Lenistwo ? a może na odwrót przepracowanie

[agatka_s]

Zainspirowana wątkiem o potencjalnym lenistwie, chciałam się zapytać
ile w zasadzie uczą się Wasze dzieci ? Tak konkretnie w jednostkach
czasu ?

U mojego syna była robiona ankieta wśród uczniów na temat nowej
szkoły i aklimatyzacji w niej(pytanie były przeróżne) i między
innymi było pytanie "ile średnio dziennie przeznaczasz czasu na
naukę"-odpowiedzi były bardzo różne od 30 minut po kilka godzin.
(znam odpowiedzi bo na zebraniu pani wychowawczyni przedstawiła nam
wyniki tej ankiety, oczywiście anonimowej). Pani powiedziała że 30
minut to stanowczo za mało, a skolei jeśli dziecko siedzi nad
lekcjami po kilka godzin to zastanowiłaby się czy ta szkoła jest
rzeczywiście najlepszym miejscem dla tego dziecka.

Mój syn uczy się sporo (jak na niego do tej pory). W porównaniu z
podstawówką dużo więcej. Może w ciągu tygodnia uczy się (tzn
odrabia lekcje) nie tak wiele (do godziny max), ale w weekendy
poświęca regularnie po kilka godzin na przygotowanie do klasówek, na
różne większe prace itp. Tak jak bym to ze sobą porównała to uczy
się więcej niż ja, no i częściej jego wiedza jest sprawdzana,
kartkówki ma w zasadzie codziennie z czegoś-co też wymusza większą
systematyczność (ja uczyłam się raczej od klasówki do klasówki). No
i syn ma też dużo więcej lekcji, wraca do domu po 16.00, ja nawet w
liceum tak nie wracałam.

Mnie się wydaje że obecnie dzieci uczą się więcej niż kiedyś, ale
może się myle.

Ile czasu uczą się Wasze dzieci ? I kiedy to jest lenistwo ? a
kiedy przeprawcowanie ?

[izzo]

Przecież nie da się odpowiedzieć na pytanie - ile się dziecko uczy. Uczy się
tyle, ile trzeba. Jednego dnia tylko odrabia zadania pisemne, nie zaglądając
nawet do podręcznika, innego dnia godzinę czy dwie, albo więcej, bo ma na
przykład dwie klasówki. Kiedy przygotowuje się do jakiegoś konkursu, jasne jest,
że pracuje więcej. Nie ma to nic wspólnego z lenistwem. Dziecko, jak każdy
człowiek, robi tyle, ile musi, chyba że akurat zajmuje się tym, co stanowi jego
pasję, wtedy czasu nie liczy.

[joa66]

I klasa gimnazjum:

40 godzin w tygodniu zajęć obowiązkowych
prace domowe: 2 - 3 godziny w tygodniu
wyniki syna: bardzo dobre
wyniki szkoły: bardzo dobre
zajęcia dodatkowe: zero

[izzo]

Ale faktem jest, że gdyby moje dziecko musiało się codziennie uczyć po kilka
agodzin, żeby jakoś się utrzymać w danej klasie, uznałabym, że coś jest nie tak.
Ponieważ jednak specjalnie się nie przepracowuje (choć on uważa oczywiście
inaczej) i osiąga bardzo dobre wyniki, nie przyszłoby mi do głowy zmuszać go do
większej pracy. Lepiej, jeśli ma trochę wolnego czasu na to, co go rzeczywiście
interesuje.

[agatka_s]

ale ja widzę dużą różnicę w tym ile mój syn musiał mieć tego "ile
potrzeba" w podsatwówce, a teraz. Widze też olbrzymią różnice w tym
ile "tego co potrzeba" robiłam ja (dwadzieścia kilka lat temu), a on
teraz.

Ja tak sobie myślę że gdyby mój syn nawet o połowę mniej się uczył
niż teraz, to ja nie miałabym sumienia zarzucić mu lenistwa, bo
nawet ta połowa to byłaby ciężka praca.

Tak sobie poprostu myślę czy czasem nie za pochopnie zarzucamy
dzieciom lenistwo. Czy rzeczywiście ilość czasu i wysiłku naszych
dzieci kwalifikuje się na pojęcie lenistwo ?

