Dyskryminacja

[quadrivium]

List Magdaleny Środy do dyrektora Filharmonii Narodowej w Łodzi
czerwiec 2005 r.

Pan Zbigniew Lasocki
Dyrektor Naczelny
Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina


W związku z otrzymaniem skargi dotyczącej ogłoszenia, jakie znalazło się na
tablicy informacyjnej w Filharmonii Łódzkiej, pragnę zwrócić Pana uwagę na
fakt, ze zgodnie z polskim prawem zakazane jest formułowanie ofert pracy w
sposób dyskryminujący.

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., nr 21, poz.
94 z późn. zm.), wdrożyła do prawodawstwa polskiego normy dotyczące rynku
pracy zawarte w dyrektywach prawa wspólnotowego. Kodeks pracy stanowi, że
kobiety i mężczyźni mają być równo traktowani w zakresie nawiązania i
rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu
do szkoleń w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych m. in. bez względu na
wiek (art. 18(3a) § 1. k.p.). Ponadto ustawa ta w art. 18(3a) § 2 i 3 k.p. -
który Pan złamał - definiuje i wprowadza zakaz dyskryminacji pośredniej oraz
wprowadza zakaz dyskryminacji bezpośredniej, jako naruszającej zasadę równego
traktowania kobiet i mężczyzn.

Z kolei ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy w dziale "Odpowiedzialność za wykroczenia przeciwko
przepisom ustawy" mówi w art. 123, który również został przez Pana złamany,
iż "kto ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie
etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie
religijne lub ze względu na przynależność związkową odmówi zatrudnienia
kandydata na wolnym miejscu zatrudnienia lub miejscu przygotowania
zawodowego, podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł."

W związku z powyższym pragnę zasugerować Panu Dyrektorowi zmianę zarówno
treści ogłoszenia, jak i rzeczywiste (w całym procesie rekrutacji i
zatrudniania) nieograniczanie podjęcia ww. pracy tylko do osób, które nie
ukończyły 32 roku życia. Jest to bowiem niedopuszczalne w świetle
obowiązujących przepisów, które pozwoliłam sobie wyżej przytoczyć.

[Gość: POSTĘP]

Niedawno natknąłem się w podróży na jednego z dawnych kolegów gimnazjalnych.
Ongiś żyliśmy z sobą w ścisłej przyjaźni. Nic tedy dziwnego, że po
jedenastoletniej prawie rozłące przywitanie było serdeczne. "Jak się masz?...
gdzie przebywasz?... co porabiasz?... dokąd jedziesz?... Aleś zmężniał,
spoważniał... nawet nie przypuszczałem, iż się tutaj spotkamy". Takie i tym
podobne pytania i wykrzykniki krzyżowały się wzajemnie. Mieliśmy przed sobą
spory kawał wspólnej podróży, więc dosyć było czasu do zobopólnych wynurzeń.

Przypomnieliśmy sobie dawne szkolne czasy, opowiedzieli przeżycia wojenne,
przeszli wreszcie do najświeższych zmian i wypadków. Już nie wiem w jaki
sposób, dość, że rozmowa skierowała się na temat religijny. Otóż mój kolega w
szczerości serca wyznał, iż na Kościół, na prawdy wiary, na przykazania
zapatruje się krytycznie, a owej "naiwno-prostaczej" wiary studenta dawno się
pozbył.

– Żyjemy w wieku XX – mówił – w wieku ogólnego postępu; człowiek inteligentny
powinien z tym postępem iść naprzód, bo w przeciwnym razie można go słusznie
nazwać zacofańcem.

– Mój drogi, zapytałem znienacka, może byś mi raczył wytłumaczyć to
słowo "postęp". Co chcesz właśnie tym wyrazem oznaczyć?

– Postęp... postęp – odparł nieco zmieszany moim pytaniem – postęp to wyraz dla
każdego jasny i zrozumiały.

