dmachnik
09.07.09, 12:03
Witajcie, chciałbym dziś przedstawić Wam moją siostrę...
Jest to o tyle trudne, że jest bardzo ciężko ją określić jednoznacznie.
Nie jest ani wysoka, ani zbyt niska, ani gruba ani też szczupła, ani ładna ani
też brzydka... z pewnością jest cholernie inteligentna. Niestety na dzień
dzisiejszy mądrzejsza odemnie.
Nie znam jej od dzieciństwa, choć być może od moich narodzin jest obecna w
moim życiu. Poznałem ją dokładnie pół roku temu. Przyszła i zapukała do moich
drzwi niespodziewanie, bez żadnego uprzedzenia. Otwierając drzwi i wpuszczając
ją do mojego życia nie wiedziałem, że będę tego żałować. Po dzień dzisiejszy
nie mogę jej wypędzić, pozbyć się jej. Nie pomogli mi przyjaciele, mój
partner, rodzina ani też lekarze. Nie mam do nich żalu... ona jest silniejsza
nawet od nich.
Nie lubię jej...
Nie znoszę...
Nienawidzę...
Chciałbym aby zniknęła raz na zawsze z mojego życia, chciałbym ją zabić,
unicestwić... pozbyć się jej. Oplotła mnie swoimi długimi rękoma, dzień w
dzień czuję jej oddech na swoich plecach, czuję jej ciężar. Nie opuszcza mnie
choćby na sekundę. Nie pozwala mi żyć! Sprawia, że staję się innym
człowiekiem, nie jestem sobą, z każdym miesiącem, tygodniem, dniem i godziną
wysysa ze mnie to co najważniejsze - życie. Jeszcze ostatkiem sił potrafię
udawać, że jej poprostu nie ma, nigdy nie było.
Jak długo to jeszcze potrwa? Na jak długo jeszcze starczy mi sił? Nikt tego
nie wie..... tylko ona. Stoi za mną i uśmiecha się złośliwie, jest szczęśliwa,
tryumfuje, uwielbia wchodzić mi pod nogi i patrzeć jak się o nią potykam. Nie
podaje mi ręki aby pomóc wstać... przygniata i przyciska. To jej daje jeszcze
większą siłę...
Wiem jedno. Jeżeli ONA żyje mną, to jeśli mnie nie będzie ona również
przestanie istnieć...i wtedy będzie nieszkodliwa, nikogo już nie skrzywdzi...
zabiję ją...
... zapomniałem jeszcze o jednym.
Nie napisałem Wam jak ma na imię, a je posiada...
Ma na imię DEPRESJA.
Ot poprostu.
