Myśli samobójcze - norma?

[beezle]

Zastanawiam się czy to norma, czy patologia, nawiedzały mnie od zawsze, kilka
razy byłam juz w takim stanie,że wydawało mi się,że na 100% nie doczekam
jutra, w tym jeden niegroźny incydent z łykaniem tabletek, o którym wiedzieli
moi ówcześni 'przyjaciele' i nikt więcej (szczególnie z mojej rodziny).
Wydaje mi się,że nachodzące mnie myśli o śmierci i bezsensie istnienia są
niejako wpisane na stałe w moje życie i choć staję czasem na krawędzi, to jej
nie przekroczę.
Jest to jedna z niewielu rzeczy, o których psychiatrze nie wspomniałam, bo
nie uważam tego za istotne w moim przypadku, ale czasami nachodzi mnie
pytanie, czy kiedyś jednak nie posunę się dalej.
Do którego momentu to tylko myśli?Ile dzieli człowieka od realizacji?
Czy jest z tym jak z wygraną w totka - czasem o tym myślę (w przypadku
kumulacji bardzo często), ale uważam to za prawie niemożliwe.
Nie wiem czy ktoś coś z tego zrozumie i czy ewentualnie też tak ma.

[kontrreformacja]

Wiesz, ja mam tak, że zawsze, kiedy poczuję sie gorzej pojawia sie myśl o
samobójstwie. U mnie są to raczej takie przelotne fantazje w stylu "zawsze mogę
przecież". I nie traktuje tego bardzo poważnie. Psychiatrze też chyba o tym,
nie mówiłam, bo nie widziałam potrzeby. Wiem, że nigdy samobójstwa nie
popełnię, nie miałam tez żadnych incydentów tego typu. Wbrew pozorom uważam, że
takie mysli są mi potrzebne: trochę jak taka tabliczka "wyjscie ewakuacyjne",
dają mi poczucie kontroli nad sytuacją, przypominają, ze żyję z wyboru, a nie z
konieczności.

[samotnia4]

a ja żyję z konieczności, nie z wyboru

[estra23]

Ja na początku choroby chodziłam do psychologa, bo nie wiedziałam, że ze mną aż
tak jest źle. Zdałam sobie sprawę, że psycholog to pomyłka, wtedy, gdy po
terapii zaczynałam mieć coraz częstsze myśli samobójcze. I to właśnie przez
psychologa i ludzi, którym bardzo zależało żeby mi pomóc. Nigdy nie zapomnę słów
psychologa: "jeżeli się nie zmienisz i nie zaczniesz myśleć inaczej, to całe
życie będziesz miała takie same problemy".. I gadał mi te swoje mądrości z
których doskonale zdawałam sobie sprawę zanim do niego poszłam. Co z tego, skoro
lęki były tak silne, że dostawałam ataku histerii i nic nie potrafiłam zrobić.
Moje życie straciło sens, gdy doszło do mnie, że nie potrafię się zmienić, więc
po co żyć skoro będę całe życie tak cierpieć.. Gdy poszłam do psychiatry i
dostałam leki, zobaczyłam światełko w tunelu i nadzieję, że jest jakaś szansa i
że przez depresję moje życie tak wygląda. Ale często miewam napady lęku, że to
jednak nie jest depresja, albo, że nic mi nie pomogą leki.

[clandestino]

norma, ale w depresji jak sądzę. nawet ludzie zdrowi myśla sobie co by było,
gdybym zrobił ten krok itp. w depresji jednak te myśli są natrętne i prowadzą
do lęków, zaburzają funcjonowanie. leczę się od kilku miesięcy i nadal je mam,
może w mniejszym nasileniu, uczę się "z nimi żyć" i odpowiednio sortować to co
mi do głowy przychodzi. też nie wiem, jak potoczy się dalej moje zycie, czy
kiedyś mógłbym cos takiego zrobić - teraz boję się nawet o tym myślieć, ale w
depresji do głowy zawsze przychodzą nam takie rzeczy, których się najbardziej
boimy. tak myślę. osobiście uważam, że na psychologów szkoda czasu, kup sobie
lepiej podręcznik umysł ponad nastrojem i poczytaj o chorobie, rozmawiaj z
ludźmi, niekoniecznie o depresji, idź do psychiatry i zacznij brać
antydepresant, ale nie czytaj ulotki leku, przynajmniej przez miesiąc.
pozdrawiam, a

[nikusia85]

u mnie myśli samobójcze były powodem dla którego pani psychiatra chciała mnie
skierować do szpitala... są od wielu lat, zanim zaczęłam mieć depresję, ale jak
napisał pan na izbie przyjęć ,,bez tendencji do realizacji" (nie byłam w
szpitalu w ostatecznym rozrachunku)

[alienor_rose]

Mnie różne myśli nawiedzają,samobojcze przeważnie.Ale nie uległam im nigdy.

