Lament

[pani_klementyna]

Jestem zupełnie sama
i oczy już nie tak niebieskie
choć koronkowość koszuli
układa się jak przy Tobie.

Na twarzy mam smutne bruzdy
i czarne żałobne kreski,
a dłonie leżą jak martwe,
z trudem potrafią coś robić.

Cisza się tłucze w moździerzu,
nóż ostrzy nad moim sercem
wierzę, bo trzeba w coś wierzyć,
że znowu ściskam Twe ręce.

Razem przez śmierć i po śmierci,
tak jak za życia znów razem,
rozdarta - martwa i pusta
z naszego szczęścia obrazem.

I tylko czekać mam jeszcze
na to spotkanie - bo będzie,
jesteś Ty ze mną - do końca
w każdej sekundzie i wszędzie...

[pani_klementyna]

Pewnie za dużo pracy miały ręce stare
które wszystko umiały, czynne i serdeczne
za wiele tych wysiłków zniosłeś - ponad miarę
wierząc, że jesteś młody, ze życie jest wieczne.

Nikt z nas o tym nie myślał
przestrogi nie słuchał
nie bał się wcale czasu, który szedł za nami
szkaradna śmierć czyhała
podła, ślepa, głucha
by uderzyć podstępnie - ogłuszyć, powalić...

Opuściłeś mnie *******dla błękitu nieba,
dla piękniejszego może, zielonego lasu
a trzeba było czuwać i lękać się trzeba
tego nadchodzącego, okrutnego czasu.

Ale tu jestem z Tobą i po śmierci ptaku
bo tak nam wyznaczyła Ananke daleka,
to tylko chwila ******* - czekam Twego znaku,
zawołaj mnie, usłyszę! Czekam *******, czekam...