brak wiary we własne życie

[czekoladka.0]

Znowu to samo..., od miesiaca nie umiem sobie ze sobą poradzic,
chciałam otworzyć własny interes, jak juz znalazłam lokal to
zaczełam miec lęki ze nie dam rady, że to się nie uda, ze strace
wszystkie pieniadze i ze "wyląduje pod mostem" wiec w ten sam dzień
zrezygnowałam. To jest nienormalne, z byle powodu płacze,
wszystkiego sie boje, mam wrażenie ze jestem nienormalna albo
zwariowałam. Nie umiem sobie z niczym poradzić, chce byc sama ale
jak juz jestem to szukam gogos na siłe i komplikuje sobie życie.
Każdy nawet mały powód powoduje to, że płacze, zaraz biore tabletki
uspokajające. Czami boje się ludzi, leże w domu jak głupia i patrze
w sufit, boje się rozmawiać z ludźmi, wogóle boje sie ludzi,
własnego życia i coraz częsciej mam myśli samobójcze. Mam wrażenie,
że z niczym sobie nie dam rady, że nie podołam życiu. Nie wiem juz
czy jestem normalna czy powinnam się gdzieś zamknąć

[elzbieta007]

A może byś spróbowała leczenia antydepresantami? Uspokajacze w depresji to nie
najlepszy pomysł.

[singapurkaa]

Czekoladka,
Jak ja to dobrze znam. Wszystko o czym napisałaś jest mi bardzo bliskie - samo
niedawno to przeżywałam więc ROZUMIEM. Jeszcze na prostą nie wyszłam.
Nie myśl, że zwariowałaś albo, że jesteś nienormalna tylko marsz do lekarza.
Typowa depresja. Ja miałam już kilka takich epizodów. Czasami podczas depresji w
ogóle nie wychodziłam z domu. Dwukrotnie rzuciłam pracę, raz zrezygnowałam ze
studiów... zbyt późno szłam po pomoc, po leki.
Nie daj się, nie pozwól aby depresja zrobiła spustoszenie w Twoim zyciu. Idź do
lekarza.
pozdrawiam

[kukielka7]

dokładnie zanm to...tez czasami mam wrazenie jakbym warjowala...te
wszystkie mysli i leki mnie przerastaja....jeszcze w dodatku tyle
zyciowych decyzji na raz do podjecia-istna masakra...czasami nie
daje rady..ale ludziska tutaj dobrze radza trzeba do lekarza jak
najszybciej(choc ja jeszcze tego nie zrobilam)caly czas wydaje mi
sie ze dam sama rade...a te mysli,mysli pesymistyczne doprowadzaja
mnie do szalu...za dwa miesiace wychodze za maz...a wydaje mi sie ze
zaraz cos sie stanie,ze moj mezczyzna mnie zostawi,ze nie znajde
pracy bo do niczego sie nie nadaje...to jest straszne miec takie
myslenie...ochyda,czasami mam dosc sama siebie....wiec widzisz
czekoladka nie jstes sama i chyba dlatego warto sluchac tych ludzi i
jak najszybciej udac sie do lekarza po pomoc...zycze
powodzenia,pozdrawiam

[czekoladka.0]

do jakiego lekarza mam sie udać ? byłam u psychiarty. babka
posłuchała mnie przez godzine przytakując a na koniec
powiedziała: "jeżeli pani chce to możemy sie umówić na nastepne
spotkanie i to wszystko". Zraziłam sie troche, a jest ze mną coraz
gorzej, nie umiem sie wzias w garsc, mam wrazenie ze zmarnowałam
całe swoje życie, rycze całymi dniami, poprostu szok. potrzebuje
pomocy i nie wiem gdzie mam jej szukac

[ludwik85]

Pomijając płacz to mam tak od kilku lat. Żadnych psychotropów nie zamierzam
jednak brać, bo nie dam sobie zrobić prania mózgu.

[ichnia]

ludwik85 napisał:
> Pomijając płacz to mam tak od kilku lat. Żadnych psychotropów nie zamierzam
> jednak brać, bo nie dam sobie zrobić prania mózgu.

