Wróbla Wielkanoc

[skiela1]

Wesolych Swiat.

Kornelowi Makuszyńskiemu
Magistro - discipulus Zebrały się wróble na drzewie
czeredą rozświergotaną;
które wędrują po niebie,
zebrały się wróble rano.
*
Ćwierknął wróbel do wróbla: - Kolego,
na sercu mi jakoś tak lekko!
Ćwierknął drugi:-A ja się nie dziwię.
Wielkanoc, kolego, Wielkanoc.

*Poczekajcie, co będzie dalej:
zaraz trzeci dowiedział się o tym,
potem czwarty, lśniący wspaniale
swoim dzióbkiem od słońca złotym,

*potem piąty i szósty, i siódmy,
i ten ósmy z ogonkiem brudnym.
I tańczyły cienie poranne
pod te wielkanocne świergoty.

*Ale nie myśl, że koniec tutaj,
jeszcze strofy moje falują
i się staje jak jedna nuta
drzewo od ptasiego alleluja,

*polskie drzewo rosnące w słońce,
święte drzewo rozkwitające,
ptakami obwieszone jak dzwonami.
Alleluja, bracia. Alleluja!

*Nocny stróż, co wracał z latarką,
zdmuchnął płomyk, pod tym drzewem stanął.
Rzezimieszek z rozciętą wargą
uczuł nagle trwogę niesłychaną,

?potem słodycz, jakby w sercu zasuwa
odsuwała się, jakby fruwał -
i łzy mu się puściły do oczu.
Wielkanoc. Wielkanoc. Wielkanoc.

*No i babki zaczęły się budzić
na wielkanocnych obrusach.
Ludzie szli z kwiatem do ludzi
jak do poetów muza.

?A to drzewo, które opisałem,
zasłużyło na wielką chwalę,
bo tylko nad tymi wróblami grał obłok purpurowy
od szaty wniebowstępującego Chrystusa.

Konstanty Ildefons Gałczyńsk

[1agfa]

Sąsiadom z Salonu życzenia zdrowych, pogodnych Świąt Wielkiej Nocy

skiela1 napisała:

> Wesolych Swiat.
>
> Kornelowi Makuszyńskiemu
> Magistro - discipulus Zebrały się wróble na drzewie
> czeredą rozświergotaną;
> które wędrują po niebie,
> zebrały się wróble rano.
> *
> Ćwierknął wróbel do wróbla: - Kolego,
> na sercu mi jakoś tak lekko!
> Ćwierknął drugi:-A ja się nie dziwię.
> Wielkanoc, kolego, Wielkanoc.
(...)