Zostawił mnie,ja już nie chce żyć

[adziusia]

po 2 latach zwiazku chlopak mnie zostawil.byly juz plany na
przyszlosc,wszystko bylo dobrze,byly sprzeczki jak w kazdym zwiazku,a on
stwierdzil ze sie meczy i chce korzystac z zycie.nie umie sobie
poradzic,boje sie zycia

[yoursin]

Czy nie uwazasz, ze skonczenie ze soba to przejaw samolubnosci jakich malo??
Ktos tam na Ciebie czeka, jestes jego druga polowa i szczesciem jakiego nigdy
nie zazna gdy Ciebie zabraknie, a Tobie nie chce sie zyc??Chesz go pozbawic
tego co w zyciu najpiekniejsze tylko dlatego, ze raz Ci sie nie udalo??Tak
wlasnie nie udalo CI sie, to nie bylo jednak to wlasciwe, jedyne i
niepowtarzalne uczucie. Odszedl, trudno.Dobrze, ze zrobil to teraz, nie mamil
Cie dalej gornolotnymi planami, dobrze, ze zrobil to teraz, a nie za lat 5,
Wtedy byloby jeszcze gorzej. Spojrz dookola siebie, ilu ludzi cierpi, ilu
ludzi czeka na Twoj usmiech. Wiem, ze jest Ci ciezko i przez jakis czas
jeszcze bedzie, ale takie jest zycie niestety. Pamietaj o tym co napisalem
wczesniej. Gdzies tam jest ON, ktory kiedys Ci powie : 'jestes wyspa milosci
na oceanie nienawisci, jestes fala spokoju w sztormowa noc, jestes wszystkim
czego potrzebuje'. Czy nie warto zyc dla takiej chwili?
pozdrawiam i nie lam sie, co Cie nie zabije to tylko Cie wzmocni:)

[bylestan53]

Nie załamuj się. Po pewnym czasie spojrzysz na to inaczej. Spotkasz pewnie kogoś dla kogo warto żyć.

[gwaszem]

doswiadczylem tego samego
planowanie przyszlosci, wszystko dobrze, drobne sprzeczki i pewnego dnia stwierdzila ze odchodzi na probe, po czym uciekla zwalajac wine i cale obowiazki za wspolne mieszkanie na mnie.
jestem zly, no i jakas depresja ja probowalem szantazowac (!)
wez sie w garsc warknela, gdy trzeslem sie ze strachu i nie moglem opanowac lez.
I tyle

[kalina28]

własnie najgorsze jest to że trzeba czekać co przyniesie czas. A czasmi brakuje
sił i optymistycznego spojrzenia na świat, że bedzie lepiej. Ja szukam siły w
sobie i siłę dają mi moje przyjaciółki, które bardzo mi pomagają.
I najgorsze jest to że nie można sie poażlić na to że człowiek został z tym
problemem sam i zrzuca cała winę na siebie. Ginie gdzieś wiara w atrakcyjnośc i
to ze kiedyś sie uda. Nie można tej drugiej ossobei powiedzieć "jaki(a) jesteś
skur.... i cię strasznie nienawidzę. Trzeba nosić głowę do góry.
Trzymaj się. Nie warto umierać dla człowieka, który tak naprawdę nie zasłuzył
na to co mu dałaś(eś), nie docenił ile ciepła i miłości dostał. Wydaję mi się
ze za łatwo ludziom przychodzi zostawianie drugiej osoby i mówienie "ja nie
wiem czy chcę być z toba zostawiam cię". To strasznie boli. Ale wiem z własnego
doświadczenia, że można to przejśc tylko trezba wskrzesić siłę w sobie. Wierzę
że ją masz tak jak ja. Nie daj się. życzę ci powodzenia.

