POLITYKA....można i o polityce...a może trzeba?

[aniouek1]

"Polityka" - wg.Encyklopedii PWN to:

1/świadoma i celowa działalność dotycząca głównie stosunków między klasami
społecznymi, państwami i narodami, związana z walką o zachowanie lub zdobycie
władzy państwowej jako narzędzia regulacji i kształtowania tych stosunków;
2/określona część, program lub kierunek tej działalności.

Stąd też...znamy pojęcia takie jak: polityka gospodarcza, polityka
kulturalna, polityka naukowa, polityka oświatowa, polityka pro-rodzinna,
polityka społeczna, polityka wyznaniowa itp.itd.

Oznacza to, że "państwo" stara się być sprawnym "narzędziem regulacji
i kształtowania" wszystkiego co tylko poddaje się "regulowaniu
i kształtowaniu"

"kształtowanie, regulowanie"bywa, że...manipulacja

[aniouek1]

Ech...że też jeden człowiek potrafi równocześnie coś co mądre i dobre,
przeciwko drugiemu człowiekowi odwrócić walcząc o prawo do "regulowania
i kształtowania", które bywa bezprawiem wyniszczającym drugiego człowieka...

A gdy...to nie jeden przeciwko jednemu ale wielu przeciwko wielu?

I po co? po co? po co?

ech...smutne to wszystko jak się temu uważnie przyjrzeć...i bardzo przykre...

Towarzyskie,ale grzecznie o polityce niezawadzi...

[aniouek1]

Towarzyskie,ale grzecznie o polityce niezawadzi...
Autor: mala20033
Data: 27.04.2005 17:01 + dodaj do ulubionych wątków
--------------------------------------------------------------------------------
Przeczytalam o donoszeniu na papieza i sie przerazilam..
Ile jeszcze takich strasznosci przeczytamy co bylo w PRLu?? Ile!!!????

Malenka...ja ...już "ile?" ...nie pytam...

[aniouek1]

tracę nadzieję, że doczekam, tu w moim człowieczym wymiarze czasu, gdy tu,
w kraju nad Wisłą politycy i różnej maści "inżynierowie umysłów" pozwolą
nam się uśmiechać i...być dumnymi z bycia Polakami.

Kiedy skończy się ten koszmar trzymania ludzi na uwięzi w czasach minionych...
jakby chodziło tym, co trzymają, by nigdy nie minęły, lecz by wiecznie trwały...

...moja głowa zbyt mała, zbyt ciasna by pomieścić, poukładać i przyjąć
za "własne bo słuszne" tego typu posunięcia...
Nie dorastam ...i...przyznam się, że nie chcę nigdy "dorosnąć" do poziomu
autorów tego typu sensacji, która obiegła świat wczoraj i Ciebie Malenka
także przeraziła.

Powiedz co dla Ciebie w tym bylo/jest najbardziej przerażające...
..Może przez wielką wode inaczej widać niż tu...znad Wisły?

[kendo]

a o czym Wy piszecie ??
niesledzilam wczoraj zadnych wiadomosci bo nie moglam(

spójrz na to - zrozumiesz

[aniouek1]

info.onet.pl/1484,temat.html
info.onet.pl/1088914,11,item.html
Tego typu artykułow krąży już w internecie całe mnóstwo.

i jeszcze jeden

[aniouek1]

info.onet.pl/1088750,11,item.html
We mnie podobne brzęczą pytania... i nie tylko takie, ale... chyba nikt mi na
nie odpowiedzi nie udzieli.

[kendo]

aniouek1 napisała:

> info.onet.pl/1088750,11,item.html
> We mnie podobne brzęczą pytania... i nie tylko takie, ale... chyba nikt mi na
> nie odpowiedzi nie udzieli.

przeciez ludzie na sibie donosili od dawien dawna...

Kendo-masz rację - "donosili od dawna" od zawsze..

[aniouek1]

kendo napisała:

> przeciez ludzie na sibie donosili od dawien dawna...

chyba odkąd pojawili sie na planecie Ziemia.
Donosili z różnych powodów, w różnych celach, a aparat państwa potrafił nawet
na tą okolicznośc ustanowić prawo, zgodnie z którym w imie tzw. wyższych racji
donosicielstwo było - i nadal jest - tzw. służbą np. na rzecz bezpieczeństwa
narodowego, publicznego itp. każde uzasadnienie w swoim czasie i na czyjś
użytek bywa na tyle dobre na ile skuteczne.

Które państwo nie utrzymuje sztabu wywiadowców?
Oni zaś...wszelkimi dostepnymi sposobami pozyskują informacje, jakich od nich
oczekuje pracodawca (czyt.: państwo).

Czyż formą donosicielstwa nie jest tzw. skarżenie z którym ma się do czynienia
w rodzinach, szkołach, zakładach pracy... chyba we wszystkich instytucjach
organizacji życia społecznego?

Skarżą dzieci i dorośli.

Po co?

Jedni ze strachu o własną skórę, inni dla pochwały, jeszcze inni dla pieniędzy
czy kariery, jeszcze inni z własnego przekonania, że w ten sposób
służą "wyższej sprawie" czy też... społecznemu dobru.

Kto popełnia większe zło?: ten kto skarży, czy ten kto tego typu zachowania
popiera "dając ucha", a nawet wymaga stosując różne metody nacisku
od pochwały, przez zapłatę, do szantażu związanego z bezpieczeństwem
niepokornych czy też ich rodzin...

Mnie uczono, że nalezy likwidować przyczynę a skutek sam się wyleczy.

Gdyby nie było popytu, nie istniałaby podaż.

Być może teraz, z innej perspektywy czasu - a także przestrzeni - widać to
wszystko nieco inaczej, jednak... czy doprawdy osądzający są pewni, że sami
nigdy, pod żadnym pozorem, nawet nieświadomie nie powiedzieli komuś czegoś
o czymś czy kimś za dużo? ....zbyt dużo?
...i to nawet żadnej własnej korzyście nie mając na celu ale...ot tak...
by powiedzić co się wie...dla samego powiedzenia ...no może czasem by "błysnąć
wiedzą"...w towarzystwie dla własnego prestiżu we własnym mniemaniu

Instytut Prawd Niepodważalnych

[aniouek1]

polityka.onet.pl/artykul.asp?DB=162&ITEM=1218856
Jakie jest Wasze zdanie na ten temat?

[mala20033]

Czytam te artykuly dotyczace Polski..i wlos mie sie jezy i robi mi sie
smutno..i jestem przerazona.
A bardzo ,bardzo boli fakt, ze dla pieniedzy potrafili ksieza donosic na
ksiezy..to straszliwie wrecz boli.

[mala20033]

A to o tej smutnej sprawie..
To zrozumiałe, że wiele osób broni się przed informacjami, że wśród duchownych
byli współpracownicy tajnych służb PRL. Zwłaszcza teraz, gdy ból po odejściu
Jana Pawła II jest jeszcze świeży, trudno jest pogodzić się z wiedzą, że agenci
w sutannach lub habitach działali też w Jego bezpośrednim otoczeniu, że
donosili na polskiego papieża komunistycznej władzy.

Niestety, wiele wskazuje, że tak było i że dominikanin ojciec Konrad Hejmo - od
lat podpora polskich pielgrzymów w Rzymie - zapewne był jednym z takich ludzi.
Wspólne wystąpienie na konferencji prasowej szefa Instytutu Pamięci Narodowej
oraz przełożonego zakonu dominikanów każe sądzić, że dowody w tej sprawie są
bardzo poważne. O. Maciej Zięba określił je jako "porażające". Jednak im
szybciej opinia publiczna pozna całość tych materiałów, tym lepiej.

Dżina agentury wśród księży nie da się już wepchnąć z powrotem do butelki;
presja opinii jest zbyt wielka. Ale nie warto nad tym boleć. Historii nie da
się już zmienić, prawda doskwiera - ale też oczyszcza. Bez prawdy nie jest
możliwa ani szczera skrucha, ale prawdziwe wybaczenie. Ci, którzy zbłądzili,
potrzebują prawdy najbardziej

[kendo]

no i faktycznie smutna historja(

Mala…czy znasz na planecie Ziemia kraj RAJ?

[aniouek1]

mala20033 napisała:

> Czytam te artykuly dotyczace Polski..i wlos mie sie jezy i robi mi sie
> smutno..i jestem przerazona.

…ja nie znam, a jeśli Ty znasz to jesteś szczęśliwym człowiekiem

Nie ma kraju w którym nie działaby się podłość. Nie istnieje taki kraj,
w którym jedni nie chcieliby panować nad innymi. Wciąż tylko trwa walka kto,
kiedy i nad kim…
Metody są różne.
Z reguły od prawie wszystkich można dostać mdłości, włos się zjeżyć może,
przerażonym być także można (bywa, że już samo przerażenie jest celem
zabiegów)... a smutek… smutek zabija nadzieję, więc jest niezwykle pożądanym
stanem ducha zwłaszcza u tych…którzy mają być poddani, posłuszni, pokorni
i…przygięci nisko.

Tak…tu w kraju nad Wisłą…znów smutek z nadzieją …przerażoną nadzieją walczy.