[mskaiq]

Ile dzieli od realizacji ? Tak dlugo jak Twoj rozsadek, Twoja inteligencja
kontroluje Ciebie tak dlugo nie popelnisz samobojstwa, pomimo samobojczych
mysli.
Wysokie emocje moga wylaczyc Twoj rozsadek, wtedy mozesz to zrobic. Jestes
wtedy w stanie niepoczytalnym,doskonale wiesz tylko co masz zrobic, aby sie
zabic.
Kiedy ten trans zostanie przerwany, kiedy opadna emocje to nie zrobisz tego.
Serdeczne pozdrowienia.

[morja13]

U mnie norma, mam tak odkąd pamiętam i też nigdy żadnemu psychiatrze o tym nie
wspomniałam, częściowo chyba ze strachu a częściowo dlatego, że to właśnie
tylko myśli- nie miałam nigdy poważnej próby samobójczej. Takie fantazjowanie o
własnej smierci przynosi mi kolosalną ulgę w depresji, sama świadomość, że jest
jakiś sposób na przerwanie cierpienia bardzo mnie podnosi na duchu. Wyznaczam
sobie datę, planuję sposób i zakup niezbędnych przedmiotów itp. i zazwyczaj
mnie to uspokaja na jakiś czas.
Kilka razy zdarzyło mi się też pomyśleć o śmierci w chwilach ogromnej radości i
szczęścia, na zasadzie, że fajnie by było zakończyć zycie właśnie teraz, póki
jest tak dobrze.
Traktuję to ogólnie jako nieszkodliwe fantazje, ale właściwie to nie wiem, czy
nie posunę się kiedyś dalej, bo nieraz naprawdę bardzo chcę umrzeć. Myślę
jednak, że nie zdecyduję się mimo wszystko, bo zawsze powstrzymuje mnie myśl
przed ewentualnym odratowaniem i kalectwem.

[tavie]

no właśnie. jak to było z normą jeane?

[sneeper_1]

Dobra Nowina polega na tym ,ze u kazdego czlowieka w mniejszym lub w wiekrzym
stopniu wskaznik normy to -322 -
nie ma idealow, sa najwyzej ludzie ktorzy od czegos sie odzwyczaili,
a ci co wmawiaja ze nigdy niczego zlego nie robili to klamczuchy

a skad u mnie wskaznik -31-
i dlaczegom taki biedny jest i nie mam perspektyw

[tavie]

masz w perspektywie osiągnięcie wskaźnika 32

[sneeper_1]

niee -31- to dobryk wynik, ale nie ma go w skali, czy jak ?
ale i tak uwazam,
ze sie oplaca

[tavie]

nie opłaca się oddychanie

[sneeper_1]

jesli przejdziesz na specjalny rodzaj respiratora...
chociaz ten respirator glosno stuka,
obawiam sie ze mnie stuknie ;-)

www.kki.pl/piojar/polemiki/novus/novus.html

[john1975]

norma , każdy to ma , mnie już nie chce się nawet o tym myśleć ,
co do bezsensu istnienia , to ameryki nie odkryłaś
ja rozmyślam już o bezsensie nieistnienia

[c10]

Było nie było myśli samobójcze (czasem natrętne) są częścią depresji.
Oczywiście nie jest to żadna norma, tylko uboczny poważny objaw choroby.

Pozdrawiam.
---
Depresja.ws - Forum

[minona]

Mam podobnie.
I chociaż raczej już nie mam depresji, chodzę na terapię, łykam pigułki i
ogólnie czuję się ok, te, jak napisałaś, myśli o śmierci i bezsensie istnienia
ciągle są obecne. Mam je od zawsze, tyle że w czasie nasilenia epizodu
depresyjnego zastanawiałam się nad ich realizacją.
Ale kiedy czuję się ok, to też je mam, tyle że czuję tak, jak Ty - że tej
granicy nie przekroczę. Przynajmniej na razie. ;)