Wiedza o kulturze

[actian]

Hej,

jestem na pierwszym roku polonistyki na Ujocie i podejrzewam, że to będzie
rok ostatni. Jakoś nie zafascynowała mnie gramatyka opisowa, językoznawstwo i
pewnie podobnie będzie z podobnymi przedmiotami w przyszłości.
Dlatego myślałem o WOKu w tym samym instytucie. Podobno te studia są
łatwiejsze, przyjemniejsze i jest mniej zajęć = więcej czasu na pracę.
Ma ktoś z Was jakieś informacje?

[tawananna]

Nie wiem, jak jest na WOK-u, natomiast myślę sobie, że skoro całe pokolenia
polonistów nienawidzących gramatyki jakoś przez te przedmioty językoznawcze
przebrnęły, to nie ma powodu sądzić, że sobie z tym nie poradzisz.

Generalnie poloniści dzielą się na 4 grupy:
- miłośnicy literatury, którzy nie znoszą gramatyki
- miłośnicy gramatyki, którzy do historii literatury mają stosunek raczej
neutralny
- miłośnicy jednego i drugiego (rzadkość )
- osoby, które nie lubią ani jednego, ani drugiego (i nie wiadomo, co robią na
polonistyce)

Osób z tej pierwszej grupy jest całkiem sporo . Brak zainteresowania
gramatyką nie musi być powodem do rezygnowania ze studiów, ostatecznie np. w
Poznaniu (nie wiem, jak jest na UW) jest tylko: 120h gramatyki opisowej, 60h
gramatyki historycznej, 45h historii języka polskiego, 30h SCS, 60h kultury
języka polskiego i - na tym przygoda z językoznawstwem może się skończyć.

Nie wiem, jakie dokładnie perspektywy daje wiedza o kulturze (jaki otrzymujesz
tytuł po tych studiach? magistra wiedzy o kulturze? magistra filologii polskiej
o spec. wiedza o kulturze?), ale wydaje mi się, że po polonistyce możliwości są
większe - zawsze można zostać choćby nauczycielem polskiego. Jako korektorzy
itd. też raczej poszukiwani będą poloniści, a nie osoby po wiedzy o kulturze,
który to kierunek raczej będzie przez pracodawców kojarzony z kulturoznawstwem
niż filologią.

Poza tym nie wybiera się studiów po "łatwości" i ilości zajęć ...

[tawananna]

Oczywiście, zamień w mojej wypowiedzi UW na UJ

[tawananna]

Przeglądam sobie stronę IP UJ i, z tego co widzę, WOK to taka sama specjalność
na polonistyce jak komparatystyka, edytorstwo czy nauczycielska. Tu od razu
podzielę się refleksją, że układ filologii polskiej na UJ nie podoba mi się - u
mnie jest jeden wstępny na filologię polską, a specjalności zaczyna się dopiero
na 2, 3 roku. I specjalności nie są obligatoryjne, można też robić więcej niż
jedną. Ogromna większość obowiązkowych przedmiotów jest obowiązkowa dla
wszystkich studentów.

Patrzę na program specjalności nauczycielskiej (to na niej studiujesz?). I nie
widzę Twojego problemu, bo gramatyki tu dużo mniej niż u mnie. Tylko rok GO i
rok historycznej, wprowadzenie do językoznawstwa, teoria języka, która na WOK
też jest (zresztą GO też na WOK nie zabrakło), dość tajemniczo brzmi dla
mnie "Metodologia słowotwórstwa opisowego" i - wszystko? To przed czym
uciekać? Wydaje mi się wręcz, że na WOK może być więcej pracy - literatury
jest przynajmniej sporo więcej. A nie ma u Was możliwości przeniesienia się z
jednej specjalności na drugą przy zaliczeniu różnic programowych?

Jednak wolę mój UAM

[actian]

Jestem na nauczycielskiej. Sam się zastanawiam, dlaczego wybrałem polonistykę.
Bo ja jestemz tej pierwszej grupy studentów, tylko że cała ta otoczka ujotowska
mnie bardzo irytuje. Poza tym choć językoznastwa ogólnie pojętego jest mało, to
jest to najważniejszy przedmiot na całej polonistyce nauczycielskiej.
Przynajmniej tak jest traktowany. ...i jego wykładowaca też ;P

Natomiast na WOKu gramatyka opisowa i inne tego typu przedmioty są wykładane w
mniejszym zakresie i egzaminu z tego nie oblewa połowa pierwszego roku, tak jak
w przypadku specjalizacji nauczycielskiej.

