kocha i zawsze bedzie przy mnie trwal. A ja nie potrafie sie
przelamac. On cierpi, ja jeszcze bardziej. Wiem, ze nie spotkam nigdy niekogo
lepszego, jesli odejde to nigdy nie chce sie juz z nikim wiazac..Ale nie chce
Go unieszczesliwiac... Bo jesli nie zlamie tego chlodu.. tego skurczu w sercu
na mysl o slubie z Nim?? Byc moze to depresja, rodzice zalamani mowia, ze mam
nie podejmowac teraz zadnej pochopnej decyzji... Narzeczony smutny i
przybity, a ja cierpiaca jeszcze bardziej. Nie moge patrzec jak cierpi bo
zasluzyl sobie na szczescie jak nikt inny, a ja cierpie bo tak bardzo chce Go
pokochac znowu... Co robic?? Nie chce mi sie juz zyc z tym bolem i
bezsilnoscia................

[lucerka]

Wlasnie pisze Ci cos na priv.

[martusia19802]

Dziekuje... czekam.

[lucyna_n]

myślę że rodzice mają rację , że powinnaś dać sobi czas i nie podejmować teraz żadnych decyzji.
Może to rzeczywiście tylko jakiś przejściowy stan spowodowany stresem, lęk przed tak dużą zmianą w
życiu i minie za jakiś czas.
Dobrze że starasz się szukać fachowej pomocy, wierzę że wyjdziesz szybko na prostą.

[lucerka]

Dokladnie. Tak jak pisze lucyna, lepiej odczekac ze wszelkimi decyzjami. A to
czy go znowu pokochasz pokaze czas.

[martusia19802]

Jestem przerazona mysla, ze moglabym Go nie pokochac... ze moglabym bez Niego
zyc, ze moglabym od Niego odejsc :((( On jest dokladnie takim Mezczyzna, o
jakim zawsze marzylam...

[lucyna_n]

jak tak piszesz to wychodzi na to że wciąż kochasz go bardzo, i pewnie dlatego ten strach tak Cię mocno
sparaliżował.
Nie grymaś bo na stare lata sama zostaniesz:)) a coś z tym życiem robić trzeba, do wspólnego raz dwa
przywykniesz, nie ma czego się bać.

[martusia19802]

Tylko dlaczego nie potrafie sie przelamac? Nie cieszy mnie perspektywa slubu,
posiadania z Nim dzieci... nie czuje juz takiej bliskosci. A z drugiej strony
nie chce bez Niego --paranoja !!!!:(((

[lucyna_n]

Nie wiem, jaka jest tego przyczyna, bo jakaś pewnie jest , napotkalaś wewnętrzną blokadę i trudno
powiedzić co to za blokada, psycholog nie mial na ten temat żadnego pomysłu?
Może i być że to epizod depresyjny, duży stres , mimo że związany z pozytywnym wydarzeniem mógł
go wywołać.
Wydaje mi się też że przed ślubem większość ludzi dopadają wątpliwości, i że w pewnym sensie to
normalne. Nie wiem natomiast na ile to co odczuwasz jest nasilone, od określenia tego czy to jeszcze w
normie czy już nie za bardzo jest lekarz, psycholog.
W sumie to nie wiem, ja akurat nie odczuwałam czegoś takiego, więc tylko tak teoretycznie mogę się
próbować wczuć, może inne dziewczyny coś podpowiedzą.
Ja mogę tylko powiedzieć żebyś sprobowala nei podchodzić do tej sytuacji zbyt dramatycznei i nie
popadała w czarną rozpacz bo to jeszcze bardziej zamydli Ci rozeznanie swoich uczć.

