między słowami

[bubster]

oglądaliście?
jak wrażenia?
dla mnie jeden z lepszych, jakie dotychczas zobaczyłam

[smia]

widzialam. juz to gdzies na tym forum skomentowalam, bardzo pieknie nakrecony
film, z plastycznymi ujeciami (tokijskie parki!), poza tym niebanalnie i w
cieply sposob opowiedziana historia, w sumie dosc prosta, ale czyz nie takie
bywa zycie?
co wazne, moim zdaniem Sofia uniknela banalnego happy endu.
zgadzam sie, dla mnie tez jest to jeden z lepszych ostatnio obejrzanych filmow.
ale na oskara bym nie liczyla. moze i lepiej.

[silie]

Piszę tu pierwszy raz, bo dotąd tylko czytałam...
Ale o tym musze napisać.

To najpiękniejszy film jaki do tej pory widziałam.
Byłam w kinie w sobotę i nie mogę się otrząsnąc do tej pory.Natychmiast po
zakończeniu seansu miałam ochote wogóle nie ruszać się z miejsca i zostać na
następny.

s.

[smia]

prawda?
taki cieply ten film, nie wiem, jak go inaczej okreslic.

interpretacja

[bubster]

jak myślicie - czemu się skończyło bez happy endu?
bali się zmian?
nie chcieli krzywdzić bliskich?
a może bali się, że ich miłość przestanie być taka idealna?

[smia]

happy end bylby nieco naciagany w tej sytuacji, tak mysle.
bo co: zyli dlugo i szczesliwie? jak? gdzie?
cala historia opowiedziana w filmie zbudowana jest na zasadzie: spotkali sie
przypadkowo, ulegli magicznemu przyciaganiu, zrodzila sie miedzy nimi jakas
wiez, jakies bratersto dusz, czemu niewatpliwie sprzyja magia miejsca, egzotyka
Tokio, jego w pewnym sensie niedostepnosc dla ludzi "z zewnatrz", jak oni.
oboje sa obserwatorami w tym miescie, ledwo sie po nim przeslizguja. ale
zarowno ona, jak i on sa tam przez chwile, kilka dni ledwie. i cala ta "love
story" trwa mgnienie oka, sytuacje sa niedopowiedziane, calosc dosc krucha. i
wlasnie to jest piekne w tej historii. to, ze ona sie skonczy, i to juz
niedlugo. i wlasnie swiadomosc tej nietrwalosci w ogole pozwala zainstniec tej
wiezi.
mysle, ze gdyby ludzie tacy jak oni (dzieli ich tak wiele), spotkali sie w
okolicznosciach bardziej sprzyjajacych rozwojowi potencjalnego zwiazku, byc
moze baliby sie ryzykowac zblizenia.
ostatnia scena, kiedy on jej szepce cos do ucha (co? nie wiemy. mozemy miec
nadzieje ze nie sa to banalne obietnice w stylu "bedziemy w kontakcie") jednak
otwiera jakas furtke dla interpretacji, czy to jest happy end czy nie. bo
jednak on wysiadl z taksowki i biegl za nia, ta tokijska znajomosc cos dla
niego znaczy, nie jest tylko kolejna przygoda po drodze do domu.
wydaje mi sie, ze pewnych spraw nie nalez przeciagac. sa piekne, dlatego ze sa
krotkotrwale. pozostaja wspomnienia, czasem to one daja sile, zeby isc dale. i
byc moze to mogloby byc przeslaniem tego filmu.

a co Wy myslcie?

[sloggi]

Jestem po lekturze recenzji - czy to nie jest ckliwe romansidło w brutalnym
otoczeniu japońskiej techniki?

[smia]

NIE! to nie jest ckliwy film, absolutnie nie.
zrobiona z poczuciem humoru, przy niektorych scenach widownia rechotala (Niemcy
w saunie np.) prosta opowiesc o zagubieniu, poszukiwaniu etc.
jesli masz wolny wieczor, zachecam do obejrzenia.
japonska technika, owszem jest obecna, ale gl. w postaci automatow do gry .

[candycandy]

Posądzanie Między słowami o bycie ckliwym romansem świadczy o chwilowej
pomroczności jasnej Wiesz Sloggi, co to ckliwe romansidło, bo sam je
widziałeś - to NwŻ
Lost in translation to opowieść o spotkaniu dwojga obcych w obcym mieście.
Kultura wschodu potęguje poczucie osamotnienia dwojga Amerykanów, którzy gdyby
nie znaleźliby się w tym samym tokijskim hotelu, to w Stanach nigdy by się nie
spotkali. I absolutnie nie jest to romans, to raczej powolne i nieśmiałe
budowanie porozumienia, przyjaźni między ludźmi, z których jedno ma poczucie
wstępowania na równię pochyłą, a drugie zaczyna dopiero życie i jeszcze nie
wie, jak to będzie. Trochę przypomina to relację mistrz-uczeń, ale dużo tu
przyjaźni i sympatii wyrażonej w pozornie nieważnych półgestach,
ćwierćsłowach... Przypomnijcie sobie wzrok małej jak zapowiada Charlotte jak
zapowiada występ karaoke Boba, który śpiewa niby-banalną piosenkę o wolności.
To skromny, wyciszony, melancholijny ale ujmujący film. Brawa dla Soffi C.,
brawa dla Murray'a i Johansson (to ta mała, obiecująca dziewczyna. Ten film
trzeba zobaczyć, żeby potem wiedzieć czym różni się film od filmiku.

[vladip]

doskonały film o niczym podlany amerykańskim sosem
chciałbym zobaczyć film wg tego samego scenariusza nakręcony w europie np we
francji
ten był generalnie niezły, ale bez rewelacji

[ada296]

dla mnie rewelacyjny
atmosfera filmu inna taka
wyciszona
w filmie w zasadzie dzieje się niewiele a dzieje się duzo
i ta delikatna erotyka
gdy ona opiera głowę na jego ramieniu
gdy on dotyka jej stopy gdy leżą razem w łóżku
ta scena podobała mi się bardzo
leżą na plecach
potem odwracają się do siebie buziami
chwila oczekiwania na...coś więcej
potem on znowu odwraca się na plecy
zasypiają
i wtedy on dotyka jej stopę

film to - nie filmik i zobaczyć go trzeba

pozdrawiam