[joa66]

Chyba nikt specjalnie nie zarzuca młodzieży lenistwa. Oczywiście
to zależy od wielu czynników jak rodzaj szkoły, zdolności i
charakter dziecka, ale kiedy przeglądam prasę, czytam różne fora, to
jednak dominująca jest troska o to, że dzieci mają jednak za dużo
zajęć w dzisiejszych czasach.

[agatka_s]

Tzn ja nawiązuje do wątku nisar, i jej argumentu że córka zaniedbała
chemie i że jest to efekt lenistwa. Kilka osób powiedziało też że
stosują kary za lenistwo, i za nie wywiązywanie się ze swoich
obowiązków. ze nie można wychować dziecka któremu się wszystko
należy bez pracy i takie tam podobne.

To mnie skłoniło do przemyśleń, czy nasze dzieci nie są
czasem "leniwe" bo są zwyczajnie przepracowane ? 1 klasa gimnazjum
to kiedyś 7 klasa podstawówki- jak ja byłam w 7 klasie to nic a nic
się nie uczyłam tylko latałam na podwórku, zaczęłam się tak naprawde
uczyć dopiero w liceum, ale też nie tak dużo jak mój syn dziś.

Czasem mam takie wrażenie że po pierwsze dzisiejsi rodzice traktują
obecny system oceniania równoważnie z tym jaki był kiedyś (dwója to
najgorszy stopien, a trójka to minimum), a przecież teraz jest
inaczej-trójka de facto jest trzecim od dołu stopniem. Po drugie
mam wrażenie że zapominamy ze nasi gimnazjaliści to nie my w liceum,
tylko my w podstawówce.... Ja sama często robie takie błędy.

[joa66]

Moim zdaniem nadmiar nauki jest tylko częsciowo winny przemęczeniu.
Nie przypominam sobie, żeby wtedy kiedy ja chodziłam do szkoły media
poświęcały tyle uwagi szkołom i egzaminom. Rankingi były "szeptane"
i nikt nie analizował dlaczegop szkoła X jest druga a była czwarta
itd. Nie było dodatków do gazet o egzaminach, nie mówiąc o
specjalnych wydawnictwach i tysiącach kursów przygotowujących. Nie
wspominając o forach;). Nie było takiej presji i tylu sytuacji kiedy
trzeba podjąć decyzję. Kiedy ja miałam 15 lat, owszem wybierało sie
profile w liceum, ale w wielu przypadkach to były jeszcze marzenia o
jakimś zawodzie a nie plany do zrealizowania punkt po punkcie.

Błąd odniesienia

[klemens.strozynski]

agatka_s napisała:

> Po drugie mam wrażenie że zapominamy ze nasi gimnazjaliści to nie
my w liceum, tylko my w podstawówce.... Ja sama często robie takie
błędy.

Mówiąc przy okazji rozważania lenistwa lub przepracowania swojego
dziecka „ja się tyle nie uczyłem” lub „ja się uczyłem więcej”,
robimy błąd, bo odnosimy czynności naszych dzieci do czynności
naszych, które mialy miejsce w zupełnie innych warunkach. Inny był
bilans czasu (choćby przypomnijmy, ile czasu pochłaniało
przemieszczanie się, kiedy samochody nie były dobrem powszechnym,
ile czasu pochłaniało wymienianie informacji przed epoką telefonów
komórkowych i szybkiej komunikacji w Sieci).
Poza tym – nie tak jest ważne, ile czasu i wysiłku dziecko poświęca
nauce, jak to, w jaki sposób jest ta praca zorganizowana. Praca
skuteczna może trwać krótko, może nie być bardzo męcząca. Musi być
dostosowanaq jednak do tego a nie innego dziecka. Myslę, że kiedy
ktoś mwi: mój syn uczy się 4 godziny dziennie – to nie możemy uznać
ani że jest to dużo, ani że malo, ani że w sam raz. Za mało wiemy.