Co tylko…narodowe rekolekcje…przedziwnie bo w czas żałoby, nadzieję rozpaliły
w sercach milionów na…lepsze…na choćby ludzką życzliwość
I co?
Nie podobała się ta nadzieja i…trzeba było przynajmniej spróbować bardzo
niebezpiecznie brzmiące w ludzkich sercach słowa: „nie lękajcie się…”
zagłuszyć przerażeniem…sterroryzować nadzieję smutkiem…

Jedność, zryw cudny, oddolne działanie co jak mówiono… zawstydzało władzę –
dojrzałością osądów, umiejętnością samoorganizacji zewnętrznie w żaden sposób
nie rezyserowaną… posłuszną jedynie instynktowi by…dobrym być i odpowiadano na
wezwanie „otwórzcie serca…” mądrością i czynieniem dobra …

Ale… to nie mogło się podobać urządzaczom naszego społecznego świata…

„Masa jest masa i ma być posłuszna.”
Komu?
Tym „lepszym” – czytaj: tym co potrafią zasiać smutek i zabić nadzieję, by…
samym się kreować na jedynie słuszną siłę sterującą i jedyną nadzieję na
mgliste gdzieś i kiedyś „lepsze ziemskie jutro” jako posiadająca monopol
wszechwiedzy, wszechwładzy i metodę sprawowania rządów nad materią i stanem
ducha mas.

No i stało się…
Informacja podana w nieprzypadkowym czasie i nie przypadkowej przestrzeni,
sprawiła, że… narodowe rekolekcje intensywnie przykrywa cień… wciskający się
drapieżnie wszędzie, w każdą głowę bezpardonowym naporem mas-mediów.

Dlaczego i po co takie posunięcie…to zbyt trudne by się nad tym zastanawiać,
zbyt trudne dla wielu…wszak gdzie emocje biorą górę nad rozumem… rozum milczy …
Istotny jest podział …już są ci co „za” i ci co są „przeciw”…a jakże…są także
tzw. niezdecydowani, obojętni, wyalienowani, a najczęściej po prostu
najzwyklejsi asekuranci.

Wskazano nam „do przodu” wpychając nas w przeszłość i to tą posępną, przykrą
w której…nisko pochyleni, szarzy, niemal zupełnie wyzuci z nadziei…

Jedność …diabli wzięli i diabli się cieszą… Jan Paweł II spogląda przez okno
w DOMU Ojca i…chyba Mu smutno…

Niegdyś On z ledwo tlących się resztek nadziei rozdmuchał w nas odważny ogień
… „nie lękajcie się…” słyszeliśmy…i uwierzyliśmy, że można strach odrzucić
i nadziei pięknej nadać kształt realny spełnianych marzeniach…

Dziś…znów przygaszono nas…i to…śmierdzącymi pomyjami z czasów minionych PRL-u…
tak jakby …miały one nadal trwać…przynajmniej w nas…fetorem i…a nuż
…znów złość urodzi się, nienawiść …
Dla tych co za kurtyną IPN, chyba zupełnie już nieważne czy wobec donosiciela,
czy jego – samozwańczego równocześnie sędziego i kata - …najważniejsze by zło
w nas odżyło…
Wówczas …oni będą świętować zwycięstwo…
A my? …co będzie z nami?

Napisałaś:
> A bardzo ,bardzo boli fakt, ze dla pieniedzy potrafili ksieza donosic na
> ksiezy..to straszliwie wrecz boli.

Mala…dla mnie…jakoś nieważne, że ksiądz na księdza… bo…ja prosto…widzę
człowiek - człowiek i…nie ma to dla mnie w takich kwestiach żadnego właściwie
znaczenia czy duchowny czy świecki jak i to czy …mężczyzna czy kobieta…
ja..widzę człowieka. I po jednej i po drugiej stronie…prosto …po prostu widzę
człowieka.

Napisałaś, że „dla pieniędzy potrafili księża donosić na księży” i, że
to „wręcz straszliwie boli”

A gdy nie ksiądz i nie na księdza ale świecki na świeckiego i gdyby nie dla
pieniędzy to co?
Bolałoby mniej?

Donosicielstwo jest praktykowane – i to – zgodnie z ustalanym przez rządzących
prawem – od zawsze.
Napisałam co mi o tym wiadomo, troszku obszerniej w poście powyżej.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11087&w=23285612&a=23315557
Donosi człowiek na człowieka i o ile wiem nie istnieje taki kraj w którym
z publicznych pieniędzy nie są utrzymywani funkcjonariusze wywiadu, którzy
wszelkimi dostępnymi sobie metodami zabiegają o zdobycie informacji, których
oczekują od nich pracodawcy (czyt.: rządzący państwami).
Po co?
By skuteczniej „rządzić”, by skuteczniej „wyznaczać kierunek”, by po prostu
panować człowiek nad człowiekiem, jedna grupa nad drugą, a wreszcie i bywa tak,
że państwo nad innym państwem.
Walka trwa bezustannie o…władzę, wpływy i…oczywiście także o pieniądze.
Żadną tajemnicą nie jest, że np. wojna z jednej strony jest koszmarem,
dramatem, tragedią ale z drugiej…jest wspaniałym interesem dla
przedsiębiorczego biznesu …choć brzmi to… paradoksalnie i jak jakiś kiepski
horrorowaty, czarny dowcip… jest po prostu faktem.

Napisałaś, że bardzo boli fakt, „że dla pieniędzy” …a gdyby w jakimś tam
mniemaniu dla własnej chwały to…nie bolałoby tak bardzo?

Nie jestem pewna, czy jakakolwiek jest różnica dla kogoś kto ucierpiał z jakich
pobudek ktoś go skrzywdził – o ile czuje się skrzywdzony.

A jeśli ktoś ot tak.. gada dużo bo lubi i…właściwie żadnego własnego interesu
w tym gadaniu o jakichś sprawach, jakichś ludziach nie ma, a jeśli już to
z własnej próżności gada by „błysnąć wiedzą” w towarzystwie - w swoim własnym
mniemaniu – wyłącznie dla „błyśnięcia” to…gdy takim nieświadomym skutków
dalszych gadaniem, przyczyni się np. do tego, że ktoś…zostanie pozbawiony
pracy, albo…np. żony czy męża to czy takie beztroskie zachowanie w gadaniu -
dla samego gadania - boli czy nie boli?

Moim zdaniem…zło wyrządzone jest zawsze złem …inną sprawą, że TYLKO świadomie
i dobrowolnie czynione jest zgodnie z Bożym prawem grzechem.

Jeśli zaś, nie świadomie i nie dobrowolnie to…grzechem nie jest…mimo, że może
sprawiać dotkliwy ból i krzywdę wyrządzać wielką …nie tylko człowiekowi…

Bywa, że kogoś boli myślenie, wówczas skutki jego bezmyślności…bolą głównie
jego otoczenie… najdotkliwiej zranić potrafi, człowiek, który zamiast serca ma
w piersi swojej zimny kamień
...biedny człowiek... kaleki bez umiejętności doznawania miłości... prawdziwie
mądrej, bezkresnej i egoizmem w żadnym wymiarze nie zniewalanej miłości...

[kendo]

a ja napisze krotko,

Raju takiego w pelni slowa znaczeniu niema na ziemi,
ale sa lagodniejsze jego namiastki,
gdzie niema przemocy fizycznej,ale jest psychiczna
i ta tez jest zla....ale mozna zyc i omijac je jak sie uda.

Opowiem moją historię

[aniouek1]

artykuł AGNIESZKI RYBAK - Losy ludzi z listy Wildsteina

Esbecy, ich współpracownicy oraz pokrzywdzeni. Żywi i zmarli. Sławni i
anonimowy tłum. Od ubiegłego tygodnia 240 tys., a może tylko 160 tys. nazwisk
figuruje w Internecie. Nie identyfikuje ich nic poza tajemniczym numerem IPN.
Mówi się dziś o nich „ludzie z listy.”

W czwartek wieczorem po powrocie do domu Jan Grosfeld, profesor, kierownik
myśli społecznej Kościoła na warszawskim Uniwersytecie Kardynała Stefana
Wyszyńskiego, usłyszał na automatycznej sekretarce głos przyjaciela: „Cześć, tu
TW Krokodyl”. Zabawna forma skrywała przykrą treść: przyjaciel znalazł się na
liście. Profesor też na niej był, o czym dowiedział się w ciągu dnia. Ale
zachował się jak niewierny Tomasz, co nie uwierzy, jak nie zobaczy. Włączył
komputer i wśród rzędu innych anonimowych imion i nazwisk odnalazł własne. –
Pomyślałem, że moja wiedza o tym, że nie byłem współpracownikiem, już nie
wystarczy. Stres płynie z tego, że funkcjonuję w sferze publicznej: na uczelni,
w prasie, radiu i telewizji, wreszcie w Kościele.

Grosfeld złożył wniosek o udostępnienie teczki w IPN. Postąpił jak tysiące
innych, sprowokowanych listą osób. Mimo że ujawniony w Internecie zbiór to
przede wszystkim inwentarz warszawski, teczkami żyje cała Polska.

– Katowicki oddział IPN odwiedzały tygodniowo dwie, trzy osoby, teraz jednego
dnia już kilkanaście – mówi Andrzej Sikora, dyrektor placówki. Podobnie jest
w Gdańsku, Łodzi, Krakowie. W piątek w samej tylko Warszawie wnioski o wgląd
do teczek złożyło około tysiąca osób. Kolejka się wydłuża.

Można powiedzieć: mieli szczęście. Na liście, zanim jeszcze ją upubliczniono,
odnaleziono osoby, które jak prof. Jadwiga Staniszkis, publicysta Michał Komar,
historyk opozycji Zbigniew Gluza czy artyści Violetta Villas, Jan Pietrzak,
Daniel Olbrychski i Piotr Fronczewski ani agentami, ani współpracownikami nie
były, co mogły udowodnić. W dużej mierze dzięki takim przypadkom nikt dziś
oficjalnie nie mówi: to lista agentów. Ale myśli wędrują własnym tropem.
Rodzina, sąsiedzi, znajomi, firma – niby nic się nie zmieniło, ale ludzie z
listy analizują teraz każde spojrzenie, spuszczenie wzroku, ton głosu,
niepokoją się, czy telefon będzie dzwonił tak często jak dotychczas.

