Bez sensacji żyć

[sloggi]

Czy życie powinno być głośne i często-gęsto przeplatane imprezami, baletami i
rozrywką? A może żyć bez sensacji, po cichu i w swoim rytmie - ta druga opcja
w moim przypadku zaczyna przeważać.

[wadera3]

każdy powinien żyć jak mu pasuje-w moim przypadku imprezy i balety mogłyby być
codziennie, ale raz na jakiś czas lubię pobyc cicho....

[very_famous]

Oj Sloggi od wyszumienia się to młodzi są )

[sloggi]

very_famous napisała:

> Oj Sloggi od wyszumienia się to młodzi są )

A my to już na katafalk?

[very_famous]

A zapytaj pierwszego lepszego nastolatka czy my młodzi czy nie...

[sloggi]

very_famous napisała:

> A zapytaj pierwszego lepszego nastolatka czy my młodzi czy nie...

Oni nie są obiektywni, zapewniam Cię.

[very_famous]

A kto jest....każde sądy są subiektywne. Najważniejsze w tym wszystkich to
własne samopoczucie - to w stylu masz tyle, na ile się czujesz/wygladasz (wedle
gustu). Bo chyba życie sensacjami nie jest przecież mierzone ilością siwych na
głowie.

[sloggi]

Pod tym względem mam się doskonale

[skiela1]

Nie powinno i nie musi.Tylko,ze czasami chcesz zyc tym swoim rytmem i wcale to
nie wychodzi.Wplyw innych ludzi moze byc tak duzy albo sytuacja tego wymaga ze
po prostu gubisz sie w tym rytmie,nogi ci sie placza ,ale dla zachowania twarzy
ciagniesz to, utrzymujesz kontakty z ludzmi za ktorymi juz az tak bardzo nie
przepadasz ale twoj towarzysz zycia przepada.Czasami tak trzeba.Az tak latwo na
kompromis nie mozna pojsc.

[sloggi]

We wczorajszym wątku "Nie, nie będę czekał" napisałem, że skończyłem z
ogladaniem się za wszystkim

[sloggi]

sloggi napisał:

> We wczorajszym wątku "Nie, nie będę czekał" napisałem, że skończyłem z
> ogladaniem się za wszystkim

Urwało mi.
Zatem koniec też z przymusowymi znajomościami - ja muszę odetchnąć, bo padnę
przed 40-tką.

[skiela1]

sloggi napisał:


> Zatem koniec też z przymusowymi znajomościami - ja muszę odetchnąć, bo padnę
> przed 40-tką.
Ja lubie ludzi,ale czasami zabieraja mi powietrze.Nie lubie
takiego...spoufalania sie/jezeli mozna to tak nazwac/lubie dystans.Ktos
powiedzial-ludzie lgna do ciebie,tylko ze ja sie dusze.

[sloggi]

To Ty decydujesz na ile jesteś przystępna.

[skiela1]

sloggi napisał:

> To Ty decydujesz na ile jesteś przystępna.
To wiem.Tylko,ze jak jestes w zwiazku to musisz ta druga osobe tez brac pod
uwage,prawda?
Ps.Sam niedawno pisales o koledze,ktorego lubisz a jego zony
nie.Przypuszczam,ze utrzymujesz z nimi kontakt.

[sloggi]

Kontakt zamarł.

[modern_witch]

oj, mam czasem podobnie. Cieszę się, że mam wielu przyjaciół, którym jestem
potrzebna (jakoś tak w moich przyjaźniach to częściej ja jestem tą stroną
wspierającą)... ale, no własnie. Czasem mam wrażenie, że się podduszam, za malo
mam siebie dla siebie... nie chcę zacząć uciekać, cieszę się, gdy jestem komus
potrzebna, ale czasem mam wrażenie, "że mnie nie starczy"... nie tylko dla
przyjaciół, ale i dla mnie samej.

mam momenty, że się robię dziwakiem i samotnikiem, oddalam się nawet od
bliskich mi osób. Cenię sobie w moim związku chyba najbardziej niczym nie
skrępowaną możliwość zamknięcia drzwi, gdy chcę być sama... wtedy po jakimś
czasie wracam z wdzięcznością...

Ludzie, ludzi mnóstwo wokół mnie i cieszę się z ich obecności. czasem z
przypadkowego kontaktu internetowego wyrasta piękna rzecz. i czuję, że jestem
potrzebna i jest to dla mnie ważne. Ale żebym oprócz bycia potrzebną, mogła coś
z siebie w tych relacjach dawać, musze się jakoś regenerować, a regeneruję się
w samotności i ciszy... a tego mam za mało ostatnio...

[sloggi]

Widzisz, tylko ilość kontaktów też jest ograniczona.
Nie można wciąż zawierać nowych nie tracąc starszych - następuje selekcja, bo
czas nie jest z gumy. Pozostają te zażyłe, a nie koniecznie najbardziej wartościowe.