[izzo]

Co do ocen - równie dobrze można powiedzieć, że trója to obecnie czwarty stopień
od góry ;) Ale ja nie o tym.
Nie jestem w stanie powiedzieć, czy w tym wieku więcej się uczyłam, czy nie. Z
perspektywy czasu zwykle się idealizuje czas dzieciństwa. Z pewnością natomiast
w tym wieku nie było takiej presji na dziecko, a to z powodu tylko jednego
istotnego "przejścia" za naszych czasów, tj. z podstawówki do liceum. Przed tym
etapem (w wieku lat 14-15) był święty spokój w podstawówce, po tym etapie, w
liceum było wystarczająco dużo czasu na dojrzewanie do decyzji o tym, co robić
dalej. A co więcej - było więcej czasu na zajmowanie się sobą i własnym
rozwojem, a nie wykazywaniem się co i rusz. Rozbicie edukacji na trzy etapy
sprawiło, że tylko podstawówka jest czasem względnego spokoju dla dzieci, potem
poszczególne etapy sa zbyt krótkie na własny rozwój, na zawiązanie przyjaźni, na
cokolwiek innego poza przygotowywaniem się do kolejnego egzaminu do kolejnej
szkoły. Nie mają nawet czasu na zawalenie czegokolwiek, bo nadrobienie tegoi
czegoś w tak krótkim czasie może sie okazać niemożliwe.
Nie uważam, żeby moje dzieci były leniwe. Czasem naprawdę są zmęczone, zwłaszcza
po tygodniu, w którym mają kilka klasówek plus konkurs czy dwa i wtedy mają
całkowite prawo do odpuszczenia sobie czegoś. Zwykle jednak sama ambicja nie
pozwala im na to.

[izzo]

Zresztą jak się teraz zastanawiam - czy my rzeczywiście mniej się uczyliśmy?
Przecież na pewno nie wiedzieliśmy mniej niż oni, przecież programy nauczania
wcale nie były wtedy uboższe. Może poza informatyką, której nie było wcale.

[verdana]

Mój syn wraca ze szkoly między 15 a 16. Ma zwykle 7 lekcji, raz
osiem, a w ten dzień, kiedy 6 - idzie na trzecią lekcję.
Do tego dochodzi - dwa razy w tygodniu angielski , po dwie godziny,
matematyka raz - 2 godziny. Około 20 minut dziennie zajmowało mu
robienie ćwiczeń ortograficznych na reedukację - stracony czas, ale
jest to obowiązek.
Przez trzy tygodnie pilnowałam go, aby odrabiał wszystkie zadane
lekcje. Kończył miedzy 9 a 10 wieczorem i nie dlatego, ze jest
niezorganizowany.
Więc przestałam pilnować - zabijecie mnie, ale wolę, aby czytał
książki, niż sumiennie odrabiał wszystko. Gdyby nie czytał w tym
czasie, tylko grał (trochę gra, ale bez przesady), albo ogladał
telewizję bez wyboru, to bym protestowała. Mój syn jest bardzo
średnim uczniem i lepszy - zdaniem psychologów - nie będzie, póki
nie pojdzie na studia. Trudno.
Jezeli o mnie chodzi, to ja uczyłam się mniej, bo zamiast się uczyć
czytałam ukradkiem, co procentuje do dziś. A nie uczyłam się, bo
ilość pracy była nie do wykonania - i tak wiedziałam, ze nie odrobie
wszystkiego, ze gdzieś nawalę, wiec zamiast uczyc się i nawalać,
wolałam czytac i nawalać.

[Gość: gruszka 77]