Do przeszklonego budynku Sądu Najwyższego przy placu Krasińskich i
gierkowskiego wieżowca przy Towarowej w Warszawie – siedzib IPN – przychodzą
więc profesorowie, aktorzy, księża, wydawcy, dawna opozycja.

– To najmodniejsze lokale w mieście – zauważa jeden z dziennikarzy. Kamery nie
wychodzą z budynków, radiowcy podsuwają mikrofony. Choć trudno sobie wyobrazić,
że wszyscy szturmujący dziś IPN to tylko ofiary. Wszak ofiar jednak, co
nieśmiało między wierszami dają do zrozumienia historycy z IPN, jest tam
mniejszość.

c.d.n.

c.d. "opowiem..."

[aniouek1]

W czwartek wieczorem po powrocie do domu Jan Grosfeld, profesor, kierownik
myśli społecznej Kościoła na warszawskim Uniwersytecie Kardynała Stefana
Wyszyńskiego, usłyszał na automatycznej sekretarce głos przyjaciela: „Cześć, tu
TW Krokodyl”. Zabawna forma skrywała przykrą treść: przyjaciel znalazł się na
liście. Profesor też na niej był, o czym dowiedział się w ciągu dnia. Ale
zachował się jak niewierny Tomasz, co nie uwierzy, jak nie zobaczy. Włączył
komputer i wśród rzędu innych anonimowych imion i nazwisk odnalazł własne. –
Pomyślałem, że moja wiedza o tym, że nie byłem współpracownikiem, już nie
wystarczy. Stres płynie z tego, że funkcjonuję w sferze publicznej: na uczelni,
w prasie, radiu i telewizji, wreszcie w Kościele.

Grosfeld złożył wniosek o udostępnienie teczki w IPN. Postąpił jak tysiące
innych, sprowokowanych listą osób. Mimo że ujawniony w Internecie zbiór to
przede wszystkim inwentarz warszawski, teczkami żyje cała Polska.

– Katowicki oddział IPN odwiedzały tygodniowo dwie, trzy osoby, teraz jednego
dnia już kilkanaście – mówi Andrzej Sikora, dyrektor placówki. Podobnie jest w
Gdańsku, Łodzi, Krakowie. W piątek w samej tylko Warszawie wnioski o wgląd do
teczek złożyło około tysiąca osób. Kolejka się wydłuża.


Jan Pietrzak: SB nie dawało mi żyć (fot. W. Druszcz)

Można powiedzieć: mieli szczęście. Na liście, zanim jeszcze ją upubliczniono,
odnaleziono osoby, które jak prof. Jadwiga Staniszkis, publicysta Michał Komar,
historyk opozycji Zbigniew Gluza czy artyści Violetta Villas, Jan Pietrzak,
Daniel Olbrychski i Piotr Fronczewski ani agentami, ani współpracownikami nie
były, co mogły udowodnić. W dużej mierze dzięki takim przypadkom nikt dziś
oficjalnie nie mówi: to lista agentów. Ale myśli wędrują własnym tropem.
Rodzina, sąsiedzi, znajomi, firma – niby nic się nie zmieniło, ale ludzie z
listy analizują teraz każde spojrzenie, spuszczenie wzroku, ton głosu,
niepokoją się, czy telefon będzie dzwonił tak często jak dotychczas.

Do przeszklonego budynku Sądu Najwyższego przy placu Krasińskich i
gierkowskiego wieżowca przy Towarowej w Warszawie – siedzib IPN – przychodzą
więc profesorowie, aktorzy, księża, wydawcy, dawna opozycja.

– To najmodniejsze lokale w mieście – zauważa jeden z dziennikarzy. Kamery nie
wychodzą z budynków, radiowcy podsuwają mikrofony. Choć trudno sobie wyobrazić,
że wszyscy szturmujący dziś IPN to tylko ofiary. Wszak ofiar jednak, co
nieśmiało między wierszami dają do zrozumienia historycy z IPN, jest tam
mniejszość.

[aniouek1]

Jan, kombatant z AK, rocznik 1925. Maria Zielińska, współpracownik KOR, oficyny
wydawniczej Nowa i Agencji Solidarności AS, dziś w agencji nieruchomości.
Tadeusz Bandzerewicz, emeryt z Grodziska. Grażyna Ignaczak-Bandych, warszawska
radna PiS i wykładowca na prywatnej uczelni. Jolanta Strzelecka, była
redaktor „Tygodnika Powszechnego” i „Tygodnika Solidarność”, Dariusz Urbaniak,
muzyk, Barbara Bańka, była pracownik ambasady kubańskiej i Centrali Handlu
Zagranicznego. Czują się niewinni. W IPN złożyli wnioski o dostęp do teczek.
Chcą swoje historie upublicznić, bo wierzą, że jeśli to ich teczki, w
najbliższym czasie otrzymają status pokrzywdzonego.

Być na liście

Na wieść o tym, że jest na liście, Barbara Bańka najpierw się uśmiechnęła.

– Potem jednak poczułam, że to nieprzyjemne. Maria Zielińska już nie miała
wątpliwości, że musi przyjść do IPN. Jest rozgoryczona:

– Muszę udowadniać, że nie jestem wielbłądem. Grażynę Ignaczak-Bandych ktoś
niedawno przywitał per „figurant”. Niby miło, ale niezupełnie. Odpowiadała
rezolutnie, że wstyd na tej liście nie być. – Mąż zapytał, kto cię wrobił? –
opowiada. Byli parą już od liceum. Nie mieli żadnej oddzielnej, dorosłej
przeszłości, nic w jej życiu nie działo się bez jego udziału. – Może to
zbieżność nazwisk? – przypuszcza. Jan Grosfeld w nocy nie mógł zasnąć. – To z
zimna, ciśnienie się zmieniało – mówi. Bo trudno się przyznać do własnego
cierpienia komuś, kto często mówi ludziom, że krzyż zesłany przez Boga jest
dobrem dla człowieka wiary.

– Pan Bóg przyszedł do mnie przez taki fakt. Jak potem żyć? Tak jak przedtem?
Tłumaczy: – Jeśli chrześcijanin nie potrafi zawierzyć Bogu, jest poganinem.
Jego żona, jak mówi, pociesza go, że przez to doświadczenie lepiej zrozumie
ludzi.

Jolanta Strzelecka, związana w latach 80. z „Tygodnikiem Powszechnym”
i „Tygodnikiem Solidarność”, gdy zobaczyła na liście jednakowo brzmiące imię i
nazwisko dzwoniła do wszystkich znajomych i informowała: „Jestem na liście”.
Krzysztof Wyszkowski, który upublicznił sprawę teczki Małgorzaty
Niezabitowskiej, odpisał jej: „Wypchaj się. To nie ty”. Mimo to Strzelecka
przyznaje: – Nie powiem, żebym nie miała tzw. złej nocy.

Do IPN trafiają z takim niewyspaniem. Atmosfera w tłumie jest gorąca. Wielu
przyznaje się do opozycyjnej przeszłości i nosi się z dawnym niedbałym sznytem
lat 80. – rozciągnięty sweter, za duża kurtka, ogromna torba. Nikt nie mówi:
donosiłem, kapowałem, podpisywałem, współpracowałem. Wielu: muszę sprawdzić, to
pomyłka, jestem pokrzywdzonym.

[aniouek1]

Żyć w PRL

Ich historie opowiadane chaotycznie w kolejce są jak blaknące pocztówki
z przeszłości. Składają się na małą, prywatną historię powojennej Polski.

Styczeń, rok 1945. Pana Jana (wysoki, wyprostowany, w intensywnie fioletowym
szaliku noszonym do szarego eleganckiego płaszcza) nowa władza wita aresztem.
To wtedy normalne, był członkiem AK, który jako 17-latek z papierami z
podrasowaną datą urodzenia szedł z bronią na pierwszą akcję. Wypuścili go po
miesiącu. Doskonale pamięta, co w latach 50. UB robiło kolegom. Dlatego do dziś
się nie przedstawia z nazwiska. Na wszelki wypadek.

Lata 60. Tadeusz Bandzerewicz, od 13 lat emeryt, pracuje w zakładzie w
Grodzisku jako główny mechanik. Odpowiada za ruch maszyn. Narada produkcyjna
goni naradę. Plany są bardzo napięte, a jak na jakimś zakładzie stanie maszyna,
podejrzenie pada na głównego mechanika. Pojawiają się dziwni panowie i pytają,
kto winien. – No, awaria to awaria, człowiek się nie orientował – odpowiada.
Egzekutywa partyjna skarżyła się na niego za plecami. W końcu dyrektor mu
poradził, by wstąpił do partii. Posłuchał go w 1966 r., ale ślub kościelny brał
i dzieci chrzcił bez problemu. A inni mieli z tym kłopot.

W 1968 r. Maria Zielińska studiuje ekonomię polityczną na Uniwersytecie
Warszawskim. Bierze udział w strajku na uczelni. Ma szczęście, że jej nie
wyrzucono. Za manifestacje wylatuje z partii tylko ówczesny narzeczony, dziś
zresztą prominentny lewicowy działacz.

W marcu 1968 r. do domu Jana Grosfelda, gdzie mieszkał z rodzicami i siostrą,
wchodzi milicja. O tym, że wywrócili wszystko do góry nogami, przypomniał sobie
dopiero, gdy archiwista z IPN doszedł do rubryki „rewizje w mieszkaniu”. Wielu
jego przyjaciół i znajomych wtedy wyjechało. Złe, syjonistyczne pochodzenie
przeszkadzało władzy ludowej.

