Chcieliście to macie:)

mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 22.02.06, 12:31

Zadzwonił telefon.
Dzwonił dłuższą chwilę, zanim Marcin uświadomił sobie, że jest sam w domu, w
związku z czym musi go odebrać. Niechętnie oderwał się od biurka i powlókł do
przedpokoju.
– Marcin? – zaszemrało w słuchawce. Głos był niewyraźny i jakby oddalony.
– Tak, słucham?
– Marcin... właśnie zażyłam dwie fiolki pastylek nasennych... i zanim...
zasnę... chcę ci powiedzieć... że zawsze cię... kocha...
Ostatnie słowo rozpłynęło się w jakiś niezrozumiały dźwięk. Po czym nastała
cisza.
– Ty, nie wygłupiaj się – powiedział zaniepokojony Marcin.
Milczenie.
– Ty, jesteś tam?
Cisza.
– Ty! O Jezu! O rany boskie! Ty, nie umieraj! Gdzie jesteś?!
W mieszkaniu zapanowało istne pandemonium. Zdenerwowany do granic możliwości
Marcin miotał się od drzwi do telefonu, nie wiedząc zbytnio, co robić. Wreszcie
powziął decyzję – schwycił z wieszaka kurtkę i wybiegł z mieszkania. Zatrzymał
się bezradny pod blokiem. – No i gdzie mam iść? – pomyślał z goryczą.
W tym właśnie momencie pojawiła się pod blokiem Marcina Ryśka, zwana przez
przyjaciół i znajomych Meduzą, zdążąjąca właśnie do swojej koleżanki.
Zaintrygowana przytupującą z zimna i lekko zdezorientowaną postacią podeszła
bliżej i rozpoznała kolegę.
– Marcin! – pomyślała – a cóż on się tam miota tak bez sensu??
– Hej! – powiedziała zbliżając się.
Marcin spojrzał na nią błędnym wzrokiem. Włosy miał zmierzwione, kurtkę
rozpiętą i ogólnie wyglądał jak siedem nieszczęść.
– Meduza ratuj! – wycharczał – jakaś idiotka zadzwoniła do mnie, że się właśnie
otruła!
– Że jak? – nie zrozumiała Meduza. – Najpierw się struła, a potem zadzwoniła?
– Środki nasenne – wyjaśnił, poirytowany jej tępotą. – Jeszcze nie zdążyła
zasnąć, zadzwoniła i chyba się wykończyła w trakcie rozmowy! O Jezu, a ja nie
wiem, kto i gdzie! – zawrzasł, wyglądając, jakby za chwilę sam miał zemdleć.
– Spokój! Odłożyłeś słuchawkę?
– Chyba nie! – jęknął Marcin – Nie wiem!
– No to won na górę i słuchaj! Może jeszcze co powie!
Marcin ruszył z kopyta na czwarte piętro, a Meduza za nim. Drzwi mieszkania
stały otworem, słuchawka od telefonu kiwała się lekko na sznurze. Przycisnął ją
do ucha.
– Nic. – stwierdził rozczarowany – Cisza. Choć nie... jakby jakaś muzyka... w
tle. Ale bardzo słabo.
– Dawaj! – zażądała Meduza. Wytężywszy słuch rozpoznała dobiegające z oddali
przyciszone dźwięki piosenki “A love so beautiful” Michaela Boltona.
– Ta kretynka! – zawyła ze zgrozą.
– Ty ją znasz?? – Marcin rzucił się na nią z obłędem w oczach – Kto to? –
wrzasnął, po czym nagle oklapł (pewnie z wrażenia) i usiadł na podłodze.
– O Boże – westchnął – a tak było fajnie... Co ja zrobię? Moja praca, moje
życie, wszystko moje... – zajęczał bez sensu.
– Wszystko było tak ładnie i tak się wszystko popsuło – ironicznie stwierdziła
Ryśka. – No chodź, spróbujemy odratować tę idiotkę – i wybiegła sprintem z
mieszkania. Marcin leciał za nią dysząc ciężko. Nie ustawał jednak w próbie
ustalenia tożsamości nieszczęsnej ofiary własnych uczuć:
– Ty! – szarpał Ryśkę niecierpliwie za rękaw – No powiedz, kto to?
– Oj, znasz ja przecież! Razem byliśmy na półmetku – zirytowała się Ryśka.
– Ona??? – Marcina przystopowało. – Ona?
– Ona, ona! Pośpiesz się, bo zaraz to będziesz musiał pogrzeb załatwiać –
zezłościła się Meduza.
– O nie! Tylko nie to! – Marcin dostał szału. – Żadnych pogrzebów! – I wypruł
do przodu tak, że teraz biedna Meduza nie mogła za nim nadążyć.
– Stop! – wrzasnęła – Gdzie lecisz? To tu!

mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 22.02.06, 12:32

Wlecieli pędem na kolejne czwarte piętro, nie tracąc czasu na łapanie windy.
Drzwi były zamknięte, na dzwonek nikt nie odpowiadał.
– Z kopa! – zawrzasła Meduza. Marcin wziął rozbieg i rąbnąwszy z impetem,
wyłamał drzwi.
– Jak ta kretynka nie żyje to ją uduszę – oświadczyła Meduza wkraczając do
pokoju. Widok postaci w czarnej sukni, z kunsztowną fryzurą i makijażem
rozciągniętej na podłodze potwierdził jej najgorsze przypuszczenia. W pokoju
płonęły świece, magnetofon sączył głos Boltona, a bezwładna dłoń nieszczęsnej
samobójczyni wciąż spoczywała na słuchawce aparatu, założonego – trzeba trafu! –
trzy dni wcześniej. Marcin oparł się o framugę i rozpaczliwie gryzł pięść.
– Dzwoń po pogotowie, ja się nią zajmę – stwierdziła Meduza. – Żyje, póki co –
odetchnęła z ulgą, wyczuwając słaby puls, po czym, przypomniawszy sobie odnośne
fragmenty z “Idy sierpniowej” powlokła bezwładne ciało do łazienki. Z pokoju
dobiegł okrzyk Marcina:
– Jaki tu jest adres do licha?!
– Sosnowa 20/8 – odwrzasnęła. Po czym uznawszy, że lepiej byłoby, gdyby Marcin
nie był świadkiem szczegółów pierwszej pomocy, wysłała go na dół , żeby czekał
na karetkę i skierował ją gdzie trzeba.
Po niezbędnych zabiegach uchetana Meduza taszczyła omdlałe ciało do pokoju. W
malowniczo wykopanych z zawiasów drzwiach pojawił się Marcin.
– No i jak? – rzuciła Ryśka.
– Na razie nic. Daj, pomogę – powiedział Marcin i złapał za jedną nogę ofiary.
Stękając, przenieśli ją na tapczan. Nagle na korytarzu dał się słyszeć tupot
nóg. Do pokoju wpadł zacietrzewiony facet – szczupły i z wąsem:
– Co się tu dzieje? Policja!
Ryśka i Marcin struchleli...
– Nie ruszać się! – ryknął facet – Pod ścianę!
– Jezu, wariat! – wymamrotał Marcin, z przerażeniem spoglądając na pistolet w
dłoni napastnika. Ten zdążył tymczasem obszukać ich oboje na okoliczność
posiadania broni i wciąż celując to w jedno to w drugie cofał się w stronę
telefonu, żeby wezwać posiłki.
– Nie wariat, tylko jej sąsiad policjant – syknęła Meduza, przypominając sobie
wzmianki niedoszłej denatki o takowym. – Ja zaraz wszystko wyjaśnię. Ona się
struła – powiedziała, wskazując na elegancki zewłok na tapczanie. Ale tak nie
do końca, bo zadzwoniła do niego, powiedziała co i gdzie, i przylecieliśmy
ratować. I schowaj pan, kurde, ten pistolet, bo dreszcze człowieka przechodzą! –
rozdarła się.
Marcin zauważył niejakie rozminięcie się z prawdą w tej opowieści, lecz nie
zaprotestował, uznając, że ta wersja brzmi bardziej logicznie. Ostatecznie
nieraz spotykało się panienki trujące się tak, aby je prędko odratować i sąsiad
policjant powinien był o tym wiedzieć.
– Myśmy już wezwali pogotowie – dodał. – I... eee... udzieliliśmy pierwszej
pomocy.
Sąsiad spojrzał podejrzliwie spode łba i opuścił pistolet. W tej samej chwili
pod blokiem rozległo się wycie karetki.
W mieszkaniu pojawili się sanitariusze wraz z lekarzem, wszyscy sprawiający
wrażenie pozostawania pod stałym wpływem środków mocno wyskokowych. Sąsiad
jednym spojrzeniem ocenił niebezpieczeństwo tej sytuacji i wziął sprawy w swoje
ręce. Pogonił sanitariuszy gapiących się głupkowato po ścianach i
zakomenderował:
– Do szpitala, ale galopem! Ty – zwrócił się do Ryśki – pojedziesz z nimi. Ja
zresztą też. – I już miał zamiar zbiec po schodach, lecz nagle uprzytomnił
sobie jeszcze jedną kwestię – właścicielki mieszkania. Popatrzył przez chwilę
badawczo na spłoszonego Marcina, po czym zdecydował:
– Ty tutaj siedź i pilnuj wszystkiego. Nie można przecież zostawić tego
otworem. A jak ktoś przyjdzie, to informuj, ale subtelnie, jasne? – zarządził.
– O Jezu, no tak! – zafrasowała się Ryśka – Jej ciotka! Jeszcze dostanie zawału!
– A potrafisz subtelnie? – gruboskórnie zainteresował się sąsiad.
– No! – Marcin wyraźnie się obruszył. – Chyba... – dodał niepewnie.
– To siedź i pilnuj – uciął dyskusję sąsiad i pogonił Ryśkę do wyjścia. Cinek
wychylił się przez drzwi i usłyszał jeszcze jak facet zastanawia się głośno: –
Ciekawe, co jej odbiło? Zakochała się czy co?
I w tym momencie Marcin się załamał.

mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 22.02.06, 12:33

Starsza pani wracając od swej synowej, ujrzała karetkę pędzącą z wyciem i
miganiem światłami. Przez jej mózg przejęty rozpamiętywaniem losów Marii
Celeste przemknęło pytanie “Kogo to też zabrali?”, przemknęło i znikło. Nie
podejrzewając niczego weszła do swojego bloku i przywołała windę.
Drzwi na parterze uchyliły się i wyjrzała głowa w lokówkach.
– Pani Jasiu! – wyszeptała tajemniczo – Tę pani studentkę zabrali!
Starsza pani zaniemówiła.
– Tuż przed chwilą karetka pojechała! Tu ją znosili na noszach, o! –
emocjonowała się sąsiadka – A tam przedtem na górę jakichś dwoje poleciało,
pewnie bandyci jakieś...
Starsza pani schwyciła się za serce. W tejże chwili podjechała winda, zatem nie
tracąc czasu na dodatkowe wyjaśnienia, wskoczyła do niej i nerwowo przycisnęła
guzik.
Widok, jaki ujrzała na swoim piętrze, wstrząsnął nią do głębi. Wyłamane drzwi
kiwały się smętnie, a w przedpokoju siedział na dywanie obcy facet i płakał
rzewnymi łzami.
W ten sposób wszelki dyplomatyczne wyjaśnienia stały się niepotrzebne. Starsza
pani zemdlała.
Po pewnym czasie Marcin otrząsnął się z chwilowego załamania i zauważył
bezwładne ciało spoczywające na podłodze. “Umówiły się, czy co?” – pomyślał z
pewną dozą rezygnacji. Jednocześnie doszedł do wniosku, iż należy przywrócić
starszą panią ponownie do świata jawy. Niewiele myśląc, udał się więc do
kuchni, nabrał obficie wody w pierwszy lepszy sagan i chlusnął kobiecie w
twarz. Skutek był natychmiastowy, jednakże odwrotny od zamierzonego – starsza
pani zaczęła przeraźliwie krzyczeć! Marcin próbował uspokoić śmiertelni
przerażoną kobietę, nie dawał sobie jednak rady. Na klatce zaczął formować się
tłum...
Do przodu przepchnęła się głowa w lokówkach, uchodząca w tym bloku za skarbnicę
wszelkich informacji. Obrzuciła wzrokiem malowniczą grupę złożoną z ciężko
przerażonej kobiety, z lekka zgłupiałego chłopaka, kałuży wody i garnka. Po
czym dźgnęła w powietrzu palcem i rzekła dobitnie:
– A tego tu to ja wcześniej widziałam! Leciał po schodach jak z pieprzem,
tupotu narobił, hałasu, a potem to zaraz karetka przyjechała!
Tłum groźnie zafalował. Ktoś krzyknął: “Złodziej!”. Starszy, łysawy pan w
sweterku poprawił:
– E tam, morderca pewnie. Teraz panie dzieju takie czasy... Młądzież
niedouczona, bez wychowania żadnego...
– A cóż pan gadasz! – zacietrzewiła się paniusia z piętra wyżej – Musi jaki
zboczeniec! Widział kto biedną kobietę tak wodą zlać!
Marcin, osłupiały, obserwował reakcję tłuszczy, która stopniowo pchała się do
wnętrza. Zarazem dochodził do wniosku, że zaraz ci wszyscy ludzie rzucą się do
ataku. Nie potrafił jednak wykonać żadnego ruchu i stał tak pod ścianą ze
strasznie głupim wyrazem twarzy, co jeszcze bardziej utwierdzało wszystkich w
przekonaniu, że jeśli nie zboczeniec, to z całą pewnością nienormalny...
Z tłumu wysupłał się facet młody, bykowaty i wyraźnie pałający żądzą czynu.
– Ty sukinsynu, coś ty za jeden? – zwrócił się uprzejmie do Marcina, po czym,
nie czekając na odpowiedź, ciągnął: - Ty bandziorze niemyty, wszędzie kopany,
myślisz, ze ci pozwolimy rozrabiać, co?! Ty, taka twoja mać, starsze panie
będziesz napadał? Asz ty skórkowańcu jeden, ja ci pokażę!!!
Przy wtórze zachęcających okrzyków widowni wkroczył do mieszkania, ominął
zbierającą się właśnie z podłogi ciotkę i schwycił Marcina za koszulę, usiłując
go wywlec na zewnątrz, gdzie tymczasem zebrało się jeszcze paru jego kumpli.
Diabli wiedzą, czym mogłoby się to skończyć, gdyby w tejże chwili gdzieś z
niższego pietra nie rozległ się okrzyk:
– Policja!
– Nareszcie! – zaszemrał z ulgą tłum.
Sąsiad – policjant przedarł się przez zgromadzenie, nawołując gromko do
rozejścia się. Widząc, że sprawa dostała się w fachowe ręce, tłumek powolutku
zaczął się zmniejszać, zwłaszcza, że w telewizji akurat rozpoczął się kolejny
odcinek popularnego serialu wenezuelskiego. Nikt nie zauważył małej, chudej,
piegowatej postaćki, która z roziskrzonym wzrokiem obserwowała całe
pandemonium, a teraz, widząc, że się kończy, zawróciła, pognała z kopyta do
domu i dorwała się do telefonu. Po dłuższej chwili zmagania się z aparatem
czującym wyraźny opór przed siedmiocyfrowym numerem, udało się wreszcie uzyskać
połączenie.
– Maciek, Maciek! – wysyczała postaćka – Maciek, o rany, nie masz pojęcia co tu
się dzieje, jakaś baba się zabiła, a Cinka policja aresztowała!!!
– Idź ty, Grzesiek, spać i nie rób sobie głupich jaj – Maciek wykazywał
zdecydowany sceptycyzm.
– Ale kiedy naprawdę – gorączkował się Grześ. – sam widziałem! Wynosili laskę
na noszach, taka odstrzelona, no mówię ci, no! A Cinek tam siedział z jakąś
inną laską, a tam mieszka policjant i go aresztował, a ten Tomek z trzeciego
piętra to właśnie chciał mu przylać po mordzie i właśnie on wtedy przyszedł ,
ten policjant i ...
– Odbija ci! Za dużo filmów oglądasz – uciął Maciek.
– Nie wierzysz, to nie – obraził się Grzesiek. – Sam zobaczysz! – i odłożył
słuchawkę. Po czym postanowi zadzwonić do swojego przyjaciela Krzyśka., o
którym dobrze wiedział, że żadnej sensacyjnej wieści nie zlekceważy.

mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 22.02.06, 12:34

Tymczasem w mieszkaniu ciotki jedna przytomna osoba usiłowała coś zrobić z
dwiema niezbyt przytomnymi. Wykazując dobrą znajomość psychologii sąsiad –
policjant zaprowadził ciotkę do pokoju i posadził przed telewizorem, po czym
przyjrzał się krytycznie Marcinowi.
– Pan to potrzebuje czegoś mocniejszego! – stwierdził i rozejrzał się za
barkiem.
Niestety z trunków ciotka posiadała li i jedynie spirytus służący jej do
smarowania pleców. Sąsiad pociągnął więc Marcina za sobą prosto do swojego
mieszkania. Usadził go w fotelu, wsadził w rękę kieliszek i polał zdrowo. Po
czym rozkazał:
– Pan chlapnie, ale już!
Marcin zawahał się, ale spełnił polecenie. Facet polał znowu, tym razem już i
dla siebie:
– No to repeta! – uśmiechnął się.
Marcin ponownie wypił. Facet przyjrzał mu się badawczo i stwierdził:
– No teraz to już pan jesteś podobny do siebie. Ja się nie dziwię... – i
rozpoczął monolog, poświęcony problemom z babami jako takimi. Marcin wysłuchał
tego w milczeniu, po czym w przerwie, kiedy to policjant nabierał tchu, wtrącił:
– No , a jak ta... no... wie pan... Żyje? – zawahał się.
– Póki co, tak, ale nie wiadomo, co będzie – sąsiad uznał, że nie należy
niczego ukrywać przed chłopakiem, który bądź co bądź był przyczyną całego
nieszczęścia. Marcin zadrobił nogami, jakby chciał gdzieś iść.
– Spokojnie – powstrzymał go sąsiad – jeszcze za wcześnie na odwiedziny.
– E... tego... – Marcin speszył się wyraźnie – ja tylko chciałem...
Facet zaśmiał się rubasznie:
– Dobra, dobra, nie wypieraj się pan. Ale swoja drogą, coś pan jej zrobił, że
ona aż tak??
Marcin wytrzeszczył oczy. Skonsumowany niedawno alkohol wyraźnie przeszkadzał
mu w opanowaniu gonitwy myśli. Facet ponaglił go:
– No przyznaj się pan! Tak prywatnie, no!
Marcin popatrzył na niego długo i wytrwale, chwilę pomyślał, po czym rzekł
spokojnie i z widoczną rezygnacją:
– Wie pan, tak naprawdę to ja jej wcześniej nie znałem...
– Ach, tak – sąsiad pokiwał głową ze zrozumieniem. – Czasem tak jest, jak się
za dużo wypije. Człowiek nic nie pamięta, a potem się okazuje... I kiedy to
było, ta zabawa?
– Zabawa? – Marcin zmarszczył czoło, usiłując sobie coś przypomnieć, co było
nieco utrudnione, z powodu dziwnego szumu w głowie. – Zabawa, tak... eee...
półmetek? W lutym...
– W lutym?! – zdumiał się policjant. – Toż by już urodzić zdążyła! Przerwała
czy co?
Marcin otrząsnął się.
– Zwariował pan?! Jakie przerwała, co przerwała, przecież mówię panu, że między
nami nic nie było! Wcale jej nie znam! To wariatka jakaś!
– Tak?! To skąd się pan tam wziął?! – w sąsiedzie odezwała się zawodowa
podejrzliwość. – Mówiłeś pan, że dzwoniła, no to jak w końcu, znacie się, czy
nie?!
Marcin wykonywał intensywną pracę myślową, utrudnioną ze względu na wspomniane
wyżej okoliczności.
– Musiała mieć telefon od Meduzy – wykombinował w końcu. – To jej przyjaciółka,
ta co to do szpitala pojechała. Ja nie wiem – rozkleił się nagle – co te
dziewczyny do mnie mają! Dzwonią! Przychodzą! A ta się truje! Boże drogi, za
co?!
Sąsiad z niejaką zazdrością pomyślał, że świat jest niesprawiedliwie urządzony.
Za tym tutaj najwyraźniej baby latają jak opętane, a on ma za złe. Coś takiego!
Marcin podniósł się z fotela.
– Ja chyba już pójdę... Tam się rodzice w domu niepokoją – powiedział.
– A dobrze, dobrze – facet pokiwał głową – tylko wie pan co? Pasowałoby, żeby
pan tam pojechał. Do niej. Coś tam majaczyła, że chce pana zobaczyć, jak ją
trochę docucili. Ta pana koleżanka też mówiła, żeby pan przyjechał. Ale to już
faktycznie chyba jutro – popatrzył na zegarek.
Marcin stał pod ścianą, a w głowie miał przestrach. Nie w smak były mu
jakiekolwiek odwiedziny, a zwłaszcza w szpitalu, z drugiej strony zaś czuł, że
próba wywinięcia się od tego spowoduje wzrost podejrzliwości ze strony
ugłaskanego już policjanta. Sąsiad zauważył jego wahanie:
– No co pan, szpitala się pan boisz? Nie ma czego!
Cinek machinalnie przytaknął, założył kurtkę i poszedł do domu, gdzie jego
matka rwała włosy z głowy, a tatuś bliski apopleksji wykrzykiwał coś o
szczeniaku, co to leci przed siebie, a domu zamknąć nie potrafi. Marcin trafił
w sam środek dubeltowej kłótni, popatrzył na wszystkich bez słowa i zamknął się
w swoim pokoju, zostawiając za drzwiami osłupiałą rodzinę.
Tymczasem w mieście wrzało. Słuchawki grzały się do czerwoności, w powietrzu
ganiały okrzyki zdumienia i niedowierzania. Wszystko przez to, że Krzysiek.,
oderwany od komputerowej gry przez Grześka, szybko skojarzył sobie wszystko, co
wiedział o swojej dalekiej kuzynce – niedoszłej samobójczyni i puścił
wiadomości w obieg. Żeby było lepiej, jego mamusia poleciała w te pędy ratować
swoją własną teściową, po drodze informując wszystko, co żywe i pomstując na
głupotę młodych dziewczyn, oraz na facetów jako takich.

mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 22.02.06, 12:35

Tymczasem w szpitalu na Kraśnickiej młody, przystojny lekarz wyszedł z sali
zabiegowej, kierując się w stronę przytupującej pod ścianą Meduzy.
– Może pani do niej zajrzeć – stwierdził. – Nic jej nie będzie, żołądek
przepłukany, a i pierwsza pomoc fachowo, widzę, udzielona. Rodzinę jakąś trzeba
zawiadomić?
– Już ja się tym zajmę – odparła Meduza, z wahaniem zaglądając do sali. Blada
jak ściana Maria leżała na łóżku, makijaż rozmazał jej się po całej twarzy i
wyglądała nieco upiornie.
– Maaarcin... – wyjęczała.
– Nie Marcin tylko ja – powiedziała bezlitośnie Meduza. – Ty kretynko głupia!
Co ci odbiło?! Jak mogłaś?!
– Maaarcin... Ja chcę żeby on tu przyszedł... – wymamrotała Maria nie zważając
na zagniewaną minę Meduzy.
– A jakże, przyjdzie. Zobaczy jak wyglądasz i ucieknie z wrzaskiem.
– Lustro! – zaniepokoiła się Maria.
Meduza niechętnie podała jej kieszonkowe lusterko. Obejrzawszy własną twarz
Maria wydała z siebie głuchy jęk i zamknąwszy oczy przestała wykazywać oznaki
życia.
– Co pani zrobiła, do jasnej cholery! – wydarł się od drzwi młody lekarz. – Won
stąd, ale już!
Wydawszy ten okrzyk rzucił się ku łożu niedoszłej samobójczyni i z rozpaczą w
oczach próbował ją docucić.
Co też w końcu mu się udało. Maria westchnęła lekko, uniosła powieki i ujrzała
nad sobą szczupłą twarz o regularnych rysach, orzechowe oczy pełne troski i
niepokoju, a nad tym wszystkim ciemną, zwichrzoną czuprynę z pierwszymi
srebrnymi nitkami.
– Marcin? – spytała z nadzieją.
– Nie, Krzysztof! – przedstawił się lekarz.
– Ja chcę Marcina! – oświadczyła Maria z mocą i przewróciwszy się na bok usnęła.
Parę dni później w szpitalu pojawiła się dość liczna grupa. Zaciekawiony
sąsiad – policjant prowadził ciężko zdenerwowaną ciotkę. Zaraz za nim podążała
jej synowa, z uwieszonymi u spódnicy dwoma diablątkami, drącymi się jedno przez
drugie i tłukącymi się po głowach. Na samym zaś końcu szedł wyraźnie speszony i
zdenerwowany Marcin. Idąca obok niego Ryśka robiła wszystko, zęby zniweczyć
jego opór przed pobytem w szpitalu.
Cały pochód zatrzymał się przed drzwiami sali. Napotkał bowiem przeszkodę nie
do przebycia w postaci tegoż samego co ostatnio lekarza. Doktor Krzysztof ze
stanowczością wypisaną na twarzy tkwił w wejściu i widać było, iż ma zamiar nie
dopuścić nikogo do chorej. Był to pierwszy poważny przypadek w jego lekarskiej
karierze i wiele by dał za to, żeby nikt mu nie zawracał głowy odwiedzinami.
Tym bardziej, że ten „przypadek” obudził jego stłamszone latami studiów i
zajęciami w prosektorium uczucia. Biedna niedotruta studentka, blada i
załamana, czekająca na „przyczynę” swoich nieszczęść tak go zafascynowała, że
cały czas spędzał w jej pokoju. Pilnował jej z ogniem w oczach, tak, iż
pielęgniarki zaczęły szeptać po kątach na jego temat.
Teraz determinacja młodego lekarza miała zmierzyć się z determinacją rodziny.
Na czoło pochodu wysforowała się ciotka.
– Pan nas wpuści do Marysi! – zażądała.
– Nie można! – nie ugiął się Krzysztof. – Ona jest bardzo wyczerpana,
potrzebuje spokoju!
– Konowały! – zasyczała z tyłu jadowicie synowa, a dzieciaczki podniosły wrzask.
– Hy, hy – zachichotała po lambertowsku Meduza i trąciła Cinka w bok. – Ty
patrz dobrze, bo drugiego takiego ubawu to prędko nie spotkasz!
Zagadnięty skrzywił się z niesmakiem. Doprawdy, ten szpitalny korytarz był
dokładnie ostatnim miejscem, w którym chciałby przebywać, zwłaszcza, że cała
rodzina od czasu do czasu solidarnie obdarzała go spojrzeniami pełnymi
skondensowanej niechęci. Przeczuwał niejasno, że został już przez nich
zakwalifikowany jako podły uwodziciel niewinnych dziewic, a ta opinia zatacza
po mieście coraz szersze kręgi...
Bitwa pod drzwiami tymczasem rozkręcała się. Synowa, porzuciwszy na moment
zjadliwość, usiłowała zadziałać dyplomatycznie, za pomocą zwitka banknotów
wpychanego Krzysztofowi do kieszeni fartucha. Ten odpędzał ją jedną ręką, drugą
odganiając się od rozszalałych dzieciaczków. Przystojną twarz wykrzywił mu
grymas pomieszanych razem rozpaczy i zaciętości. Starsza ciotka natomiast
wygłaszała tyradę nt. lekarzy jako takich oraz ilu to już członków jej rodziny
zdołali wykończyć. Upiorne dzieciątka zagłuszały ją radosnym kwikiem.
Nieszczęsny Krzysztof usiłował wyrwać się i uciec, ale nawet i to było
niemożliwe, jak gdyby rodzinie przestało zależeć na widzeniu z chorą, a chcieli
jedynie stłamsić lekarza...
Krzysztof powziął wreszcie decyzję:
– Cisza! Do stu piorunów!!! – ryknął potężnie.
Na korytarzu zapanowała idealna cisza. Dorośli spojrzeli po sobie niepewnie,
upiorne dzieci zaś lekko oniemiały. Z pokoju zabiegowego wyjrzały przerażone
pielęgniarki, dla których taka brutalność cichego i kulturalnego do tej pory
doktora była wprost nie do pojęcia.
– Co to ma być?! To jest szpital, a nie cyrk!! – kontynuował swoją perorę
Krzysztof. – Jeszcze chwila, a nie wpuszczę nikogo!!! Zobaczycie ją pod
warunkiem... – zawahał się lekko. Rodzinka wykonała gwałtowne poruszenie w swym
łonie i ponownie naparła na lekarza. Ten widząc, jak dzieci z radosnym kwikiem
usiłują przeleźć mu pomiędzy nogami zawrzasł ponownie:
– Nie wszyscy na raz!!! Po kolei!!! – Popatrzył przy tym ciężko na stojącego na
uboczu i mocno zdegustowanego sytuacją Marcina. W środku rosła mu furia.

mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 22.02.06, 12:37

Rodzinka sukcesywnie poczęła wpychać się do małej izolatki, gdzie wśród metrów
rurek, czujników i kroplówek leżała zrezygnowana i blada Maria. Marcin
zatrzymał się w progu, jakby coś skutecznie powstrzymywało go przed wejściem.
Obserwował, jak wszyscy obskakiwali łóżko Marii, lecz w duchu miał ochotę
skorzystać z zamieszania i uciec z oddziału.
Upiorne dzieci oczywiście zaczęły wizytę od sprawdzenia wszystkich rurek i
próby wytarmoszenia biednej Marii za wszelkie dostępne im jej części ciała –
wszystko zaś przy wtórze przenikliwego kwiku. Widząc to wszystko Krzysztof
zadziałał w tempie ekspresowym i nie zważając na protesty wystawił mamusię wraz
z nieprzeciętnymi dziećmi za drzwi.
Meduza i Marcin nieśmiało podeszli do łoża boleści. Niedotrupek otworzył oczy.
– Maaarcin! – wyjęczał radośnie.
Marcin od dłuższej chwili wyczyniał dziwne grymasy, usiłując przywołać na twarz
uśmiech pełen otuchy. Nieszczególnie mu się to udawało, lecz Marii wystarczał
już sam widok ukochanego, aby nabrać werwy i animuszu. Poprawiła się na łóżku,
niebezpiecznie przy tym szarpiąc splątanymi nićmi kroplówek.
– Uważaj! – wyrwało się Marcinowi.
Rozpromieniona Maria spojrzała nań wzrokiem wyrażającym całe otchłanie miłości.
– Tęskniłam za tobą! – wyznała.
Marcin rozpaczliwie rozejrzał się na boki. Stojąca za nim Meduza najwyraźniej
dawała mu jakieś znaki.
– Ja... hm, hm... ja też – wykrztusił.
Maria rozpromieniła się wręcz do granic możliwości. W jej oczach pojawiły się
specyficzne błyski.
– Pocałuj mnie! – zażądała.
Wyraz popłochu na twarzy Marcina był aż nadto czytelny. Maria zmarszczyła brwi.
– Pocałuj mnie, bo zerwę kroplówki!!!
W obliczu tak perfidnego szantażu Marcin zbladł, po czym powoli pochylił się
nad niedoszłą samobójczynią...
Dyskretnie odwrócona tyłem Meduza z niejakim zaciekawieniem obserwowała doktora
Krzysztofa nieświadomie zaciskającego pięści.
Późnym popołudniem tegoż samego dnia Ryśka pojawiła się ponownie w szpitalu.
Ciekawość ssała ją bowiem, gniotła i pchała. Szczególnie zaś intrygował ją
młody lekarz i jego zainteresowanie Marią. Zajrzała do sali. Maria leżała z
miną rozanieloną, błyszczącymi oczyma i całkowicie nieobecna duchem. Nie
reagowała zupełnie na nic, widać było, iż z lubością rozpamiętuje wydarzenia
dzisiejszego poranka. Z tą samą obojętnością przyjęła obecność na sali doktora
Krzysztofa. Ten zatrzymał się na chwilę w drzwiach, popatrzył na nią czule,
westchnął i poszedł dalej. Ryśka obserwowała go zachłannie, a w głowie lęgły
się jej różne, i to bardzo dziwne wnioski.
Maria postanowiła wrócić na chwilę do normalności. Uśmiechnęła się
porozumiewawczo do Ryśki, otworzyła usta, po chwili jednak zrezygnowała z
wyartykułowania czegokolwiek. W tym momencie do sali ponownie zajrzał doktor
Krzysztof. Takie zachowanie lekarza obudziło uśpioną dotychczas czujność Ryśki.
Z niemałym zaciekawieniem obserwowała więc poczynania lekarza. Krzysztof
podszedł do łóżka Marii, obejrzał wszystkie możliwe urządzenia i kroplówki,
zmierzył jej puls, a wszystko to z widoczną czułością i czymś w rodzaju
pieszczotliwości. Ta zaś nadal konsekwentnie nie zwracała uwagi na jego
poczynania. Doktor westchnął jeszcze raz, przygarbił się nieco i wyszedł z
sali. Ryśka pomyślała chwilę, po czym wyprysła za nim. Czuła, że w tym lekarzu
coś się gotuje i koniecznie chciała się czegoś na ten temat dowiedzieć.
– Doktorze! Czy ona z tego wyjdzie?
Krzysztof zatrzymał się. Możliwość porozmawiania o swoim „najciekawszym
przypadku” ucieszyła go niezmiernie, gdyż wszyscy znajomi zdążyli już się
znudzić codziennymi opowieściami o niedoszłej samobójczyni i spławiali go
bezlitośnie.
– Niewątpliwie! – odparł, robiąc uczoną minę. – Wie pani, to jest bardzo
ciekawa sprawa...
Tu nastąpiły dłuższe wyjaśnienia nt. zeżartych przez Marię proszków, ich
kombinacji i działania na organizm, tudzież metod leczenia.
– Wyciągnie pan ją z tego, prawda? – drążyła dalej Meduza.
Krzysztof nagle jakby zmierzchł i skrzywił się sceptycznie.
– Za wyciąganie to już się chyba ten pani kolega zabrał... – wymamrotał.
– Dobra, dobra. Ona nie Śpiąca Królewna i pocałunki jej nie uzdrowią. Niech się
pan lepiej nią zajmie, żeby jej znowu co nie odbiło!
To, co ukazało się na twarzy Krzysztofa można by określić jako mieszaninę
czułości, współczucia i stanowczości. Meduza, patrząc nań zmrużonymi oczami,
wręcz mogła odczytać tę myśl: „Och, jak ja bym się nią zajął...”
Młody lekarz odchrząknął i zamrugał, powracając z krainy marzeń.
– To... hm... to u niej częste?
– A skąd! – zaprotestowała z ogniem Meduza. – Ja w ogóle nie wiem, co tej
idiotce odbiło! Zawsze była normalna!
– Ona... eee – Krzysztof zaczerwienił się i spuścił głowę – musi go bardzo
kochać, prawda?
Meduza starannie ukryła uśmiech pełen satysfakcji.
– Takie tam bardzo... Ja wiem? Ona nie ma szczęścia, wie pan, podobają się jej
ciągle nieodpowiedni faceci. Co miłość, to nieszczęśliwa. Gdyby tak znalazła
kogoś poważnego, odpowiedzialnego, potrafiącego ją zrozumieć... – ciągnęła,
zerkając spod oka. Krzysztof rósł w oczach.
Ryśka z niekłamaną satysfakcją obserwowała ten festiwal uczuć malujący się na
obliczu młodego lekarza. W pewnym stopniu jej działanie było bowiem świadomie
zamierzone – zdawała sobie dobrze sprawę z beznadziejności uczuciowej sytuacji,
w jaką wplątała się jej najlepsza przyjaciółka. A ponieważ uwielbiała pomagać
osobom w opresji – i tym razem postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. A
przynajmniej na tyle, na ile to było możliwe. Widząc zaś zainteresowanie
przystojnego lekarza, postanowiła po prostu kuć żelazo póki gorące. „Ona mi
jeszcze za to podziękuje” – myślała sobie teraz, w pośpiechu opracowując
strategię, mającą na celu jeszcze mocniejsze zainteresowanie się Krzysztofa
swoją podopieczną.