ja uważam że 4 godziny dziennie nauki poza lekcjami to stanowczo za dużo, no
chyba że samo odczuwa ochotę takiej nauki. Weźmy pod uwagę fakt, że
gimnazjaliści mają w zasadzie po 7-8 lekcji dziennie. Nie licząc przerw są cały
czas skupieni, do tego jeszcze w-f, dla jednych miły odpoczynek dla innych
wysiłek fizyczny. My pracując po 8 godzin dziennie często "padamy z nóg", a
nasze dzieci oprócz nauki w szkole, nauki w domu, mają zajęcia poza lekcyjne-
też nauki, bo to język dodatkowy, bo to korepetycje, bo to zajęcia sportowe. I
tak reasumując mija dzień za dniem. Sobota wolna, a w niedzielę też trzeba
przygotować się do kolejnego tygodnia pracy.. Więc uważam że szkoła powinna być
tak zorganizowana i nauka w niej, by dzieciak nie musiał poświęcać czasu wolnego
na odrabianie lekcji. Lepiej właśnie ksiązki niech poczyta, niech dostanie
zadanie domowe twórcze- plakat, wiersz, a nie siedzenie nad książką i wkuwanie
co przy zmęczonym umyśle na niewiele się zda.. Mój syn za mało czasu przeznacza
na naukę i zdaję sobie z tego sprawę, uczy się przeciętnie, raz 5, 4 a raz 1 czy
2. Wstaje o 6.15 by zdązyć na 8 do szkoły, wraca o 16-17, obiad, leci na trening
wraca 20.30 i przegląda zeszyty jeśli coś jest do odrobienia odrabia, jeśli jest
sprawdzian się pouczy, jeśli poprawia ocenę też. Do pracy klasowej poświęca 2-3
dni na naukę. I wszystko. Czasami jak nie ma treningu, kładzie się na 3 godz.
spać. Jest zmęczony i to jest fakt..

[verdana]

Mój najstarszy chodził do szkoly, gdzie było 10 lekcji dziennie, ale
nie zadawano do domu. Oczywiscie, trzeba się bylo czasem nauczyć,
przeczytać lekturę, napisać wypracowanie.
Wtedy uważalam, ze to idiotyczny system. Ale teraz nie jestem pewna -
okazało się, że chyba w sumie było to całkiem rozsadne.

[nisar]

Elka uczy się maksymalnie 2 godziny dziennie, przy czym wiem, że
część tego czasu to siedzenie na kanapie z podręcznikiem na kolanach
i książką pod nim:) Przecieka jej sporo czasu, więc ile jest "nauki
netto" nie umiem powiedzieć. Ma czas na komputer, spacer, kino i
książki, książki, książki. Telewizji ogląda mało, ale się zdarza.
Sporo czasu spędza z bratem (ostatnio ciężko jej się z nim rano
pożegnać i wyjść do szkoły, ciekawe ile będzie spóźnień). Naprawdę
absolutnie nie wydaje się być przytłoczona nadmiarem obowiązków
szkolnych. Fakt, że - wbrew pozorom - ja się staram uważać na jej
siły. Ela jest dramatycznie chuda i często ma niskie ciśnienie.
Zdarza się więc, że każę jej po prostu zostać w domu (w grudniu
zawsze mamy takie trzy dni wagarów, śpi wtedy po kilkanaście godzin
i odżywa). Wydaje mi się, że widzę kiedy się leni, bo książka
ciekawa na nią mruga, a kiedy zwyczajnie nie daje rady, bo zmęczenie
bierze górę.
Dodatkowe zajęcia: raz w tygodniu godzina zegarowa angielskiego z
tatą, raz matma z babcią i teraz te korepetycje z chemii. Planujemy
polski, ale nie wcześniej niż skończy się chemia. Poza tym - zielone
światło na wszelkie dodatkowe zajęcia, ale już nie naukowe - taniec,
gimnastyka, basen.

[izzo]