Rok 1980. 17-letnia Grażyna Ignaczak, jeszcze nie Bandych, idzie na strajk na
uczelnię. Dostaje się na romanistykę, pierwszy rok studiów współgra z
karnawałem Solidarności. W NZS działa wtedy, szczuplejszy o kilka kilogramów
wysoki blondyn, Marcin Władysław Sobocki. Jest w Radzie Warszawskiej
Zrzeszenia, szefuje komitetowi strajkowemu, działa w uczelnianym komitecie
strajkowym. Karnawał kończy się nocą 13 grudnia stanem wojennym. Maria
Zielińska pamięta ten moment doskonale. Zapchanym samochodem wracała wtedy z
posiedzenia Komisji Krajowej w Gdańsku. Patrol Milicji Obywatelskiej ciemną
nocą zatrzymał ich w Nowym Dworze Mazowieckim. Słuchali radia, bo nie
wiedzieli, co się stało. Siedziała przez 48 godzin.

W 1982 r. w stanie wojennym Grażyna Ignaczak wychodzi za mąż. Nadal chodzi na
manifestacje, msze za ojczyznę, narodowe pogrzeby: Grzegorza Przemyka i ks.
Jerzego.

W styczniowe mroźne południe 1985 r. na Powązkach pochowano Marię U., kapitana
MSW, z którą teraz też jest na liście. Maria U. odeszła tak, jak żyła – z
komunistycznymi zasadami. Księdza zastąpiła kompania milicjantów, którzy nad
grobem wystrzelili honorową salwę. Kilka lat później, już po transformacji, z
marmurowego pomnika ktoś wydłubał zdjęcie. Rodzina do dziś się zastanawia, czy
to był przypadek.
Służby mundurowe rządziły się wtedy swoimi prawami. Dariusz Urbaniak, muzyk, w
instytucji wojskowej odpracował wojsko. Grał w orkiestrze. Próbowali go
nakłonić, by wstąpił do ZMS, więc odszedł. – Z muzyką wiązałem nadzieje na
przyszłość – tłumaczy. Barbara Bańka, śniada cera, krótkie kruczoczarne włosy,
piwne oczy, pracowała wtedy jako tłumacz w ambasadzie kubańskiej, a potem w
Centrali Handlu Zagranicznego. Perfekcyjnie opanowany hiszpański wykorzystuje
do dziś – udziela korepetycji. – W życiu nikomu krzywdy nie zrobiłam. Nie
podejrzewałam, że jestem na jakiejkolwiek liście.

[aniouek1]

Próba łamania

Gdy mija zaskoczenie i szok, przychodzi czas na uporczywe grzebanie w pamięci.
Odtwarzanie możliwych sytuacji kontaktu z SB. Zwłaszcza składania podpisów.
Maria Zielińska pamięta, że grudniowej nocy, gdy ją zatrzymano, podpisała
lojalkę. – Ale zaraz po wyjściu opowiedziałam o wszystkim Helenie Łuczywo, a
potem kolegom z opozycji.

Jolanta Strzelecka twierdzi: – Ja nawet nie podpisywałam protokołów z
przesłuchań. Jest prawnikiem, zwraca na to uwagę, chyba by pamiętała. Pewność
mąci jednak doświadczenie ostatnich dni. Przy okazji sprawy Małgorzaty
Niezabitowskiej przeglądała pożółkłe numery „Tygodnika Solidarność” z 1981 r.
Znalazła tam artykuły podpisane swoim nazwiskiem, a nie przypomina sobie, żeby
je pisała. – Więc mogę się mylić – zapowiada.

SB wykorzystywała starania o paszport. Wiedziała, że dla naukowców oraz ludzi
sztuki pokusa wyjazdu jest szczególnie nęcąca. A kontakt ze światem niezbędny
do pracy. Jan Grosfeld pamięta, że starając się o wyjazd do znajomych, którzy
po 1968 r. wyemigrowali do Szwecji, został wezwany do Biura Paszportowego na
Kruczą. We wskazanym pokoju zamiast znudzonej urzędniczki zastał dwóch
mężczyzn. – Jest pan bardzo inteligentnym człowiekiem – komplementowali. – Może
przy okazji wyjazdu powiedziałby pan nam po powrocie, co się dzieje w
środowisku szwedzkiej opozycji? Zagrozili, że z paszportu będą nici.
Odpowiedział, że z tą inteligencją to bez przesady. Poza tym może wypoczywać w
Polsce. Po wyjściu relacjonował znajomym tę rozmowę. Paszport dostał, wyjechał.
Teraz mówi: – Nie pamiętam, czy moim przyjaciołom w Szwecji też opowiadałem.

Po latach Dariusz Urbaniak przypomina sobie kilka sygnałów, które powinny go
zaniepokoić. – W sytuacjach towarzyskich zbierano informacje na temat moich
kolegów, przyjaciół – mówi. Wtedy do tego nie przywiązywał wagi. Teraz nie
byłby już tak niefrasobliwy.

Grażyna Ignaczak-Bandych nigdy nie myślała o sobie jako o zasłużonym działaczu.
Żyła w przekonaniu, że inni mieli większe zasługi i to nimi, a nie skromną
studentką, wedle wszelkich zasad logiki, powinno interesować się SB. Nigdy nie
była zatrzymana, pałowana, nie starała się o paszport, nikt nie wzywał jej na
rozmowy do Pałacu Mostowskich. Teraz jednak, jak to sobie analizuje, uważa, że
mogli się nią zainteresować podczas strajku. Mógł też coś powiedzieć znajomy,
swego czasu bywalec domu, który pewnego dnia po prostu zniknął. Odnalazł się za
granicą. Okazało się, że dostał paszport w najgorszym czasie, kiedy rzadko
dawano je za darmo.

SB szukała współpracowników w zakładach pracy. Chcieli wiedzieć, co naprawdę
myśli i mówi klasa robotnicza. Bandzerewicz domyśla się, że teczkę mogli mu
założyć po tym, gdy złożył wniosek racjonalizatorski, ale mimo namowy, nie
zgodził się na patent. Za to go zdegradowali. – Więc teraz chcę zobaczyć, co
oni tam zbierali na mnie. Nie podejrzewam, że coś strasznego, ale mogę się
dowiedzieć, kto był taki usłużny!

Pozostają jeszcze sąsiedzi, znajomi.

K., znany wydawca, którego nazwisko figuruje na liście, wie, że niczego nie
podpisał i na nikogo nie donosił. Ale wie również, że u sąsiada na górze SB
zainstalowała kiedyś podsłuch. Kilka lat temu sąsiad spotkał żonę na ulicy i o
podsłuchu opowiedział.

K. nie sprawdzał, czy jego nazwisko figuruje na liście. – Ale dlaczego jest tam
moje? – zastanawia się.

Strzelecka w czasie stanu wojennego wraz z Jackiem Ambroziakiem pełniła funkcję
pogotowia prawnego dla ludzi z „Tygodnika”. Wtedy z własnej inicjatywy chodzili
na Rakowiecką pytać o losy kolegów. Po wznowieniu „Tygodnika Powszechnego”,
jeszcze chyba w stanie wojennym była sprawozdawcą parlamentarnym gazety. Wtedy
wzięła na siebie rolę łącznika między władzą a opozycją. Przekazywała marszałek
Halinie Skibniewskiej nazwiska osób z podziemia, które chciały się ujawnić.
Skibniewska oddawała je jakiemuś pułkownikowi, a na następnej sesji
przekazywała, na jakich warunkach to ujawnienie może nastąpić. – Była to forma
uznania przeze mnie, że taka instytucja jak SB istnieje. Czy to wystarczyło, by
znaleźć się na liście?

I tylko rodzina Marii U., pochowanej z honorami na Powązkach, nie ma
wątpliwości, dlaczego kapitan figuruje na liście Wildsteina. Była etatowym
pracownikiem MSW, nie SB. Zmarła bezpotomnie. Choć przez tych kilka dni nic w
sferze faktów związanych z jej osobą się nie zmieniło, rodzina będzie stawiać
znicze na jej grobie bardziej drżącą ręką. Do najbliższych dotarła bowiem
prawda, że nie wiedzą, kim naprawdę była.

[aniouek1]

Potrzeba oczyszczenia

Gdyby Bronisław Wildstein nie nagłośnił listy, większość kłębiących się dziś w
IPN osób żyłaby w nieświadomości, że w czeluściach archiwów istnieją jakieś
papiery na ich nazwisko. Do IPN nigdy by nie przyszli. Pojawienie się listy
rozbudziło ciekawość. Teraz w korytarzach Instytutu pełno jest Janów Kowalskich
i Janów Nowaków, którzy pewności nie mają, więc wolą się sprawdzić. Popularne
nazwiska powtarzają się kilkadziesiąt razy. Bywa, że kilkanaście razy w
towarzystwie tego samego imienia.

W kolejkach ustawiła się część dawnej opozycji, która, jak Maria Zielińska, dla
zasady odmawiała sobie wglądu do akt. – Znam teczkę brata i przyjaciela.
Czytałam je z zażenowaniem. Było tam o tym, z jakimi pannami się spotyka. Na to
szły nasze pieniądze.




Jolanta Strzelecka, której znajomi odradzali wgląd do akt, teraz, ze względów
zrozumiałych, uzyskała ich akceptację. – Mnie nie interesuje, kto donosił,
tylko nazwiska ubeków, którzy łamali ludzi. Co teraz robią? Jak się im powodzi?
Dla poznania tej prawdy przyjechała spod Puszczy Kampinoskiej.