Dokładnie tak samo myślałam przez wiele lat. Tak myślałam...i męczyłam się. Bo
do leków to nikt mnie nie namówi, chyba że nie ma wyjścia...
I powiem Ci, że antydepresant nie wyprał mi mózgu, póki co ;)

[ludwik85]

Mój tata bierze takie leki, więc wiem o czym piszę. Pamiętam jaki był zanim
zaczął brać leki, a jaki jest teraz. Teraz jest taki bardziej "sztuczny"

[aiszka4]

ludwik85 napisał:

> Mój tata bierze takie leki, więc wiem o czym piszę. Pamiętam jaki
był zanim
> zaczął brać leki, a jaki jest teraz. Teraz jest taki
bardziej "sztuczny"


Mój ojciec nie brał leków. Pamiętam jaki był, zanim... się powiesił.
Teraz jest taki bardziej martwy.

[ludwik85]

Co kto woli. Ja np. wolałbym się zabić niż mieć świadomość, że nie jestem sobą.

[me_meggy]

czyli uwazacie ze jak ktos wpadnie w depresje to juz nigdy nie bedzie taki jak
kiedys?
nie wiem w ogóle po co tu pisze czy to cos pooze..bo chyba nie ale nie wiem juz
co mam ze sobą zrobic. Czasami czuje sie winna ze nie czerpnie radosci z tego co
mam,sa dni kiedy nic mnie nie cieszy i wszystko jest bez sensu,czuje sie nikim,
jestem bezuzyteczna..wmawiam sobie ze przeciez ludzie mają gorsze problemy i nie
mają depresji. Ja powinnam cieszyc sie z tego co mam, w sierpniu wyszlam za maz,
mam kochająca rodzinę, kochajacego meza ktory chyba po prostu nie wie jak mi
pomóc..wlasnie kupilismy mieszkanie, jedyne co jest nie tak to nie mam
pracy..ale nie ja jedna przeciez..ja to wszystko wiem ale i tak czuje sie
beznadziejnie.
Nie chce isc do lekarza bo 3 lata temu juz przez to przechodzilam, 2 lata temu
rowniez i wtedy moja mama zapisala mnie do psychologa, psychiatry i po wizycie u
nich bylo jeszcze gorzej, prawie wybieglam z placzem.. stwierdzilam wtedy ze
zaden obcy czlowiek nie znajacy mnie i mojej sytuacji nie jest w stanie mi pomóc.
Ale poszlam wtedy jeszcze do jednego lekarza prywatnie i ten zapisal mi jakies
leki po ktorych czulam sie otumaniona, nic nie czulam, zadnych uczuc i emocji
albo dostawalam atakow strasznej histerii..dopiero jak wyjechalam na 2 miesiace
za granice to poczulam sie troche lepiej.
Teraz znowu jest to samo i nie wiem jak sobie pomóc, za oknem wiosna slonce a mi
sie nawet nie chce wstawac z łóżka, na sile jem sniadanie bo wiem ze trzeba..maż
w pracy, rodzice na drugim koncu Polski, popoludniami przychodza uczniowe na
korepetycje. Nie chce sie uzalac nad sobą, to jest zalosne ale nie wiem co mam
robic, nie mam juz sily tak dluzej sie czuc, jestem totalnie bezradna.

[me_meggy]

..dlatego tez bardzo dobrze rozumiem czekoladke.
Czasami nie rozumiem sama siebie, placze ze jest mi zle, czasem wydaje mi sie ze
to dlatego ze nie mam pracy (od wrzesnia), czasem ze jestem samotna, czasem ze
nie mam tu zadnych znajomych, czasem byle glupota robi mi taka przykrosc ze nie
potrafie dojsc do siebie 3 dni (jak teraz). Powinnam porozsyłać jeszcze raz CV
po szkołach (bo jestem nauczycielką) ale tego nie robię nie wiem czemu, nie
umiem sie przemóc, w zimie jeszcze dzwoniłam po szkolach ale szybko
zrezygnowalam jak non stop slyszalam ze nie potzrebuja nikogo.. Nie wiem czemu
nie potrafie zacząć działać! to jakies błędne koło!

