Kot sam w domu?

[sferka]

Wczoraj wrzuciłam ten wątek na forum "zwierzęta", ale chciałam prosić o radę
jeszcze "kociarzy".
W związku z wyjazdem mojej mamy opiekuję się teraz jej
kotem. Zwykle te wyjazdy trwały około 1 tygodnia. Kot zostawał sam w domu, a
ja codziennie przychodziłam karmić go i sprzątać kuwetę. Zrezygnowałam z
przewiezienia go do siebie do domu, ponieważ moja kotka zupełnie nie
tolerowała go: w małej budził się wręcz tygrys - fukała na kocura mamy
(dodam, że to kastrat)i zaszczuwała go. Po dwóch dniach oswajania
zrezygnowaliśmy i odwieźliśmy go do mamy, żeby oszczędzić biedakowi stresu.
Po takim tygodniowym pobycie sam na sam kot był nieco obrażony na mamę, ale
szybko wszystko wracało do normy. Niestety tym razem wyjazd się przedłuży,
być moze nawet do kilku tygodni. Nie wiem co zrobić: zabrać kota do siebie i
próbować "zapoznać" zwierzaki ze sobą, czy raczej oszczędzić mu nerwów,
zostawić w miejscu, które dobrze zna i codziennie doglądać?

[biljana]

moim zdaniem parę tygodni to za dlugo, zeby kot sam mieszkal w domu. koty sa
towarzyskie, wiec bedzie mu ciezko samemu. wez kocieja do siebie, jakos się
przyzwyczają. A nawet jesli sie za bardzo nie polubią - to przeciez po kilku
tyg. wszystko wroci na swoje miejsce A jaką będziesz miec zabawę z dwoma
kociubami !

[sferka]

No tej "zabawy" to sie najbardziej boję.
A co z kuwetą przy dówch kotach w jednym domu? Osobne? Ustawione w róznych
pomieszczeniach?

[penelope-ja]

Miałam (mam) podobny problem. Mój jedynak kompletnie nie akceptuje innego kota,
poza tym we własnym domu ma prawo czuć się "Panem", dodatkowo nie chcemy
stresować zarówno jego jak i chwilowego rezydenta więc nie przywozimy kota,
którym mamy się opiekować. Pod nieobecność moich rodziców dojeżdżam do
pozostawionego kota w domu. Zmieniam żwirek, daję jeść, co drugi dzień zostaję
dłużej żeby kot mógł nacieszyć się obecnością człowieka, pobawię się z nim do
zmęczenia go, wypuszczę na taras czasami, również zostanę na noc. Dla mnie to
nie problem, bo rodzice mieszkają na drugim końcu miasta - jakieś 17 km. Ponadto
w przeciwieństwie do mojego kota, kot rodziców nie jest specjalnie towarzyski. W
sytuacji gdy to my wyjeżdżamy, to mama opiekuje się tak samo naszym kotem.
Czasami wpadnie teściowa (mieszka "rzut beretem") ale ona nie przepada za kotami
więc jej rola sprowadza się do czysto higienicznych i egzystencjonalnych ruchów,
a z kotem to trzeba po prostu "pobyć" zwłaszcza z naszym, który bardzo nie lubi
być sam w domu. Jeżeli masz taką terrorystkę w domu to są nikłe szanse na
wspólne porozumienie kotów, a zestresowani i zmęczeni będziecie zarówno Wy jak i
koty. Takie jest moje zdanie. Pozdrawiam.

[sferka]

A jak długo trwa nieobecność Twoich rodziców? Mój problem polega na tym, że nie
bardzo mogę sobie pozwolić na dłuższe posiedzenie z "maminym" kotem ((

[wiesia.and.company]

sferka, myślę jak biljana. Koty będą się na siebie boczyć, będą fukać i warczeć
przez tydzień. Potem albo będą się wymijać, albo się polubią. Jeśli zapowiada
się, że mama może zacząć częściej wyjeżdżać lub wybywać z domu (z różnych
powodów), to lepiej koty ze sobą oswoić. Gorsze jest zostawienie kota na 3
tygodnie lub jeszcze dłużej i odwiedziny raz dziennie. Gdyby kot miał
towarzysza lub więcej, to nie byłoby tak źle. Natomiast samotny kot odczuwa
nieobecność jako nieuzasadnioną karę ("to ja tak kocham, i tak się staram, a wy
mi tak robicie? za co? czekaj, to ja ci też jeszcze pokażę.."), to bardzo źle
wpływa na kocią psychikę i potem może zająć bardzo dużo czasu
zresocjalizowanie kota z człowiekiem, a potem nastąpi kolejny wyjazd..
Kot opuszczony (bo nie wie dlaczego i że to chwilowe) to najgorszy wariant. To
się nazywa w uproszczeniu, że kot "dziczeje".
Lepiej zapewnij mu masę atrakcji w swoim domu (z drugim kotem), wtedy nie
odczuje nieobecności ukochanej opiekunki, a tym chętniej przywita powracającą
i rozumiejącą wszystkie jego bolączki. Weź go do siebie.
Pozdrawiam

[penelope-ja]

Średnio 2-3 tygodnie. Przyznaję, że jest to męczące, ale za żadne skarby nie
pokusiłabym się na czasową adopcję kota rodziców -właśnie ze względu na różnicę
kocich charakterów i temperamentów. Ponadto pracujemy, przez większość czasu nie
ma nas w domu, koty byłyby pozostawione same sobie. Ale wiem, że niektórzy
forumowicze nie przejmują się niezgodnością kotów, na zasadzie "jakoś to będzie,
prędzej czy później koty przyzwyczają się" tylko, że ja tak nie potrafię.