Dziennikarz Jacek B., spotkany w siedzibie IPN, przypuszcza, że na liście
znalazł się dlatego, że jego i kilku kolegów z SGPiS chciano zwerbować do
wywiadu. Piotr G. pracował w młodości jako sanitariusz w szpitalu MSW, czyli
był pracownikiem resortu. On i komplet jego ówczesnych kolegów znaleźli się na
liście.

W oddziałach IPN, w kolejkach osób starających się o wgląd do teczek, wybuchają
spory. Emocje sięgają zenitu. – Niech pani napisze, że gdybym spotkała
Wildsteina, to naplułabym mu w oczy. Potępiam IPN – mówi J., elegancka
szatynka, redaktor, o nazwisku tak oryginalnym, że próżno go szukać w książkach
telefonicznych. Choć ani ona, ani mąż nigdy politycznie się nie udzielali, a za
tym, co po 1989 r. zaistniało, byli jedynie duszą i sercem, to ich nazwisko
dwukrotnie figuruje na liście. Niedawno przeprowadziła się na osiedle domków
jednorodzinnych. Jej sąsiedzi to ludzie szanowani, tak się złożyło, że w
większości prawica. – Nie wiem, kto o tym wie. Wydaje mi się, że wszyscy.
Wczoraj spotkała znajomą. Wywołała temat: „Wiesz, że jestem na liście?”.
Usłyszała: „Tak, wiem, zastanawiałam się, co z tym zrobić”. – Lustracja jest
dla polityków. Skrzywdzono nas strasznie.

Ale wielu ludzi z listy popiera lustrację. I dzisiaj można tam usłyszeć: to
było konieczne. Strzelecka twierdzi: – W rozliczaniu przeszłości mamy
zaległości od kilkunastu lat. Jan Grosfeld: – Parę osób powinno czuć wyrzuty
sumienia, że przeszli zbyt łatwo do porządku dziennego nad zbrodniami komunizmu.

Grażyna Ignaczak-Bandych była na wiecu poparcia dla Bronisława Wildsteina.

– On ujawnił coś, co i tak istniało. Nie godzę się z tym, by ktoś dysponował
nielegalnie zebraną o mnie wiedzą.

Więc obowiązkiem państwa jest pozwolić ludziom się oczyścić.

Nawet zwolennicy lustracji przyznają, że z takiego sposobu jej przeprowadzenia
cieszą się dwie grupy: prominentni działacze partyjni, którzy z reguły nie byli
werbowani, oraz tacy, którzy nigdy w nic się nie angażowali. Z lenistwa lub
strachu. Nikt ich nie namierzał, nie łamał charakterów. W obu systemach żyją
dostatnio i spokojnie. A obserwując obrazki z IPN, z satysfakcją mogą
stwierdzić, że wybrali dobrze.

Teraz jednak, niezależnie od ocen, los ludzi z listy, którzy mają poczucie
skrzywdzenia, znajduje się w rękach IPN, który jest właściwym autorem listy
Wildsteina. Od sprawności działań archiwistów, tempa sprawdzania teczek zależy
czas psychicznego dyskomfortu, złości, rozżalenia. Zawieszenia między statusem
podejrzanego a niewinnego. Trzeba przez to przejść. Tyle tu jednak reakcji, ile
nazwisk na liście. A nie każdy jest wyrozumiały. Prawda nie zawsze jest
wygodna. Potrzeba jej jednak nawet wtedy, jeśli okazuje się najgorsza.

ACH, CI POLACY!

[aniouek1]

Polacy dziwią i zadziwiają Europę

Europa od roku, z widocznym trudem, przyzwyczaja się do Polaków.
Ze zdziwieniem odkrywa ten 38-milionowy naród, który „przyszedł ze wschodu”
i jest inny niż inni. I wnikliwie go opisuje. Takiej fali zainteresowania nie
mieliśmy od lat.

Od czasu, gdy przed dwoma laty prezydent Francji Jacques Chirac radził nam,
byśmy skorzystali z okazji i siedzieli cicho, już nawet do francuskich elit
politycznych dotarło, że Polacy cicho usiedzieć nie potrafią. Wojna w Iraku,
spór o konstytucję europejską i delokalizację (czyli przenoszenie miejsc pracy
ze starych do nowych państw członkowskich UE), pomarańczowa rewolucja na
Ukrainie, a wreszcie śmierć Jana Pawła II – żadne z pięciu najważniejszych
wydarzeń ostatnich miesięcy, będących przedmiotem zażartych sporów i polemik
prasowych, nie obyło się bez naszego udziału.


O zmianie klimatu wokół Polski najlepiej świadczy fakt, że nawet zdjęcia
furmanek, tej upiornej wizytówki polskiej wsi, nie schodzącej przez lata z
czołówek europejskich gazet – całkiem niepostrzeżenie wreszcie z nich zniknęły.
Dziennikarze europejskich gazet ekonomicznych, takich jak „Financial Times”,
wyszukują co bardziej optymistyczne historie z Polski rodem: o radzących sobie
lepiej niż ich niemieccy partnerzy gliwickich zakładach Opla; o rosnącym wciąż
mimo wahań kursie złotówki, eksporcie do krajów Unii; o euroentuzjastycznych
rolnikach, którzy okazali się największymi bezpośrednimi beneficjentami naszego
przystąpienia do UE. Nawet gdy mowa dziś o polskich lekarzach, to nie o tych,
którzy strajkują w Grójcu czy Mławie, lecz tych, na których czekają już
pacjenci w Szwecji. Opiniotwórczy „International Herald Tribune” twierdzi
wręcz, że katolicka Polska ze swą niesłychanie mobilną siłą roboczą i
wielomilionową rzeszą rodaków za Oceanem ma szansę szybko stać się nową
Irlandią.

Ostatnie 12 miesięcy było więc niewątpliwie rokiem odkrywania Polski przez
Europę. Tych głównych odkryć można naliczyć aż pięć.

PO PIERWSZE: Polska ma gabaryty

[aniouek1]

Europa Zachodnia przekonała się, że Polska jest bytem politycznym o całkiem
sporych gabarytach, którego nie można ot tak sobie przeturlać z kąta w kąt.
Jeśli wierzyć sondażom i francuskiej prasie, „czynnik polski” może nawet
zaważyć na wyniku francuskiego referendum w sprawie unijnej konstytucji, które
odbędzie się 29 maja.

56 proc. Francuzów woli odrzucić konstytucję (napisaną wszak pod dyktando
paryskiego establishmentu politycznego i w trosce o interesy Francji), byle
byśmy tylko nie pozbawili ich miejsc pracy, skłaniając francuskie firmy do
przenosin nad Wisłę.

Co ciekawe, liczba przeciwników konstytucji, gotowych głosować non, wzrosła tuż
po telewizyjnej debacie z udziałem Jacquesa Chiraca, w której prezydent
usiłował przekonać młodych Francuzów do korzyści płynących z przyjęcia „Polski”
do UE. Właśnie tak, „Polski” w cudzysłowie, albowiem, jak się okazuje, mówiąc o
Polsce, Francuzi mają na myśli wszystkie nowe państwa członkowskie ze wschodu
Europy, tę „połać Europy rozciągającą się od Zatoki Ryskiej do wybrzeża
Dalmacji”, jak zauważa francuski politolog Alexandre Adler. Niestety,
wizja „Polski” od morza do morza przeraziła rodaków gen. de Gaulle’a tak
bardzo, że nawet informacja, iż francuski eksport tamże wzrósł w ciągu roku
czterokrotnie (!) – co oznacza 130 tys. nowych miejsc pracy we Francji – nie
zrobił na uczestnikach dyskusji oczekiwanego wrażenia.

– Jeśli Francuzi odrzucą konstytucję, w co mimo wszystko nie wierzę, z
pewnością nie będzie można winić o to Polski – uważa Philippe Maniere z
paryskiego Institut Montaigne. – Większość osób chcących głosować na nie,
uczyni tak, by wyrazić swój sprzeciw wobec polityki Jacquesa Chiraca i premiera
Raffarina, ewentualnie dlatego, że uważają, iż w konstytucji nie dość miejsca
poświęcono kwestiom socjalnym. Są też tacy, którzy obawiają się przyjęcia
Turcji do UE, ale dla nich akurat Polska, kraj chrześcijański, jest OK.
Jedynymi zatem, na których decyzję może mieć wpływ czynnik polski, są francuscy
rolnicy. Ale ci stanowią tylko 2 proc. głosujących.

Nie zgadza się z tą opinią Tony Judt, brytyjski historyk, od lat pracujący na
Uniwersytecie Nowojorskim, gdzie zajmuje się dziejami Francji w XX w.: – Opinia
Francuzów o Polsce (i pozostałych nowych krajach członkowskich) będzie miała
wpływ na wynik referendum. Mówimy tu o opiniach, których nie powtarza się w
dobrym towarzystwie; poza Francją można je spotkać w Holandii, Niemczech i
jeszcze jednym czy dwóch krajach. Krótko mówiąc, chodzi o to, że gdy Francuzi
mówią, iż nie chcą Rumunii, Bułgarii czy Turcji w Unii Europejskiej, tym samym
dają do zrozumienia, że żałują przyjęcia Polski.

Prasa francuska bagatelizuje te obawy czy fobie, ale sama przyczyniła się do
ich rozpętania, pisząc miesiącami o amerykańskim koniu trojańskim nad Wisłą. My
zaś zamiast wytrwale tłumaczyć Europejczykom, dlaczego uparliśmy się szukać
przyjaciół daleko, a wrogów robić sobie blisko (by strawestować powiedzenie
premiera Finlandii z czasów zimnej wojny), tym bardziej entuzjazmowaliśmy się
przychylnymi komentarzami prasy amerykańskiej, jak choćby opiniami czołowego
komentatora dziennika „The New York Times” Thomasa L. Friedmana. Ten słynny
amerykański reporter po raptem trzydniowej wizycie w Warszawie obwieścił całemu
światu, że nie ma bardziej proamerykańskiego narodu niż Polacy (włącznie z
Amerykanami) – w czasach, gdy proamerykanizm uchodził już w większości krajów
Europy za formę imbecylizmu.