[sneeper_1]

aby nie popadac w czarna rozpacz lucyna_n proponuje sie nie myć

[mskaiq]

Mysle ze mysl czy Go kochasz obudzila w Tobie strach. Im bardziej Go kochalas
tym strach byl wiekszy.
Kiedy pojawia sie strach znika milosc. Te dwa uczucia nie moga istniec razem,
albo milosc albo strach.
Jesli chcesz z nim byc musisz przelamac ten strach, to on Cie zatrzymuje.
Przede wszystkim nie mysl czy Go kochasz bo ta mysl nieustannie wywoluje strach
i blokuje Ciebie.
Po prostu przytul sie do Niego, zacznij rozmawiac ale nie o milosci i strachu
tylko gdzie chcialabys wujechac na wakacje, o pracy, o znajomych. Nie myslac o
tym czy Go kochasz pozbedziesz sie strachu i wtedy milosc wroci, poczujesz ja
znow w Sobie.
Serdeczne pozdrowiemia.

[martusia19802]

Pomóżcie... zanim się totalnie wykończę :((

[lucyna_n]

zdaje się że zwykle słowa pociechy niewiele tu mogą zdziałać,
zaparłaś się w sobie na mur.
Może idż jeszcze raz do psychiatry?

[sneeper_1]

pomóżcie, ja nie maeudze,
ja zwyczajnie się nudze, kurka

[sneeper_1]

prawdopodobnie do tego nie dojdzie,bo czuje sie nienajlepiej,
chociaż zdarzają się nieoczekiwane poprawy ,a
wtedy... obiecuje,że wam

nogi z dupy powyrywam.

[boneym1]

Witaj Martusia 19802

Moim zdaniem Twoje obecne przemyslenia są spowodowane depresją.W chwili obecnej
nie jesteś w stanie realistycznie ocenić sytuacji.Twoi rodzice mają rację ,że w
tym czasie nie powinnaś podejmować zyciowych decyzji /to jest jedna z głównych
zasad leczenia depresji/Myslę ,że było to spowodowane ciążącym na Tobie stresie
zwiazanym z Twoimi planami.
Powinnaś brać leki może nawet mocniejsze!!!One Cię ''podniosą''Jak
najszybciej ,ponieważ stan ten nie leczony może doprowadzić Cię do
poważniejszych konsekwencji.Mówię to z doświadczenia.Sam miałem depresję 3,5
roku.U mnie chodziło o rozwód.
Teraz Twój lekarz musi ''trafić'' w lek dla Ciebie,a Ty nie stawiaj sobie na
razie zbyt ambitnych celów i bądż CIERPLIWA /to są niestety miesiące/
Życze szczęścia i powrotu do zdrowia.pzdr

[sneeper_1]

uciekaj...uciekaj..

[martusia19802]

A ja się zastanawiam czy aby depresja nie została spowodowana nagłą
watpliwością :(

[lucyna_n]

problemem jest że Ty się za dużo zastanawiasz.

[ocki2]

Ja mam trochę inną teorię w tym temacie. Jako facet po ślubie i rozwodzie muszę
zauważyć, że jest to całkiem normalny objaw. Pierwsze zafascynowanie czy
zakochanie minęło jest to stan w którym jesteśmy jak pod wpływem narkotyków
widzimy świat w różowych barwach ale ten stan dla mózgu nie może trwać
wiecznie. Mózg też musi odpocząć od chormonów szczęścia. Ty jesteś już w drugim
etapie tego procesu czyli prawdziwej miłości i nie przejmuj się, że tak się
czujesz zakochanie nie trwa wiecznie a już kilka lat po ślubie jak pojawią się
dzieci i problemy to już nie jest sielanka. Dobrze, że to wystąpiło u ciebie
przed ślubem teraz możesz przemyśleć to na trzeźwo i jeżeli dostrzegasz jest
jest to ten partner o którym marzyłaś to doskonale. Nie martw się tym, że w tej
chwili tak się czujesz zakochasz się w nim jeszcze nie raz ale daj odpocząć
hormonom. Pamiętaj zakochanie to nie jest normalna miłość to zauroczenie,
miłość to jest to co przychodzi później bądź cierpliwa i nie pakuj się w leki.
Ty chcesz ten stan przywrócić lekami a tego nie da się zrobić. Ta równowaga
wróci sama lekami się tylko zmulisz i odsuniesz to w czasie. Powodzenia.