[kukielka7]

me_meggy u mnie jest to samo,nie umiem powiedziec dlaczego tak sie
dzieje...ja jestem przed slubem,ale tez szukam pracy...tylko ze ten
stan w ktorym jestem strasznie mnie ogranicza,poza tym wszystko
analizuje,caly czas o czyms intensywnie mysle i nie potrafie sobie
czasami z tymi myslami poradzic..Czasami chcialabym tak bardzo
obudzic sie i byc ta osoba co kiedys radosna,usmiechnieta i
zadowolona z zycia.Uwierz mi czuje dokladnie to samo co Ty!Przeciez
ludzie maja takie tragedie,ze nie da sie opisac a ja uzalam sie nad
soba i uzalam....tak bardzo chcialabym to zmienic,ale czasami to
poprostu mnie tak popada,ze nie jestem wstanie nic zrobic....:((((

[me_meggy]

kukielka, to widze,że czujemy sie bardzo podobnie. Chcialabym wiedziec jak sobie
pomóc bo musi byc jakis sposób! Zapisalam sie na silownie, chodzilam nawet
czesto, po wysilku fizycznym czuję sie o wiele lepiej zarowno fizycznie jak i
psychicznie ale nie trwa to dlugo.. bywa tak ze jestem wesola, "roztrajkotana"
(a moze sie tylko staram taka byc..) a za pare godzin potrafie wpasc w straszna
histerie z jakiegos powodu (z powodu ktorego normalna osoba nie zachowywala sie
tak jak ja). Zauwazylam tylko ze mam takie ataki jak czuje sie bezradna..jak
tlumacze cos mojemu mezowi a on jakby mowil innym jezykiem.. wtedy wydaje mi sie
ze mnie nie kocha, ze nie chce mi pomóc..
Kiedys, jeszcze przed tą pierwsza depresją 3 lata temu, byłam bardzo radosną
osobą, wszyscy mowili ze mam smiejace sie oczy, latwo nawiazywalam znajomosci,
bylam bardzo lubiana..teraz nie umiem sie odnalezc, od poltora roku mieszkamy na
drugim koncu Polski, nie mam tu znajomych, a jak juz kogos poznam ze srodowiska
meza to wydaje mi sie ze nikt mnie nie lubi. Sama sie chyba w tym wszystkim
nakrecam ale fakt: brakuje mi bardzo pewnosci siebie i to na wielu
plaszczyznach.. Tak bardzo chcialabym byc taka jak kiedys..
Ostatnio pojechalismy sobie na weekend majowy, duzo zobaczylismy, byla swietna
pogoda i po przyjezdzie ogladalam zdjecia; na wiekszosci z nich jestem taka
"obojętna" a jak juz jest jakis usmiech to widac ze usmiechaja sie tylko usta a
nie oczy.. to po prostu widac golym okiem ze stalam sie jakąs smutną
osobą..nawet jak sie bardzo staram byc wesola.. rozplakalam sie strasznie jak
przejrzalam zdjecia sprzed paru lat kiedy mialam jeszcze ten blysk w oku..(no
moze wyjątkiem są zdjecia z sierpnia z naszego slubu i podróży)
Jestem juz jakąs inną osobą i nie umiem się z tym pogodzić, zle mi z tym potwornie

[kukielka7]

me_meggy to co piszesz to naprawde wypisz wymaluj moj przypadek-jest
doslownie to samo,brak pewnosci siebie,ten smutek w oczach..ja jak
patrze na swoje zdjecia z 2007 roku nie poznaje siebie.Teraz jestem
taka zgorzkniala,wypluta, w ogole sie sobie nie podobam i wszystko
jest na nie...czasami zmuszam sie do pewnych czynow,zachowan,a nigdy
taka nie bylam-zawsze wszyscy
mowili,rozwazna,zoorganizowana,poukladan a teraz nie wiem czy to
to,ze za duzo od sibie wymagam a moze tak naparwde na te wymogi mnie
nie stac...juz sama nie wiem wiem jedno "me_meggY"musimy sobie pewne
rzeczy wmawiac same-poprostu bo inaczej sobie nie pomozemy,wiem ze
moze lekarz,ze moze leki przynioslyby ulge-ale ja nie chce sie na to
decydowac nie chce!!!dlatego tzreba robic wszystko aby sie
kompletnie nie stoczyc...bo sama przeciez wiesz,ze zycie jest jest
piekne,my jako ludzie jestesmy piekni i tak jakos trzeba sobie z
czasem przetlumaczyc ....musimy dac rade...