PO DRUGIE: Polak wierzy

[aniouek1]

Nasza polityka zagraniczna nie ma dobrej prasy na zachodzie kontynentu. Nic
dziwnego, że widmo polskiego nacjonalizmu krąży nad Europą Zachodnią nawet przy
okazji śmierci Jana Pawła II.

To zachodnioeuropejskie odkrycie nr 2 – w jak wielkim stopniu zmarły papież był
Polakiem i ile naprawdę znaczył w ojczyźnie. Brytyjski „The Guardian” w relacji
z pogrzebu papieża zauważa, że dla licznie przybyłych do Rzymu rodaków Jana
Pawła II uroczystość stała się pretekstem do manifestacji polskiego
nacjonalizmu (chodzi o łopoczące flagi narodowe i skandowanie przez
wiernych „Polska, Polska”. Hiszpański dziennik „El Pais” nazwał nawet Karola
Wojtyłę „polskim reakcjonistą, despotą i antypatycznym osobnikiem [który] w
czasie swych niezliczonych podróży po całym świecie bardzo rzadko mówił coś
naprawdę istotnego”. Publicysta brytyjskiego dziennika „Independent” idzie
jeszcze dalej, obwiniając Jana Pawła II – w artykule opublikowanym w dniu
pogrzebu papieża – za śmierć milionów Afrykanów na AIDS (w związku ze
sprzeciwem Watykanu wobec stosowania prezerwatyw).

Tak formułowane opinie należały zdecydowanie do rzadkości. Zachodni
komentatorzy zauważyli natomiast, najzupełniej słusznie, że dziś w Polsce „na
nowo tasowane są karty w rozgrywce o to, czy Kościół ma być zamknięty,
nacjonalistyczny i tradycyjny, czy też otwarty na świat, skłonny do reform i
bardziej nowoczesny” – jak napisał Klaus Bachman w austriackim dzienniku „Der
Standard”. „O ile Jan Paweł II już przed laty poczynił przygotowania na czas po
swym odejściu, to w polskiej hierarchii i wśród wiernych panuje teraz
bezradność”.

Większość zachodnich mediów, nawet jeśli polemizowała z poglądami Jana Pawła
II, oddała hołd zmarłemu papieżowi. Przy okazji zaś czytelnicy gazet i widzowie
telewizji na całym świecie dowiedzieli się co niemiara o polskiej historii,
wojennej i powojennej, o tradycjach tolerancji religijnej, w której doszukiwano
się źródeł papieskiego ekumenizmu (podobnie jak w jego przyjaźniach z
wadowickimi rówieśnikami Żydami), a wreszcie o nurcie katolicyzmu otwartego,
reprezentowanym przez związane z papieżem przez pół wieku środowisko „Tygodnika
Powszechnego”.

Zobaczyli też tłumy młodych ludzi, uczestniczących w mszach, co dla zachodniego
Europejczyka jest widokiem nieco egzotycznym. Jak pisał berliński dziennik „Die
Tageszeitung”: „Od kiedy nazistowskie ludobójstwo zniszczyło świat inteligencji
żydowskiej, w Niemczech możemy sobie wyobrazić liberalną cywilizację jedynie
jako świecką. Doznajemy więc swego rodzaju szoku, kiedy młody Polak, z którym
dopiero co prowadziliśmy wysoce kompetentną dyskusję na temat Stanleya Fisha,
znika w najbliższym kościele, bo zadzwoniono na nieszpory”.

Publicysta „Die Tageszeitung” nie daje się jednak zwieść pozorom: „Bezwarunkowe
uwielbienie przy jednoczesnym nader wybiórczym posłuszeństwie – być może to
jest właściwy opis relacji między Kościołem a przeważającą większością przede
wszystkim młodych Polek i Polaków, którzy przekopują się przez społeczeństwo
konsumpcyjne, rewolucję seksualną, MTV, rozpad wartości i wszelkiej maści
Sodomę i Gomorę”.

Tak czy inaczej, patrząc na milionowe tłumy wiernych, żegnających Jana Pawła II
na największych placach polskich miast, zachodni Europejczyk mógł przekonać się
na własne oczy, że pogłoski o całkowitej laicyzacji Europy należy, po
rozszerzeniu Unii w 2004 r., uznać za cokolwiek przesadzone.

PO TRZECIE: Polak to obieżyświat

[aniouek1]

No właśnie, problem różnic cywilizacyjnych raz po raz powraca w doniesieniach z
Polski. Zdarzają się laurki jak ta z tekstu Normana Daviesa w brytyjskim
tygodniku „The Spectator”: „Warszawa stała się jednym z gorących miejsc nowej
Europy. Szykowne młode kobiety wożą swoje dzieci do prywatnych szkół lśniącymi
autami terenowymi, podczas gdy robotnicy wznoszą ogrodzenia z systemem
alarmowym wokół ich luksusowych willi”. Nie zmienia to jednak faktu, że w
świadomości przeciętnych zachodnich Europejczyków Polska zlewa się z całą
Europą Wschodnią w jeden wielki, przerażający byt, wyciągający niedomyte łapska
po należne francuskim rolnikom dotacje, miejsca pracy w niemieckich fabrykach i
brytyjskich barach, nie mówiąc już o holenderskich domach uciech cielesnych i
hiszpańskich plantacjach truskawek.

Europejczycy odkryli bowiem (a jest to już ich trzecie polskie odkrycie w ciągu
zaledwie 12 miesięcy), że Polacy są narodem obieżyświatów, którym robota wprost
pali się w rękach. Jak mówi Richard Danbury, dziennikarz telewizji BBC z
Londynu: – Przed wejściem do Unii byliście zimnym krajem na dalekiej północy,
ojczyzną Lecha Wałęsy i wódki. Po wejściu okazaliście się krajem fascynujących
ludzi i znakomitych pracowników, którzy przyjeżdżają do nas, by pokazać, jak
świetnie znają swój fach. Niemal w każdej restauracji w centrum rozbrzmiewa
polski akcent, a polscy kelnerzy i kelnerki mają przynajmniej magisterium. Z
kolei wasi rzemieślnicy zdecydowanie górują umiejętnościami nad swymi
brytyjskimi kolegami – i można na nich polegać – entuzjazmuje się Danbury,
któremu Polacy właśnie wyremontowali mieszkanie.

Wręcz afirmatywne teksty o naszych rodakach, znajdujących pracę w Londynie,
ukazały się w czołowych brytyjskich dziennikach, czytanych na całym świecie,
jak „Financial Times” czy „The Guardian”. Zwraca się w nich uwagę na to, że
Polacy stanowią najliczniejszą grupę spośród 133 tys. zarejestrowanych w
ubiegłym roku na Wyspach pracowników najemnych z Europy Wschodniej, że pracują
chętnie i dobrze, i co najważniejsze, że na ogół zamierzają wrócić do
Polski. „Po zasiłek dla bezrobotnych zgłosiło się tylko 21 osób. Dane te
obalają przedakcesyjny mit o zalewie Wielkiej Brytanii przez masy
wschodnioeuropejskich pasożytów”, pisze z właściwym sobie polotem „The
Guardian”. I dodaje: „jedyne negatywne wrażenia, jakie można odnieść w czasie
wizyt pod Ścianą Płaczu [gdzie spotykają się szukający pracy w Londynie rodacy –
przyp. AK], to powszechnie panujące wśród Polaków milczenie, ekscentryczny
zarost i przesiąknięty wódką oddech niektórych mężczyzn”.

Mniej entuzjastycznie do najazdu Polaków na Londyn nastawione są tabloidy oraz
opozycyjna Partia Konserwatywna (w Wielkiej Brytanii trwa właśnie kampania
wyborcza). Największa brytyjska gazeta „The Sun” o pięciomilionowym nakładzie
straszy czytelników informacjami o 200-tysięcznej wschodnioeuropejskiej nawale
i żąda wyjaśnień od rządu Tony’ego Blaira, który obiecywał ponoć, że liczba
podejmujących pracę Polaków czy Litwinów nie przekroczy kilku tysięcy
miesięcznie. Tymczasem już dziś... Polaków w Londynie jest tylu, że
zastanawiamy się nad wydłużeniem połączeń autobusów podmiejskich z Ealing do
Warsaw – żartuje Richard Danbury.

Niestety, poczucie humoru w tej kwestii nie wszystkim dopisuje. Lider torysów
Michael Howard uczynił kwestię imigrantów, do których zalicza także przybyszów
z nowych państw członkowskich UE, wiodącym tematem swojej kampanii wyborczej. Z
jakim skutkiem, przekonamy się już po 5 maja. Anglików, jak wiadomo, niełatwo
zadziwić, toteż na razie nikt nie wydaje się w Anglii zaskoczony faktem, że
antyimigracyjną retoryką szermuje polityk, który sam jest Brytyjczykiem w
pierwszym pokoleniu. Żydowscy rodzice Howarda przybyli bowiem do Albionu z...
Rumunii i Ukrainy.