– No, ale każdy może go po swojemu rozumieć: jeden da mu prawdziwe, inny
niedokładne, a inny jeszcze wręcz fałszywe znaczenie.

– Ja w postępie widzę zastosowanie się do prądów i przekonań naszych.

– Nie zgodzilibyśmy się na tym punkcie.

– Dlaczego? – zapytał mój kolega gorączkowo.

– Z tej prostej przyczyny, że nie wszystko co nowoczesne to uznania godne. Od
najdawniejszych czasów do dziś dnia fałsz i prawda, mądrość i głupota mają
prawo obywatelstwa na świecie. Nie było wieku, któryby miał monopol
nieomylności. Stąd też i w obecnym wieku są prądy zgubne i zapatrywania
niedorzeczne. Dziwię się bardzo, że właśnie tę bezmyślną czołobitność przed
wszystkim co nowe śmiesz nazywać postępem.

– W takim razie co ty widzisz w postępie? Dla ciebie postęp to pewnie
zaskorupienie się w ciemności, nieuctwie, to lęk przed kulturą, wstręt do
wszelkich zmian i ulepszeń.

– Przenigdy, mój drogi, ja ci dowiodę, że jestem pod tym względem bardziej niż
ty postępowym. Moim zdaniem postęp jest (jak samo słowo wskazuje) posuwaniem
się naprzód, jest doskonaleniem się, jest wzrostem jakiegoś dobra. A ponieważ
są dobra materialne, umysłowe i moralne, stąd i potrójny zazwyczaj rozróżniamy
postęp. Jeśli w jakim narodzie lub społeczeństwie wzrasta dobrobyt, wzrastają
udogodnienia życiowe, mówimy wtenczas o postępie materialnym; jeśli rozwijają
się nauki i sztuki, nazywamy to postępem umysłowym; jeśli łagodnieją,
uszlachetniają się obyczaje, wzrasta religijność, prawość charakterów, poczucie
obowiązku, mamy przed sobą przykład postępu moralnego.

Te trzy kierunki są z sobą dość luźno związane tak, że z postępem materialnym
może iść w parze upadek moralny i umysłowy, lub na odwrót. Tak np. państwo
rzymskie w II-gim wieku po Chrystusie okazuje większy postęp materialny niż w I-
szym w. przed Chrystusem, ale w obyczajach i literaturze nastąpiło pokaźne
cofnięcie się.

Oto pojęcie, jakie mam o postępie. I jestem przekonany, że ani Kościół ani w
ogóle religia nie stoi prawdziwemu postępowi na zawadzie, owszem, wspiera go i
utrwala. Ale niestety płaszczykiem postępu nauczyli się ludzie różne rzeczy
okrywać.

Wygaduje ktoś na Kościół, ostrzy język na duchowieństwie, poprawia Pismo św. –
Ot mówią o nim: "To człowiek postępowy".

Ów drwi z pobożności, nie uczęszcza na nabożeństwa, nie przestrzega postów
nakazanych – ma się rozumieć: także postępowy.

Inny czyta niemoralne książki, chodzi do żydowskich kino-teatrów na brudne
widowiska, broni ślubów cywilnych i rozwodów – idzie – powiadają – z duchem
czasu, z postępem.

Inny jeszcze w życiu nie bardzo krępuje się przykazaniami i moralnością
chrześcijańską – postępowy, któżby temu zaprzeczył.

Oto co wielu widzi w postępie, a co i tyś poniekąd zawarł w słowach dopiero
wspomnianych, że "postęp" to przystosowanie się do prądów i przekonań
nowoczesnych.

Burzyć wszystko co dawne, pomiatać tym co święte i czcigodne, wyłamywać się
spod praw sumienia, deptać zdrowy rozsądek, odbierać człowiekowi to, co go
uszlachetnia, zaniedbywać swe obowiązki wobec Stwórcy, przytakiwać pustym
frazesom, powtarzać za drugimi różne głupstwa – to nie postęp, to najzwyklejsze
pod słońcem zacofanie.