[martusia19802]

Ale dlaczego mam blokade przed nim? Dlaczego nie potrafie sie cieszyc tym, ze
np przyjedzie??

Wiem...

[gilgacz]

A może on jest z PIS-u, a Ty z Platformy Obywatelskiej ? :)

[eulogete]

bo się czegoś boisz
rozczarowania
zmiany na gorsze - bo znasz może "zły przykład" rozpadu małżeństwa
może jakieś cechy twojego narzeczonego cię jednak niepokoją
nie wiem
czasem psycholog może pomóc znależć przyczynę

[martusia19802]

Mój nie pomaga :((

[lucyna_n]

Martusia, a kiedy ten ślub?
sukienkę już masz?

[martusia19802]

20 pazdziernik. Sukienka zaczela sie szyc - zaliczka wplacona, a ja nie wiem
czy nie odpuscic tej zaliczki:(

[sneeper_1]

zastanowić się jak ustawić się wobec faktu, bo faktu juz nie zmienisz

łykal pan perazinum ?
łykałem, to dlaczego się godze na ten lek,skoro wiem,że nie bedę się czuł dobrze,
nie umiem czegoś lepszego wynegocjować ? Pewnie ciesze sie ,że mogło być gorzej
i dostałbym fenactil,albo leponex,

czasem miewałem tak gdy robiłem jakies mniej istotne zakupy,

pewnie dlatego,że istotniejsze jest wydostanie się ze szpitala, niz to jaki lek
biore

[sneeper_1]

czujesz się uwięziona przez jakąś sytuację obyczajową

[lucyna_n]

to jeszcze kęs czasu.
Uszyj koniecznie tą sukienkę, nawet jeżeli ostatecznie miałabyś się rozmyślić, ja bym chciala żebyś
zanim się rozmyślisz chociaż raz ją założyła.
a ślub? jaki miał być kameralny czy z pompą?
mieszkanie własne czy przy rodzinie ?
Długo się znacie z delikwentem?
napisz coś jeśli możesz, może jak zaczniesz o tym wszystkim pisać to sama wpadniesz na to gdzie
jest problem? Bo wiesz, o emocjach, o wrażeniu to można dużo, a tu trzeba spojrzeć na siebie i na
fakty z dystansu żeby cokolwiek wykoncypować.

[martusia19802]

Chce Go!! Naprawde chce Go... Ale nie potrafie sie przemóc :(. Dziwne to,
prawda??
Wesele miało być raczej z pompą, choc nie za duza, mieszkac mielismy sami - moj
Narzeczony kupil segment. Znamy sie rok, Boze... tak mi trudno o tym pisac.
Chce Go kochac, nie chce Go tracic, ale mysl o slubie, o tym, ze mam z Nim zyc
powoduje uklucie w sercu. Chce Go chciec jak dawniej :(( Ale mam blokade...
jakby ktos zalozyl mi blokade na serce...

[lucyna_n]

wszystko niby wydaje się być ładnie poukladane, nie ma się do czego przypiąć
nie wiem czy Ty trochę nie pomyliłaś pierwszego zauroczenia, kiedy mózg jedzie jak na narkotykach z
miłością, która ma swoje różne barwy, czasem czlowiek sam nie wie co czuje, mija jakiś czas i wszystko
się klaruje. Bardzo mocno skupilaś sie na sobie, na swoich odczuciach, i tak się nakręcilaś że
wystraszylaś się samej siebie. Może wyobrażenia o tym co powinna czuć narzeczona trochę były na
wyrost? W końcu życie to nie film.
Taka myśl przyszla mi do głowy.
Może zrób sobie kilka dni urlopu, wyjedź gdzieś, sama, zastanów się ze spokojem, zdystansuj do
siebie, rodziny, konwenansow i oczekiwań, bo może być tak że ciężar oczekiwan ze strony rodziny
przytloczył Cię. W samotności i ciszy czlowiek najprędzej może siebie odnaleźć. Jeżeli jesteś wierząca
może pomyśl o kilkudniowych rekolekcjach z dala od domu, pracy, to wielu ludziom pomaga poukładać
uczucia i emocje.