[a111111111]

Ile masz lat odpowiedz sobie sama. Świat jest piękny nie wątp w to. pamiętaj
prawda zwsze leży pośrodku i nie opowiadaj nam o czyjejś winie bo w każdym
związku dwojga ludzi musi być z ustępowanie i rozmowa, spokojna bez nerwów, i
co najwżniejsze przeprowadzona w odpowiedniej chwili, żeby nie zniszczyć tego
cojest dobre. Nie wierzę w winę jednej z osób winni jesteście oboje po troszę.
być morze jedno więcej drugie mniej, ale jek nie potraficie się teraz dogadać
to lepiej rozstać się wcześciej niż "dusić" siś przez całe życie. Nie namawiam
Ciebie żebyś mi uwierzyła ale ja jestem tego pewien. Pogadajmy.
alex

[lucrecjab]

doskonale cię rozumiem. Mnie zostawil facet po 6 latach. Kłóciliśmy się,
faktycznie, czasem było źle. Nie wytrzymał 2 miesięcy rozłąki. 2 tygodnie po
rozstaniu mieszkał już ze swoją sekretarką. To bylo w lipcu - a ja ciągle
całymi dniami płaczę. Zawaliłam semestr studiów, pracę, zrezygnowałam ze
wszystkich zainteresowań, po prostu mi się nie chce, nie mogę spać, myślę tylko
o nim, przypominam sobie wszystkie nasze chwile, piszę listy, których nie
wysyłam. przypomina mi się co chwila, nawet gdy robię bardzo prozaiczne rzeczy.
Wtedy wybucham płaczem, np w sklepie. To głupie, ale najboleśnieśniejsze
wspomnienia wywolują kompletne głupoty, np. jakieś batoniki, które kupowaliśmy
razem. Czasem do niego dzwonię - on nie. Ale to jest jak papieros - na sekundę
lepiej a potem jeszcze większy dół. Rozumiem, że on mnie nie chce, staram się
wytłumaczyć sobie, że tak bardzo go kocham, że chcę, żeby był szczęśliwy, nawet
beze mnie. Jest mi bardzo ciężko, już pół roku. Staram się śmiać w obecności
znajomych, żeby nikt nie widział co się ze mną dzieje.Kiedyś się rozpłakałam
przy rodzicach, nie mogłam się uspokoić przez 2 godziny, widziałam jak się
zmartwili. Więc już przy nich nie płaczę... Też nie wyobrażam sobie życia bez
niego, boję się i mam ochotę gdzieś się schować, przykryć kołdrą i żeby jakoś
to wszystko przespać. MAm nadzieję, że nie czujesz się tak samo, bo to co ja
przeżywam, przerasta mnie. ale ciągle wierzę, że to zaraz się skończy, minie.

[mika281]

tez sie podobnie czuje niestety:( mam doła coraz większego a moja sytuacja jest
w ogóle jakaś bezsensowna i skomplikowanai nawet nie moge nikomu o tym
opowiedziec

[adziusia]

niestety ja czuje to samo
mimo ze minelo niecale 2 miesiace....
nie ma go w najgiorszych mometach mojego zycie,cierpie sama
moi rodzice widzieli mi po jego telefonie bo zerwal przez telefon plakalam cala
noc i caly czas sie martwia
teraz placze w zaciszku tak zeby nie widzieli ale oni i tak to wiedza ze mi
jest zel
to co ty przezywasz o znajomych i zajeciach - tak je u mnie

przetrwanie...!!!!

[wienek]

ja wiem że to trudne !!!! ale uwierzcie mi to można przeżyć i jest to możliwe,
napewno tego nie można zapomnieć, bo to niemożliwe to już jest wpisane w naszą
historię, ale można się nauczyć z tym zyć i na nowo układac sobie życie.
tego Wam życzę, mnie się udało i Wam się też uda, ale trzeba podjąć walkę i nie
załamywać się !!!!
pzdr.

[magda.gdansk]

Przygotuj sie na to, ze okres bolu, jezeli naprawde go kochalas, trwa mniej
wiecej rok, a potem przechodzi samo. Nie rozpaczaj, jezeli przed uplywem roku
bedzie jeszcze bolalo, to norma. Nie dzwon do niego, nie pisz listow, zacisnij
zeby, i przepadnij jak kamien w wode. Gdyby sie do ciebie odzywal, tak pod
tytulem co slychac, spusc go ze schodow. Bedzie mniej bolec. daj sobie ze dwa
miesiace na rozpacz total, a potem wez sie w garsc. Czesz sie, maluj, ubieraj
ladnie, chodz do fryzjera, nie zaniedbuj sie fizycznie. Jest okropnie, ale
przejdzie, bo zawsze przechodzi. A swiat jest pelen mezczyzn. Pozdrawiam Cie.

