Dodaj do ulubionych

Szantaż emocjonalny

31.07.11, 16:52
Zajmuję się (z kilkoma osobami i przy pomocy zaprzyjaźnionej fundacji z innego miasta) bezdomnymi kotami w moim miasteczku. Staram się to robić anonimowo, żeby nikt nie zaczął mi podrzucać bezdomnych kotów (pod szkołę, w której pracuję i w której często organizujemy akcje dla zwierząt - ludzie podrzucają bezdomne psy i koty i mamy duży problem, żeby je 'rozlokować' w dobrych domach). Jednak w tak małych miasteczkach anonimowość nie jest do końca możliwa.
I stało się - w te wakacje padłam już kilka razy ofiarą szantażu 'jak pani nie weźmie kociąt to one zginą na ulicy'. Brałam te kocięta, szczęśliwie znalazłam dla nich dom, ale dziś znowu przyszła do mnie pani z kociakiem 'niech pani go weźmie. bo ja nie mam co z nim zrobić' Poprosiłam ją, by zostawiła go na parę dni u siebie (nie mam w chwili obecnej możliwości przetrzymania kolejnego kota - względy rodzinne) i znowu rozpaczliwie wydzwaniam po ludziach i szukam mu domu.
Poradźcie, co robić? Nie mam warunków na trzymanie kilku kotów, nie mam aż tylu chętnych na koty znajomych, a boję się eskalacji - jak kolejna osoba dowie się, że 'biorę koty' to zacznie się ustawiać kolejka albo ludzie będą mi podrzucać koty pod drzwi. Z drugiej strony - nie zabrać kociąt - od razu mam wizję tych strasznych rzeczy, które mogą się z nimi stać....
Co zrobilibyście na moim miejscu? Czy ktoś już był w takiej sytuacji? Jak rozmawiać z takimi ludźmi?
Z góry dziękuję za pomoc
Obserwuj wątek
    • 0ffka Re: Szantaż emocjonalny 31.07.11, 16:59
      Mist a może pomyśl o fundacji, zorganizuje jeszcze paru kociarzy, etc?
      • mist3 Re: Szantaż emocjonalny 31.07.11, 17:19
        Ja nie działam sama, nie dałoby się. Lokalna fundacja mi bardzo pomaga - z tym, że oni są teraz totalnie zakoceni kociętami z wiosennych miotów, porzuconymi 'wakacyjnymi' kotami oraz staruszkami - dzikimi kotami na emeryturze. Nie mam serca podrzucać im kolejnych kociąt. My tutaj w moim miasteczku mamy grupkę ludzi, którzy zajmują się tym problemem i w pierwszej kolejności dzwonię do nich (albo oni do mnie...) a potem dalej i dalej. Udaje się jak na razie (mam nadzieję, że i tym razem się uda) z tym, że ja nie wiem jak z tego wybrnąć.
        Co innego zabierać z ulicy koty, które ewidentnie ktoś porzucił, co innego gdy do Twoich drzwi puka człowiek z kociętami w pudełku i żąda żeby je zabrać bo inaczej... (i tu różne opcje). Ja zawsze proponuję - proszę spróbować znaleźć domy samemu, a ja mogę wysterylizować kotkę i opiekować się nią przez kilka dni, zanim dojdzie do siebie - tak by już więcej nie było takiego problemu.
        Ale ludzie wolą mi oddać kocięta (problem z głowy) i obawiam się, że jak juz znają mój adres to za kilka miesięcy dostanę kocięta z nowego miotu, potem dowiedzą się sąsiedzi itd.
        Chciałabym, żeby ludzie nie uważali mojego adresu za dobre rozwiązanie problemu - bo niestety nie jestem w stanie zająć się wszystkimi kocietami z rejonu (ani moi kochani przyjaciele - kociarze)
        W sumie to chciałam się tylko 'wygadać' bo po prostu po dzisiejszej wizycie kolejnej osoby z kociakiem zaczynam odczuwać rozpacz i bezsilność. Co mnie jeszcze dobija - gmina w ogóle nie pomaga (bo byłam parę razy prosić o pomoc), urzędnicy wychodzą z założenia 'radź sobie sama' albo 'zawsze się topiło kocięta to dalej można tak pozbywać się problemu.'
