Zamojskie Miejscowości

[users1]

Witam.
Zakończył się cykl zagadek, zakończy się również cykl spaceru, doba za mało
ma godzin, ale może by tak spróbować.....Prośby forumowiczów spowodowały, ze
postanowiłem otworzyć ten wątek. Już na wstępie przyjmuje zasadę że moje
posty w tym wątku będą tylko cytatami z Leksykonu Historycznego... Józefa
Niedźwiedzia, a pojawiać się będą wyłącznie na wyraźną prośbę, jakby pod
zamówienie forumowiczów, które można składać tu w tym wątku, jak również na
moja skrzynkę. Co Wy na to?
Pozdrawiam
W.2

[users1]

Witam ponownie
Tym razem Lipsko w gminie Zamość

Lipsko wieś położona w południowej części gminy Zamość nad rzeka Topornicą w
obrębie Padołu Zamojskiego.

Pierwszy raz miejscowość pojawiła się w dokumentach w 1398r. kiedy Dymitr z
Goraja w diu 14 listopada darował swoim bratankom: Prokopowi, Aleksandrowi,
Mikołajowi i Andrzejowi dobra Szczebrzeszyn z wsiami: Źrebce, Kulików,
Deszkowice, Michalów, Kosobudy, Topólcza, Brody, Bodaczów, Siedliska, Złojec,
Bortatycze, Kisielów (Hyża), Płoskie Lipsko i Wieprzec. W latach 1405 – 1435
doszło do podziału włości szczebrzeskiej i Lipsko wraz z sąsiednimi wsiami:
Lipską Wolą, Białą Wolą, częścią Wieprzca, Szewnią i Sucha Wolą otrzymał
Mikołaj który od swoich włości przybrał nazwisko Lipski. Według rejestru
poborowego w 1564 roku wieś liczyła 7,5 łana użytków, 4 zagrodników bez ziemi
1 rzemieślnika i cerkiew, natomiast Wola Lipska liczyła 6 łanów użytków i 1
rzemieślnika.
W 1502r. właścicielem Lipska był Jak Lipski herbu Korczak, po którym
dziedziczył syn Stanisław, zonaty z Barbarą z Udryckich i po raz drugi z
Sienieńską. W 1577r. ich synowie Mikołaj i Jan dopełnili podziału dóbr: Lipska,
Woli Lipskiej, Szewni, Suchej woli, Wieprzca, Hruszki, Hutek, Krasnobrodu,
Nowosiółek i Żniatyna. Lipsko i Suchowolę otrzymał wówczas Jan. W posiadaniu
Lipskich wieś była do 1631r., kiedy część północną dóbr w połowie darowali, a
druga polowę sprzedali Tomaszowi Zamoyskiemu za 55 tys złp. Część południowa
dóbr dostała się w ręce Rafała Leszczyńskiego herbu Wieniawa. Lipsko trafiło
wtedy do Zamoyskich i włączone zostało do Ordynacji. W 1792r. wieś stanowiła
ośrodek klucza.. Pierwsza cerkiew istniała tu w 1510r. Notują ją źródła przez
resztę XVI i na początku XVIIw. W 1759r. drewniana cerkiem parafialna (sprzed
1639r.) pw św. Kosmy i Damiana, która należała do dekanatu szczenrzeszyńskiego.
W 1840r. w skład unickiej parafii wchodziły: Lipsko, Białowola, Pniówek, Mokre
i Żdanów. Liczyła ona wówczas 740 parafian. W latach 1857-1861 z fundacji
Zamoyskich wybudowano w Lipsku unicka cerkiew murowaną w kształcie krzyża pw
św. Joana Bogosława. Wówczas do parafii należało 812 parafian. W roku 1919
erygowano tu parafię rzymskokatolicką pw. Św. Jana Chrzcuciela i św. Romana
według projektu A. Klimka. Jest to budowla murowana trzynawowa z zakrystią przy
prezbiterium i wieżą na frontonie. Prawdopodobnie w połowie XIXw. Założono
cmentarz grzebalny. Posiada on kształt wydłużonego czworoboku o powierzchni
2,3 ha. Na cmentarzu znajdują się zbiorowe mogiły żołnierzy rosyjskich i
austriackich poległych podczas I wojny światowej. Pod koniec VII Iw. We wsi
osiedlili się koloniści niemieccy, ale , ale o ich liczbie nic nie wiadomo. W
II połowie XVIIIw. Było tu ok. 222 ha użytków, w tym 179 ha gruntów ornych, 37
ha łąk i 6 ha ogrodów. W 1769r. wybudowano we wsi cegielnie ordynacką . W
1827r. Lipsko było w powiecie i parafii Zamość, liczyło 21 domów 1 186
mieszkańców, natomiast Wola Lipska 32 domy i 162 mieszkańców. W 1880r. było w
Lipsku 5 domów dworskich i 39 włościańskich oraz 447 mieszkańców, a tym 355
prawosławnych. Włościanie posiadali 359 mórg ziemi ornej i 407 mórg łąk..
Tutejszy folwark nalezał do dóbr ordynackich Białowola-Kąty. Według spisu z
1921r. wieś liczyła 79 domów i 505 mieszkańców, w tym 5 Ukraińców, kolonia
liczyła 7 domów i 44 mieszkańców – Polakównatomiast w leśniczówce były 2 domy i
16 mieszkańców – Polaków. W 1929r. W. Paschalis-Jakubowicz posiadał tu 430 ha
ziemi. 23 września 1939r. z kierunku zachodniego nacierała przez wieś niemiecka
68 DP z VIII Korpusu, zagradzając drogą odwrotu wojskom polskiego Frontu
Północnego ge. Dąb-Biernackiego. W dniu 24 grusnia 1942r. Lipsko zostało
wysiedlone, a osadzono tu kolonistów niemieckich. W nocy z 27 na 28 grudnia
1942r. oddział „Azji” napadł na wieś zabijając kilkudziesięciu kolonistów i 4
żandarmów, a zabudowania częściowo spalono. Spłonął wtedy także drewniany
kościół z XVIIIw. i murowana cerkiew z 1851r.
Lipsko-Kosobudy – wieś położona w południowej części gminy Zamość w obrębie
Roztocza.
Miejscowość powstała w okresie międzywojennym. Nie umieszczono jej jeszcze w
spisie z 1921r. Znalazło się dopiero na mapie z 1935r. jako Kolonia Lipsko-
Kosobudy. Jako samodzielna wieś powstała zapewne po II wojnie światowej.
Lipsko Polesie – wieś położona w południowej części gminy Zamość w obrębie
Padołu Zamojskiego. Wieś została założona tuż przed II wojna światową w miejscu
wyciętych lasów, na gruntach wsi Lipsko. W pełni ukształtowała się dopiero w
1848r. i wówczas otrzymała nazwę Kolonia Lipsko Polesie.
Pozdrawiam
W.2