[adziusia]

ja zaraz pobieglam do fryzjera i scielam wlosy tak jak on nie lubil a ja
lubilam.
zaczelam sie malowac jak nigdy,bo i bez makijazu wygladalam ladnie
proboje nikomu nie pokazac ze jest zle bo sa falszywe osoby kolo mnie.
juz sa prawie 2 miesiace a ja mam dosc ....
JESZCZE ROK???
nie :(((

to chyba nie powód

[lucrecjab]

ja znalazłam sposób. Przeczytałam właśnie książkę Dachówny, "Tango z motylem".
Skoro autorka ma tyle energii po tym wszystkim, co ja spotkał, to ja nie mam
prawa mówic, ze nie mam po co żyć. I Ty też nie. Nie doceniamy tego co mamy.
Dopiero gdy czegoś zabraknie, widzimy jak było ważne. Jestem kompletnie
przeciętna, a niektórzy o tym marzą... Przeczytajcie koniecznie"Tango z
motylem", to pomaga inaczej popatrzeć się na świat.

[koszelka]

Nie łam się!Nie ten to inny,widocznie nie był wart Twojej szlachetnej osoby!
Frajer z niego i tyle!A Ty weż się w garść,idz do fryzjera,kosmetyczki,kup
nowy ciuch i niech widzi chłopaczyna jakie cudo stracił!
Uwierz mi,w życiu wszystko dzieje się po coś!Może to dobrze że tak się stało?
Ja kiedyś byłm w identycznej sytuacji,miałam już na palcu perścionek
zaręczynowy.IIII wszyystko się rozwiało.Byłam taka zakochana,myślałam że życie
jest straszne.Ale dziś wiem że dobrze się stało.Mam dobrego,kochanego męża i
dziecko.Mój mąż nie był maczo,jak poprzedni partner i nie jeżdził
mercedesem ,dał mi za to tyle ciepła i miłości....Uwierzmi,warto chwilę
poczekać!!!Ona na pewno przyjdzie!!!Pozdrawiam Cię b serdecznia-Ada

[sklonowana40]

Moj pierwszy, najukochanszy chlopak, z ktorym mialam zaplanowane cale zycie,
ktorego kochalam na śmierc i zycie, odszedl na zawsze 20 lat temu. Nie
chcialam zyc, ale nie umialam sie skutecznie zabic. Plakalam przez rok, dzien
w dzien, budzilam sie z nadzieja, ze to koszmarny sen, wylam jak zwierze.
Potem ukladac sobie zycie. Rozpaczam do dzis, chyba kazdego dnia....
Dlatego docen, ze to tylko taka strata i zyj. Przepraszam, jesli uznasz, ze
zlekcewazylam Twoj problem, nie to bylo moja intencja.

a ja chce zyc.

[mnika]

U mnie juz minely prawie 4 lata, a nadal nie potrafie sie pozbierac. Staralam
sie, naprawde, byly okresy, kiedy wydawalo mi sie, ze mam juz to za soba. Nie
bylam u psychologa, bo zyje w miare normalnie, spotykam sie ze znajomymi,
pracuje. Tylko ze tkwi we mnie caly czas taka kompletnie bezsensowna nadzieja,
ze on wroci. Boje sie, ze bede tylko tym marzeniem zyla, ale z drugiej strony
nie potrafie z niego zrezygnowac. To takie moje lekarstwo na wszelkie smutki -
jestem od niego uzalezniona :-( Chcialabym sobie na nowo poukladac zycie, ale
jeszcze stara konstrukcja mocno sie trzyma...

[abdon]

mnika napisała:
Tylko ze tkwi we mnie caly czas taka kompletnie bezsensowna nadzieja,
> ze on wroci.
Boje sie, ze bede tylko tym marzeniem zyla, ale z drugiej strony
> nie potrafie z niego zrezygnowac

Marlena Dietrich w pewnym okresie odpisywała czytelniczkom pewnego pisma.
Jednej z czytelniczek napisała "Jeżeli pani czeka. to niech pani czeka"

abdon

[abdon]

Zawiodła mnie pamięć. To było trochę inaczej:

"jeżeli pani wierzy, że on wróci, to niech pani wierzy"