[babetschka]

oj megi, tak czytam co piszesz i ty kukielka......
i żal mi was dziewczyny, bo powiem:witam w klubie

ja juz pograzam sie dluzej niz wy, bo parenascie lat
ale to jest jak zanurzanie sie w gestej smole coraz nizej i nizej
z tymi zdjeciami....z wyjazdow.....dokladnie,czlowiek oglada i kiedys byl taki
pogodny a teraz jak zombie
ostatnio uslyszalam ze na paru zdjeciach wygladam jak "laska z tego horroru
Attic"....
niewazne, cokolwiek to znaczy

ci faceci ktorzy porzucili........to niezle namieszalo
ja wymyslilam sobie 2 rzeczy na pocieszenie zeby nie zeswirowac do konca:
1) nie frustruj sie i nie zadreczaj zastanawianiem czy mozna wrocic do tego co
bylo kiedys - NIE MOZNA
2)na pewno za rok,2 albo pare lat wymysla cudowny sposob na pozbycie sie depresji

[me_meggy]

babetschka napisała:

> oj megi, tak czytam co piszesz i ty kukielka......
> i żal mi was dziewczyny, bo powiem:witam w klubie
>
> ja wymyslilam sobie 2 rzeczy na pocieszenie zeby nie zeswirowac do konca:
> 1) nie frustruj sie i nie zadreczaj zastanawianiem czy mozna wrocic do tego co
> bylo kiedys - NIE MOZNA
> 2)na pewno za rok,2 albo pare lat wymysla cudowny sposob na pozbycie sie depres
> ji
>

Dzisiaj z koleji mam taki dzień że chcę z tym walczyć, zazwyczaj tak nie jest
ale dzisiaj naprawdę wierzę w to,że może być jeszcze tak jak kiedyś a
przynajmniej prawie jak kiedyś bo wiadomo,że ludzie sie zmieniają tak czy
inaczej.. Ale jakiś sposób na to musi być, będę próbować, wiem jedno że na pewno
musimy zmienic cos w swoim zyciu, bo na pewno jest jakas przyczyna tej cholernej
depresji, ciągle się nad tym zasnatawiam jak to jest w moim przypadku, może
rzeczywiście założę osobny wątek..
Tak czy inaczej wydaje mi się że żeby z tego wyjść trzeba się dowiedzieć
dlaczego tak się stało, bo nie wierzę w to,że nagle tak po prostu w głowie coś
się poprzestawiało i jest sie chorym. Musi być jakiś powód lub jakies powody bo
zapewne w większosci przypadków to złożona sprawa..
Jak myslicie, co u Was spowodowało ten stan?

[me_meggy]

Kukielko,ja staram się to sobie wmawiac na okrągło. Czasami nawet zaczynam w to
wierzyc, czasem patrze w lustro i mysle sobie ze jestem super laską a czasem
jest całkiem odwrotnie. Czasem po prostu potzrebuję zeby ktos mnie docenił i sam
z siebie powiedzial jaka jestem super (mam tu chyba na mysli m.in mjego męża)
wtedy jakby sama domagam sie tych slow zadajac pytania..ale wtedy te jego slowa
nie maja juz dla mnie takiego znaczenia.. No ale wtedy sobie mysle: za co ludzie
maja mnie podziwiac skoro od wrzesnia tylko siedze w domu, nie mam pracy..albo
kto ma mnie doceniac skoro poza męzem nie mam tu nikogo..
kiedys gralam na skrzypcach, mialma sporo zajec, teraz widze sie sie staczam i
marnuje, jedyne zajecie jakie mam to popoludniowe korepetycje.
Nie mam nawet takiech okazji zeby czuc sie dowartosciowana, kiedy raz na swiety
czas spotykamy sie z kims, staram sie byc fajna, wesoła, pewna siebie..baardzo
sie staram.. ale to jest sztuczne, to nie wyplywa ze mnie, na sile staram sie
byc taka jak kiedys i mzoe dlatego nie mam tu zadych znajomych bo ludzie to
wyczuwaja..

Ale kukiełko, za 2 miesiace wychodzisz za mąż tak? Ja przygotowania do slubu
mialam dokladnie rok temu, pobralismy sie w sierpniu i to byl fantastyczny czas!
Sukienka pewnie już wybrana.. ;)

[kukielka7]

tak piekny czas?tylko nie dla mnie....to jest straszne ludzie maja
takie nieszczescia a ja nie potrafie sie cieszyc,nie potrafie nic
zrobic,do niczego sie nie nadaje...poprostu czuje taka pustke,ze
zaraz szlak mnie trafi!!!!to wszystko nie ma sensu...a dostaje od
losu wlasnie to bo zawsze bylam egoistyczna suka....i teraz dlatego
tak cierpie i sama ze soba nie moge sobie poradzic...wlasnie
dlatego..jestem do niczego...