[wiesia.and.company]

Penelope-ja. To nie całkiem jest takie jednoznaczne, że się nie przejmujemy, że
jakoś to będzie. Większość już chyba z forumowiczów ma więcej niż jednego kota.
Zawsze nowy domownik to wielka niewiadoma i obawa. Okazuje się potem, że w
znacznej mierze nie jest tak źle, jak początkowo ludzie sądzą. Koty się jakoś
w swoim towarzystwie łatwiej dogadują hierarchicznie niż ludzie. Na ogół jedna
próba awantury ustala między kotami hierarchię. Potem sprawy idą ustalonym
trybem. Ja przechodziłam wcielanie w grupę już dziesięć razy, miewałam w domu
wizyty kotów sąsiadki. Moja gromada to nie jest rodzeństwo, każde przychodziło
w różnym czasie, szybciej lub dłużej przchodziło adaptację (i ja też), ale
wszystko się uporządkowało, najważniejsze, że wiemy, czego się wzajemnie po
sobie spodziewać. Krew się nie leje, czasem ktoś kogoś postraszy, pofuka, a
potem usypiają pogodzone. Praktyka pokazuje, że jest lepiej niż sobie jeszcze
niedoświadczeni wyobrażaliśmy. Koty potrafią też doskonale udawać, że się
wzajemnie nie dostrzegają, a wszystko po to, aby nie wywoływać awantur. One też
potrafią umiejętnie zagrać, wcale nie idą na "żywioł", naprawdę potrafią
pomyśleć, co im się bardziej opłaca. Ja też pracuję i potem zakupy i jeszcze
inne sprawy. Ale moja gromada stanowi stado, raz trochę skłócone, raz obojętne,
ale i bawią się razem i śpią i włażą na moje łóżko i na mnie.
Pozdrawiam. Wiesia (obecnie tylko z szósteczką)

[penelope-ja]

Zgadzam się z tym co napisałaś. Jeżeli wyjazdy są regularne i długie to warto
poświęcić swój czas i nerwy, schować obawy głęboko do kieszeni i przyzwyczaić
koty do siebie. Wtedy ma sens zabranie kotka (kotów) do siebie, bo każdy czas
spędzony z domownikiem - kotem powoli przybliża koty do siebie. Natomiast jeżeli
wyjazdy są sporadyczne to zostałabym przy dochodzeniu do kota - tak jak
napisałam to w poście wyżej. Wiem, że "dokacanie" wymaga cierpliwości ze strony
człowieka i zadania sobie trochę trudu żeby zakończyło się sukcesem i być może
jestem na to za bardzo niecierpliwa. Pisałam to wszystko opierając się na swoich
doświadczeniach.Pozdrawiam... a i zazdroszczę "szósteczki".

[patrysiass]

Nie, nie, nie, nie, nie absolutnie protestuje przeciw zostawianiu kotecka
samego na tak długo )))
Koty dogadają się, ustalą hierarchię wartości. Ja "dokociłam" moją dorosłą
koteczkę dzikusa i wielką damulkę drugą koteczką prawie dorosłą. Przez parę dni
była troszkę napięta atmosfera ale wkrótce koteczki zaczęły się bawić itp.
Pozatym w domu mieszka pisio -westik- chciał sie ciągle bawić z nowym kotkiem.
Przywież kotka do domu, lub może spróbuj oswoić je ze sobą w mamy mieszkaniu i
potem przewieź do siebie.
Trzymam kciuki. Napisz co postanowiłaś i jak się potoczyły losy kotecka pod
nieobecność jego pańci ))

Pozdrawiam
Patrycja

[pinos]

Spróbuj może przeprowadzić się z kotką do mamy?

[wiesia.and.company]

My już sobie mądrze i słusznie podyskutowałyśmy, a teraz jak to będzie w
praktyce?
Pozdrawiam. Wiesia z szósteczką (a mogłam w tym tygodniu mieć siódmego, ale nie
udało się go uratować, ech...)

[netka6666]

Radzę żebyś go przywiozła do siebie. Moje sie na początku też nie znosiły.
Syczały i czasem kotka pacneła mocniej młodszego kocurka. Tak było ok. 4 dni.
Potem było coraz lepiej. Daj im trochę czasu - początki są zawsze trudne.