[tomalab1]

Wydaje mi się że pisząc o Lipsku i Lipsku Polesie należałoby wspomnieć
o grodzisku należącym do Grodów Czerwieńskich u którego podnóża
znajduje się właśnie Kapliczka Św.Romana.Również o różnych nazwach tego miejsca
tzn.Miasteczko i Zjawienie.Ta druga nazwa związana jest z legendą której
tu nie zacytuję ponieważ nie mam przy sobie odpowiednich źródeł.
Pisząc os Kosobudach należałoby wspomnieć o cerkwi który przed wojną
został odebrany prawosławnym zamieniony na kościół w ramach tzw. akcji
rewindykacyjnej(1938 rok) w wyniku której zniszczono lub zamieniono na kościoły
wiele
cerkwi.Zniszczono najstarszą cerkiew w tym rejonie w Szczebrzeszynie-oczywiśćie
mówię o cerkwi prawosławnej a nie o uniskiej która stoi ta do dziś . Jeżeli
chodzi o cerkwie to polecam źródło które posiadam ale kóre nie jest dostępne na
rynku - "Zabytki kultury ukraińskiej w Polsce" A.Saładiaka

[users1]

Witam
Oczywiście zgadzam się z Tobą Tomalab1, że nalezałoby wspomnieć o wielu
rzeczach w w tematach o różnych miejscowościach. Dziękuję za uzupełnienie.
Proszę jednak przeczywać pierwszy post, w którym wyjaśniam że wszystkie moje
posty mówiące na temat zamojskich miejscowości są cytatami z ksiazki J.
Niedźwiedzia Leksykon...
W poście tym pisząc o długości doby starałem sie delikatnie zasugerować, że
brak mi jest czasu na opracowywanie bądź uzupełnianie autora. Nie mniej jednak
uznałem ze jeżeli jest tzw zapotrzebowanie społeczne na ten wątek o czym
swiadczą treści postów i otrzymanych przeze mnie listów na skrzynkę, uznałem,
ze mimo braku czasu nie moge odmówić.
Tak więc proponuję że jeżeli ktoś ma możliwość uzupełniania cytatów pisanych w
tym wątku, niech to robi, niech temat się rozwija. Czym więcej, poza tekstem
autora Leksykonu uda nam się napisać, tym watek będzie ciekawszy, a wiadomości
na temat poszczególnych miejscowości bardziej pełne.
Pozdrawiam
W.2

[mokad]

A może by tak Jarosławiec k/Zamościa?