[ichnia]

kukielka7 napisała:

> tak piekny czas?tylko nie dla mnie....to jest straszne ludzie maja
> takie nieszczescia a ja nie potrafie sie cieszyc,nie potrafie nic
> zrobic,do niczego sie nie nadaje...poprostu czuje taka pustke,ze
> zaraz szlak mnie trafi!!!!to wszystko nie ma sensu...a dostaje od
> losu wlasnie to bo zawsze bylam egoistyczna suka....i teraz
dlatego
> tak cierpie i sama ze soba nie moge sobie poradzic...wlasnie
> dlatego..jestem do niczego...

Nie gadaj głupot. To, że inni mają gorsze nieszczęścia nie znaczy,
że my musimy rozdzierać szaty. Mamy własne cierpienie, z którym
trzeba sobie radzić, to chyba wystarczająco dużo...

[me_meggy]

nie można wpedzac sie w poczucie winy.. to nie nasza wina ze mamy depresję!
swego czasu wlasnie tak mialam..szczegolnie jak mama ciagle mi powtarzala zebym
wziela sie w garsc a nie rozczulala sie nad sobą, myslala chyba ze mnie
zmotywuje do dzialania takim gadaniem..ale skutek byl odwrotny. Teraz juz mam
inne myslenie bo torche zaczelam czytac na ten temat.. to nie jest nasza wina.

[czekoladka.0]

Mam dokładnie to samo. Sama potrzebuje pomocy i nie wiem gdzie jej
szukać, boje sie ze to juz nigdy nie przejdzie a chciałabym założyć
kiedyś rodzine, boje sie wszystkiego, widze wszystko w czarnych
barwach, nic juz mnie nie cieszy

[melolonta.melolonta]

czekoladka.0 napisała:

> Mam dokładnie to samo. Sama potrzebuje pomocy i nie wiem gdzie jej szukać, boje sie ze to juz nigdy nie przejdzie a chciałabym założyć kiedyś rodzine, boje sie wszystkiego, widze wszystko w czarnych barwach, nic juz mnie nie cieszy

A jakbym tak cichutko zaszła Cię od tyłu....
I NAGLE, z CAŁEJ SIŁY....
przytuliła.
To co byś miała wtedy za uczucie?
Żyrafa

Zrobiłam TO właśnie wirtualnie.

Żyra

[melolonta.melolonta]

...no bo na drugie mam melolontha.melolonha.
Żyra

[lucyna_n]

nawet Żyra ma swój alternatywny nick, czlowiek niczego nei może być pewien.
Jak tak będziesz ludzo zachodzić od tyłu i przytulać to cię co najwyżej wezmą za
waryatkę.

Do Lucyny. Myszka mi tekstu nie przenosi

[melolonta.melolonta]

I I tym samym przejawią swoją aktywność różną zapewne o> Jak tak
będziesz ludzo zachodzić od tyłu i przytulać to cię co najwyżej wezmą z
> a
> waryatkę.
d głębokiego smutku.
Rąbną mnie po łbie z przestrachu. A to już samo życie.
O!
Żyra
O cholera, znowu żuczek mi się wdał.
Żyram jest,

[zyrafa46]

No cholera jasna, sprowokowałaś mnie. Głęboką nocą, zamiast spać to się wylogowałam z chrabąszcza majowego by przejść na żyrafę. I to wszystko dla Lucyny.
Waryatka jakaś, czy co? Jestem?