– Zarzucasz mi – odciął się mój kolega – czego wcale nie mówiłem.

– Nie mówiłeś tego otwarcie, ale do podobnych wniosków prowadzi twoje
zapatrywanie na postęp. Bo jeśli postęp będzie tylko płaszczeniem się przed
wszystkimi zapatrywaniami naszych czasów, a właściwie przed zapatrywaniami
różnych pół i ćwierćmędrków, to wówczas z pojęciem postępu da się połączyć
każda niedorzeczność i każdy wybryk.

Mój towarzysz jakoś stracił ochotę do dalszej rozmowy o postępie. Po chwili
milczenia zaczęliśmy o... pogodzie.

[Gość: jozue]

szybko piszesz :) ale nie na temat.

[Gość: zozo]

postep jest stenotypista czy to postepowe?

A tak na temat to zgadzam sie Dr Sroda, wystarczy otworzyc gazete i znajdziemy
szukam sekretarki -kobiety konkurs na szefa (faceta)tylko jak za to sie zabrac?!

[Gość: doczesnosc]

1. Dostępna dla naszego doświadczenia doczesność ukazuje się nam zewsząd jako
coś niedokończonego, jako coś, co wymaga dopełnienia w rzeczywistym życiu
przyszłym, w którym dopiero nabędzie wartości. Doczesność ze swej istoty jest
tylko przedsionkiem, wstępem; można ją zrozumieć tylko w związku z życiem
przyszłym, które po niej następuje.

Niedokończone jest poznanie ludzkie. Z natury ma człowiek wrodzone pragnienie
wiedzy, lecz ocean poznawalnego jest nieskończony; nigdzie duch ludzki nie może
dostrzec jakiegoś punktu, na którym by się oparł i spokój znalazł. Im więcej
postępuje wiedza ludzka, tym bardziej jest niedokończona, gdyż każda znaleziona
odpowiedź rodzi tuzin nowych pytań. Tak się przedstawia istota doczesności.
Czyżby duchowi ludzkiemu nie było przeznaczone, by wreszcie pokój znalazł?

Niedokończone jest ludzkie chcenie. Wola jest na to, aby w jakiejś istocie
trwały znalazła spokój, któryby zapełnił jej nieskończoną próżnię. A gdzież i
kiedyż serce ludzkie w doczesności podobny spokój znalazło? Życie doczesne
istnieje tylko po to, by ogień miłości rozżarzyć, straszną sprężynę
pożądliwości naciągnąć. Wola ludzka lata od jednej rzeczy do drugiej.
Wszystkiego człowiek chce i na wszystkim się zawodzi i niezaspokojony, w
gorzkiej boleści staje nad brzegiem grobu!

2. Niedokończona jest też ludzika praca i walka życiowa. Gdyby wysiłki jakiegoś
szczęśliwca zostały uwieńczone wszelkim pożądanym skutkiem; gdyby mu się udało
urzeczywistnić wielkie jakieś dzieło, niezwykłe przedsięwzięcie, założyć jakieś
olbrzymie państwo, jakiego jeszcze świat nie widział, – czyż to wszystko nie
pękłoby tutaj jak bańka mydlana, by innym majakom zrobić miejsce?

Wszystko tu jest zabawką dziecięcą, która długo żadnego człowieka zaspokoić nie
może. Nawet najszlachetniejsze wysiłki, jakież by miały znaczenie, gdyby się
wszystko ze śmiercią kończyło. Każdy widzi, że nauka materialistów jest
pomysłem mizernym, który musi pociągnąć za sobą zupełne odrętwienie i paraliż
ducha, leniwe i tępe życie z dnia na dzień, a wreszcie zwątpienie i rozpacz. Bo
i po cóż pracować, jeżeli moja praca ma pozostać bez wyższego celu i bez
wyższych widoków, jeżeli po krótkim czasie w wieczną nicość się obrócę?

