W imię czego tak męczyć sie

[babetschka]

jak w temacie
po co ....w jakim celu....skoro nic nie pomaga
nastepne leki, minely dzis 2 tyg a ja mam taki zjazd ze tylko polozyc sie we
wlasnoręcznie wykopanym dolku w lesie i poprosic specerowicza o przysypanie......

elektrowstrzasy ktos kiedys napisal.....
moze sprobuje.....tego jeszcze nie bylo

szlag by to wszystko trafil, walcze o siebie jak lwica a potem okazuje sie ze
nic nie pomaga i tak nienawidze siebie za to ze bym wskoczyla do wanny z kwasem
wstretne cialo wstretne geny wstretna psychika

bleeeeeeeeeeeeeee

[aidka]

babetschka napisała:

> jak w temacie
> po co ....w jakim celu....skoro nic nie pomaga
> nastepne leki, minely dzis 2 tyg a ja mam taki zjazd ze tylko
polozyc sie we
> wlasnoręcznie wykopanym dolku w lesie i poprosic specerowicza o
przysypanie....

spróbuj choć jeszcze z tydzień.
u mnie czasem zaczynały działać po 3 dniach,
czasem po trzech tygodniach.

[filiz]

Pewnie to Cię nie pocieszy, ale ja też się straszliwie męczę i też nie wiem, w
imię czego :-( I myślę, że wiele innych osób tego forum, jak i z innych,
odczuwa podobnie. Przynajmniej od czasu do czasu.

[ichnia]

filiz napisała:
> Pewnie to Cię nie pocieszy, ale ja też się straszliwie męczę i też nie wiem, w
> imię czego :-( I myślę, że wiele innych osób tego forum, jak i z innych,
> odczuwa podobnie. Przynajmniej od czasu do czasu.

No właśnie. A pytanie zadanie przez babeczkę w temacie jest bardzo istotne.
Kiedyś miałam jeden taki cel. Obecnie usilnie staram się go znaleźć... Właściwie
tym celem jest znalezienie celu (sensu) jak na razie. Może mi się kiedyś uda...

[kefirka.de]

Masz rację Ichnia, że zwracasz uwagę na tytuł wątku, bo rzeczywiście to kluczowe
pytanie. Czasem tego sensu się nie dostrzega, gdy życie tak długo tak bardzo boli.
Na razie wiem dlaczego godzę się na cierpienie. Czekam na dzień gdy znów będę
zdrowa. Będę samodzielna, zorganizowana, zadbana. Będę wstawała rano i patrzyła
z zachwytem na słońce, deszcz i będę oczekiwała co też dobrego ten nowy dzień mi
przyniesie. Będę chodziła do ulubionych sklepów, do kina, do przyjaciół i tam
gdzie ciekawie. Będę płakała ze śmiechu i z żalu. Będę zapraszała ludzi do
siebie tu w Warszawie i tam do mojego najpiękniejszego miejsca na ziemi. A
jesienią będę wyjeżdżała na grzyby i chodziła do totalnego umęczenia po moim
lesie. A wieczorem znów będę siedziała z innymi przy ognisku i będę się czuła
(zapożyczone od Elli) cząstką
całości.
Dziś depresja podsuwa mi zniekształcony obraz życia, wierzę, że to okruch
szkła,taki jak w bajce Andersena nie pozwala mi widzieć tego co piękne czuć tego
co ciepłe, cierpkie, kwaśne, słodkie. A pewnego dnia szkło wypłynie ze łzami i
wszystko znów nabierze sensu.
I dlatego godzę się na czekanie w bólu, poniżeniu i rozpaczy.

[filiz]

Ja też chcę być SAMODZIELNA, ZORGANIZOWANA, ZADBANA. Przecież były momenty, że
taka byłam, więc chyba jednak to potrafię, tylko że teraz brak mi na to wszystko
siły. I właśnie, jakiś POWÓD mieć, żeby jeszcze raz się podnieść, żeby jeszcze
raz stanąć na nogach po kolejnym upadku. A swoją drogą poszukam coś o tych
elektrowstrząsach.