[users1]

Witaj Mokad
Oczewiście będzie i Jarosławiec, ale proszę o cierpliwość. Jeszcze przed
Jarosławcem pojawi się Kryłów.
Pozdrawiam
W.2

Jarosławiec

[users1]

Witam ponownie
Dziś Jarosławiec.
Wieś położona w południowo zachodniej części gminy Sitno, w obrębie padołu
Zamojskiego.
Pierwotnie wieś nazywano Wolą Stabrowską, a najstarsza wzmianka źródłowa
dotycząca wsi z 1531r. notowała tu 1 łan użytków. Według rejestru poborowego z
1578r.Jarosławiec należał do Anny Stabrowskiej i liczył 8 zagrodników z ziemią
i 1 komornika. Na przełomie 1579 i 1580r. część Jarosławca kupił od Wojciecha
(Alberta?) Stabrowskiego kanclerz Jan Zamoyski, któremu w 1581r. Stanisław
Dunikowski ze swoja żoną Elżbietą ze Stabrowa darowali część Stabrowa i
Jarosławca. Dobra te kanclerz włączył w 1589r do utworzonej Ordynacji
zamojskiej. Wkrótce założono tu folwark ordynacki. W inwentarzu z 1786r.
wymienione są: "ogród Pański naprzeciw folwarku za drogą po prawej stronie wsi
leżący o powierzchni 3 morgi 1300 sążni, ogród Pański przy folwarku ze
stajniami folwarcznymi o powierzchni 1 morgi 256 sążni, ogród Pański po lewej
stronie dziedzińca o powierzchni 1 morgi 290 sążni, ogród Pański po prawej
stronie dziedzińca o powierzchni 344 sążni". Razem ogrody wynosiły 5 mórg 1282
sążni. Inwentarz nadmienia także, że "błota między ogrodem Pańskim, a drogami
mierzy się", a więc ogólna powierzchnia ogrodów była większa.
W 2 poł. XVIIIw. Jarosławiec liczył ok. 423,5 ha użytków i według spisu z
1792r. notował wieś w powiecie zamojskim parafii Sitaniec. Liczyła wówczas 48
domów i 342 mieszkańców.
W lipcu 1831r.we wsi rozegrała się zwycięska potyczka oddziału wojska polskiego
z załogi twierdzy Zamość z Kozakami. W 2 2 połowie XIXw. Zbudowano w folwarku
murowaną rządcówkę i założono park krajobrazowy. W 1880r. było we wsi 5 domów
dworskich i 40 włościańskich oraz 367 mieszkańców w tym 32 prawosławnych. W
1891r. dzierżawca folwarku Jarosławiec Mały był Stanisław Ślesiński, natomiast
Jarosławiec Główny dzierżawił Wacław Ambroziński. Według spisu z 1921r. wieś
liczyła 93 domy i 600 mieszkańców w tym 3 Ukraińców, natomiast w obu
folwarkach: Jarosławiec Mały i Główny było łącznie 6 domów i 161 mieszkańców w
tym 4 Ukraińców. ! 929r. Zygmunt Kiełczewski [z żoną Stefanią] posiadał folwark
Jarosławiec Główny o powierzchni 385 ha, natomiast Jarosławiec Mały należał do
Pawła Trenczyńskiego. W okresie okupacji hitlerowskiej, w grudniu 1942r. wieś
została wysiedlona przez Niemców. Po wojnie z dawnego folwarku zostało
utworzone Państwowe Gospodarwstwo Rolne w siedzibie dawnej rządcówce. W 1990r.
erygowano parafie Jarosłaswiec, a w 1992r. założony został na zachodnim skraju
wsi przy drodze Jarosławiec – Zamość cmentarz grzebalny o powierzchni 1 ha.
Pozdrawiam
W.2

Kryłów

[users1]

Witam,
zgodnie z prośbą... Nie ma niestety w Leksykonie odrębnej miejscowości Kolonia
Kryłów dlatego też dziś Kryłów