[kendo]

narobili sobie ludzie ochoty Unia
zaczeli marzyc i realizowac marzenia....
niektrzy trafili szczesliwie,niektorzy wpadli z deszczu pod rynne
niemniej sa chwaleni za prace np,u plantatora,
ale u mnie robili zle,jak zatrudnilam w tamtym roku,naciagali godziny
i mysleli,ze sie uda)trzeba bylo pilnowc (byc na odpowiednia odleglos,by
widzieli ze sa obserwowani),podziekowalam po pierwszym dniu,
i wzielam kogos innego.

ta "ochota" Kendo, bywa często musem

[aniouek1]

to, że...w londynie polscy kelnerzy legitymuja się magisterium, to...
Anglików pewnikiem cieszy, kelnerów trochę mniej, a Polska chyba powinna
nad tym zapłakać...

Niestety...bywało,bywa... że kochająca matka...za chlebem dziecko wygania od
siebie... w świat szeroki, nieznany...często nieprzyjazny a bywa, że nawet
wrogi...

Co do Twoich niedobrych doświadczeń...jest takie powiedzonko, że..."wyjątek
potwierdza regułę"...musiałaś mieć pecha, że trafił Ci się akurat taki wyjątek
od reguły

[kendo]

wiem,skarbie,ze tak jest,
ludzie nie maja wyboru i musza "za chlebkiem szukac" gdzie indziej,
dobrze jak z gory wiedza gdzie i za ile,beda miec dach nad glowa,
gorzej jak w ciemno jada,to bywa katastrofa(

PO CZWARTE: Polska ma historię

[aniouek1]

„Do Europy... tak, ale z naszymi umarłymi”, pisała proroczo przed kilkoma laty
prof. Maria Janion. Redakcje największych europejskich gazet najwyraźniej
realizują jej wskazówkę, pisząc sporo o naszych dziejach – i to jest odkrycie
nr 4.

Polska historia XX w. nigdy wcześniej nie cieszyła się takim wzięciem w
zachodnich mediach; co więcej, uwzględnia się w nich wreszcie polski punkt
widzenia. W ubiegłym roku, w czasie najlepszej oglądalności, telewizja CNN
pokazała film dokumentalny o Powstaniu Warszawskim. W marcu br. francuski
dziennik „Le Figaro” przedstawił swoim czytelnikom historię zbrodni katyńskiej.
Z kolei „The Guardian” przypomniał Brytyjczykom, wstrząśniętym nawałą naszych
rodaków nad Tamizę, że „od czasów Conrada setki tysięcy Polaków osiedliły się w
Wielkiej Brytanii. Tysiące przybyły po I wojnie światowej, wielu z nich jako
jeńcy wojenni”.

Wcześniej Zachód traktował nasze przywiązanie do własnej wizji historii jako
niegroźne, śmieszne dziwactwo – o ile w ogóle o nim wiedział. Dziś zaczyna
uznawać za część wspólnego, europejskiego dziedzictwa zarówno Solidarność z
Lechem Wałęsą na czele, jak i polski wysiłek zbrojny podczas II wojny
światowej. Choć czasem przychodzi mu to z trudem, jak w przypadku wiedzy o
obozach koncentracyjnych w okupowanej Polsce, nie zaś, jak chciał „The
Guardian” i szereg innych pism w Europie Zachodniej i USA – o „polskich obozach
koncentracyjnych”.

Seria spektakularnych przeprosin, wymuszonych na redakcjach tych gazet przez
polskie media i opinię publiczną, była wydarzeniem bez precedensu w naszej
historii. Z pewnością nie doszłoby do niego, gdyby podczas obchodów 60 rocznicy
wyzwolenia obozu w Auschwitz Polska nie była krajem członkowskim Unii
Europejskiej. Zapewne zawsze znajdzie się w Londynie czy Paryżu dziennikarz
przekonany, że Polacy (podobnie jak reszta wschodnich Europejczyków) po prostu
rodzą się antysemitami. Zanim jednak znów bezrefleksyjnie zarzuci całemu
narodowi kolaborację z nazistami, zastanowi się dwa razy. A jeśli tego będzie
mało, trzy razy – tak jak redaktorzy „Le Figaro”, którzy nawet w sprostowaniu
pomylili Powstanie Warszawskie z Powstaniem w Getcie Warszawskim.

Prasa niemiecka unika takich kompromitacji, zatrudniając autentycznych znawców
spraw polskich. Poza tym tamtejsze redakcje w znacznie większym stopniu
wykorzystują talenty polskich autorów. Adam Krzemiński i Andrzej Stasiuk od lat
robią w Niemczech za „dyżurnych Polaków”, za co u nas czasem zbierają baty. Jak
jednak zauważył podczas debaty w redakcji miesięcznika „Dialog” prof. Klaus
Ziemer, dyrektor Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie: „To, co
Stasiuk napisał w ironicznym tonie o polskim zaangażowaniu w Iraku i co zostało
w Polsce odebrane jako zdrada interesów narodowych, w Niemczech postrzegano
jako pozytywny obraz Polaka, trochę dowcipnego, trochę zbuntowanego”.

Tego zaś, że poczucie humoru dopisuje także Polkom, dowiodła Olga Tokarczuk,
tłumacząc Niemcom, iż „to nieprawda, że każdy Polak ma wąsy”. Polska pisarka
uprzedziła przy okazji niemieckich czytelników, którzy zechcą być może wybrać
się do Polski na wczasy, że nad Wisłą nikt nie ma cienia wątpliwości co do
tego, że Mikołaj Kopernik był Polakiem.

Mówiąc zaś bardziej serio, to właśnie prasa niemiecka poświęca najwięcej
miejsca tematom związanym z Polską, zwłaszcza zaś z polsko-niemiecką historią.
W przypadku prasy bulwarowej czyni to, rzecz jasna, zgodnie z zasadami gatunku,
jaki reprezentuje. Trzeba jednak wspomnieć, że nawet największa niemiecka
bulwarówka „Bild” odpuściła sobie temat niemieckich roszczeń wobec Polski.
Specjaliści kiedyś rozstrzygną, czy większy wpływ na to miało wystąpienie
kanclerza Niemiec Gerharda Schrödera podczas sierpniowych obchodów 60 rocznicy
wybuchu Powstania Warszawskiego (w którym oświadczył, że rząd Niemiec nie
popiera roszczeń związku wypędzonych wobec Polski), czy też ostra riposta ze
strony tych polskich gazet, które chętnie nazywalibyśmy bulwarówkami, gdybyśmy
mieli nad Wisłą jakieś bulwary.

A może przemówił rachunek ekonomiczny? Jak podaje „Financial Times”, co czwarty
produkt kupowany w Polsce został wyprodukowany w Niemczech (a w Czechach nawet
co trzeci). Dla Polski Niemcy są najważniejszym partnerem handlowym, ale „dla
Niemiec Polska jest pod tym względem dopiero na dziewiątym miejscu. To niecałe
trzy procent obrotu, ale jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że czwartym partnerem
handlowym Niemiec jest Holandia, która ma połowę ludności Polski, łatwo
dostrzec, jaki tkwi tu jeszcze potencjał” – przypomina prof. Klaus Ziemer.

PO PIĄTE: Polska wyrasta na lidera

[aniouek1]

Skoro zaś o potencjale mowa... Bezwarunkowe poparcie administracji George’a
Busha w sprawie interwencji w Iraku nie przysporzyło nam sympatii na Zachodzie.
Za to w krajach naszego regionu, i to nawet w Czechach, które tradycyjnie są
jak najdalsze od chęci przypisania Polsce wiodącej – pod jakimkolwiek względem –
pozycji w regionie, przyjęte zostało z uznaniem. – Generalnie rzecz biorąc,
polską politykę zagraniczną oceniam bardzo wysoko – mówi Tomasz Klvania, czeski
politolog, były rzecznik prasowy prezydenta Vaclava Klausa. – Włącznie z waszym
zaangażowaniem w Iraku – dodaje dla jasności. – Jesteście liderem Nowej Europy –
uzupełnia politolog z Sofii Rusłan Stefanov. – W ostatnim czasie
międzynarodowy prestiż Polski wzrósł nadzwyczajnie, choć nie wiem, na ile
solidne są podstawy tego nowego wizerunku.

Nasi sąsiedzi: Czesi, Węgrzy, Słowacy – i to jest odkrycie nr 5 – potwornie
zazdroszczą nam polskiego lobby w zachodnich mediach. Po śmierci Jana Pawła II
Norman Davies opublikował w ostoi brytyjskiego konserwatyzmu, tygodniku „The
Spectator”, obszerny artykuł poświęcony (Oh, gosh!) polskiemu katolicyzmowi.
Radek Sikorski w listopadzie ubiegłego roku, a więc jeszcze przed pomarańczową
rewolucją, w tym samym piśmie zachęcał Zachód do wsparcia procesów
demokratycznych na Ukrainie. W ubiegłym miesiącu historycy Timothy Garton Ash i
Timothy Snyder w obszernym artykule w „The New York Review of Books”
przypomnieli czytelnikom tego najbardziej prestiżowego pisma intelektualnego na
świecie, że to Polacy wskazali Unii Europejskiej kierunek właściwej polityki
wobec Ukrainy. Jak widać, przynajmniej pod tym względem nie powinniśmy mieć
powodów do kompleksów.

Jest więc się z czego cieszyć, bo przecież nie zawsze tak było. Polska to „byt
ekonomicznie niemożliwy, którego jedyną gałęzią gospodarki jest szczucie na
Żydów”, pisał w latach 30. klasyk amerykańskiej ekonomii John Maynard Keynes,
wyrażając opinię większości swoich rodaków. Dziś jednak stereotyp antysemickiej
Polski (na który zresztą, przyznajmy, kilka pokoleń Polaków solidnie
zapracowało) jest w głównych zachodnich mediach w odwrocie. I może nawet
zupełnie by znikł, gdyby nie to, że antysemityzm w Polsce wciąż przecież
istnieje, o czym ostatnio przypomniał niemieckim czytelnikom obszerny artykuł o
zbrodni w Jedwabnem, opublikowany w tygodniku „Die Zeit”.