mariurzka up:) 24.02.06, 12:31

A co tam, chyba mogę sobie trochę własne (w połowie) dzieło popodbijać?
- edeka5 Re: up:) 25.02.06, 09:57
  
  A żeby się nam nie zagubiło
  - groha Re: up:) 25.02.06, 13:31
    
    I żeby Szanowną Autorkę kłuło w oczy, może w końcu nie wytrzyma i pociągnie
    dalej. Niechby chociaż ten zachwycająco rysujący się wątek szpitalno-
    romansowy )
    - mariurzka Re: up:) 27.02.06, 10:31
      
      To sobie znów podrzucę
      Choć jeśli brać pod uwagę ośmioletni czas "uleżenia się" ww powieści, to muszę
      szanowne grono zmartwić - na ciąg dalszy chyba będziecie musieli poczekać
      drugie tyle I to jest wersja optymistyczna pesymiestyczna zakłada lat z 16
      - tangotendresse33 Re: up:) 27.02.06, 11:42
        
        Jeszcze jeszcze jeszcze! Fajne to!!! W pełni godne Chmielu !!!
        
        asia.sthm Re: up:) 27.02.06, 12:41
        
        Mariurzko do jest godne Nobla w dziedzinie medycyny !
        Zeby bohaterka wyladowala w izolatce jakby conajmniej zarazki cholery
        rozsiewala to rozumiem, sposoby leczenia po plukaniu zoladka tez rozumiem, ale
        zeby jej sie od razu calowac po tym plukaniu to juz jest szczyt postepu
        medycyny. ))
        Przypomniala mi sie powiesc mojej kolezanki ze szkoly ( nie tej od krzyku
        ranionego pawia, mam sporo zaprzyjaznionych pisarek . Wiec w tej jej slawnej
        powiesci dwoch rycerzy bilo sie o krolewne. Na szable sie ciezko pobili,
        dokladny opis walki obrazowo przedstawila, krew sie polala, wezwano
        lekarza...lekarz w skupieniu wyjal kule z rany.
        
        mariurzka Re: up:) 27.02.06, 13:41
        
        Asiu, oni się całują kilka dni później Wtedy chyba już można? Ale rozumiem że
        czytałaś z ogniem w oczach i ci umknęło
        
        mariurzka Re: up:) 27.02.06, 13:43
        
        Na dowód tego, co napisałam powyżej cytuję odnośny fragment:
        
        "Parę_dni_później_w szpitalu pojawiła się dość liczna grupa. Zaciekawiony
        sąsiad – policjant prowadził ciężko zdenerwowaną ciotkę. Zaraz za nim podążała
        jej synowa, z uwieszonymi u spódnicy dwoma diablątkami, drącymi się jedno przez
        drugie i tłukącymi się po głowach. Na samym zaś końcu szedł wyraźnie speszony i
        zdenerwowany Marcin. Idąca obok niego Ryśka robiła wszystko, zęby zniweczyć
        jego opór przed pobytem w szpitalu."
        