Wieś polożona na wschodnim skraju gminy Mircze, nad rzeką Bug, w obrębie
Kotliny Hrubieszowskiej.
Pierwsza wzmianka o Kryłowie pochodzi z roku 1430/31 i wtedy należał do kniazia
kobryńskiego Romana Lubartowicza. Niedługo potem wieś nadano Janowi
Tęczyńskiemu, który posiadał ją przed rokiem 1458. W roku 1470 Kryłów należał
do Mikołaja Tęczyńskiego i wkrótce stał się ośrodkiem osobnej włości położonej
w obrębie ziemi chełmskiej. W 1512r. przyłączono do niej trzy wsie zabużańskie:
Promowo, Michał i Leżnicę. W 1520r. Kryłów został w dokumencie wymieniony
jako "castrum", a w 1523r. przy podziale majątku po Mikołaju Tęczyńskim
jako "castrum i oppidum Kryłów" został przyznany Janowi Tęczyńskiemu. Według
wzmianki w lustracji z 1564/65r. Jan Tęczyński (zm. 1541r.) starosta
hrubieszowski, wycinał bór w Stężerzycy a drewno przeznaczył na budowę zamku w
Terebiniu i Kryłowie. W 1541r. po zmarłym Janie Tęczyńskim włość kryłowską (w
skład której wchodziło 14 wsi, w tym 9 na lewym brzegu Bugu) odziedziczyła
córka Zofia, która wychodząc za mąż za Stanisława Ostroroga, kasztelana
międzyrzeckiego, wniosła mu dobra w posagu. Ostrorogowie byli protestantami,
dlatego ok. poł. XVIw. Stanisław zabrał kościół katolikom i przeznaczył go na
zbór kalwiński. Zbór tutejszy działał, dzięki możnym protektorom, niezwykle
prężnie. Ministrami przy nim byli: Mateusz Raków (1570), Piotr Artomius (1582)
Iwan [Dobrzański Wandlovius?] (1586), Wojciech Garbiec Myslovicius (1502-1600),
Krzysztof Serpentyn (1600) i Jan Bochnicius (1602). Zbór został zlikwidowany w
1635r.
Stanisław Ostroróg zmarł w 1568r. Kryłów zaś przeszedł w ręce jego żony Zofii,
a po jej śmierci w 1588r. otrzymał go syn Mikołaj (1567 – 1612). Ten ostatni w
1593r. ufundował w mieście kalwińskie gimnazium 5-klasowe, które działało do
1612r. Jego pierwszym rektorem był Tadeusz Białobocki, późniejszy rektor w
Krasnobrodzie. Następnym rektorem był Baltazar Krośniewicki, około 1609r. Jan
Mosonius, a po 1611r. Baltazar Pankracjusz. Po śmierci Stanisława Ostroroga
trwały spory o sukcesję po nim. Wśród pretendentów do spadku byli także
spadkobiercy po Janie bracie Mikołaja. Jednym z nich był Mikołaj Ostroróg
podczaszy koronny, który w 1635r. ufundował w Kryłowie kościół i przywrócił
parafię katolicką. Zadłużone dobra kryłowskie kupił za 700 złp Jerzy
Wiśniowiecki, starosta kamionkowski, żonaty z Eufrazyną Eulalią Tarnowską.
Zmarł on w 1641r. a jego żona wychodząc za Hieronima Radziejowskiego
podkanclerza koronnego wniosła mu te dobra w posagu. Hieronim Radziejowski
zmarł w 1667r. a jego dobra przejął syn Michał Stefan Augustyn Radziejowski,
biskup warmiński, następnie arcybiskup gnieźnieński i prymas, a w końcu
kardynał. W Kryłowie wysłannik papieski A. Cuzani wręczył Radziejowskiemu
kapelusz kardynalski. Kardynał Michał Radziejowski przyjaźnił się z wojewodziną
łączycką Konstancją z Niżyckich Towiańską i w 1694r. zapisał dobra Kryłów jej
synowi Krzysztofowi Towiańskiemu, kasztelanowi łączyckiemu. W 1705r. majątek
trafił w ręce siostry kardynała Anny, żony Wojciecha Remigiana Prażmowskiego,
następnie ich syna Hieronima Kazimierza, a po nim otrzymał je Michał
Prażmowski. Dobra były zadłużone i w 1753r. kupił je Józef Jażowski, stolnik
potocki. Po jego śmierci w 1756r. Kryłów objął syn Benedykt Jeżowski, ale w
1781r. zrezygnował z majątku, który rozparcelowano. Wówczas miasto przejęła
Józefa Chrzanowska, a po niej Józef Benedykt Chrzanowski. Po jego śmierci
majątek przeszedł na Anielę z Rzewuskich Chrzanowską. XV-wieczny zamek
kryłowski, kilkakrotnie przebudowywany w 1656r. zdobyli Szwedzi pod dowództwem
generała Stenbecka i zniszczyli budowlę. Zamek nie został już nigdy odbudowany.
Być może w wieku XV istniała tu parafia, choć bardziej prawdopodobne jest, że
została ona erygowana wraz z lokacją miasta ok. 1520r. Pierwszy kościół
zabrano na zbór kalwiński, a następny ufundował w 1635r. Mikołaj Ostroróg. W
1660r. proboszczem w Kryłowie był ks. Iwicki. W 1754r. ówczesny właściciel
Kryłowa Józef Jeżowski fundował tu klasztorreformatów. Pierwszy ich kościółz
1757r. spalił się i w 1761r.zbodowano drewnianą kaplicę, a w 1763r. kościół
murowany. W1772r. Andrzej Sługocki, chorąży chełmski, ufundował kolejny kościół
w Kryłowie, który zastąpiono kościołem murowanym w latach 1859-1860.Pierwotnie
wokół kościoła znajdował się cmentarz grzebalny, a unici mieli swój cmentarz
prawdopodobnie w Prehoryłem. W końcu XVIIIw. lub na początku XIXw. założono
nowy cmentarz grzebalny, po 1875r. aż do II wojny światowej wykorzystywany
także przez prawosławnych. Obecnie cmentarz posiada kształt trójkątny o
powierzchni 4,6 ha. Na nim znajdują się groby żołnierzy niemieckich poległych
podczas I wojny światowej oraz partyzantów BCh z oddziału „Rycia poległych w
walce z Niemcami i Ukraińcami 27 marca 1944r. pod Smoligowem, Kolonią Łasków i
Ameryką. W 1827r. miasto należało do powiatu tomaszowskiego i parafii Kryłów, a
liczyło 163 domy i 1102 mieszkańców. W 1845r. istniały tu dwie karczmy, które
uzyskały patent na dalsze prowadzenie wyszynku alkoholu. W 1860r. Kryłów
posiadał 116 domów, w tym 2 murowane oraz 1216 mieszkańców (588 Żydów), a pod
koniec XIXw. 228 domów i 2000 mieszkańców oraz 1399 mórg ziemi. Najstarsza
wzmianka o Żydach w Kryłowie pochodzi z roku 1550. Nie wiadomo kiedy wybudowali
tu swoją synagogę, która w XIXw. musiała ulec zniszczeniu, gdyż w 1893r.
zaprojektowaną kolejną murowaną synagogę i drewniany dom modlitwy. Oba budynki
rozebrali Niemcy w czasie II wojny światowej. Żydzi założyli w Kryłowie swój
cmentarz prawdopodobnie w XVIIIw. A może nawet w XVIIw.. Był on użytkowany do
1942r. Pierwszą cerkiew notowano tu w 1535r. Występuje ona w źródłach przez
resztę XVIw. W 1760r. istniała tu drewniana cerkiew parafialna pw Przemienienia
Pańskiego, która należała do dekanatu hrubieszowskiego. W 1840r.w skład
unickiej parafii wchodziły: Kryłów, Prehoryłe i Nowosady. Liczyła ona wówczas
597 parafian. Ostatnią cerkiew murowaną zbudowano w Kryłowie w 1911r.z funduszy
rządu carskiego. Została ona rozebrana w 1938r. W 2 poł. XIXw. dobra Kryłów
otrzymała w spadku Józefa Angela Gabriela Chrzanowska od 1878r.zamężna za
Antonim Horodyskim, który zmarł w 1902r. Majątek przeszedł wówczas na ich
dzieci: Romana, Władysława i Teresę, po raz pierwszy zamężnej za Gutowskim, a
drugi raz Szszkiewiczem. W latach 1929 – 1931 majątek częściowo rozparcelowano.
Pod koniec XIXw. wybudowano w Kryłowie drewniany budynek urzędu gminy i areszt
gminny oraz murowaną szkołę, a w 1911r. murowany młyn motorowy. W 1929r.
Robert Białkowski posiadał tu 300ha, natomiast Władysław i Roman Horodyscy
477ha. Były tutaj dwie cegielnie: L. Blichera i M. Biera oraz dwa młyny R.
Białkowskiego o P. Franke. W okresie okupacji hitlerowskiej utworzono we wsi
szkołę ukraińską. 24 marca 1945r. żołnierze z sotni Anatola Szydoruka "Jahody"
zabili w Kryłowie 16 milicjantów, byłych partyzantów BCh oraz uprowadzili i
zamordowali 23 mieszkańców osady. Wśród pojmanych był Stanisław Basaj "Ryś".
Dowódca 1 Batalionu BCh, którego w bestialski sposób zamordowano.
Pozdrawiam
W.2