Gdybyż jeszcze zechciano kojarzyć nas z tym, z czego sami jesteśmy tacy dumni –
z kulturą. Tymczasem polskich pisarzy, którym zachodnie gazety poświęcają
najwięcej miejsca, łączy głównie to, że nie żyją. Witold Gombrowicz, Czesław
Miłosz, Gustaw Herling-Grudziński, Bruno Schulz, Witkacy... wszyscy oni
doczekali się obszernych omówień w większości poważnych gazet. Jednakże spośród
czynnych autorów jedynym, na którego nazwisko czytelnicy, redaktorzy (i
wydawcy) w całej Europie reagują prawidłowo – wymieniając tytuły przeczytanych
książek – pozostaje Ryszard Kapuściński.

Być może wkrótce doczekamy się także polskich odpowiedników łotewskiego
Brainstorm czy mołdawskiego O-Zone – grup muzycznych z Europy Wschodniej, które
zdołały zaistnieć na listach przebojów i w dyskotekach od Londynu po Majorkę.
Na razie lepiej się wiedzie tym spośród naszych muzyków, którzy zwracają się do
słuchaczy o znacznie bardziej wyrafinowanych gustach. Ostatnio amerykańskie
pismo „The Nation” poświęciło obszerny artykuł trębaczowi Tomaszowi Stańce,
przypominając za jednym zamachem dzieje powojennego jazzu: od Krzysztofa Komedy
po Michała Urbaniaka. Zachodnie gazety zauważyły także polskie pochodzenie
laureata Oscara za muzykę do filmu „Marzyciel” Jana A.P. Kaczmarka oraz
znakomitego brytyjskiego dokumentalisty, a ostatnio wziętego twórcy filmów
fabularnych Pawła Pawlikowskiego („Lato miłości”. Być może więc doczekamy się
czasów, gdy światową, a przynajmniej europejską karierę będzie można zrobić,
tworząc w Polsce?

Po pierwszych 12 miesiącach spędzonych w Unii Europejskiej jedno wydaje się
pewne: nasz wizerunek w starych krajach członkowskich wyraźnie się poprawił, a
w niektórych, jak się zdaje, wręcz dopiero teraz zaistniał na serio. Może nasz
eksport do krajów UE nie jest aż tak imponujący jak czeski ani też nie
przyciągamy inwestycji zagranicznych równie sprawnie jak Słowacy, ale to o nas
pisze się najwięcej i – co ważne w czasach, gdy czwarta władza mediów liczy się
coraz bardziej – na ogół pisze się dobrze.

Po polskich rzemieślnikach i kelnerach w Londynie, po lekarzach w Skandynawii
i menedżerach za Odrą z pewnością przyjdzie kolej także na filmowców, plastyków
i pisarzy z Polski. Bo jeśli nie teraz, w Unii, to kiedy?

[kendo]

usch...czy wszystko musi byc takie dlugie do czytania wieczorem ?? )

nie wszystko musi być takie długie wieczorem ;)

[aniouek1]

i nie wszystko do czytania oczywiście

[kendo]

wieczorem jestem juz tak umeczona z oczetami i muzgownica,
ze dlugasne czytanie mnie meczy,
a jeszcze wczoraj jeden okurar mi wypadl,
a te zapasowe nie pasuja na kompa tylko do poduszki)
dzis mi zrobili od reki i juz moge)

Kendo dzisiaj może!!! :)

[aniouek1]

kendo napisała:


> dzis mi zrobili od reki i juz moge)

do dzieła Kendo!

[kendo]

aniouek1 napisała:

> kendo napisała:
>
>
> > dzis mi zrobili od reki i juz moge)
>
> do dzieła Kendo!
>
ha !....bede musiala jechac jeszcze raz,ale w piatek,
bo te do chodzenia/czytania -wszystko w jednym cos mnie irytuja
to co siedzi na nosie doprowadza mnie do pasji...nienawidze brylow((((((

[kendo]

moglabym powiedziec tak,
ze po wiejsciu kraju do Unii,
Polska ,jak inne kraje bedace w Unii,sa opisywane/krytykowane....
choc i przed niewstapieniem bylo to samo,ale z innej perspektywy.
Obecne media patrza pod innym katem,i zeby do czegokolwiek nawiazac,
musza siegnac do naszej histori narodowej i zrobic analize,
dobra czy zla w zaleznosci od tematu.
Niemniej jednak cieszy,ze zostaja wymieniani Noblisci literaccy,
osoby duchowne.
a czy zasluzymy na miano LIDERA,bedzie zalezalo chyba od politykow.

do czasu to...może i od polityków, ale...

[aniouek1]

kendo napisała:

> a czy zasluzymy na miano LIDERA,bedzie zalezalo chyba od politykow.

aż tak wiele od nich nie zależy jak im samym się zdaje,a i chyba nie tylko
im samym

[kendo]

aniouek1 napisała:

> kendo napisała:
>
> > a czy zasluzymy na miano LIDERA,bedzie zalezalo chyba od politykow.
>
> aż tak wiele od nich nie zależy jak im samym się zdaje,a i chyba nie tylko
> im samym
jak to ?? to co uchwala,to lud dzielnie wykonuje,czasami sie buntujac,
jak zle ustawy zarzadza,to i tak nikt mimo checi nic nie zrobi,
bo prawa urzedasy sie trzymaja

[aniouek1]

kendo napisała:

> jak to ?? to co uchwala,to lud dzielnie wykonuje,czasami sie buntujac,
> jak zle ustawy zarzadza,to i tak nikt mimo checi nic nie zrobi,
> bo prawa urzedasy sie trzymaja

Tyle, że...nikt nie może ustanowić takiego prawa, które by zakazywało UMIEĆ
i POTRAFIĆ, a ja sądzę, że właśnie UMIEĆ, POTRAFIĆ i REALIZOWAĆ... to sedno
sprawy...rdzeń liderowania

Spójrz na to wszystko troszku moimi oczami:
mnie się tak myśli, że LIDER to któś, kto po prostu JEST w czymś DOBRY i już!
Potrafi COŚ wręcz doskonale, umie COŚ wrecz perfekcyjnie, a o tym na ile
człowiek stara się uczyć by umieć i potrafić to już ...nie za wiele politycy
mają tutaj do gadania.

Ja wiem, że od polityków zależą np. dotację na oświatę, jednak... tak po
prawdzie, najwspanialszy nauczyciel niczego nie zdziała, nie poradzą nic
najdoskonalsze pomoce naukowe jeśli uczniowi nie będzie się chciało chcieć.

Nie twierdzę, że Polska jako kraj jest bezkonkurencyjna bo to oczywiście byłaby
bzdura dowodząca wprost mojej ignorancji i po prostu zwyczajnej głupoty.
Jednakże wiem, że są dziedziny - nazwę to ogólnie - produkcji i usług,
w których mamy jako kraj prawdziwie czym się poszczycić i z czego być dumni.

Faktem jest także, że wybitne jednostki rodzą się w każdym kraju. W jednych
jest im łatwiej rozwijać talenty w innych trudniej, jednakże... często bywa
i tak, że właśnie czym trudniej tym z większym zaangażowaniem własnym, większym
uporem pokonują - nie na skróty - ale bardzo rzetelnie wszystkie przeszkody
i każda to pokonywanie uczy ich czegoś o czym innym nawet się nie śni.

Inna rzecz, że...sami politycy powinni być liderami, jednakże...to ...inny
rodzaj "liderowania"...przynajmniej ...jak narazie.

[kendo]

no i znow masz racje
ale ja i tak to widze z stad to innymi oczami....
a moze po prostu brak mi argumentacji.

Putin..

[mala20033]

Mnie interesuje ta postac.KGBowiec.I ostatnio wszedzie go pelno...Z kazdym
przywodca panstwa chce sie spotkac...wszedzie chce miec swe wplywy...Co bedzie
dalej???

[kendo]

a mnie wcale ten temat nieinteresuje(
wogole polityka to nie moje zainteresowania.

[mala20033]

Wlasciwie to nie polityka a huragan Rita ktory ma dopasc Stany...

[kendo]

juz na Cubie zrobil swoje...
zobaczymy jak teraz Stany bede przygotowane ?
mieli juz pierwsze podejscie,z ktorym bardzo sie zle uporali(

[mala20033]

Huston ewakuluja..zniszczy miasto(??)

[kendo]

powiadaja,ze moc Rity,jest silniejsza od Katrin

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[aniouek1]

aniouek1 napisała:

> "Polityka" - wg.Encyklopedii PWN to:
>
> 1/świadoma i celowa działalność dotycząca głównie stosunków między klasami
> społecznymi, państwami i narodami, związana z walką o zachowanie lub zdobycie
> władzy państwowej jako narzędzia regulacji i kształtowania tych stosunków;
> 2/określona część, program lub kierunek tej działalności.
>
> Stąd też...znamy pojęcia takie jak: polityka gospodarcza, polityka
> kulturalna, polityka naukowa, polityka oświatowa, polityka pro-rodzinna,
> polityka społeczna, polityka wyznaniowa itp.itd.


A CO Waszym zdaniem można zmieścić (a może nic nie należy mieścić?)
w pojeciach (o ile w ogólne mogą takie pojęcia zaistnieć):

1. "polityka Pana Boga"?
2. "polityka kościoła Katolicjkiego"?

[mala20033]

Czytam ze czarne to szare...czytam ze biale ktos blotkiem ochlapal...

[kendo]

wlasnie przez sciane slysze polskie wiadomosci
i az sie serce kraje z tych wszystkich dochodzacych mnie wiesci(