Idę spać.
Żyra

[lucyna_n]

jesteś popisowa waryatka
bez dwóch zdań

[dzielna1980]

wiem co czujesz.mam.\meza i male dziecko i tez sie boje ze ich strace.gdy jeszcze mialam meza to balam sie ze nie bede miala nawet chlopaka.takie mysli katastroficzne mi dokuczaja.jest to ciemna czesc mojej osobowosci.i tez sobie z tym slabo radze.chodze do psychologa ktory pracuje ze mna nad tym.moze tobie by tez pomogl psycholog i nie bylabys sama w tym tunelu pelnym lekow.pozdrawiam.:)

[gosikgda79-interia.pl]

Dziewczyny!Czytam Was i czytam i nasuwa mi się jedna myśl:niestety mam bardzo
podobnie jak Wy, genersalnie niby jestem otwarta i wesoła, ale z drugiej strony
mam okresy, gdzie wszysytko jest "marność nad marnościami i wszystko marność" i
wydaje mi się, że jestem do dupy i w ogole ze jestem kiepska i nie nadaje sie do
tego zycia ale:moja rada, którą juz wczesniej wcielalam w życie, ja radze wziąć
sie w garsc!! Serio. U paru Was widze jeden problem, brak wiary w siebie
spowodowany brakiem pracy.To jest normalne ze czlowiek zaczyna myslec ze jest do
dupy, tymbardzoiej, kiedy to pracodawca zwolnil pracownika.Skupcie sie na
szukaniu pracy, na wszystkie mozliwe sposoby.Gazeta, internet, zgloszenie sie do
agencji posrednictwa pracy, znajomi, wszystko na raz.I skupcie sie na tym ze
wszystkich sil.Druga sprawa, ruch.Ruch fizyczny, poprostu sprobujcie o siebie
zadbac.Nire wiem, zaczac sie kolorowiej ubierac(mnie to bardzo pomaga,
serio).Moze to brzmi banalnie i smiesznie, ale jest teoria leczenia
kolorami.Polubcie roz, turkus, zirelen, zolty kolor, poznakkcie pomalujcie na
kolorowo, rozu na policzki, tak zeby ladniej wygladac-pomaga na bank.A wtedy maz
popatrzy inaczej, no i Wam sie zrobi lepiej.Trzecia sprawa, skupcie sie na
przyszlosci, a nie na mysleniu negatywnym, ale osiagniecie to poprzez ruch
fizycznby no i na rozxmwiazaniu prawdziwego problemu czyli znalezieniu pracy.Ja
obecnie przechodze podobny stan jak Wy, pracuje w watrszawie w korporacji juz
dwa lata, tam silnie nadwątlono moja pewnosc siebie, bo wyscig szczurow,
promowanie lizusow, a kompletne niedocenianie osob, ktore sa pracowite ale maja
wlasne zdanie.Znowu awanse mi przeszly kolo nosa, przestalam wierzyc w siebie,
ale: zaczelam szukac pracy.Przeszlam pierszy etap, teraz drugi i kopletny dol.
Tylko sie martwie i marwie ze mnie nie wezma, bo jestem za "cienka" z
angielskiego, ale z drugiej strony nie ucze sie, tylko panikuje i sie piekielnie
bole.Istna wariatka!!Ale sprubuje z tym powalczyc.Zaraz koncze pisac i biore sie
za nauke!!Dziewczyny!!Nie dawalcie sie!!Jestescie mlode, zdrowe, macie mezow,
porpstu to jest kwestia myslenia.Czyli skupcie sie na czyms innym, a to sie
powolutku zmieni.Ja tez mialam kiedys zdiagnolizowana depresje, bralam tabletki,
ale przestalam.Bo wierze w to, ze jestem na tyle silna ze dam rade.Buziaki,
trzymajcie kciuki za moja nauke;)

[agat-ka33]

Powinnas szukac pomocy bo ludzie nie przebacza ci takiego
zachowania, bo jestes juz dorosla osoba. Ja tez tak mam i dziwne ale
tez miala rok swoja firme ale zrezygnowala bo wlasnie zaczelam sie
bac. Czym przedzej sobie z tym poradzisz tym lepiej dla Ciebie.
Czasami lepiej jest zostac samemu dopoki nie roziaze sie swoich
problemow, bo namnozysz sobie wiecej problemow. A kto tego
potrzebuje. Kobiety maja zmiany hormonale i dlatego sa bardziej
placzliwe. Mozesz miec niski estrogen i/lub progesteron do tego
depresje. Ja mam niski progesteron i wiem ze z tego mozna dostac
depresje i to bedzie w kolo trwalo jezeli nie uzupelnisz tego
hormonu. Na razie biore Wild Yams takie ziolo meksykanskie i zobacze
czy mi pomoze. Depresje mozna miec z wielu powodu. Musisz znalesc
dokladnie swoja przyczyne.