Adamów...

[januszx]

Wielką pracę wykonał Pan Józef Niedźwiedź, którego serdecznie pozdrawiamy ,
dobrze ,że możemy znaleźć ten tekst także u nas.
Ja kilka miesięcy temu gdy kupiłem tą pozycję nie mogłem sie przez kilka godzin
od niej oderwać, znajdują się tam wzmianki nawet o najmniejszych
miejscowościach Zamojszczyzny, fakty historyczne , ciekawostki , dane
statystyczne...
Wspaniale miły USersie ,że dzieki Tobie inni tez mogą zapoznać się z
informacjami zebranymi przez Autora tego dzieła. Swój "Leksykon..." pożyczyłem
koledze, gdybyś mógł napisac kilka słów o Adamowie , byłbym wdzięczny
serdecznie pozdrawiam
J

[mokad]

Dzięki za informacje o Jarosławcu. Mam nadzieję,że to jeszcze nie koniec wątku
i będzie coś o Szopinku i Łabuniach. Pozdrowienia

Szopinek

[users1]

Wieś położona w środkowej częśći gminy Zamość nad rzeką Czarny Potok, w obrębie
Kotliny Zamojskiej. Pierwotna nazwa Szopin.
Po raz pierwszy miejscowość wzmiankowana w roku 1450, kiedy jej dziedzicem był
Andrzej (Jan) z Szopina. Wtedy procesował się z nim o przygraniczne grunta
Niemierza ze Skokowic. Według rejestru poborowego z 1472r. wieś liczyła 4 łany
użytków. Rejestr z 1531r.notował Szopin w łacińskiej parafii w Sitańcu. We wsi
był 1 łan uprawny należący do Stapkowskiego. W 1578r. byłu tu 4,5 łana
użytków, z tego Andrzej Stapkowski posiadał 1,5 łana, 1 zagrodnika z ziemią i 1
komornika. Zabielski 1 łan, Albert Stapkowski 0,5 łana, 2 zagrodników z ziemią,
Stabrowska 2 zagrodników z ziemią oraz Kopiński 1 łan i 2 zagrodników z ziemią.
W 1579r. Jan i Dorota ze Stapkowskich Żebrowscy mocno obciążone długami swoje
udziały wsi odsprzedali Janowi Zamoyskiemu. W 1580r. swoją część Szopina
odsprzedał Wojciech (według innych Albert) Stabrowski, a w 1583r. Jacek
Zamoyski oraz Marcin Topornicki. W 1589r. Szopinek został włączony do
utworzonej przez Jana Zamoyskiego Ordynacji Zamojskiej. Przed rokiem 1618
nastąpiła zmiana nazwy wsi z Szopina na Szopinek, co miało prawdopodobnie
związek z utworzeniem folwarku i zanikiem właściwej wsi. Według inwentarza z
1584r. Mazur posiadał we wsi półłanek, a resztę uprawiało 4 zagrodników. W
1639r. Fołtynowicz, profesor Akademii Zamojskiej otrzymał tu ok 2 łanów pola i
łąk "dostatek". W 1793r. istniał w Szopinku budynek mieszkalny z piwnicą
murowaną i nowy budynek dla czeladzi. Przed rokiem 1758 Jakub Zamoyski, opiekun
małoletniego ortynata Klemensa przekazał folwark w Szopinku bazylianom
zamojskim, jednak w 1760r. nadanie to odebrano obiecując w zamian wypłatę
uposażenia 500 zł rocznie. W 2 połowie XVIIIw. powstał nowy folwark i wtedy
równolegle we wsi istniały 2 folwarki, oba należały najpierw do klucza
sitanieckiego, zaś od roku 1800 do klucza jarosławskiego. Stary folwark wkrótce
przestał istnieć. Plan z 1827r. wykazuje tylko jeden folwark, bez wsi, liczył 6
domów i 71 mieszkańców. Około 1890r. w Szopinku notowano młyn, którego
właścicielem był włościanin Franciszek Kozak. Ponadto były tu dwa domy
dworskie i 31 włościańskich oraz 261 mieszkańców, katolików. Włościanie
posiadali 528 mórg ziemi ornaj i łąk. We wrześniu 1905r. robotnicy rolni
wskutek agitacji dziaczy PPS rozpoczęli strajk w celu wymuszenia pewnych
ustępstw od właścicieli. Strajkujący zostali rozpędzeni przez straż ziemską. W
1921r. we wsi notowano 54 domy i 319 mieszkańców, natomiast w folwarku 3 domy i
77 mieszkańców. W grudniu 1942r. Niemcy wysiedlili miszkańców Szopinka i
zamierzali osiedlić w tej części osadników niemieckich. Ostatecznie osiedlono
40 rodzin polskich z Zamościa.
Pozdrawiam
W.2

[szczur1]

Usersie jeżeli znajdziesz coś na temat miejscowości Osiczyna w gminie
Skierbieszów napisz prosze

Łabunie

[users1]