[modern_witch]

wiem... dlatego tak mi ostatnio trudno. staram się nie tracic z oczu tych
wartościowych, utrzymywać te zażyłe (aczkolwiek mam szczęscie, ze te
najbardziej zażyłe akurat w moim zyciu sa tymi bardziej wartościowymi też) i
mieć też nakierowaną uwagę na nowe, które mogą być cenne... bo to się wyczuwa
poznając ludzi...
Dlatego czasem mam tak mało siebie dla siebie własnie...

[dario05]

A co to sa przymusowe znajomosci?

[sloggi]

dario05 napisał:

> A co to sa przymusowe znajomosci?

To jest tak zwana kurtuazja przyjacielu.

[rembert]

trzeba żyć wsłuchując się w samego siebie i tą najbliższą osobę. Inczej na
długą metę życie staje się męczarnią.
Tak jak gdzieś pisałem potrzeba tej chwili wytchnienia. Spaceru do parku,
kawiarni - naładowania baterii. Zupełnie inaczej człowiek wówczas funkcjonuje.
Być może staliśmy się jako społeczeństwo bardzo znerwicowani przez to gonienie
ciągle za czymś. Być może rzeczywiście sklepy powinny być zamknięte w
niedziele. Tak abyśmy znowu nauczyli się wypoczywać. Nie goniąc non stop, za
pieniążkami, promocjami, rywalizacją z pseudoznajomymi.

[denton76]

ludzie: dobrze, gdy są, lepiej, gdy ich nie ma, moja osobista zasada życiowa

[rembert]

denton76 napisał:

> ludzie: dobrze, gdy są, lepiej, gdy ich nie ma, moja osobista zasada życiowa


introwertyk))

[denton76]

coś w tym stylu, ale nie lubię być definiowany

[rafi.raf]

a mi trudno znalezc zloty srodek... niestety. kiedys szalalem, ale i teraz mam
na to ochote, ale ja jeszcze mlody jestem

[towita]

My żyjemy swoim rytmem i jesteśmy zadowoleni. Mamy znajomych i nowych i
starych. Jak zatęsknimy to się organizuje jakieś spotkanko. Ale wiecie co?
ostatnio mam ogromną ochotę potańczyć, tak naprawdę poszaleć na parkiecie. I
co? nie ma gdzie, nie ma z kim.
Zastanawiam się, czy szczytem moich możliwości są tzw. nasiadówki przy piwie
czy winku i dyskusje mniej lub bardziej ambitne, ew. wyjazdy na łono natury,
albo wczasy rodzinne?

[rembert]

a ja trochę zaspakajam moje pragnienie kontaktów z ludźmi. Pisząc na tym forum.
Mam 2 letnią córkę i czasami poprostu już się nie chce (fizycznie) niegdzie
wychodzić ani przyjmować kogokolwiek.
Poza tym, niektórzy znajmomi zaczęli mnie męczyć. Ciągle gadają o pracy i o tym
ile to na czym można zarobić. Jak słyszę po godzinach teksty dotyczące
rywalizacji w pracy, wzrostu lub spadku akcji itp. to dostaję obrzydzenia.
Daltego ostatnio odpuszczam sobie spotkania z ww. ludźmi.

[skorpioniczka]

Sloggi mam to samo Jakoś imprezki przestały mnie bawić, wolę poczytać, pograć
czy zwyczajnie pogadać z dzieciakami i mężem.

[warszawianka_jedna]

uważam, że wszystko można pogodzić, pracę rodzinę i "bywanie".Nas ciągle
gdzieś "nosi", lubimy nowe znajomości i spontaniczne spotkania. Tak napradę to
nigdy nie wiem co będę dziś robiła, jestem otwarta na ciekawe propozycje. Nasi
znajomi to bardzo różni ludzie ale łączy ich jedno są otwarci i bez "zadęcia".
Wiele przyjaźni juz się wypaliło, na ich miejscu powstały nowe. Ważna jest
jednak dla nas zasada "zwrotności", po to aby w pewnym momencie nie czuć się
wykorzystywanym.

[barti111]

mało się cieszymy, mało dotykamy, mało uśmiechamy, mało szalejemy, Polacy..a
przecież są społeczeństwa, w których taniec to podstawa wyrażania uczuć,
spędzania wolnego czasu...to chyba warto? picia piwa przed telewizorem za to u
nas za wiele.

[adhamah]

starosc nie radosc, wiec nie ma sie co dziwic

[warszawianka_jedna]

adhamah napisał:

> starosc nie radosc, wiec nie ma sie co dziwic

zapewniam cię, że wiek nie ma tu nic do rzeczy, wszystko jest kwestią
temperamentu i chęci życia. Znam młode osoby o mentalności emerytów i emerytów
o mentalności 20-latków.