Jak może w ogóle mieć wartość życie, które tak dla poszczególnego człowieka,
jak i dla ogółu ludzi składa się z marzeń i zawodów, z wysiłków i trosk, z walk
i boleści? A ponieważ to życie ziemskie nie ma wartości godnej człowieka,
byłoby najlepiej zakończyć je co prędzej, aby jak najrychlej przejść do
zbawczej nicości.

Jakże całkiem inaczej przedstawia się życie ziemskie w świetle nauki o życiu
przyszłym! Jakże zwątpiałych podnosi na duchu to pełne pociechy
przeświadczenie, że żaden trud, żadne wierne spełnienie obowiązków nie ginie;
że wszystko, rzecz najdrobniejsza nawet, w odblasku wieczności posiada wysoką
wartość.

3. Niedokończony jest wreszcie cały porządek prawny i wymiar sprawiedliwości.
Pierwsza bowiem zasada sprawiedliwości wymaga, ażeby dobro było wynagrodzone,
zło – ukarane. W piersiach swych nosi człowiek to niezłomne przeświadczenie, że
za czyny moralne nie tylko przed sądem ludzkim, nie tylko przed sądem własnego
rozumu jest odpowiedzialny, lecz więcej jeszcze przed jakąś absolutną potęgą,
która nad człowiekiem stoi i wszystkich ludzi, dobrych i złych, przed swój
trybunał pociągnie, by ich sądzić, według zasad niezmiennej sprawiedliwości. I
gdzież jest ten trybunał?

Czyż doczesność skończona w sobie nie byłaby szyderstwem ze sprawiedliwości?
Wprawdzie i tu już na ziemi niektórzy ludzie dobrzy bywają wynagrodzeni, lecz
całe mnóstwo innych dobrze czyniących pozostaje bez nagrody. Wprawdzie
niejednego złodzieja i mordercę dosięga i tu już sprawiedliwość, lecz wyroki
karzące dotykają czasem i niewinnych, większość zaś złych czynów ukrywa się
bezkarnie. Zapewne, spokój nieskalanego sumienia jest szacownym dobrem, lecz
jest on tylko pokrzepieniem na drodze do przyszłej ojczyzny, nie zaś
spoczynkiem w ojczyźnie; daje on siłę do wytrwania, ale nie ostateczne
zaspokojenie.

Ani sercu ludzkiemu, ani odwiecznej sprawiedliwości stosunki doczesne nie
czynią zadość. Dobro ulega, występek triumfuje. Tysiące tysięcy niewinnych, w
ciągu wieków, zostało zamęczonych na śmierć przez ograniczoną sprawiedliwość
ludzką; umarli oni bez czci, naznaczeni w oczach potomnych piętnem hańby, ich
zaś oskarżyciele i prześladowcy żyli i umarli otoczeni szacunkiem i chwałą.
Gdzież byłaby sprawiedliwość, gdyby się w życiu przyszłym dla tych niewinnych
męczenników nie znajdowało niebo, a dla tych tyranów piekło?

Gdyby zamiast tysięcy jeden tylko nicpoń był szczęśliwy, a zamiast milionów
jeden tylko sprawiedliwy nieszczęśliwym, to istnienie życia przyszłego byłoby
już udowodnione; jest ono konieczne, by dokonać wyrównania, którego się
sprawiedliwość domaga.

4. Życie doczesne pod każdym względem jest czymś niedokończonym; jest jakimś
wspaniałym portalem, przed którym stoi; jest początkiem czegoś; jakimś
obszernym dworcem kolejowym z poplątanymi szynami, które gdzieś w oddali giną
dla oka naszego; jest nieustannym wsiadaniem do wagonu nowoprzybyłych
podróżnych. Cel, koniec, rozwiązanie życia nie leży na ziemskim widnokręgu.
Cały doczesny byt, odpowiednio do swej istoty, jest środkiem do czegoś, co w
doczesności nie istnieje; jest pięciem się do czegoś nieznanego. Jak podziemne
zwierzątko, które nie posiada odpowiedniego organu dla światła dziennego,
dotyka korzeni drzew o wspaniałych konarach, nie mając o nich żadnego
wyobrażenia, podobnie my ludzie krótkowidzący patrzymy się na zawikłane
stosunki doczesności.