Siedziba gminy, położona w centralnej części gminy, nad rzeka Łabuńką, w
obrębie Padołu Zamojskiego.
Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1428r., kiedy w źródłach występował
Zenko Łabuński. W latach 1433 0 1444notowano Wojciecha z Łabuń, a w latach
1435 –1447 Adama z Łabuń jako właściciela Łabuń, Krynicy i Dzierążni, Ten
ostatni był współfundatorem kościoła w Łabuniach (wspólnie wraz z Erhardem z
Wierzby i Wawrzyńcem z Komarowa) w 1435r. Uposażyli oni parafię w 2 dworzyszcza
z łąkami, 2 łany pola, karczmę z ogrodem i dziesięcinęz Łabuń, Krynic, Wierzbia
i Komarowa. W latach 1448-1466 występował w źródłach Jan z Łabuń, a w latach
1447-1467 Świętoslaw z Łabuń. Uczestniczył on w delegacji przedstawicieli
księstwa bełskiego do króla polskiego w roku 1462r. prosząc o włączenie tegoż
księstwa do Korony. W latach 1447 – 1467 notowany był Mikołaj z Łabuń, pisarz
kancelarii królewskiej, biskup kamieniecki, który w 1449 odstąpił swój udział
w Krynicach bratu Piotrowi Łabuńskiemu. W latach 1483-1494 jako właścicieł
Łabuń Krynic i Wierzby występował Jan Łabuński, a w latach 1483 – 1492
spotykamy w źródłach Jakuba Łabuńskiego który był właścicielem Dzierążni. W
roku 1491r. Barbara Łabuńska, żona Piotra Potockiego została dziedziczką
Łabuń. W 1472r. wieś liczyła z Wierzbą i Krynicami 32 łanów użytków, trydno
jest jednak określić ile liczyły same Łabunie. Pod koniec XVw. Lub na początku
XVIw. Łabunie przeszły w ręce Oleśnickich herbu Radwan którzy odziedziczyli po
Łabuńskich herbu Zagłoba całą włość łabuńską. A składały się na nią
następujące wsie: Krynice, Dzierążnia, Wierzbie, Łabunie i Wólka Łabuńska.
Oleśniccy poszerzyli otrzymana w spadku włość o Niemirów oraz Barchaczów. Jan
z Oleśnik w roku 1532 wukupił wujtostwo w królewskiej wsi Łabuńki, a jego syn
Łukasz w roku 1550 wykupił wujtostwo w Łabuńkach i Hrubieszowie. Jan z Oleśnik
podżupnik bocheński, ożeniony był z Katarzyną Rogaliną.
Według rejestru poborowego z 1531r. Łabunie wraz z Wolą Łabuńską posiadały 3
łany użytków. W 1578r. właścicielem wsi był Marcin Olesnicki. Który posiadał tu
4 i ¼ łana użytków, 13 zagrodników bez ziemi, 11 komorników i 1 karczmę.
Przed 1566r. pół wsi należało do Jana Rogali od którego w 1556r. odkupił je
wraz z Wola Łabuńską Stanisław Zamoyski. Jednak w 1566r.zastawił on swoją część
wsi za 4000 zł Łukaszowi Oleśnickiemu, który w 1581r. odkupił ją od jego syna
Jana Zamoyskiego. Następnym właścicielem Łabuń był Jarosław Oleśnicki, żonaty z
Dorotą Bełżecką, w rękach którego znajdowały się także: Jatutów, Wierzba i
Ruszów. Jarosław Oleśnicki zmarł bezdzietny w 1637r.. Z nim należy łączyć
powstanie w Łabuniach zboru ariańskiego, przy którym ministrami w 1595r.byli
Jerzy Pontanus i Stanisław Orłowski. Zbiór miescił sięw dotychczasowym
kościele, ale już w 1605r. Dorota Oleśnicka przywróciła go katolikom. W 1619r.
proboszczem w Łabuniach był ks Jan Rudowski. Według rejestru podymnego w
1630r. wieś liczyła 30 domów. Po śmierci Jarosława Oleśnickiego dobra łabuńskie
objął po nim brat Andrzej, kasztelan radomski. Jego córka Regina Oleśnicka,
jak się domyśleć wniosła włość łabuńska w posagu mężowi Mikołajowi Firlejowi.
W 1648r. Łabunie były własnością Stanisława Firleja z Dąbrowicy. W ty roku
podczas oblężenia Zamościa w Łabuniach rozłożył swój obóz Bohdan Chmielnicki
zabrawszy na kwatere tutejszy dwór. Rejestry poborowe z 1653r. i 1666r.
wskazują że cała włość łabuńska była własnością Stanisława Firleja
kasztelana lubeslskiego i do niego należała jeszcze w 1667r. Prawdopodobnie od
niego wieś trafiła w ręce Andrzeja Sułkowskiego, którego jako właściciela
notują źródła w roku 1674r.. Ponadto posiadał on także wieś Ruszów, a być może
całą włość łabuńską. W 1704r. przez kilka dni obozowałwe wsi król szwedzki
Karol XII. Wówczas były własnością Zamoyskich, którzy objęli tą włość pod
koniec XVIIw.. Pierwszym właścicielem Łabuń z tej rodziny był Marcin Zamoyski,