[olga_w_ogrodzie]

kefirka.de napisała:
Czekam na dzień gdy znów będę
> zdrowa. Będę samodzielna, zorganizowana, zadbana. Będę wstawała
rano i patrzył
> a
> z zachwytem na słońce, deszcz i będę oczekiwała co też dobrego ten
nowy dzień m
> i
> przyniesie. Będę chodziła do ulubionych sklepów, do kina, do
przyjaciół i tam
> gdzie ciekawie. Będę płakała ze śmiechu i z żalu. Będę zapraszała
ludzi do
> siebie tu w Warszawie i tam do mojego najpiękniejszego miejsca na
ziemi. A
> jesienią będę wyjeżdżała na grzyby i chodziła do totalnego
umęczenia po moim
> lesie. A wieczorem znów będę siedziała z innymi przy ognisku i
będę się czuła
> (zapożyczone od Elli) cząstką
> całości.

postanowiłaś, że do lipca tak właśnie będzie.
więc będzie i już.

[ichnia]

Ładnie napisane... :)

kefirka.de napisała:

> Masz rację Ichnia, że zwracasz uwagę na tytuł wątku, bo
rzeczywiście to kluczow
> e
> pytanie. Czasem tego sensu się nie dostrzega, gdy życie tak długo
tak bardzo bo
> li.
> Na razie wiem dlaczego godzę się na cierpienie. Czekam na dzień
gdy znów będę
> zdrowa. Będę samodzielna, zorganizowana, zadbana. Będę wstawała
rano i patrzył
> a
> z zachwytem na słońce, deszcz i będę oczekiwała co też dobrego ten
nowy dzień m
> i
> przyniesie. Będę chodziła do ulubionych sklepów, do kina, do
przyjaciół i tam
> gdzie ciekawie. Będę płakała ze śmiechu i z żalu. Będę zapraszała
ludzi do
> siebie tu w Warszawie i tam do mojego najpiękniejszego miejsca na
ziemi. A
> jesienią będę wyjeżdżała na grzyby i chodziła do totalnego
umęczenia po moim
> lesie. A wieczorem znów będę siedziała z innymi przy ognisku i
będę się czuła
> (zapożyczone od Elli) cząstką
> całości.
> Dziś depresja podsuwa mi zniekształcony obraz życia, wierzę, że to
okruch
> szkła,taki jak w bajce Andersena nie pozwala mi widzieć tego co
piękne czuć teg
> o
> co ciepłe, cierpkie, kwaśne, słodkie. A pewnego dnia szkło
wypłynie ze łzami i
> wszystko znów nabierze sensu.
> I dlatego godzę się na czekanie w bólu, poniżeniu i rozpaczy.
>
>
>

[kefirka.de]

Babeczko, może jeszcze chwilę i zadziałają. Olga dobrze pisze.
Ja bym się myślą o elektrowstrząsach wspierała. Znam 2 osoby, którym
rzeczywiście pomogły. Jedna z nich opowiadała, że leżała w szpitalu z dziewczyną
w ciąży. Tamta też miała elektrowstrząsy i pomogło. Nic nie radzę, bo wiedzę mam
tylko powierzchowną, jednak zawsze to jakaś nadzieja może być i trudne chwile
pomoże przetrwać.

[singapurkaa]

:(
u mnie ostatnio leki zaczęły działac po prawie 3 miesiącach...
Myślałam, że już się nie doczekam....
Jednak przetrwałam jakoś i jest lepiej.
Przetrwaj i Ty. No bo co innego, bardziej pomocnego i sensownego mogę napisac?

[elfrid]

wiesz jak to dziala, ze musisz dac sobie co najmniej miesiac. dac lekom czas. a
jakie prochy teraz lyskasz? laczysz jakies leki czy to monoterapia jednym
antydepresantem? u mnie przelom po lekach zawsze nastepuje w trzecim lub
czwartym tygodniu, a wczesniej objawy depresyjne nawet sie nasilaja. wiec jesli
teraz jest gorzej tzn ze leki sa skuteczne i zadzialaja!!!! cierpliwosci.

[babetschka]

wiem jak to dziala
zawsze bylo jak w zegarku - 14 dni i nowe zycie

teraz zamienilam seroxat na asertin (wczesniej bralam jak glupia o wiele drozsza
wersje sertraliny -Asentre)

biore tylko ten jeden

tym razem cos jest nie halo ......mam taki zjazd i taki dół ze stracilam wiare
dokumentnie
poczekam jeszcze tydzien i zglosze sie do szpitala ...
bo nie wytrzymam juz dluzej


a moze fakt ze duzo pije ostatnio.....ma jakis wplyw......
ale kiedys pilam i bralam i bylo w miare ok
boze....
musze dopijac dzialanie tabletek zeby czarna dziura myslowa mnie nie wciagala
...czyli sa za slabe?
tydzien i do szpitala
skomle parenascie lat i nic
to poskomle jeszcze troche
zabic sie mozna w kazdej chwili, jeszcze cos pokombinuje.......