A czyżby to, co się nam zdaje wskutek ograniczonego stanowiska naszego,
niedokończonym, miało mieć zakończenie? Miałożby nie być poza portalem
wspaniałego wnętrza? Czyżby dworzec kolejowy ze swymi żelaznymi szynami nie
dlatego zbudowano, żeby nas do rzeczywistego doprowadzić celu, jakkolwiek
czekając na dworcu, celu tego widzieć nie możemy? Czyżby przyroda mogła chcieć,
by wędrowcy bez przestanku wchodzili do podróżnego wagonu życia, nie mając
nigdy dojechać do pewnego celu? A my, co oglądamy tu na ziemi korzenie wyższego
świata, mieliżbyśmy się tego świata wyrzec, ponieważ nie mamy dlań
odpowiedniego organu, dopóki tu w ciele jesteśmy?

Może kto pomyśleć, że choć w teraźniejszym stanie świata i życia widać wszędzie
niedokończenie, to właśnie przyszły rozwój ziemi i jej stosunków sprowadzi
takie wykończenie, które odpowie obecnemu rozwojowi. Lecz do jakiegoż to
wykończenia spieszy ziemia w swoim olbrzymim rozwoju?

Jak najświetniejszy fajerwerk kończy się kupką popiołu, tak rozwój świata
zakończy się – i to z fizycznej konieczności rozkładem, zniszczeniem i
popiołem. Czyżby w takiej przyszłości, w takim wykończeniu miał spoczywać
ostateczny cel i sens rozwoju świata?

Nie! jak fajerwerk spełnia swój cel nie przez popiół, w który się w końcu
zamienia, ale przez uciechę, którą widzom sprawia swoim światłem, w górę
strzelającym; tak i doczesność ma swój cel nie w końcowym stanie ziemi. Ten cel
nie leży ani w obecnej ani w przyszłej doczesności, on zapuszcza swe korzenie w
krainę wieczności, by tam znaleźć swoje wykończenie, a zarazem wyjaśnienie.
Życie jest walką ciągle niedokończoną, ostateczny jej wynik nastąpi w świecie
przyszłym.

5. Są i tacy, którzy twierdzą, że jest wprawdzie życie przyszłe, ale tylko jako
nagroda dla dobrych, żadną zaś miarą jako kara dla złych; dla nich bowiem
wystarczającą karą ma być unicestwienie przy śmierci. I to jest fałszem. Bóg
przeznaczył mię w każdym razie do szczęścia. Obdarował mię życiem nie pytając o
moje zezwolenie; bo On Panem, ja – stworzeniem. Mógł mi życia nie dawać, gdyby
mię chciał uczynić od siebie niezależnym. Życie moje co do swej istoty od Boga
pochodzi i dla Niego jest przeznaczone. Bóg z istoty

[Gość: doczesnosc cd.]

Gdyby człowiek nie otrzymał życia od Boga, oczywiście byłby go nie nadużył. Ale
otrzymał je nie na to, żeby go nadużywać, ale żeby go dobrze używać, a przez to
wysłużyć sobie wiecznie szczęśliwe życie. Grzeszy człowiek, jeśli zbrodniczo
życia nadużywa. Po grzechu następuje kara. A czy za rozmyślną, dobrowolną
zbrodnię unicestwienie jest dostateczną karą?

Unicestwienie trwa mgnienie oka, nie miałby tedy zbrodniarz czasu ani na
wyznanie winy, ani na odcierpienie kary. Zresztą przed unicestwieniem każdy
łotr tym bardziej tęskniłby do niego, im mocniejsze ma postanowienie trwać
statecznie aż do końca w swoim rzemiośle. Kto mimo zgryzot nie wzdryga się żyć
jak zwierzę, ten się chętnie pogodzi z tą myślą, że skończy, jak zwierzę. Nie,
unicestwienie nie jest żadną karą.