O ile pamiętam, Twój syn, agatko, jest w gimnazjum dwujęzycznym. Mój syn ma
kolegę w tej samej szkole, ale w klasie dwujęzycznej. I rzeczywiście ów kolega
poświęca na naukę średnio co najmniej dwa razy więcej czasu niż mój syn. Głównie
za sprawą języka angielskiego. Samo wyuczenie się nowych słówek do kolejnych
lekcji z przedmiotów prowadzonych w tym języku dla kogoś, kto w podstawówce
jednak nie mówił aż tak płynnie po angielsku trochę zajmuje. To jednak jest
spore obciążenie dodatkowe. Mniej więcej tak samo, jakby ktoś codziennie po
szkole leciał jeszcze do szkoły językowej na lekcje. To nie jest jednak
standardowe wykształcenie - normalna nauka plus intensywna dodatkowa nauka
języka. Nie dziw się więc, że Twoje dziecko rzeczywiście pracuje dużo. Mnie
osobiście nie chciałoby się lecieć codziennie po pracy na dwie godziny nauki
języka bez wyraźnej motywacji lub lepiej - młota nad głową. Zresztą za moich
czasów nie uczyło się tak języków obcych na potęgę, w takim wymiarze czasowym,
przynajmniej w tym wieku (liceum to już prędzej).
Natomiast jak tak patrzę, to ja rzeczywiście więcej czytałam. I choć mój syn też
czyta sporo (w stosunku do rówieśników), to gdyby zsumować mój ówczesny czas
przeznaczony na czytanie i jego czas, poświęcony na czytanie i granie na
komputerze, to wyszłoby na to samo. Nie ma w każdym razie żadnej większej
różnicy. Ale on poza treningami aikido, dwoma kółkami w szkole i własnymi
zainteresowaniami związanymi z informatyką resztę czasu ma dla siebie. Ma dwa
języki obce w szkole, raczej dobrze prowadzone i nie chodzi dodatkowo na żadne
lekcje, przynajmniej na razie. Obciążanie dzieciaka w tym wieku dodatkowo zbyt
dużą liczbą godzin nadprogramowych nie ma według mnie sensu. Przecież nie chodzi
o to, żeby dzieciak nie mógł odsapnąć wcześniej niż o 22-giej. I tak jest w
szkole najczęściej więcej niż osiem godzin, kółka zainteresowań wliczając.

[agatka_s]

Akurat u mojego syna angielski nie zajmuje dużo czasu. Mają 6 godzin
w tygodniu + 3 przedmioty wykładane po angielsku (2 oficjalnie, a
trzeci geografia to troche hobby nauczycielki, no i w zasadzie na
każdym przedmiocie nauczyciel coś tam po angielsku przemyca). Nie
ma za dużo zadawane już z tego samego angielskiego do domu, a poza
tym ma szczęście, bo on już naprawde sporo umie, więc ten angielski
nie jest problemem (np całej gramatyki nauczył się w zeszłym roku
jak się przygotowywał do egzaminu na Nowowiejską-nauczył się i umie)-
są dzieci na gorszym poziomie i wiem że one muszą się mocno z tym
angielskim starać-ale to taka specyfika szkoły, to było wiadomo.
Czasem trudność z angielskim jest w innych przedmiotach, jak np miał
napisać prace po angielsku o jakiś euglenach-wtedy owszem musi
posiedzieć nad tym, bo same eugleny to już koszmar, a jeszcze po
angielsku to już w ogóle. Albo nauczyć się całej tablicy
Mendelejewa po angielsku, albo jak na religii uczyli się "Ojcze
nasz" po angielsku-wtedy owszem wychodzi ta dwujęzyczność jako
dodatkowa "okoliczność obciążająca".

Sporo mają zadawane z matematyki (bardzo dużo zadań) i z przedmiotów
ścisłych, po prostu dużo różnych zadań, prac, referatów, wypracowań-
a to wszystko zajmuje sporo czasu, bo to jest wymagane raczej na
licealnym poziomie-przynajmniej na poziomie liceum z moich czasów
(tego w podstawówce nie miał, tam były raczej plakaty, albo
prezentacje w power poincie-ale to było proste i łatwe, szast prast
i zrobione). No i tak jak wspomniałam, ryzyko kartkówki jest prawie
codziennie, więc nie ma mowy żeby coś "olać". (u mnie spokojnie w
podstwówce się dawało)-bo ocena pojawia się od razu w dzienniku
internetowym.

Nie ma za to kompletnie instytucji odpowiadania przy tablicy. Jak
opowiadam synowi jak to nauczyciel kiedyś potrafił przepytrać całą
klasę i wszystkim postawić dwóje po kolei, to on otwiera oczy ze
zdumienia, o co chodzi z tym pytaniem (oni jedynie czytają prace
domowe na głos, to jedyna forma indywidualnego "występu").

Natomiast mój syn zajęty szkołą poważnie, nie ma już naszczęście
żadnych innych zajęć dodatkowych. Chodzi na chór i na tenis, ale to
czysty relaks i przyjemność. Tzn chodzi jeszcze na SGH na wykłady,
ale to raz w miesiącu, i to tylko posłuchać (chodzimy razem, bo są
wykłady w tym samym czasie dla dzieci i ich rodziców-tyle że na inne
tematy, jutro temat dla nas apropos "jak zostać doradcą personalnym
swojego dziecka").

