Parental warning: explicit lyrics. motylek ;P

[paw_dady]

a to link dla tych co w depresji ;P

www.agabox.net/fun/motylek.swf

[grzegorz_gajowniczek]

Oto istota nihilizmu w calej swojej okazalosci i zawilosci... niezwykle
skomplikowany koncept filozoficzny w dzialaniu... Nietzsche sie w grobie
przewraca.

tako rzecze Zaratustra

[paw_dady]

grzegorz_gajowniczek napisał:

> Oto istota nihilizmu w calej swojej okazalosci i zawilosci... niezwykle
> skomplikowany koncept filozoficzny w dzialaniu... Nietzsche sie w grobie
> przewraca.

to ten motylek to byla Zaratustra, nietzschego sobie :)

[grzegorz_gajowniczek]

Pozostajac przy tej Nietszchego sobie metaforze, to raczej Zaratustra bylby
tym, ktory przewiduje nastanie czasow takich oto motylkow. Zaratustra mialby
takiego rodzaju gadajace glupoty motylki gleboko w d****ie (uzywajac rejestru
stylistycznego motylka). Zaratustra rzekl by do motylka ze jest pogardy godny,
gdyz nie potrafi przekroczyc wlasnej motylkowosci, wlasnej marnej natury
doczesnej, ktora winna byc jedynie srodkiem a nie celem samym w sobie... dla
Zaratustry motylek bylby jedynie zalosnym egzemplarzem, ktory musi ustapic
miejsca nowemu nadmotylkowi, ktory zamiast mowic, ze ma wszystko w dupie,
wzialby sie za siebie, zaczal naprawiac siebie i swiat.

W tej głęboko symbolicznej, stylizowanej na biblijną opowieści, tytułowy
mędrzec głosi nietzscheańskie prawdy o ludzkiej naturze, o potrzebie jej
przezwyciężenia, o afirmacji bytu i o wiecznym powrocie.

-------------
- I cóż robi święty w lesie? - zapytał Zaratustra.
Święty odparł: - Pieśni składam i śpiewam je, a gdy pieśni składam śmieję się i
płaczę, i pomrukuję z cicha: tak Boga chwalę.
Śpiewem, płaczem, śmiechem i pomrukiem chwalę Boga, który jest moim Bogiem.
(...) Gdy Zaratustra sam pozostał, rzekł do swego serca: - Czyżby to było
możliwe! Wszak ten święty starzec nic jeszcze w swem lesie nie słyszał o tem,
że Bóg już umarł!
------------------
Gdy Zaratustra zaszedł do najbliższego miasta, co u skraju lasów leżało,
znalazł tam wiele ludu, zgromadzonego na rynku (...) I Zaratustra tak rzekł do
ludu:
- Ja was uczę nadczłowieka. Człowiek jest czemś, co pokonanem być powinno.
Cóżeście uczynili, aby go pokonać?

Wszystkie istoty stworzyły coś ponad siebie; chcecież być odpływem tej wielkiej
fali i raczej do zwierzęcia powrócić, niźli człowieka pokonać?
Czemże jest małpa dla człowieka? Pośmiewiskiem i sromem bolesnym. I temże
powinien być człowiek dla nadczłowieka: pośmiewiskiem i wstydem bolesnym.
Przebyliście drogę od robaka do człowieka, i wiele jest w was jeszcze robaka.
Byliście niegdyś małpami i dziś jest jeszcze człowiek bardziej małpą, niźli
jakakolwiek małpa.
Kto zaś jest pośród was najmędrszym, ten jest dwurodkiem i mieszańcem rośliny i
upiora. Mówięż ja wam, byście się upiorami lub roślinami stali?
Patrzcie, ja wam wskazuję nadczłowieka!
Nadczłowiek jest treścią ziemi. Wasza wola niech rzeknie: nadczłowiek niech
będzie ziemi treścią!
Zaklinam was, bracia, pozostańcie wierni ziemi i nie wierzcie tym, co wam o
nadziemskich mówią nadziejach! Truciciele to są, wiedni czy nieświadomi!
Wzgardziciele to ciała, wymierający i sami zatruci, którymi ziemia się
umęczyła; obyż się prędzej precz wynieśli!
Niegdyś było bluźnierstwo Bogu największem zuchwalstwem, lecz Bóg umarł, a z
nim zmarli i ci bluźniercy. Ziemi bluźnić jest rzeczą najstraszniejszą, jako
też cenić bardziej wnętrzności niezbadanego, niźli treść tej ziemi!
(...)