[tawananna]

> Jestem na nauczycielskiej. Sam się zastanawiam, dlaczego > wybrałem
polonistykę.

Jeśli masz takie podejście, to nie zapominaj, że WOK na UJ to też polonistyka -
z trochę inną nazwą i programem, ale polonistyka. Może warto znaleźć coś
innego? Może kulturoznawstwo właśnie? (tylko na UJ chyba nie ma )

> Bo ja jestemz tej pierwszej grupy studentów

Czyli jesteś zupełnie normalna .

> Poza tym choć językoznastwa ogólnie pojętego jest mało, to
> jest to najważniejszy przedmiot na całej polonistyce > nauczycielskiej.

U mnie najważniejsze było kolokwium lekturowe na pierwszym roku z HLP. I
egzamin z HLP oczywiście. Zdałam, mam to z głowy, chociaż temat mnie nie
interesował. Jeśli studia nie podobają Ci się absolutnie, nie namawiam do
ciągnięcia ich na siłę. Ale jeśli chodzi o jeden czy dwa przedmioty - cóż, na
pewno na WOK też będzie kilka przedmiotów, które nie przypadną Ci do gustu.

> Natomiast na WOKu gramatyka opisowa i inne tego typu
> przedmioty są wykładane w
> mniejszym zakresie i egzaminu z tego nie oblewa połowa
> pierwszego roku, tak jak
> w przypadku specjalizacji nauczycielskiej.

Spójrz na to tak: kończysz ten rok, masz już z głowy GO i językoznawstwo. Na
drugim roku masz bodaj gramatykę historyczną, potem jeszcze teoria języka
(popraw mnie, ale nie mam teraz Twojego programu przed sobą). Teorię języka i
tak miałabyś na WOK. Czyli chodzi o jeden przedmiot...

Poza tym tak naprawdę wiele zależy od wykładowcy. U mnie niektórzy u jednego z
wykładowców zimowe kolokwium z fonetyki (GO) poprawiali do końca września... Ja
miałam z kim innym, ale i tak kilka podejść było standardem. A byli tacy
prowadzący, u których zdawało się bez problemów i za pierwszym razem. To nie
zależy od kierunku .

[vilya1]

> Poza tym choć językoznastwa ogólnie pojętego jest mało, to
> jest to najważniejszy przedmiot na całej polonistyce nauczycielskiej.
> Przynajmniej tak jest traktowany. ...i jego wykładowaca też ;P


Mam rozumieć, że chodzi o legendę polonistyki, prof. D?
Wierz mi, jeżeli to przeżyjesz, polonistyka stanie się przyjemnością. Jako
studentka MISHu, w zeszłym roku chciałam pochodzić sobie na zajęcia z WOK-iem,
ale mnie one rozczarowały. Polonistyka jak każda inna, kulturoznawstwa na dobrą
sprawę niewiele albo nie takie, jak by się chciało. Dla mnie specjalizacja
nauczycielska ma jedną, zasadniczą wadę - przedmioty pedagogiczne.
Pozdrawiam

szczęśliwa studentka II roku komparatystyki.

[tawananna]

Vilya, a ja mam do Ciebie jedno pytanie, które pewnie już Ci zadawałam, i na
które może już nawet kiedyś uzyskałam odpowiedź .

Jakie jest Twoje zdanie na temat tych specjalności na polonistyce? Tzn. nie
konkretnych specjalności, ale samego pomysłu, by od początku studiować na
konkretnej specjalności, a programy studiów tak się różniły?

Ja jestem baaaardzo zadowolona z takiego systemu, jaki jest na UAM - zwłaszcza,
że jako studentka MISH mogę wybierać sobie dowolnie zajęcia (każde odbywa się w
10 grupach, na roku polonistyki jest 200 osób). (Oprócz tego są w Poznaniu dwie
specjalności usamodzielnione, wiedza o teatrze i filmoznawstwie, ta druga chyba
bardziej chyba samodzielna, bo różnice programowe są większe.) A specjalności
są i tak, zaś w momencie wyboru jest się bardziej świadomym (sama piszesz, że
WOK Cię rozczarowała).

