Poswiatowska

[mala200333]

- Po pierwszej operacji przez jakiś czas czuła się lepiej, potem objawy wróciły, ale gdyby zdecydowała się zwolnić – mogłaby żyć. „Zwolnić”, czyli zrezygnować z pracy naukowej, z zajęć ze studentami, spędzać całe dnie w łóżku. Ale nie chciała tak żyć – zdecydowała się na drugą operację, chociaż wiedziała, ze ryzyko jest ogromne - mówi o Halinie Poświatowska Kalina Błażejowska, autorka książki "Uparte serce".

[mala200333]

W domu Haliny seks nie był tematem tabu. Dotarłam do pamiętnika, pochodzącego prawdopodobnie z lat 60., w którym matka Haliny wspominała ich dawne rozmowy. Jedna z nich dotyczyła młodzieńczych miłości. Nastoletnia Halina opowiadała mamie o koleżankach, które piszą listy miłosne do chłopców; matka odpowiedziała, że nie powinna się oburzać ani gorszyć, bo to są zupełnie normalne sprawy i pewnego dnia ona także się zakocha. Halina stwierdziła, że chłopcy nie są jej do niczego potrzebni. A matka odpowiedziała spokojnie, że pruderia jest zbędna. - Nie powiedziałabym, że matka zachęcała ją do pisania erotyków. Ale na pewno to dzięki niej Poświatowska miała tak silne poczucie własnej atrakcyjności...interia.pl

Moje forum: KSIAZKI,MUZYKA ..i Remarque
Jeżeli nap­rawdę nic nie można po­radzić, po co dop­ro­wadzać się do obłędu? ... Remarque

[mala200333]

Nie powiedziałabym, że matka zachęcała ją do pisania erotyków. Ale na pewno to dzięki niej Poświatowska miała tak silne poczucie własnej atrakcyjności...interia.pl

[seremine]

Piękne wiersze, dzielna istota..

[mala200333]

Lubie jej wiersze,,..

[mala200333]

Wspaniala kobieta

[mala200333]

Wspaniała postac...

[jane_doe_hej]

Szkoda...

[jutta_t]

Ciekawa postać..

[seremine]

(A zapach ci poślę...) (wiersz klasyka)
Halina Poświatowska


A zapach ci poślę, zapach tych nocy, które rozcięte przemijają pomiędzy nami, jak pomiędzy dwoma brzegami mija rzeka. Szelest jest wielki, w gałęziach liscie płaczą wydzierając się nawzajem do dygocących po drugiej stronie wody. I tylko ptaki skrzydłami trącą fale, rozśmieją je pianą srebrną, zabłysną i przebiegną z zielonym liściem w dziobie. I jest noc nad Popradem patrząca poprzez gęste liście świerków. I miękka jest trawa - miększa od naszych wyciągniętych rąk, zawisłych smutnie ponad wiecznie mijającą rzeka.