żonaty z Anną z Gnina. PO jego śmierci w 1706r. dokonano podziału majątku, a
Łabunie wraz z Łabuńkami trafiły w ręce syna Józefa Tomasza, który jednak nie
posiadał potomstwa i spadek po nim dostał się bratu Michałowi Zdzisławowi,
szóstemu ordynatowi. Ten miał trzech synów, między którymi powstały targi na
tle podziału majątku. Ostatecznie Łabunie dostały się Janowi Jakubowi, żonatemu
z Ludwiką Paniatowską. Nieznany jest dokładny czas budowy pałacu w Łabuniach.
Pałac był murowany z cegły, otynkowany z dwukondygnacyjnym korpusem (przyziemie
i wysoki parter), z wyodrębnionym czterokondygnacyjnym rezalitem środkowym i
tróikondynacyjnymi ryzalitami na osiach elewacji bocznych. Całość pokryto
wysokim blaszanym dachem mansardowym z ośmioma lukarnami. Spłaszczony dach nad
ryzalitem środkowym zasłonięto balustradową attyką. Rzut pałacu był
symetryczny w stosunku do osi podłużnej i poprzecznej, znliżony do prostokata z
wydatnym trójbocznym rezalitem głównym i płytkimi ryralitami bocznymi. Na osi
poprzecznej znajdowały się również niewielkie rezality. Plan przyziemia i
wysokiego parteru był analogiczny. Część środkową stanowiły dwa duże
pomieszczenia, po bokach których znajdowały się po dwie lokalności, zaś część
pałacu na osiach skrajnych była trzytraktatowa. Otwory drzwiowe były
amfiladowe. Najbardziej reprezentacyjnym pomieszczeniem był rokokowy salon,
ośmioboczny z zaokrąglonymi narożnikami, zajmujący część środkową parteru od
strony ogrodu. Ściany były wyłożone drewniana boazerią, dzielona na wąskie
pola, dekorowane rzeźbionym w drzewie i nakładanym wyzłoconym ornamentem
rokokowym. Prócz tego posiadały one jako dopełnienie malowane dekoracje w
postaci charakterystycznych rokokowych floresów, wśród których występowały rogi
obfitości i pęki kwiatów. Nad drzwiami znajdowały się piękne supraporty, z
malowanymi scenami sielankowymi, które były ujęte w złocone rokokowe ramy.
Dodatkowy akcent pałacu stanowiły monumentalne schody prowadzące wprost na
druga kondygnację, dwuramienne od frontu i jednoramienne od ogrodu.
W latach 60-tych XVIIIw. pałac służył za kwaterę pułkowi piechoty rosyjskiej.
Stad wyruszyła wyprawa przeciwko konfederatom barskim w 1768r. Pałac uległ
wówczas znacznej dewastacji, dlatego przeprowadzono po roku
1768r.gruntownynremont budynku. Na dużą skalę przeprowadzono również prace w
ogrodzie. Remont i rozbudowa pałacu pochłonęły znaczne sumy dochodzące do 10
tys zł rocznie. W lipcu 1831r, pod Łabuniami i Wólką Łabuńską oddziały
wojska polskiego pod dowództwem majora Dominika Bulewskiego stoczyły zwycięską
potyczką z Kozakami. Po rozbiciu placówki rosyjskiej w Łabuniach Polacy
powrócili do twierdzy zamojskiej. W 2 połowie XVIIIw. było w Łabuniach ok. 566
ha użytków, w tym 509ha gruntów ornych, 53 ha łąk i 4 ha ogrodów. Notowano
nawet młyn wołowy przy tutejszym browarze służący wyłącznie do mielenia słodu
oraz cegielnię, która w sezonie 1775/76 wyprodukowała 116000 sztuk cegły. Jan
Jakub Zamoyski zmarł 4 kwietnia 1790r., a majątek odziedziczył po nim jego
siostrzeniec hrabia Michał Wilhorski, który w 1801r. sprzedał Łabunie
Stanisławowi Grzębskiemu herbu Jastrzębiec, żonatemu z Teklą ze Stadnickich. W
1819r. dobra w Łabuniach w skład których wchodziły: Łabunie, Łabuńki, Wólka
Łabuńska, Wierzbie, Ruszów i Majdan Ruszowski odziedziczyła po Stanisławie i
Tekli ze Stadnickich Grzębskich ich córka Antonina Grzębska (1802 – 1880),
która wyszła za mąż za Feliksa Tarnowskiego (zm. 1851r.) Następnie włość
łabuńską po matce odziedziczył w 1868r. Adam Tarnowski (1830-1885), a w 1887r.
otrzymał je jego syn Jan Stanisław Tarnowski. Ten ostatni w 1895r. sprzedał
Łabunie za ok. milion rubli hrabiemu Aleksandrowi Szeptyckiemu (1866-1940) z
Łaszczowa , żonatemu z Izabellą Sobańską. Za Szeptyckich uległy rozbiórce
galerie łączące pałac z oficymami, istniejące jeszcze 1907r. W 1827r. wieś
li