Ile jest w ogóle osób u Was na roku (na całej polonistyce, tzn. wszystkich
specjalnościach)?

Kurcze, przejrzałam listę pracowników Waszego instytutu i jest parę nazwisk,
których baaaaardzo zazdroszczę .

[vilya1]

> Kurcze, przejrzałam listę pracowników Waszego instytutu i jest parę nazwisk,
> których baaaaardzo zazdroszczę .

I słusznie. A kogo, jeśli można spytać?

> Jakie jest Twoje zdanie na temat tych specjalności na polonistyce? Tzn. nie
> konkretnych specjalności, ale samego pomysłu, by od początku studiować na
> konkretnej specjalności, a programy studiów tak się różniły?

Odpowiem Ci z punktu widzenia mishowca - mi się podoba. Ale przede wszystkim
dlatego, że dla nas to tak naprawdę niewielka różnica, grupy i tak możemy sobie
dowolnie wybierać (no prawie, chodzi po prostu o to, żeby zgadzała się liczba
godzin), a od początku decydujemy w jakimś stopniu o tym, czego chcemy się
uczyć. Np. wybierając komparatystykę, robię to z pełną świadomością tego, że
będę mieć mniej zajęć z językoznawstwa i nikt nie dopisze mi nagle do programu
przedmiotów pedagogicznych, które mogę zrobić dodatkowo. Jako studentka MISHu,
mogę sobie pouzupełniać plan jak mi się podoba dziwnymi rzeczami z pozostałych
specjalizacji.
Komparatystyka ma jeszcze jeden plus z punktu widzenia studiowania na MISHu -
stosunkowo niewielką ilość godzin, przez co pozwala na pełną realizację na
wszystkich możliwych frontach. (Ta propaganda...
Moje rozczarowanie WOK wynikało zaś raczej z tego, że chciałam zajęcia stricte
kulturoznawcze.

> Ile jest w ogóle osób u Was na roku (na całej polonistyce, tzn. wszystkich
> specjalnościach)?

Sprawdzę Ci to jutro, na razie pozdrawiam i uciekam

[tawananna]

> I słusznie.

Odezwała się lokalna patriotka

> A kogo, jeśli można spytać?

Wiesz, tak generalnie to wszystkich, które coś mi mówią . Z tym, że zwykle
kojarzę te osoby z jednej książki czy kilku artykułów, więc nawet nie wiem, czy
to była ich główna dziedzina zainteresowań, nie mówiąc już o tym, czy akurat
wykładają to na polonistyce .

A sporo jest nazwisk, które coś mi mówią , w pierwszej kolejności wymienię
prof. Stanisława Balbusa, bo właśnie czytam jego "Między stylami" i jestem pod
wrażeniem, bardzo mnie zainteresowało (to było jak olśnienie ), a potem...
hmmm... jest prof. Kulawik, którego podręcznik do poetyki jest absolutnie
kultowy, chyba nie tylko na UAM , prof. Dunaj, prof. Miodońska-Brookes +
garść innych nazwisk .

> Odpowiem Ci z punktu widzenia mishowca - mi się podoba.

Wiesz równie dobrze jak ja, że punkt widzenia mishowca jest zawsze trochę
hmmm... specyficzny .

> Np. wybierając komparatystykę, robię to z pełną świadomością > tego, że będę
mieć mniej zajęć z językoznawstwa i nikt nie > dopisze mi nagle do programu
> przedmiotów pedagogicznych, które mogę zrobić dodatkowo.

A jaki jest kierunek, gdzie zajęć z językoznawstwa ma się WIĘCEJ? To coś, co
mnie niezmiennie denerwuje - literaturoznawcy mają te swoje komparatystyki,
wiedze o literaturze itd., a co zostaje dla drugiej strony barykady?
Nauczycielska?

> Jako studentka MISHu,
> mogę sobie pouzupełniać plan jak mi się podoba dziwnymi > rzeczami z
pozostałych
> specjalizacji.

