dobry wieczór/pj harvey

[amesia]

Trochę Was poczytałam, trochę popisałam, to poniewczasie się
przywitam.
Dobry wieczór wszystkim.
Od razu podzielę się czymś pieknym, co chodzi za mną od kilku
dni.pl.youtube.com/watch?v=ZON2rv5XKzo&feature=related
Abstrahując od piekności lingwistycznej 'piże arwe', dla mnie
przepiękna pieśń, przepięknie wykonana, coś odswieżającego jak
strzał w głowę.
Nie znałam wczesniej zbyt dokładnie twórczości tej Pani, ale
orientuję się na tyle żeby wiedzieć, że dosyć ostro zmieniła
stylistykę. Tak czy siak, jak to mówią, szacun..

[skiela1]

witaj

[uyu]

witaj amesiu )

Lingwistycznej pieknosc 'piże arwe'polega rowniez na tym, ze w argot
fonetycznie oznacza to: rozumiesz? rozumiecie?

à propos stwierdzenia "coś odswieżającego jak strzał w głowę" - czy
skutki takiego odswiezania sa stale czy odwracalne?
)

[uyu]

w tym argo idzie tylko i wylacznie o samo "piże"

[amesia]

witajcie
mnie chodziło bardziej o to szczególne piekno dźwiękowe, z jakim
Francuzi chwytają się za język angielski...
(jako frankofonka,uyu, sadząc po Twoich sygnaturkach,pewnie wiesz o
co mi chodzi)
czemu strzał w głowę? Kobieta multiinstrumentalistka gra na rzadziej
używanym instrumencie tak sobie po prostu śpiewając:
'teach me , Mummy
how to grow
how to catch someone's fancy underneath the twisted oak grove'..
i jaką to ma moc
Drugim kontrastem jest rozgadana prowadząca i czarna smutna surowa
PJ.Zabiło mnie to na parę dni.
O innych konotacjach lingwistycznych nie miałam pojęcia..

[uyu]

Staosunki panujace miedzy angielskim i francuskim bardzo trafnie
okreslil Georges Clemenceau mowiac: L'anglais, ce n'est jamais que
du français mal prononcé.
(Angielski to nic innego jak jak zle wymawiany francuski)

[amesia]

Nie wiem, jak Ty się zapatrujesz na to zjawisko - mieszkałaś długo
we Francji, dopiero wczoraj kuknęłam na Twojego bloga, który
notabene jest świetny - ale te antagonizmy i to 'les anglosaxons'
cedzone przez zęby jest takie zabawne.
W temacie zresztą bloga nie wiem czy natknęłaś się na fenomenalną
książkę Horwitza 'Błękitne przestrzenie' - wyrusza śladami Cooka
opisując jego wyprawy i co współcześnie w tych miejscach zastał,
zahaczając też i o Tahiti. Wiele obserwacji macie wspólnych

[uyu]

Tego angielsko-francuskiego droczenia nie nazwalabym antagonizmami.
Nawet nie animozja. To juz tylko anegdota.
Tym bardziej, ze osiedlajac sie we Francji anglicy przywrocili do
zycia wiele malych miasteczek.
Ksiazki Horwitza nie znam i sadze, ze w Czechach bedzie mi dosc
tudna ja znalezc po polsku. Postaram sie poszukac na necie.

Dziekuje za uznanie dla bloga ) Przydalo sie , bo mam blogowy
dolek i nie bardzo chce mi sie pisac. Uwazam, ze jak na kogos kto
nie lubi pisac i tak napisalam bardzo wiele. Najwiekszy problem
stwarza mi pisanie o Polsce, o tym jak bardzo zmienila sie, a
wlasciwie o tym jak bardzo zmienilo sie spoleczenstwo.

[amesia]

Ja we Francji nie mieszkałam nigdy na stałe, natomiast akurat ów
antagonizm i kwestionowanie różnych dokonań Anglików dla mnie był
nadal żywy, acz rzeczywiście nie do końca traktowany poważnie. Może
akurat takich ludzi spotkałam.
Książkę masz tu, acz z kosztami wysyłki to trudno powiedzieć jaki
drogi biznas by to był:
www.empik.com/blekitne-przestrzenie-wyprawa-sladami-kapitana-cooka-ksiazka,105829,p