Bóg dał człowiekowi ludzką naturę z jej właściwościami; człowiek grzesząc
nadużywa tej natury, musi więc w tej swojej naturze karę ponosić. Przez grzech
odwrócił się od Boga, stawiając wyżej używanie rzeczy stworzonych ponad wolę
Bożą. Za karę utraci Boga, a tę utratę czuć będzie jako karę; za grzeszne
używanie czekają go męczarnie. Jakżeby się to stało, gdyby śmierć unicestwiała
grzesznika? Czyż jednakowe unicestwienie dla wszystkich złych ludzi byłoby
sprawiedliwą karą? Przecież ich występki tak co do liczby, jak co do ciężkości
tak są rozmaite!

Śmierć więc nie przyniesie z sobą wcale unicestwienia; zakończy tylko stanowczo
czas doświadczeń. Na którą stronę drzewo wtedy upadnie, na tej leżeć będzie. Są
dusze, które bez żadnej winy, a więc bez ciężaru kary przestępują próg życia
pozagrobowego; są dusze, które swoje uchybienia i zaległą pokutę wyrównać muszą
przez czasową karę w czyśćcu; są wreszcie grzesznicy, którzy się sami na zawsze
od Boga odłączyli, których przeto sprawiedliwość Boża wieczną karą dotknąć
musi.

6. Wszystko to zostanie ostatecznie rozstrzygnięte po śmierci na sądzie; próba
się już skończyła. Człowiek, jako jestestwo naturalne, dlatego był przez ciało
i zmysły ze światem związany, żeby mógł być próbie poddany. Śmierć targa te
nici, rozrywa duszę od ciała; "człowiek" jako jestestwo naturalne już nie
istnieje, stanął u kresu swojego zawodu doczesnego. Dusza zaś może najwyżej
czekać na tę chwilę, w której wszechpotężne słowo Stwórcy złączy ją napowrót z
tymże ciałem ludzkim, dla którego jest przeznaczona, by je ożywiała przez całą
istotę swoją i wszystkie swoje władze.

Jeżeli tak jest, to życie doczesne posiada nieskończenie wysoką wartość; daje
nam rzeczy skończone, przemijające, które jednak wyrastają na nieskończone i
nieprzemijające; jest ono jakby wspaniałą bramą, przez którą człowiek przy
śmierci wchodzi do pałaców Boga. "Pójdzie człowiek do domu wieczności swej"
(1). W świetle tej wieczności, ziemskie szczęście i ziemskie cierpienie,
okazuje się nieskończenie małym; godzi się człowiek z myślą, że tu na ziemi nie
jest rozdzielane według osobistej zasługi czy winy.

[Gość: jozue]

pseudofilozoficzny belkot.
Boga nie ma !

[Gość: więcej pokory]

Współczesny świat, nie radząc sobie z wieloma istotnymi problemami, ucieka od
nich w niebezpieczny kanał tematów zastępczych. W pakiecie problemów trudnych
do rozwiązania znajduje się wiele kwestii dotyczących małżeństwa, rodziny czy
społeczeństwa. Omijając zderzenie się z nimi, wykorzystuje się ku temu coraz
większe możliwości komunikacji i coraz łatwiejszy dostęp do informacji, a więc
skuteczniejszą możliwość wpływania na opinię publiczną i w znacznym stopniu
oddziaływania na nią.

Wśród tematów zastępczych świata współczesnego wiele dotyczy albo ma
bezpośredni związek z rodziną: emancypacja kobiety, partnerstwo w rodzinie,
problem zbyt wczesnej inicjacji seksualnej, problem molestowania dzieci czy
przemocy w rodzinie. Chociaż są to problemy ogromnej wagi indywidualnej czy
społecznej, jeśli wyrwie się je z właściwego kontekstu, stają się tematami
zastępczymi.

