Lęki a normalne życie

[nikaooo]

witam,chciałam się z Wami podzielić czymś co dzieje się u mnie od
ładnych kilku lat.Miałam trudne dzieciństwo,mama zmarła jak miałam 5
lat ojciec pił.....itd itd.Teraz mam stabilne życie,męża prace
dziecko,ale chwilami mam wrażenie że wszystko mnie przerasta,boję
się jazdy autem bo może być wypadek,boję sie męża puścić w
trase,taką ma pracę,dla kogoś innego/nie chcę powiedzieć
normalnego/coś takiego wogóle nie ma miejsca!a najbardziej nie boję
się o siebie,tylko o stratę moich bliskich,jak pomyśle,że coś
mogłoby się stać mojemu maleństwu to chyba zostałby mi skok z
balkonu.Życie jest nie przewidywalne,nie powinnam wogóle myśleć tak
i sprowadzać tych negatywnych myśli,ale nieraz już niewiem czy to
taka słaba psychika czy co jest grane.....Pozdrawiam

[depresja_gangstera]

A diagnozowałaś się jako DDA?
Co do lęków... w pewnym okresie życia tak miałam. Wychowana przez
toksyczną matkę (osobowość histeryczna), która wszędzie widziała
zagrożenie - nasiąkłam tym jak gąbka. Tak mi to zatruło życie, że
zaczełam szukać ratunku u specjalistów. Dziś mogę napisać, że
pozbyłam się 90 proc. lęków, ale czasami jeszcze coś dopada w
sytuacjach kryzysowych.
Przejdź się do psychologa, po co się tak męczyć.

[kontrr]

Jak sama piszesz masz stabilne i udane zycie. To że chwilami masz
wrażenie, że wszystko cię przerasta to chyba normalne jest.
Lęk o rodzinę też jest chyba czymś, co dotyczy wielu ludzi. Pytanie,
czy sprawia on, że z czegoś rezygnujesz. Czy na przykład z powodu
lęku zabroniłabyś dziecku udziału w wycieczce szkolnej? Moim zdaniem
powinnaś się z tym lękiem pogodzić, nie walczyć z nim, to jest po
prostu druga strona tego, że bardzo kochasz swoją rodzinę. Jak się
kogoś bardzo kocha, to niestety jest i lęk, że się to szczęście
straci, że coś złego może się przydarzyć.

Natomiast jeśli czujesz, że sprawa zaczyna być bardzo uciążliwa, że
ten lęk cię paraliżuje, psuje relacje w twojej rodzinie, że blokuje
rózne pozytywne zmiany, że źle wpływa na męża i dziecko - wtedy
radziłabym wizytę u psychologa. Być może masz w sobie jakieś pokłady
stłumionych emocji związanych ze śmiercią mamy. Z resztą z postu
wynika, że widzisz jakiś związek między przeszłością a tym obecnym
lękiem.

[only_isabelle]

zastanw się, czy bojąc się o innych, tak naprawdę nie boisz się o
siebie, swoją przyszłość, warto poszukać przyczyny, może są jakieś
aktualne problemy i tak reagujesz (mechanicznie, biorąc pod uwagę
uwarunkowania z dzieciństwa),

[bertrada]

Jak ci ten lęk utrudnia życie to koniecznie idź do lekarza. Takie
rzeczy można i trzeba leczyć.

[only_isabelle]

lub/i do terapeuty, który pomoże zrozumieć źródło lęku buraka
wstrętnego

[bertrada]

Ja już się tyle razy wypowiadałam na temat psychoterapii, że nie
będę się powtarzać. Po co budzić neuroleptyka? ;P

[demole]

cholecystokinina CCk podana w odpowiedni sposob / 2 wlewy - jeden szybki,drugi
powolny,z dodatkiem innej substancji
powoduje ataki paniki, u zdrowych ludzi

identycznie mleczn sodu,
a nawet przeciwlekowy anafranil powoduje wg. niektorych,ataki paniki u zdrowych
ludzi

zycie na takim syfie jest nieprzyjemne,
na dodatek,zeby myslec,trzeba glosno myslec,
a prawdziwe mysli,czyli sensowne pojawiaja sie gdy sie glosno wydzieram
wtedy umysl sie otwiera

[bertrada]

O lekach to ty wiesz wszystko.

[only_isabelle]

ciiiii...<i/lub>;P;D

[demole]

czasami w czasie wywiadu lekarskiego,
sluchajac zadawanych pytan odnosze wrazenie ze to lekarz che
sie dowiedziec czegos od pacjenta

[abasia471]

Lęk o bliskich to nic nadzwyczajnego, ale jeżeli przekracza granice
i staje się uciążliwy, to trzeba coś z tym robić. Po wypadku
miewałam takie wrażenie jakby za chwilę miało się stać coś
strasznego, więc targały mną gigantyczne lęki. Myślę, że każde
traumatyczne przeżycie może zostawić taką rysę na naszej psychice.
To że miałaś tak trudne dzieciństwo na pewno nie było bez
znaczenia. Życie w ciągłym lęku bardzo obniża komfort naszego
bytowania i jest przyczyną wielu problemów.Teraz jesteś dorosła i
możesz o siebie zadbać, po co się męczyć.

[mskaiq]

Systematycznie budujesz strach ukladajac scenariusze o wszystkim
czego sie boisz. Ukladajac te scenariusze nakrecasz strach. Nie
mozna myslec o wypadku, stracie bliskich, itp.
Te mysli same naplywaja, ale Ty je rozbudowujesz do rozmiarow kiedy
przestajesz kontrolowac strach ktory sama tworzysz.
Kiedy pojawiaja sie mysli ktore tworza u Ciebie strach wtedy zajmnij
sie czymkolwiek innym, nie mysl o tym co wywoluje strach.
Serdeczne pozdrowienia.

[nikaooo]

Dokładnie tak robię,w sumie robiłam bo jest lepiej.Zaczynałam
zupełnie o czymś innym myśleć itd....no dobra a tak naprawdę to
najgorszy kryzys nastąpił jak mój 20 letni brat rzucił się z nożem
na żonę mojego ojca...pełno krwi na ścianach,ja sparaliżowana,2
karetki jedna na szycie,druga do Gniezna/zakład psychiatryczny/.jej
nic się nie stało,ale to co miałam póżniej w głowie to horror.Brzmi
jak opowieści z krypty,co?ale ten lęk który mnie póżniej ogarniał to
że zaraz zwariuje i mnie też gdzieś wywiozą!poszłam z tym do
lekarza,nawet na mnie nie spojrzał,cały czas coś pisał i dał mi
jakieś leki po których nawet nie mogłam otworzyć oczu.Przestałam
brać i jakoś tak powoli zapomniałam .To było jakieś 4 może 5 lat
temu,dzięki Bogu nie jestem w wariatkowie,ale jak przychodzi jakiś
większy stres to nie reaguje tak jak przed tym zdarzeniem,także to
niewątpliwie odcisnęło
piętno.
//nie zrozumie NIKT KTO NIE PRZEZYŁ//

[nikaooo]

Acha i jeszcze jedno,teraz wiem,że przysłowie"co cię nie zabije to
cię wzmocni,"to jedna WIELKA bzdura.

[demole]

"nie wykonac planu za pomocą posłuszeństwa"