Osiczyna

[users1]

Wieś położona na wschodnim skraju gminy Skierbieszów. w obrębie Działów
Grabowieckich.
Pierwsza wzmianka o miesjcowości pochodzi z 1811r.kiedy należała do plebana
uchańskiego jako uposażenie parafii. Podstała zapewne na gruntach Wolicy
Uchańskiej.
Spis z 1827r. notował wieś w powiecie hrubieszowskim oraz parafii Skierbieszów.
Liczyła wówczas 30 domów i 188 mieszkańców. W 1845r. istniała tu karczma która
uzyskała patent na dalsze prowadzenie wyszynku alkoholu. Osiczyna należała
wtedy do gminy Wolica Uchańska, a pod koniec XIXw. wchodziła w skład gminy
Grabowiec i parafii łacińskiej w Skierbieszowie.
Według spisu z 1921r. Osiczyna liczyła 55 domów i 396 mieszkańców w tym 5
Ukraińców.
Pozdrawiam
W.2

[szczur1]

dzieki users szgoda ze tak malo :)

o rany!

[gammma]

o rany, Users czy ty to wszystko na piechote przepisujesz czy tylko copy paste?
bo jak na piechote to jestem pełna podziwu!! zreszta jak copy paste to też...

pozdrawiam roztocznie
g




--------------------
"Zając i sarna to część tej samej tajemnicy życia co my"
okobogare

[users1]

Witaj Gammmciu, dziękuję. Nie mam skanera, więc i copa pasty nie pomoże, zatem
na piechotę, chodząc po klawiaturze, ale jeżli jest na to zapotrzebowanie
(choćby minimalne, warto, to czemu nie?
Pozdrawiam
W.2