[olga_w_ogrodzie]

babetschka napisała:

a moze fakt ze duzo pije ostatnio.....ma jakis wplyw......
> ale kiedys pilam i bralam i bylo w miare ok
> boze....

alkohol może mieć wpływ na pogorszenie Twego stanu.
jest cholernie depresjogenny.
pomaga na chwilę, ale potem jest gorzej i gorzej.

[filiz]

Ja myślę bab-tschka, że to jednak przez ten alkohol, niepotrzebnie pijesz przy
tych psychotropach, to niewskazane. Zresztą sama wiesz, co ja tu będę się
mądrzyć z takimi oczywistościami. Samą też mnie nieraz korci, żeby się tak
porządnie "skuć" albo i naćpać czegoś, ale na myślach poprzestaję. Jeśli już to
jeden browar w weekend wypiję, a więcej jakoś nie mogę nawet i mnie nie ciągnie,
także na mnie to nie działa na szczęście. Ale jeśli Tobie alkohol pomaga w
odizolowaniu się od rzeczywistości, to istnieje duże niebezpieczeństwo, że
będziesz po niego sięgać częściej, a stad do uzależnienia droga prosta. I po co
ci jeszcze do tego alkoholizm?
A zabić się zawsze można,to tylko tak się mówi, jak ja nieraz mam takie myśli,
żeby to wreszcie skończyć i przychodzi taki moment, że chcę sobie postawić jakiś
deadline, kiedy to w końcu zrobię. Na przykład 30 czerwca powiedzmy - jesli do
tego czasu nie uporządkuję przynajmniej części swoich spraw, to koniec
definitywny ze mną! Na przykład. Także gdy przychodzi świadomość tego
deadline'u, ogarnia mnie strach i wiem, że i tak tego nie zrobię!!! A żyuć
normalnie, czy kurna chociaż w miarę normalnie, też za cholerę nie umiem!!!

[filiz]

Czasami myślę, że gdybym miała kupę kasy, to nie miałabym tej pieprzonej
depresji, mogłabym się odizolować i żyć jak chcę, a ta perspektywa walki o
przetrwanie, w tym społeczeństwie które coraz bardziej wydaje mi się obce,
napawa mnie lękiem i kurde, po co ja właściwie, walczę? I o co?O swoje miejsce w
świecie, który nie bardzo mi się podoba i któremu ja z moimi zaburzeniami nie
spodobam się nigdy. To chyba tylko instynkt samozachowawczy mnie tutaj trzyma,
ale przecież jakość tego wszystkiego też się liczy, jakość.

[babetschka]

lionshareproductions.com/site/wp-content/uploads/2007/06/autopsy3.jpg
tak skoncze.....
tak bedzie wygladalo moje zdjecie za pare lat....
samotna obłąkana szurająca kapciami po korytarzach szpitala psychiatrycznego

[babetschka]

"Ten, kto raz trafił do szpitala wariatów, jest jak naznaczony. To po prostu coś
zmienia w człowieku. Nie da się po tym żyć tak, jak przed tym. I nie patrz tak,
jakbyś rozumiał, bo wiem, że nie rozumiesz"

cytat

[filiz]

To ja już wolę tak:
wiadomosci.onet.pl/1975535,12,lucy_gordon_nie_zyje,item.html

[filiz]

Moje myślenie jest być może wypaczone, także proszę się nie sugerować moimi
opiniami, ale szpital psychiatryczny do według mnie zupełna ostateczność.
Przynajmniej w Polsce, brrrrrrrr!!!

[babetschka]

nie sugeruje sie zdajac sobie sprawe ze myslenie tu piszacych jak i moje.....
mocno wypaczone jest......przez chorobe

klepiemy sie po pleckach...ot i tyle
pocieszajac ze w tym samym g........ siedzimy

[filiz]

babetschka napisała:

>
> klepiemy sie po pleckach...ot i tyle
> pocieszajac ze w tym samym g........ siedzimy

No tak, są fora osób chorych na raka i mnóstwo innych chorób, dlaczego my mamy
sobie nie "pomagać". Tylko w naszym przypadku, to "pomaganie" jest bardzo
specyficzne, bo często osoby chore na raka na przykład, mają ogromną wolę życia
i pokłady energii i optymizmu po tym pierwszym szoku, gdy poznają diagnozę? A
my? My mamy wolę nie-życia bądź co najwyżej wolę życia inaczej, ale jak? Tego
często już sprecyzować nie potrafimy. Ja chcę żyć bez tej pieprzonej depresji
albo przynajmniej mieć ją pod kontrolą, nie izolować się od ludzi jak to teraz
robię, żyć w miarę normalnie. Czy to aż tak kurna dużo jest, pytam się?!!!