[martusia19802]

Dziekuje za te slowa.
Wlasnie po rekolekcjach pojawil sie niepokoj... Bylam na takich 5-cio dniowych
w milczeniu, tam bardzo za Nim tesknilam. Niepokoj pojawil sie ostatniego dnia.
Myslisz, ze to moglo byc tylko zauroczenie? Ze milosci tu nie ma? Ze nie mam
szans Go pokochac??

[martusia19802]

Aha, no i boje sie, ze jak gdzies wyjade to i tak bede nakrecac siebie, ze Go
chce... bo nie chce Go tracic...

[lucyna_n]

Ostatnia deska ratunku.
wybierzcie się razem na 10 dniową pieszą pielgrzymkę do Częstochowy, jak tam pomimo zmęczenia,
upału, deszczu, niewyspania, i ogólnego sponiewierania fizycznego, oraz potarganej fryzury będziecie
w stanie ze sobą przebywać to ja w zasadzie po takiej próbie byłabym pewna, że do siebie pasujecie:)
Jeżeli nie, to wyjdzie na jaw jak nic!
No i pamiętaj, że nie ma musu, nic na siłę. Ślub zawsze można przełożyć. Nie jest ważne co kto myśli,
ważne co Ty myślisz, co obydwoje myślicie.
Jeśli o mnie chodzi no to tyle w tym temacie, więcej pomyslów nie mam. Życzę szybkiego powrotu do
rownowagi.

[martusia19802]

Dziękuję serdecznie.
Możesz mi tylko odpowiedziec jeszcze na jedno? Myslisz, ze moglo to byc
zauroczenie? Ze wcale nie musialam Go kochac? Mozna tak? Ze konczy sie na
zauroczeniu i nie wkracza sie w milosc?

[ocki2]

Jeżeli masz wątpliwości to lepiej wstrzymaj się ze ślubem bo potem możesz
żałować. Łatwo wziąć ślub ale znacznie trudniej jest się rozwieść nie wspomnę
już o emocjach i dołach które temu toważyszą. To jedna z najważniejszych
decyzji w życiu i lepiej 100 razy się zastanowić zanim się to zrobi.

[inneska30]

Moja koleżanka miała podobną sytuację: ślub zaplanowany na " za 3 miesiące " ,
wszystko zapięte na ostatni guzik, terminy zaklepane, facet super-byli ze soba
2 lata, kochali się bardzo i nagle dziewczyna, do tej pory nie mająca
najmniejszych wątpliwości ( co do słuszności swojego wyboru :) zaczęła się
wahać i... wycofywać. Po miesiącu było już bardzo źle, rodzice zaciągnęli ją do
psychiatry, rozpoznanie - depresja. Oczywiście ślub odłożyli i moim zdaniem to
był bardzo dobry pomysł. Dzisiaj są po ślubie 3 lata, są bardzo szczęśliwi.
Nie wiem, dlaczego u Ciebie tak to wygląda, mogę tylko napisać co pomogło
tamtej dziewczynie- przełożenie ślubu na bliżej nieokreśloną przyszłość :). Ona
zwyczajnie się przestraszyła, chociaż nie chciała się do tego przyznać nawet
przed sobą: sporych zmian w życiu, odpowiedzialności. Nie była gotowa, ta
ustalona data ślubu ją paraliżowała kompletnie, stres ogromny, no i zwyczajnie
uciekła. W depresję. Więc jeśli mogę coś doradzić, to poczekaj jeszcze, poznaj
lepiej tego człowieka i swoje uczucia do niego, a gdy będziesz pewna że to nie
zauroczenie tylko miłość, wyślij nam zaproszenia ;)