W praktycznym rozwiązywaniu problemów tzw. zastępczych najczęściej nie chodzi
o osoby bezpośrednio nimi dotknięte czy zainteresowane, lecz o coś zgoła
innego. Rozpatrywane problemy są tylko pretekstem do dochodzenia czy
załatwiania całkiem innych kwestii.

W związku z tym rodzą się pytania: czy w podnoszeniu kwestii emancypacji kobiet
chodzi o prawdziwą godność każdej kobiety czy też o promowanie pewnych
środowisk czy wzorców kobiecych (np. kobiet pragnących się wyzwolić od pełni
swego rozwoju, jakie stwarza im macierzyństwo)? Czy w podnoszonej kwestii
partnerstwa w rodzinie chodzi o cementowanie rodziny w jej tradycyjnym modelu
przełożeństwa i posłuszeństwa motywowanego miłością (por. myślenie kategoriami
wspólnoty) czy raczej o rozchwianie rodziny: autorytetu rodziców,
fundamentalnych więzów, atmosfery, systemu wartości, by stała się bardziej
chłonna na zewnętrzne oddziaływanie licznych prądów, narzucających się drogą
choćby medialną ( myślenie kategoriami hotelowymi)? Czy w podnoszonej kwestii
molestowania dzieci czy przemocy w rodzinie chodzi tak naprawdę o poszanowanie
godności dziecka jako osoby ludzkiej, realizującej swą godność w miłości tj.
relacji ) do rodziców, do rodzeństwa, do pozostałych członków rodziny, do
szerszej wspólnoty, czy raczej o podsycanie walki egoizmów („nie licz się z
nikim”), czyli niesubordynacji („nie pozwól sobą kierować”), do nieufności
(„pamiętaj każdy to twój wróg”), do przedmiotowego traktowania drugiego
człowieka („używaj i wykorzystuj, ile się tylko da”)?

W świecie współczesnym problematyka rodziny wydaje się kluczowa dla
wszystkich areopagów, którym bliski jest problem przyszłości – tej
najbliższej, „na jutro”, i tej dalszej, „na następne pokolenia” i tej
najdalszej przyszłości samej „cywilizacji”. Wypływa to bowiem z faktu, iż
sytuacja wydatnie wpływa na kształtowanie sumienia człowieka, jak i odsłania
przed człowiekiem potrzebę ludzkiej mądrości retrospektywnej i progresywnej.

[Gość: postęp]

Uwaga na „ postęp i rozwój”!

To, co sprzyjało funkcjonowaniu sumienia i Prawa Naturalnego – zaczyna znikać
dla współczesnego człowieka, dlatego przypomnijmy co należy. Poczucie
sprawiedliwości jest nam potrzebne, aby odczuwać niepokój przy pełnym stole,
gdy inni głodują. Potrzeba umiarkowania powinna obronić nasze gospodarstwa
wiejskie przed mirażem złotodajnych ferm i realnym bankructwem. Dar
roztropności powinien nas ostrzec przed watahami zagranicznych oszustów i
lichwiarzy. Cnota męstwa przyda nam się bardzo, gdy nie znający granic wiatr
przywieje nam z zagranicy pyłki genetycznie zmodyfikowanych roślin, a
właściciele pól eksperymentalnych będą nas ciągać po sądach za rzekomą kradzież.

Ale Polska, dzięki swojej rzekomej zaściankowości, dzięki swojemu bogactwu
wiary i zdrowej ziemi ojczystej - nie musi bać się grozy powszechnej śmierci
ciała i duszy, jeżeli tylko oddali hypnotyzerów spod znaku ideologii,
zwalczającej Boga w umyśle i sercu człowieka. Bodźcem do tej walki niech będzie
dla nas dobro innych narodów, znajdujących się w znacznie gorszej sytuacji.
Bądźmy dla nich – jako naród i jako państwo – wzorem cywilizacji łacińskiej,
znanej z harmonii ufnej modlitwy i rzetelnej pracy – chociażby w pocie czoła