[ichnia]

babetschka napisała:
> klepiemy sie po pleckach...ot i tyle
> pocieszajac ze w tym samym g........ siedzimy

Ja uważam za bardzo cenne, że ma kto mnie klepać po pleckach...
Nawet ktoś, kogo nie widzę, nie znam, bo wiem że nic ode mnie nie
chce, niczego nie wymusza, nie wypytuje, nie potrafi zrozumieć... A
może właśnie dlatego. Zwłaszcza wtedy, gdy nie chcę do nikogo wyjść,
nikogo widzieć, z nikim rozmawiać...

[babetschka]

a czy ja fakt jedynie stwierdziwszy.......również tak nie uważam ?.......

tylko w moim przypadku jest to chyba niebezpieczne, bo zaczynam wybierac
forum..zamiast wyjsc, lub w ogole internet..

wole poczytac, napisac cos....a spotkanie z "żywą" kumpelą odwołac podając
kolejny wymyślony powód..

[ichnia]

babetschka napisała:
>
> tylko w moim przypadku jest to chyba niebezpieczne, bo zaczynam
wybierac forum..zamiast wyjsc, lub w ogole internet..
>
> wole poczytac, napisac cos....a spotkanie z "żywą" kumpelą odwołac
podając kolejny wymyślony powód..

Tak, to może być pewne niebezpieczeństwo. Łatwo się uzależnić od
netu. Ale to dotyczy wszystkich, nie tylko depresyjnych ;)

[filiz]

Jeśli byłby to szpital, w którym pacjent ma zapewnione dobre warunki, terapię,
opiekę etc. - to wtedy jestem za, jednak miejsce, gdzie tylko naszprycują cię
lekami i każą wegetować wśród pozostałych otępiałych pacjentów i tylko to ich
obchodzi, żeby pacjent nie popełnił przypadkiem samobójstwa czy kogoś innego tam
nie okaleczył - to ja p---o--lę takie metody z poprzednich epok, naprawdę.

[erbin]

Witaj,
a czy korzystasz z psychoterapi? czy tylko leki łykasz?
ja brałem różne leki przez 3 miesiące po których tylko gorzej się
czułem. teraz postanowiłem spróbować nic nie brać.boję się, ale
spróbuję. zostanie mi tylko psychoterapia, której do końca nie moę
uwierzyć, ale chodzę bo w podświadomości jednak wydaje mi isę że
może mi pomóc.
pozdrawiam
musi być w końcu lepiej nie może być zawsze źle. kiedyś z tego
wyjdziemy

Dlatego?

[aiszka4]

babetschka napisała:
> a jak za 10 lat wymysla extra super sposob na pozbycie sie
depresji z mozgu ? i
> co wtedy ?.....
> lepiej wegetowac niz nie życ....
> to pisalam ja babeczka......
> ku wlesnemu zdziwieniu

i jeszcze:

babetschka napisała:

> a moze to nie bedzie za 10 lat tylko za 2?
> moze wybawienie jest tuz za rogiem?.....

[babetschka]

tak to pisze sie.......jak iskierka nadziei zatli sie w czlowieku
ale szybko gasnie..............

Dlatego...

[aiszka4]

będziem rozdmuchiwać iskierki, zanim zgasną


babetschka napisała:

> tak to pisze sie.......jak iskierka nadziei zatli sie w czlowieku
> ale szybko gasnie..............

[czarna_wolga]

jak to dlugo trwa to musisz sie z tym pogodzic ze tak bedzie zawsze. Będą gorsze
i lepsze momenty ale depresyjne sklonnosci osobowościowe są tylko zaleczalne.
Elektowstrzasy stosują jedynie w agonalnych przypadkach gdy czlowiek nie mowi i
nie je. Alkochol wyplukuje substancje czyną a lek pewnie potrzebuje tym razem
dluzszego okresu zeby zadzialal lub wieksza dawka jest potrzebna. Mam chyba
podobnie.