        asia.sthm Re: up:) 27.02.06, 14:11
        
        Tak , masz racje, czytalam z ogniem, wypiekami i bardzo spoconymi dlonmi.
        Moze i pare dni mi umknelo, ale to "pocaluj mnie, bo wyrwe kroplowke" jest
        troche mylace. Ilez ona na tej kroplowce musiala byc? Po plukaniu chce sie jesc
        jak cholera.
        )
        Nie czepiam sie juz. Dzielo jest znakomite. Sama widzisz jak sie przejelam.
        Ostatnio Groha kazala sie czepiac szczegolow i krytykowac wiec dopelnilam
        obowiazku wykazujac lekka nadgorliwosc.
        Buzka.
        
        mariurzka Re: up:) 27.02.06, 14:30
        
        Ależ ja się cieszę że się czepiasz Żadna z nas współautorek nie ma
        doświadczenia w tej najważniejszej dla bohaterki kwestii, a podobnie jak Gurua
        tkwi w nas konieczność sprawdzania wszystkich szczegółów. Jeśli znajdziesz
        jakąś nieścisłość to pisz, pisz, pisz!
        Buźka w drugą stronę!
        
        g0p0s Re: up:) 27.02.06, 14:35
        
        > Na szable sie ciezko pobili,
        > dokladny opis walki obrazowo przedstawila, krew sie polala, wezwano
        > lekarza...lekarz w skupieniu wyjal kule z rany.
        Widać kontrakt na rany cięte już się wyczerpał, a został na rany postrzałowe
        Z NFZ nie ma to tamto. Trzeba mieć zaplanowane problemy zdrowotne, a nie takie
        jak sobie życzymy.
        
        groha Re: up:) 27.02.06, 15:28
        
        A ja myślę, że to z boku ktoś strzelił (jak w tym dowcipie o dziadku), tylko
        autorka w ferworze walki go nie zauważyła
        Mariurzko, perspektywa 16-tu lat mnie zmartwiła Mogę nie zdązyć się
        dowiedzieć, co dalej z Cinkiem, a bardzo bym chciała.

kasiakaz1 Re: Chcieliście to macie:) 05.03.06, 21:41

Mariurzka! No pięknie! Nie wiedziałam o aż takich emocjach szalejących wokół
Cinka. Meduza mi o nim opowiadała, ale żeby się truć??? Jak to miło że nie
zmieniłaś imion, będę mogła wypytać Rysię o dalszy ciąg smile

mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 06.03.06, 10:01

Kasiu, na litość boską) Poza Meduzą ani słowa komu innemu bo mnie zlinczują
jeszcze
Tak się obawiałam, że znajdzie to ktoś, kto kojarzy sytuację i osoby
Zastanawiałam się nad zmianą imion, ostatecznie dokonałam tego w przypadku
bohaterów drugoplanowych a ten główny bez swojego imienia wydał mi się jakiś
nie ten sam
Dementuję: nikt się nie otruł, to jedynie efekt naszej wybujałej wyobraźni))
No i mam nadzieję, że po twojej rozmowie Meduza mnie nie zabije - bo jakoś do
tej pory jeszcze mnie oszczędziła
Pozdrowionka serdeczne!!
- kasiakaz1 Re: Chcieliście to macie:) 06.03.06, 19:50
  
  Nie bój się. Meduza mi sama powiedziała że zamiescilaś Wasze opowiadanie na
  forum. I nie mówila tego ze złoscią, raczej była dumna Pozdrawiam Józefów.
  - mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 07.03.06, 12:30
    
    No wiesz, ja się nie tyle bałam reakcji Meduzy - może by mnie oszczędziła ze
    względu na starą przyjaźń, ile tego, że jak to się rozniesie to pół Lublina
    będzie chciało mnie zamordować
    Odpozdrawiam Lublin
    - kasiakaz1 Re: Chcieliście to macie:) 07.03.06, 20:52
      
      Aż pół Lublina? Nie masz o sobie zbyt dużego mniemania? Że aż pół Lublina ma
      Cię mordować? Poza tym to stare dzieje Dziękuje za odpozdrowienia, ale ja
      już jestem Poznań (od dwóch tygodni).
      - meduza7 Re: Chcieliście to macie:) 08.03.06, 14:39
        
        hihihihi!!! wreszcie się dorwałam do kompa! O rany, aleśmy glupot nawypisywały,
        włos się jeży... Super Mario, proponuję jeszcze odnaleźć opowiadanko
        rozpoczynające się o ile dobrze pamiętam od słów "Na pierwszym piętrze, w sali
        101 leżała nieżywa zwłoka..."
        A swoją drogą... O ile pamiętam, Krzysztof jest postacią fikcyjną (chyba?), ale
        jakiś donosik do Cinka mógłby polecieć!
        
        mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 09.03.06, 10:45
        
        Ja Ci dam donosik!!!!!
        Krzysztof jest fikcyjny a jakże, choć taki wdzięczny Nie wiem, czy pamitasz,
        ale miałaś doprowadzić go do mariażu ze mną. Więc zamiast się śmiać, siadaj i
        pisz!!
        A opoawiadanka z nieżywą zwłoką w roli głównej szukałam ale przepadło gdzieś
        wśród moich papierzysk... A takie piękne było
        
        meduza7 Re: Chcieliście to macie:) 27.04.06, 19:17
        
        a mnie się przypomniał pewien komiks... też z pewnym Krzysiem w roli głównej...
        o ile pamiętam, to kończył się obrazkiem ciebie i jego w otoczeniu wianuszka
        pociech (co najmniej dziewięcioro... )
        
        mariurzka Re: Chcieliście to macie:) 29.04.06, 22:24
        
        Dobrze pamiętasz, dobrze
        Całe szczęście że z umieszczeniem go tutaj byłby pewien problem
        No i jego kandydatura obecnie już nieaktualna, jakoś tak nie za bardzo mi się
        ostatnio podoba. A jeśli chodzi o pociechy to zapomniałaś o dziesiątym w
        drodze)

Najnowsze z forum Chmielewska - forum fanów

Zaloguj się