        • wladziac Re: Szantaż emocjonalny 31.07.11, 18:41
          masz trudną sytuację bo w małej miejscowości wszyscy pewnie się znacie a nie od dzisiaj wiadomo że bezczelność i spychologia ludzi nie znają granic,tak naprawdę to nie wiem co Ci doradzić,ja kiedyś miałam wspaniałych sąsiadów do szukania domów dla kotów ale wszystko się pozmieniało,sąsiedzi się wyprowadzili inni starsi powymierali a mieszkania są wynajmowane przez obcych ludzi którzy i tak ciągle się zmieniają,nie ma nawet z kim gadać gdyby był problem a poza tym ja się już nie ujawniam chociaż ludzie widzą u mnie w ogródku koty więc tak całkiem się nie da,pozdrawiam i trzymaj się
        • wiesia.and.company Re: Szantaż emocjonalny 31.07.11, 18:52
          Mist, to jest prawdziwy problem. Nie tylko Twój, bo tak zaczynało wiele osób, które teraz prowadzą schroniska w mniej lub bardziej profesjonalny sposób. Są także osoby prywatne (znam matkę i córkę nastolatkę ze zdrowym podejściem do psów, którym wielokrotnie ludzie podrzucali na klatkę schodową jakieś pieski i przywiązywali do klamki smyczą), które się z tym borykają. Nie pomagają tłumaczenia zdroworozsądkowe, bo chciejstwo i myślenie życzeniowe przeważa w społeczeństwie. A w ten sposób mogą zapewnić sobie czyste sumienie i poprawić samoocenę.
          Nie poradzisz z tym sobie, ani Ty, ani nikt. Tak przecież zaczynała pani Irena Jarosz z Kociego Azylu, od udzielenia pomocy potrzebującym kotom, a że rzesze potrzebujących są nieprzebrane "dzięki ludziom", to wiadomo...
          Mnie też nie udało się przekonać babska z sąsiedniego bloku. Babsztyl dokarmiał koty w piwnicy, ale żeby podawać kotom tabletki Provery to nieeeee.... ona kiwała głową, ja dawałam jej tabletki... a kocięta się rodziły... I ten babsztyl powodowany "ludzkimi uczuciami" wyławiał z poświęceniem te małe kocięta, potem zawoziła do Konstancina do pani Ireny Jarosz i zostawiała je szczęśliwa ze spełnionego obywatelskiego obowiązku kociary. Nie pomogło moje tłumaczenie, że kotki w piwnicy nie mają tak źle, że jeśli będą pod okiem karmicielki, to będą leczone, będą dostawały środki antykoncepcyjne, będą sterylizowane i kastrowane z talonów, babsko wolało dostawać karmę z Urzędu Gminy i tylko karmić niż choćby dawać Proverę. Taka mentalność. Sama miała tylko jedną latorośl (więc chyba wiedziała co to antykoncepcja), ale podać kotkom, o nie...
          Mist, nie ma rozwiązania... to znaczy, ja nie widzę. Może tylko próbować niektórym babom wciskać porąbaną ideologię, że to jest sprawdzian ich charakteru dany przez Siłę Najwyższą, by mogły odkupić swoje winy. Albo że to zmarły mąż... dziadek... mama... przysyła taki prezent, żeby te "ofiarodawczynie" nie zostały same na świecie. Że z nieba ktoś patrzy i widzi, że potrzebne jest dobre serce, które do tej pory okazywała komuś bliskiemu i żeby się nie czuła opuszczona... Że taka kobieta da radę, wystarczy tylko dać kąt w jakiejś szopie, trochę wymościć, że się jej na razie da trochę karmy, że się do niej przyjdzie "na inspekcję" i pomoc itp. itp.