Nie wiem może poprostu ta szkoła jest taka wymagająca ? Ale ja nigdy
nie miałabym śmiałości zarzucić swojemu dziecku lenistwa, dla mnie
to on jest bohater że z tym wszystkim sobie daje rade. Niezły
trening.

[tukata]

moja córka (I gim.) ma lekcje codziennie do godziny 15.30, dwa razy
w tygodniu angielski po godzinie, raz pianino -pół godziny i raz
zajęcia teatralne w szkole - dwie godziny lekcyjne. Teatr to pasja -
więc i ogromna przyjemność. W zależności od potrzeb -tyle sie uczy,
odrabia pisemne, jak trzeba uczyć się do klasówki - to się uczy w
weekend i na dzień przed klasówką, jak ma odpowiadać to też uczy się
dzień przed. Jak trafi się kilka klasówek w tygodniu, to faktycznie
nauki jest sporo (niejednokrotnie siedzi do póżnej nocy i się uczy)
i wtedy narzeka, że na nic nie ma czasu, na co ja jej powtarzam, że
gdyby była bardziej systematyczna, to nie czułaby się taka
przeciązona. Ma czas na namiętne czytanie książek, na koleżanki, na
komputer (wprowadziłam limit czasowy), obowiązków dodatkowych wielu
nie ma (oczywiście wg mnie, bo ona uważa inaczej). Jest w
renomowanym gimnazjum i uczy się bardzo dobrze. Wszystko zależy od
predyspozycji dziecka, jago zdolności, systematyczności i potrzeb -
jednemu wystarczy poziom 3-4, innemu 5-6. Faktycznie, gdyby dziecko
przychodziło do domu po osmiu godzinach i na cztery siadało do
lekcji, i tak codziennie, i nie miało czasu na swoje przyjemności to
poczułabym się zaniepokojona.

[agatka_s]

spoko mój syn nie spedza 4 godzin, najwyżej 1 godzinę dziennie w
tygodniu, gorzej jest za to w weekendy-wtedy siedzi raczej po kilka
godzin.

W tygodniu to nawet by nie miał jak więcej, bo ma chór i tenis, a
czasem zostaje dłużej w szkole (np teraz mają spotkania w sprawie
biegów przełajowych)-więc nawet nie byłoby takiej fizycznej
możliwośći .

Ale tę godzinę poświęca (dzięki Bogu iest szybki i zorganizowany).
W podstawówce nie poświęcał, bo zazwyczaj już wszystko miał
odrobione w szkole, albo poprostu nic nie zadawali (ja miałam tak
samo w podstwówce). Stąd dla mnie widzie ć dziecko przy lekcjach to
trochę nowość.

Mój syn też sporo czyta, ale mam wrażenie że ciut zatrzymał się z
tymi książkami, ciągle czyta te same (mam wrażenie że to czytanie to
takie odreagowanie-czysty relaks nic wiecej).

[tukata]

spoko mój syn nie spedza 4 godzin, najwyżej 1 godzinę dziennie w
> tygodniu

nie myślałam tu o twoim synu, tylko o tym co mowiła pani nauczycielka

tak jak pisałam, ilość poświęconego czasu na lekcje zależy od
predyspozycji dziecka. Są dzieci, którym wystarcza te pół godziny,
są dzieci, które, żeby osiągnąc taki sam wynik siedzą po parę godzin
dziennie. I faktycznie progi w tym przypadku wybitnej szkoły może
dla nich są za wysokie, chyba że im to odpowiada.

[agatka_s]

oczywiscie dzieci pisały różne rzeczy, to że ktoś napisał że siedzi
5 godzin nie musiało być prawdą, ale co do zasady to się zgadzam.
Gdyby moje dziecko spędzało tyle czasu nad lekcjami, raczej by mnie
to niepokoiło. Chyba wolałabym dziecku zmienić szkołe niż myśleć o
korepetycjach.

[morekac]

Jakby nauczyciele mieli tyle lekcji, co uczniowie,to dopiero byłoby
biadolenie. Nauka w szkole z odrabianiem lekcji to etat... albo
więcej.