samotność

[mortuus]

Postanowiłem założyć wątek celem uzyskania do połowy czerwca immunitetu od
Cezara :) (matura za pasem, a tu z forum mają wyrzucać). Długo zastanawiałem
się nad tematem, bo nie chciałem, żeby było banalnie.

Na samotnośc wpadłem pod wpływem "Innego świata" G. Herlinga-Grudzińskiego.
Autor ukazuje tam samotność jako coś oczzyszczającego. Czy nie uważacie, ża
samotnośc jes jak catharsis, kiedy człowiek jest sam ze swoimmi myślami i sam
ze sobą. Nie chodzi mi o taką samotność, żeby przeżyć całe życie samemu, ale
kiedy np. podrozujemy sami, czy wieczorem kładać się spać (nie dotyczy
wszystkich...). W momencie, kiedy nikt się nie wtrąca, nie mówi do nas,
możemy się zastanowić trochę nad sobą i tym co robimy. Samotność jest mądra.
Przypomnijcie sobie mędrców i pustelników (średniowiecze, bajki, fantasy) -
mieszkali sami, poza miastem czy wsią, ale byli mądrzy i ludzie przychodzili
do niich po radę.
Wpisujcie co na ten temat myślicie.

[roman_j]

Samotność. Świetny temat do rozważań. :-)))
Myślę, że każdy z nas potrzebuje samotności. Jedni mniej inni więcej, ale bez
tego stanu (uczucia?) nie wyobrażam sobie normalnego życia. Czytałem kiedyś,
chyba w "Wiedzy i Życiu", że samotność jest potrzebna dla prawidłowego rozwoju
zarówno psychicznego, jak i społecznego. Według mnie samotność pełni taką rolę
jak sen. Tak jak mózg podczas snu porządkuje i segreguje wszystkie informacje,
którymi był zasypywany w ciągu dnia, tak samo człowiek w samotności ma czas na
dokonanie oceny tego wszystkiego, z czym spotykał się w kontaktach z innymi
ludźmi.
Samotność sprzyja namysłowi, a także tworzeniu. Wiem coś o tym, bo większość
pomysłów na wpisy na forum przychodzi wtedy, kiedy jestem sam na sam ze swoimi
myślami. Samotność jest twórcza, a obecności innych ludzi sprawia, że stajemy
się odtwórcami; często cudzych ról, bo nie mieliśmy możliwości napisania
własnej. Samotność sprzyja wyrabianiu własnego światopoglądu. Przebywając zbyt
długo wśród innych ludzi zaczynamy się od nich uzależniać. Potrzebujemy coraz
bardziej ich towarzystwa, a więc coraz bardziej staramy się im przypodobać.
Wskutek tego z czasem upodabniamy się do innych i przyjmujemy ich poglądy za
swoje, byle tylko nie poznać goryczy odrzucenia i w konsekwencji (w tym
wypadku) piekła samotności.
Samotność to prysznic dla ducha, jak powiedział kiedyś pewien zakonnik. Nie
sposób się z nim nie zgodzić. Jest ona po prostu niezbędna dla higieny
psychicznej. Ale nie można z nią, tak jak z niczym, przesadzić. Nadmierna
samotność wyjaławia duchowo. Człowiek doznający samotności w nadmiarze karleje
psychicznie (czasem wręcz choruje). Jest jak gramofon odtwarzający wciąż tę
samą, coraz bardziej zdartą płytę. Brak bodźców (czyli tzw. deprywacja) jest
równie szkodliwy jak ich nadmiar. Dlatego każdy powinien znaleźć swój "złoty
środek".
Na koniec napiszę o samotności rozumianej nieco inaczej. Tak naprawdę każdy z
nas samotny przez całe swoje życie i tego rodzaju samotności nie możemy
uniknąć. Jesteśmy jako ludzie autonomicznymi jednostkami obdarzonymi własną
niepowtarzalną psychiką i własnym obrazem świata, którymi nie potrafimy się z
nikim podzielić. Używamy często tego samego języka, ale za pomocą tego ułomnego
narzędzia czasami nie potrafimy innym przekazać nawet najprostszych rzeczy, że
nie wspomnę już o różnych stanach, myślach i innych "produktach" naszej
psychiki, którego nie dają się ująć w słowa. Jakkolwiek byśmy się nie zbliżyli
do drugiego człowieka, to zawsze pozostanie między nami ta nieprzekraczalna
bariera, która sprawia, że zarówno cierpienie, jak i radość zawsze przeżywamy
samotnie, nawet jeżeli dzielimy je z kimś bardzo nam bliskim.
Wyznawcy hinduizmu wierzą, że nasze dusze są częściami tej samej Istoty, które
połączą się kiedyś z nią po przerwaniu koła wcieleń. I pewnie dopiero wtedy
skończy się nasza samotność...

[mortuus]

Widze, że rzuciłem ciężki temat, bo nikt oprócz romana_j nie chciał go dotknąć.
Liczę na was, a za ten wpis bardzo dziękuję, bo jest bardzo mądry i w wielu
punktach się zgadzam.
Też popełniam wpisy na forum w samotności, bo to są chwile rozmowy z sobą i
autorefleksji. Właśnie wtedy rodzą się myśli.

Piszcie robaczki...