Co jest największem z ducha, czego wy doświadczyć możecie? Jest to godzina
wielkiej wzgardy. Godzina, w której wasze szczęście wstrętem was przejmie,
zarówno jak rozum wasz, oraz cnota wasza.
Godzina, kiedy powiecie: "I cóż z mego szczęścia! Jest ono ubóstwem i brudem i
żałosną błogością. Lecz me szczęście powinno samo istnienie usprawiedliwiać!"
Godzina, kiedy powiecie: "I cóż z mego rozumu! Pożądaż on wiedzy, jako lew
karmu? Ubóstwem jest on i brudem i żałosną błogością!"
Godzina, kiedy powiecie: "I cóż z mej cnoty! Jeszcze mnie ona o szaleństwo nie
przyprawiła. Jak żem umęczony swem złem i dobrem! Wszystko to - ubóstwo i brud
i błogość żałosna!"
Godzina, kiedy powiecie: "I cóż z mej sprawiedliwości! Nie baczę, a bym się
żarem i węglem stał. Lecz sprawiedliwy jest żarem i węglem!"
Godzina, kiedy powiecie: "I cóż z mego współczucia! Nie jestże współczucie
krzyżem, do którego przygwożdżony zostaje ten, co ludzi ukochał? Lecz ma
współczucie nie jest ukrzyżowaniem".
Mówiliście już tak? Krzyczeliście już tak? Och, gdybym ja od was już takie
zasłyszał wołania!


(...)

Niebezpieczne to przejście, niebezpieczne podróże, niebezpieczne wstecz
poglądanie, niebezpieczne trwożne zachwianie i zatrzymywanie się.
Oto co wielkiem jest w człowieku, iż jest on mostem, a nie celem; oto co w
człowieku jest umiłowania godnem, że jest on przejściem i zanikiem.
Kocham tych, którzy żyć nie umieją inaczej jeno zachodząc, albowiem oni są
tymi, którzy przechodzą.
Kocham wielkich wzgardzicieli, gdyż są to wielcy wielbiciele i strzały tęsknoty
na brzeg przeciwny.
Kocham tych, którzy nie szukają aż poza gwiazdami powodów, aby zaniknąć i
ofiarą się stać, lecz ziemi się ofiarują, aby ziemia własnością nadczłowieka
kiedyś się stała.
Kocham tego, który żyje, aby poznawał, i który poznawać chce, aby kiedyś
nadczłowiek żył. Tako pragnie on swego zaniku.
Kocham tego, który pracuje i odkrycia czyni, aby nadczłowiekowi dom wystawił,
oraz mierzwę, zwierzę i roślinę jemu zgotował: gdyż tako chce on swego zaniku.
Kocham tego, który cnotę swą kocha: gdyż cnota jest wolą zaniku i strzałą
tęsknoty.
Kocham tego, który ani kropli ducha sobie nie pozostawia, lecz chce być
całkowicie duchem swej cnoty: tako przekracza on most jako duch.
Kocham tego, co ze swej cnoty czyni skłonność ducha i przeznaczenie własne: i
tako kwoli swej cnoty chce żyć jeszcze i przestać już żyć.
Kocham tego, co nie chce zbyt wiele cnót posiadać. Jedna cnota jest większą
cnotą niźli dwie, albowiem bardziej staje się owym węzłem, na którym zawiesza
się przeznaczenie.
Kocham tego, czyja dusza udziela się rozrzutnie, który podzięki nie chce i nie
zwraca: gdyż on obdarza ustawicznie, a siebie zachować nie pragnie.
Kocham tego, który wstydzi się, gdy kości jemu na szczęście padną i pyta: -
zalim jest fałszywym graczem? - gdyż on zaginąć chce.
Kocham tego, który złotemi słowy swe czyny uprzedza i zawsze więcej dotrzymuje,
niźli był obiecał: gdyż on swego zaniku pragnie.
Kocham tego, co przyszłych usprawiedliwia i przeszłych wyzwala: gdyż on chce od
współczesnych zaginąć.
Kocham tego, co Boga swego gromi, ponieważ Boga swego kocha: gdyż on od gniewu
swego Boga zginąć musi.
Kocham tego, czyja dusza jest głęboką, nawet poranioną będąc, i którego drobne
nawet przejście zgubić może: gdyż chętnie przez most on przechodzi.
Kocham tego, czyja dusza jest przepełna, tak iż samego siebie człowiek zapomina
i tylko rzeczy wszystkie życie w nim mają: gdyż rzeczy wszystkie zanikiem jego
będą.
Kocham tego, co wolnego jest ducha i wolnego serca; głowa takiego jest tylko
trzewiem serca, serce wszakże prze go ku zagładzie.
Kocham tych wszystkich, co są jako ciężkie krople, spadające pojedynczo z
ciemnej chmury, zawisłej nad człowiekiem: zwiastują one błyskawicę i jako
zwiastuny giną.
....

>>>>>DOTARLISCIE DO TEGO MIEJSCA? PRZECZYTALISCIE JUZ TO CO WYZEJ? NO TO
JESZCZE MALY FRAGMENCIK NA ZAKONCZENIE:

Gdy Zaratustra wyrzekł te słowa, spojrzał na lud wokół i zamilkł. "Oto stoją
głusi, - rzekł do swego serca, - i oto śmieją się: nie rozumieją mnie. Jam nie
jest językiem dla tych uszu.

No i co? Niezbyt optymistyczna wizja?

g.

eee tam

[paw_dady]

dla mnie Zara-tu-stra to po prostu jakis Nitzschego sobie Kant :P