Liczba podwojna

[gacus2]

Pewien Sloweniec studiujacy ze mna we Wloszech zapytal mnie czy w naszym
jezyku tez jest tzw liczba podwojna. powiedzialem ze nie, ale ze wydaje mi
sie ze kiedys byla. Poprosil o szczegoly, a ja mu na to ze sie dowiem.
Pomozecie?

[reptar]

Liczbę podwójną masz na przykład w przysłowiu „Mądrej głowie dość dwie słowie”.
Dawniej było tak: dwie słowie, trzy słowa, cztery słowa itd. Jest też jakiś
taki cytat „[coś tam, coś tam], dwie niewieście narobiły jarmark w mieście” -
te dwie niewieście to też liczba podwója (a trzy i więcej to już niewiasty).

Poza tym pozostałości liczby podwójnej to „rękoma”, „oczyma” (bo oprócz tego
mamy „rękami” i „oczami”.

[ja22ek]

Z reliktów mamy jeszcze dwieście (a nie dwasta) i dwadzieścia (tu jeszcze
dodatkowo męski ten dziesięć).
W koniugacji w niektórych gwarach robiwa, nosiwa, róbwa, nieśwa to także
pozostałości form osobowych liczby podwójnej czasownika.

Do szczegółów odesłałbym do podręczników...

[gacus2]

Jesli moglbys mi podeslac na maila. Jak wroce (o ile wroce) do kraju to zajrze.
Dziex

Nie czytajta tego

[kicior99]

a jakie szanse ma aby zostac zrozumiane jako dualis? Moj wujek (kieleckie) tak
mowi ale jakos nie pomyslalem kiedys, ze chodzi mu o 2 osoby. Dopiero w szkole
mi to powiedzieli.

[sze]

Bo to i jest (a raczej był) dualis. Zresztą tak jak i inne dualisy - 'idźwa'
czy 'ręku'. Nikt już chyba tego nie rozumie ani nie używa jako dualisu ('ręku'
jest chyba współcześnie wręcz rozumiane bardziej jako sing., jak sądzę).
Zawsze, gdy się stykam z formami typu 'idźwa' czy 'róbta', mam wrażenie, że
jest to po prostu dominująca końcówka pluralis na jakims terenie dialektalnym.
I nic więcej.

No, chyba że ktoś ma inne dane...? Że gdzieś (np. w dwóch wsiach pod Sieradzem;
chociaż archaizmy się raczej uchowują na peryferiach, więc powiedzmy w
Zwardoniu) ktoś rozumie toto podwójnie...