[mortuus]

Czyżby temat był za "ćiezki" ??? Czemu nikt nie pisze :( Cezarze, zagnaj lud do
roboty ;)

[roman_j]

mortuus napisał:

> Cezarze, zagnaj lud do roboty ;)

Nie da rady. Już i tak się buntują. :-)) Brutus-Hiubi już wyraził nastroje
ludu. ;-)))) Chciałbym dożyć kwietnia i nie polec w "idy marcowe".
Ale a propos zaganiania ludzi do roboty, to zanim weźmiesz się na dobre za
przygotowania do matury, Mortuusie, zajrzj z łaski swojej do "Romanowej
Skrzynki", a potem do wątku "Piwo". Myślę, że to jesteś nam jeszcze winien,
zanim oddasz się bez reszty nauce. ;-)))

Poza tym uważam, że założyłeś świetny wątek, zatem spełniłeś wymóg, jaki Ci
postawiłem. A to, że nie cieszy on się zbyt dużą popularnością, to już zupełnie
inna sprawa. :-))))

[zenobius1]

roman_j napisał:

> mortuus napisał:
>
> > Cezarze, zagnaj lud do roboty ;)
>
> Nie da rady. Już i tak się buntują. :-)) Brutus-Hiubi już wyraził nastroje
> ludu. ;-)))) Chciałbym dożyć kwietnia i nie polec w "idy marcowe".
> Ale a propos zaganiania ludzi do roboty, to zanim weźmiesz się na dobre za
> przygotowania do matury, Mortuusie, zajrzj z łaski swojej do "Romanowej
> Skrzynki", a potem do wątku "Piwo". Myślę, że to jesteś nam jeszcze winien,
> zanim oddasz się bez reszty nauce. ;-)))

O TAK. Pretorianie twierdzą, że o samotności nie da się dyskutować bez grzanego
piwa marki Mortuus.
>

[mortuus]

Przepisik już zawisł w miejscu mu należnym. Teraz możecie śmiało pisać o
samotności :)

[pinch]

Samotność. Nie będę snuł tu rozważań, bo czasu brak. Dość napisać, że często
samotnie zagłębiam się w swoje wnętrze duchowe. To pomaga utrzymywać mi w
pewnej równowadze wrażliwość. Jakkolwiek takie samotne wyprawy nie zawsze są
bezpieczne ... Generalnie jednak wolę toczyć "pojedynki" sam ze sobą ;)

[roman_j]

Postanowiłem powrócić do tematu, bo przyszedł mi do głowy pewien aspekt
samotności, którego nie poruszyłem w moim poprzednim, nieco ciężkawym i
filozoficznym wpisie. Samotność można różnie rozumieć, m.in. jako brak
życiowego partnera a dokładniej współmałżonka. I tu mi się nasunęła pewna
refleksja, że taka samotność dla jednych jest życiową koniecznością, a dla
innych tylko kwestią wyboru. W wielu krajach tradycja nakazuje, że ślub musi
się wiązać z ogromnymi kosztami ze strony pana młodego. Ponieważ są to często
kraje biedne, wielu mężczyzn nie stać na poniesienie tych kosztów i skazani są
na samotność. Jest to samotność z przymusu i do tego dość dolegliwa, bo
zazwyczaj życie z kobietą "na kocią łapę" nie wchodzi w rachubę (nie napiszę
już, co w takiej sytuacji pozostaje jeszcze do wyboru). ;-) Natomiast w
bogatych krajach Europy narasta zjawisko samotności z wyboru. Taka samotność
jest tam rozumiana jako przejaw niezależności. Swoboda obyczajów i społeczne
przyzwolenie na nieformalne związki w dowolnych konfiguracjach sprawiają, że
taka samotność nie jest uciążliwa i chyba tym trzeba tłumaczyć zdumiewający
fakt, że na przykład w Monachium i Frankfurcie gospodarstwa tzw. "singli"
stanowią już ponad 60% ogółu gospodarstw domowych. Jak widac samotność niejedno
ma oblicze.

[mortuus]

Na początku wątku chodziło mi głównie o takie momenty życia`, kiedy jesteś sam
na sam ze sobą i swoimi myślami (pływanie, samotna jazda samochodem, czy jakiś
wieczór sam ze sobą). Takie momenty ma nawet najbardziej towarzyski człowiek.
Ciekawe dla mnie jest jakie myśli wtedy kłębią się w człowieku. Ja np. drogi,
którą pokonuje sam samochodem prawie nie pamiętam.
romanie_j, poruszyłeś inny aspekt tej sprawy (wątek się rozwija). Co sądzi na
ten temat reszta?

[pinch]

mortuus napisał:

> Ja np. drogi, którą pokonuje sam samochodem prawie nie pamiętam.

Mam podobnie :) Czasami niektorzy, ktorych myslenie w tym momencie jest
bardziej konkretne biora to za objaw roztargnienia czy czegos tam. A ja po
prostu odbywam wtedy droge w myslach... Droge, na ktorej nie mija sie drzew,
domow, pol, lasow i innych obiektow krajobrazu... droge w ktorej mysli niczym
bity prowadza czasem i "w nieznane" ;)

[hiubi]

Uwielbiam samotność - kocham towarzystwo... czy to jest sprzeczne?? NIE!
Byłem strasznym samotnikiem teraz systuacja się zmieniła i chyba wolałem poprzednią :))