I za to lubię nasz MISH . Z drugiej strony, mam niechęć do robienia
przedmiotów mi niepotrzebnych i prawdopodobnie zdecyduję się na kończenie
polonistyki tylko ze specjalnością nauczycielską (uprawnienia pedagogiczne chcę
mieć) - bo językoznawczej nie ma, a na pozostałych, owszem, są interesujące
przedmioty, ale - właśnie, przedmioty, a nie specjalności jako całość.

> Moje rozczarowanie WOK wynikało zaś raczej z tego, że
> chciałam zajęcia stricte
> kulturoznawcze.

Tu kolejny raz wyrazy współczucia z powodu braku "czystego" kulturoznawstwa .

[actian]

Odpowiedź na to, ile jest stosunkowo prosta. Mniej więcej tyle ile u Was na UAMie.
Ja w ogóle zresztą mam własną wielką ideę zreformowania polonistyki. Utworzyłbym
osobny wydział filologii polskiej a na nim instytut językoznawstwa i
literaturoznawstwa i nauczycielski. Wtedy ktoś, kogo interesuje to pierwsze nie
musiałby uczyć się przede wszystkim drugie i na odwrót. Oczywiście nie można
studiować literatury nie mają pojęcia o języku i podobnie jest z językiem. Tylko
te przedmioty miałyby odpowiednio ograniczony zakres.
Nazwisk jest parę, nie da się ukryć. Ja uwielbiam wręcz profesora Borowskiego i
doktora Rusinka, choć tego ostatniego nieco mniej.
A prof. D. ma po prostu wybujałe mniemanie o sobie.
Zresztą ja nie jestem takim pasjonatem, jak Ty. Chcę być dziennikarze i pracuję
jako dziennikarz. A chiałbym się wyspecjalizować w ogólnie pojętej kulturze i
literaturze właśnie.
Stąd mój wybór padł najpierw na MISH - tam się nie dostałem, a później na
polonistykę. Ale być może miałem inne, nieco bardziej idealistyczne pojęcie o
tych studiach. Irytuje mnie w nich to, że są takie trochę zakamieniałe. Mam
wrażenie, że naprawdę niewiele się tu zmieniło w przeciągu ostatnich parunastu
lat. A powinno. Może nie myślałem o nich, jako o szkole poetów z 'Dnia Świra'
ale brakuje mi tu pewnego polotu, pewnej świeżości. Zbyt to mi się kojarzy z
takim 'licealnym' wkuwaniem, czego nigdy zresztą nie robiłem.
Jeśli zaś chodzi o przedmioty pedagogiczne, to narazie mam psychologię i
pedagogikę. I ta pierwsza jest naprawdę fantastyczna. Świetnie prowadzona i
bardzo, bardzo ciekawie ujęta i to nie tylko pod kątem bycia 'panem od polskiego'.
Cóż więc przyjdzie mi czynić?
A na UJu jest kulturoznawstwo i to nawet dość rozbudowane, ale rozumiane
bardziej jako wiedza o obcych kulturach, nie o naszej.
Pozdrawiam

[vilya1]

Ja się wtrącę jeszcze raz, jeśli można...

> Nazwisk jest parę, nie da się ukryć. Ja uwielbiam wręcz profesora Borowskiego
i
> doktora Rusinka, choć tego ostatniego nieco mniej.

Popieram gorąco. Profesor Borowski jest wspaniałym człowiekiem, a dr Rusinek
ma świetne poczucie humoru. I te jego limeryki, lepieje, itd. Tak na
marginesie, czytałeś może "Liber Limericorum", czyli limeryki wszelakie na
cześć prof. Walas powstałe? Limeryki limerykami, ale te komentarze do nich.
Polecam gorąco.

> Ale być może miałem inne, nieco bardziej idealistyczne pojęcie o
> tych studiach. Irytuje mnie w nich to, że są takie trochę zakamieniałe. Mam
> wrażenie, że naprawdę niewiele się tu zmieniło w przeciągu ostatnich parunastu
> lat. A powinno.

W zasadzie się zgadzam, też czasami mam takie wrażenie , ale z drugiej
strony, nie ma studiów idealnych. Wiem, że to truizm, ale wszędzie znajdą się
rzeczy koszmarne.

[actian]

To ja też,
> czytałeś może "Liber Limericorum", czyli limeryki wszelakie na
> cześć prof. Walas powstałe? Limeryki limerykami, ale te komentarze do nich.
> Polecam gorąco.

Nie, ale zakupiłem "Między retoryką a retorycznością" i aż mnie skręca, żeby to
przeczytać. Poza tym mam kumpla, który z nim studiował i Rusinek naprawdę dużo
wie o Literaturze Gender, a to jest naprawdę ciekawe.
Profesor Walas znam tylko ze słyszenia, ale podobno Rusinek to współne dzieło
Tereski i Borowskiego.


> W zasadzie się zgadzam, też czasami mam takie wrażenie , ale z drugiej
> strony, nie ma studiów idealnych. Wiem, że to truizm, ale wszędzie znajdą się
> rzeczy koszmarne.
>
Ale dlaczego koszmarne?! Dlaczego ja mam się wciąż godzić na to, że ktoś sobie
wymyślił coś koszmarnego i ja biedny, pracoholiczny, niewyspany student mam się
tego uczyć. Mam dwadzieścia lat i wciąż nie moge się uczyć tego, co mnie
interesuje. To jest po prostu demotywujące.

[vilya1]

> Profesor Walas znam tylko ze słyszenia, ale podobno Rusinek to współne dzieło
> Tereski i Borowskiego.

A ja myślałam, że tylko Tereski. W każdym razie, udane dziecko. Masz z nim
wykłady czy ćwiczenia? Bardzo podoba mi się podejścia Rusinka do teorii
literatury, sprawia, że ta zajęcia są po prostu przyjemne i taki Ingarden staje
się bliższy mojemu sercu po takich ćwiczeniach.

> zakupiłem "Między retoryką a retorycznością" i aż mnie skręca, żeby to
> przeczytać.

Napisz swoje wrażenia, jak już skończysz.

> Ale dlaczego koszmarne?! Dlaczego ja mam się wciąż godzić na to, że ktoś sobie
> wymyślił coś koszmarnego i ja biedny, pracoholiczny, niewyspany student mam
się
> tego uczyć. Mam dwadzieścia lat i wciąż nie moge się uczyć tego, co mnie
> interesuje. To jest po prostu demotywujące.

No wiesz, w teorii, jeżeli dobrze wybierzesz kierunek, to większość rzeczy
powinna być dla Ciebie pasjonująca. Ale teoria teorią... Nawet studiując na
MISHu, a tym samym mając możliwość o wiele szerszego doboru zajęć, z jednej
strony musisz zrobić minimum programowe na jakimś kierunku (i mimo najlepszych
chęci nie sposób na polonistyce uniknąć gramatyki opisowej, chociaż można
ominąć legendarnego prof. D.), z drugiej zaś możesz zwyczajnie nie trafić z
zajęciami, które zapowiadały się taaak obiecująco.

[tawananna]

> Odpowiedź na to, ile jest stosunkowo prosta. Mniej więcej tyle
> ile u Was na UAMie.

A macie SCS? Bo przeglądałam program i nie znalazłam, warszawskiej polonistyki
program też przeglądałam - i zaczynam się zastanawiać, czy tylko my się tego
uczymy ).

> Utworzyłbym
> osobny wydział filologii polskiej a na nim instytut
> językoznawstwa i
> literaturoznawstwa i nauczycielski.

Z pierwszym postulatem generalnie zgadzam się. Też uważam, że powinna być
możliwość studiów bardziej zorientowanych na język i studiów bardziej
zorientowanych na literaturę. Z drugiej strony, trudno chyba postawić granicę
między tym, co powinno się wiedzieć na każdy z tych tematów a tym, co już nie
jest takie potrzebne (jeśli będziemy chcieli okroić obecne minima). Z HLP
zawsze można po prostu skrócić kanon, ale z takiej gramatyki - wydaje mi się,
że większość rzeczy jest ważna (i tu widać moje preferencje, heh ). No, i
trudno wyobrazić mi sobie polonistę, który dysponuje świetną wiedzą o języku,
ale jest ignorantem w kwestii literatury i odwrotnie. Nie mówiąc już o tym, co
mieliby zrobić ludzie, którzy interesują się i jednym, i drugim.

Odzielnego instytutu nauczycielskiego nie powołałabym - wydaje mi się, że taki
kierunek nie mógłby mieć wysokiego poziomu, bo przy istnieniu jednych
studiów "bardziej językoznawczych" i drugich "bardziej literaturoznawczych"
musiałby być trochę jednym i trochę drugim, w ostateczności nie nauczając
dobrze żadnej z tych dziedzin. Ew. byłby taki, jak dzisiejsza polonistyka - i
wtedy byłyby to studia bardziej wymagające od pozostałych dwóch.

> Zresztą ja nie jestem takim pasjonatem, jak Ty. Chcę być
> dziennikarze i pracuję
> jako dziennikarz. A chiałbym się wyspecjalizować w ogólnie
> pojętej kulturze i
> literaturze właśnie.

To mamy odpowiedź. Wydaje mi się, że polonistyka to studia dla pasjonatów,
którzy chcą wgłębiać się w teorie językoznawcze czy teorię literatury itd. Do
specjalizowania się w ogólnie pojętej kulturze i literaturze te studia nie są
potrzebne, doradzałabym raczej dziennikarstwo, a może kulturoznawstwo? Właśnie
ten drugi kierunek jest bardzo ciekawy, jest i wiedza o literaturze, i wiedza o
kulturze, teatrze, filmie, filozofii i masa innych "wiedz", daje dobrą
orientację kulturalną i to bez czytania przebojów średniowiecznej literatury i
opanowywania trankrypcji fonetycznej. Myślę, że szukałabym studiów gdzieś poza
Instytutem Polonistyki.

Dodam tu, że sama wybierając studia byłam przekonana, że moim marzeniem jest
dziennikarstwo .

> Stąd mój wybór padł najpierw na MISH - tam się nie dostałem,
> a później na polonistykę.

Może warto próbować zdawać na MISH jeszcze raz...?

> Ale być może miałem inne, nieco bardziej idealistyczne pojęcie
> o tych studiach. Irytuje mnie w nich to, że są takie trochę
> zakamieniałe. Mam
> wrażenie, że naprawdę niewiele się tu zmieniło w przeciągu
> ostatnich parunastu
> lat. A powinno. Może nie myślałem o nich, jako o szkole poetów
> z 'Dnia Świra'
> ale brakuje mi tu pewnego polotu, pewnej świeżości. Zbyt to mi
> się kojarzy z
> takim 'licealnym' wkuwaniem, czego nigdy zresztą nie robiłem.

Hmm, albo u mnie na uczelni jest inaczej, albo zostałam już kompletnie
otumaniona i utraciłam obiektywny osąd rzeczywistości . Bardzo lubię moje
studia i nigdy bym nie powiedziała, że kojarzą mi się z licealnym wkuwaniem, że
brak im polotu. Może to kwestia szczęścia co do wykładowców (któremu to
szczęściu zresztą z racji MISH-u wydatnie pomagam), ale jestem naprawdę
zadowolona, ogromna większość przedmiotów (w tym wszystkie istotniejsze, bo
kwestię nauk pomocniczych i innych takich pomijam) podoba mi się bardzo, a
wykładowcy umieją zarażać studentów swoimi pasjami (przynajmniej na mnie to
działa ).

> A na UJu jest kulturoznawstwo i to nawet dość rozbudowane, ale rozumiane
> bardziej jako wiedza o obcych kulturach, nie o naszej.

Tak, właśnie stąd pisałam o braku kulturoznawstwa - z tego, co przeglądałam
listę kierunków i z tego, co mówiła Vilya, kojarzę, że są głównie
kulturoznawstwa "wyspecjalizowane" w określonych kierunkach geograficznych, że
tak powiem .

[actian]

No i słusznie mówisz.
Natomiast właśnie wydaje mi się, że taki kulturoznastwem w rozumieniu, o jakim
Ty wspominasz byłaby ta wiedza o kulturze...

SCS mamy, a jakże. Od tego semestru.
Tak, jak już mówiłem. Jeszcze nikt nie stworzył kierunku dla mnie.
A co do MISHU, to owszem, zastanawiam się, ale raczej nie wydaje mi się, bym
miał szanse.