          Słabo to działa, bo najczęściej te kobiety są bardzo odporne na wzbudzanie w nich chęci działania i zajmowania się kotkami, bo są za leniwe, bo wolą pójść na cmentarz lub posiedzieć przed niekłopotliwym telewizorem i żyć życiem innych ludzi w serialach.
          Podczas gdy na ich oczach może się dziać coś niepokojącego. Ale wygodniej jest nie widzieć, nie słyszeć. A jak to nie wychodzi, to usprawiedliwić swoje sumienie podrzucając problem komuś innemu.
          Nie umiem Ci poradzić. Myślę tylko ciepło o Tobie, o Twojej mądrości i doświadczeniach. Ja jednak jestem rozgoryczona tzw. "człowieczeństwem". Trzymaj się!
          • mrumru81 Re: Szantaż emocjonalny 31.07.11, 19:22
            Też tak mam, podrzucają. Musisz mieć liczniejsze oparcie w swoim miasteczku. Łatwo powiedzieć, ale to nie jest niemożliwe. Może zrób stronę www - instuktażową, jak pomagać zwierzętom. Trzeba mieć rezerwy finansowo-lokalowe i kogoś do logistyki. Niby mam taką panią, doprowadza mnie do płaczu gadulstwem i głupotą. Ale wszystko co obieca załatwi.
            • wiesia.and.company Re: Szantaż emocjonalny 01.08.11, 14:53
              Mrumru, strona instruktażowa to doskonały pomysł. Albo chociaż taki skserowany biuletyn ze zdjęciami np. jak wykonać budkę, jak wymościć budkę lub karton. No i pomoc ze strony młodzieży, no nie wiem... harcerek, pozostawienie takich biuletynów w Urzędzie Gminy? Tak czy inaczej wymaga pomocy i zaangażowania innych... a koty i tak będą podrzucać sad bo to najłatwiejsze rozwiązanie i nie wymaga własnego wysiłku
              • mist3 Re: Szantaż emocjonalny 01.08.11, 21:06
                Dużo z tych rzeczy robimy (bo nie jestem z tym tylko ja, oczywiście grupka ludzi) - i to powolutku działa - szkolenia w naszej szkole, ulotki w sklepie zoologicznym, u weterynarzy (2) - i lekarze mówią mi, że ludzie coraz częściej przynoszą koty/psy do sterylizacji/kastracji (w tym roku do czerwca mój lekarz zrobił 3x więcej sterylek niż przez ostatnie 2 lata!). Na stronie fundacji, która mi pomaga są instrukcje jak zrobić domki, zalety sterylizacji, itp. Oni te ulotki drukują i ja je zostawiam, gdzie mogę. Zresztą w szkole kolega robi z młodzieżą takie budki dla kotów.
                Tylko właśnie co robić, jak już się ociupinkę rozniosło, że "biorę koty". Nie mam warunków na schronisko (małe mieszkanie w bloku, trudny kot i sytuacja rodzinna), a nie mam też serca odmówić ludziom jak przynoszą mi kocięta... Bo wiem, że inaczej czeka je okrutna śmierć. Cała nadzieja w nowej ustawie - wtedy gmina nie będzie mogła się wymigiwać od swojego obowiązku, ale na razie naprawdę się boję, że 'zaleją' mnie kocięta - bo jak kilka osób zna już mój adres, to zaraz pozna więcej. No i wcześniej miałam do czynienia z kotami (dużymi i małymi) podrzucanymi na osiedle, pod moją szkołę, na ulicy, itp. Ale z tym, że ktoś (kilka osób) przyszło bezczelnie do moich drzwi to zaczyna mnie przerażać.
                W każdym razie dzięki za słowa wsparcia. Jak się człowiek trochę poużala nad sobą to zaraz robi mu się odrobinkę lepiej... No bo jak napisałyście - co można innego poradzić...
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka