"Jak dziecko nie ma żadnej pasji.....

[Gość: anna]

to po cholerę mu dobre liceum" przeczytałam w jednym z watków.
I się zmartwiłam:(
Moj syn jest gimnazjalistą, w tym roku będzie kończył gimnazjum i stanie przed
wyborem liceum.
przeglądając fora znalazłam to właśnie i między innymi ten wątek, że
gimnazjalista bez zainteresowań nie ma czego szukać w dobrym liceum, a
właściwie to nie powinien iść do liceum:(

Przyznam,że bardzo liczyłam właśnie na to,że w liceum syn dozna "olśnienia" i
odkryje jeszcze nie odkryte, a tu zonk, ponieważ ani z niego fizyk, ani
matematyk ani humanista, ani talent artystyczny.....

Naprawdę uważacie,że nie ma czego szukać w liceum? a jeśli nie w liceum to w
takim razie gdzie?

[myszmusia]

alez moim zdaniem własnie w liceum - bo co ma sobie wymyslec zawód? do tgo to własnie trzeba miec konkretne zainteresowania. A na wybór zawodu to koniec gimnazjum jest jak dla mnie za wcześnie. nawet to niemal ostateczne decydowanie o rodzaju studiów w momencie wyboru gimnazjum to głupota.
M.in dlatego szukam szkoły niepublicznej bo tam sa bardziej elastyczni jeśli chodzi o zmiany przedmiotów rozszerzonych na maturze. W większosci panstwowych wybierajac konkretna klase trzeba wiedziec co sie chce zdawac.
Dla kogos takiego jak twój syn potrzebne jest liceum jak najbardziej ogólne na poczatku i sensownie podchodzace do uczniów - swoje "powołanie" nie wszyscy odkrywaja w kołysce;-)

[agatka_s]

myśle że tu chodziło o inne niż szkolne pasje, czyli np
zainteresowanie książkami o jakiejś tematyce, czy np pasje
muzyczne , sportowe itp (versus bezmyślne spedzanie czasu w
galeriach czy czytanie głupkowatych gazetek). Tak jak ja to
zrozumiałam, to według autorki tych słów dziecko które nie
ma "poważnych" pasji poza szkolnych, nie bardzo nadaje się do liceum-
przy czym tu chyba chodziło o jakiś profil osobowościowy tzn
ciekawość świata, chęć dowiadywania się różnych rzeczy- bardziej w
tym kierunku bym to interpretowała.

Absolutnie liceum jak sama nazwa wskazuje to szkoła dla tych ogólnie
chcących się kształcić, choć niestety system egzaminacyjny narzuca
wczesną specjalizacje. Moje dziecko też niedawno było jeszcze takie
ogólne, ale teraz po roku w gimnazjum zaczął się wyraźnie deklarować
(choć trochę jeszcze się waha między profilem ścisłym a "ekonomiczno-
społecznym"). Moze i Twoje dziecko w koncu odkryje w czym się
lepiej czuje, czasem to kwestia dobrego nauczyciela.

[verdana]

Alez oczywiście. Tu nie chodzi o to, ze gimnazjalista wie, ze na
200% pójdzie na chemie organiczna, albo zostanie dziennikarzem
sportowym.
Pasja - to chocby zainteresowanie książkami, sportem, muzyką - i to
niekoniecznie klasyczną, zbieranie informacji o ulubionych aktorach
czy sportowcach, kolekchonowanie horrorow klasy F (to moj
nastolatek..), pisanie bloga, a nawet o zgrozo - obserwowanie ludzi
w galeriach handlowych czy na ulicy, ich zachowania, wzajemnych
relacji.
Czyli raczej chodzi tu o brak ciekawosci zycia, niz konkretne
zainteresowania naukowe.

[kkokos]

> przeglądając fora znalazłam to właśnie i między innymi ten wątek,
że
> gimnazjalista bez zainteresowań nie ma czego szukać w dobrym
liceum, a
> właściwie to nie powinien iść do liceum:(

anno, nie przywiązuj się do tego. na tym forum, wbrew jego nazwie,
jest bardzo mało rodziców dzieci z problemami, a głównie matki
uczniów piątkowo-szóstkowych. one mają zupełnie inny punkt widzenia,
zdaniem wielu z nich (choć nie wszystkich) do liceum powinna iść
mała grupa najlepszych uczniów, a reszta w niebyt. niektórzy nie
przyjmują do wiadomości, że dzieci rozwijają się we własnym tempie i
niektóre błysną dopiero w wieku licealnym (choć akurat nie osobę o
takich poglądach cytowałaś).

a jeśli nie w liceum to w
> takim razie gdzie?
>
no właśnie, gdzie? tym bardziej trudno zmusić dziecko do wyboru
zawodu, prawda? więc chyba jednak liceum...

[verdana]

O, przepraszam.
Ja mam WYŁACZNIE dzieci z problemami:) Piątkow-szostkowo-dwojkową
mialam jedną, a i to dpopiero w liceum. Przedtem, cóz...
No i uczę od lat co najmniej 15 mlodzież albo wybitną/ albo wręcz
przeciwnie niestety... "Srodek" mi się jakoś nie trafił nigdy...
Sa osoby, ktore blysną dopiero na studiach. A moj osobisty
doktorant błysnął dopiero na etapie konczenia doktoratu, ale za to
jakim światłem!!!!!

[kkokos]

he he, uderz w stół :)
no przecież wyraźnie pisałam "niektóre" i "większość", a
nie "wszyscy i wyłącznie", tak?

[verdana]

E, niech się czytajacy pocieszą, ze mozna się i do nieszóstkowych
przyznawać oficjalnie i bez wstydu....
Bo moi znajomi "w realu" same szóstkowe niegdyś mieli. Dopiero po
latach się dowiadywałam, jak to (niektore, niektore - nie
wszystkie...) szóstkowe zawalały klasę albo próbną maturę. A ja
naprawde wierzyłam, ze tylko ja mam klopoty:)

[ratyzbona]

Prawdę rzekłszy nigdy nie widziałam kogoś absolutnie bez pasji. To że szkoła
promuje i ceni tylko kilka rodzajów zainteresowań to nie znaczy że pozostałe się
nie liczą. Z resztą odnoszę wrażenie że nikt tu nie twierdzi że liceum nie jest
dla zwykłych nastolatków ( większość zwykłych nastolatków nie ma zielonego
pojęcia co ich interesuje i kim chcą być w przyszłości) tylko że dobra szkoła
potrafi dostrzec że czasem wyjechanie na zawody w ujeżdżaniu jest ważniejsze niż
klasówka z chemii i to jest właśnie to promowanie pasji. Poza tym przedmioty
uniwersyteckie nie pokrywają się z tym czego uczą w szkole - ktoś kto interesuje
się prawem wiele go w szkole nie dostanie ale liceum skończyć trzeba

[menodo]

Czy chodzi o to, ze syn nie ma specyzowanych zainteresowan, ale ma dobre
stopnie i ma szanse dostac sie dobrego liceum?

Czy tez chodzi o to, ze syn po prostu tak sobie sie uczy i szanse na dobre
liceum ma niewielkie?

[Gość: anna]

dziękuje wam za wpisy.

Syn oczywiście ma poza szkolne może nie pasje, ale zainteresowania.

a co do jego postępów w nauce, uczy się dobrze tzn ma dobre oceny:), ale nie
jest tytanem pracy i konkursy, olimpiady nie dla niego:(, więc, czy ma szanse na
"dobre" liceum nie wiem:(, bo jak patrzę na progi punktowe, ilość punktów jakie
gimnazjaliści dostają na teście końcowym to .....chyba nie:(

Jeśli znacie sensowne liceum w okolicach Żoliborza, Woli - to chętnie skorzystamy:)

[ratyzbona]

Konkursy i olimpiady robi tylko kilkoro uczniów w każdym roku - wielu rodziców
zapomina że technicznie rzecz biorąc nie może być tak że każdy uczeń jest
olimpijczykiem - jeśli twój syn ma dobre stopnie to w sumie do liceum dostać się
powinien bez problemu - liceów jest dużo a tych super najlepszych - mało

trochę jestem załamana...

[Gość: mama]

... i podłączam się do wątku prosząc o radę.
Mam taką własnie corkę piatkowo-szóstkową ... bez zainteresowań, bez
pasji. Jej bardzo dobre oceny nie wynikają bynajmniej z ambicji czy
kujoństwa, bądź chęci zdobywania wiedzy; to wynik duzych zdolności i
bardzo dobrej pamięci i jakiej takiej obowiązkowości, właściwie
oceny przychodzą same z siebie. Ponadto jest takim dzieckiem ogólnie
uzdolnionym, właściwie czego się nie tknie, tam sukces, ale on jej w
ogóle nie dopinguje. Probowałam zachęcać do zajeć dodatkowych, do
jakiejkolwiek własnej pracy (po co sie męczyć słyszałam), albo wręcz
przeciwnie - odpuszczałam, nie ingerowałam, dawałam luz (wtedy komp
i telewizor na okrągło).

Przykro to pisać, ale jej nawiększą pasją jest chyba ... nuda.
Właściwie ciągle słyszę, że się nudzi. Nie wiem, co o tym sądzić.

[joa66]

Rozumiem, że i komputer i TV są włączone;) i coś ją tam interesuje.
Wiesz co? Co robi przy kompie, jakie programy ogląda?

[Gość: mama]

> Rozumiem, że i komputer i TV są włączone;)

Czasami - tak :(

>Co robi przy kompie, jakie programy ogląda?
W większości, niestety, typu: gadu-gadu, nasza klasa.

To nie o to chodzi, aby szukać na siłę, że coś ją tam chwilowo
zainteresuje przecież i pocieszać się w ten sposób. To nie o to też
chodzi, że ja strasznie jestem zdołowana. Ja po prostu widzę, że jej
potencjał sie marnuje, a ona ...nudzi się lub spędza czas na czymś,
co nie wymaga od niej wysiłku. Nie mogę tego zupełnie zrozumieć.

Gdy była mała, jej pasją była... zabawa, w której widać było ogromną
kreatywność. Gdy z zabaw dziecięcych wyrosła, powstała pustka, która
niczym nie jest zastąpiona. Jej sie po prostu nic nie chce, ale nie
w sensie takim, że lezy i depresyjnie patrzy w sufit. Po prostu nic
ją nie wciaga, szybko się zniechęca,wysilać się nie chce i narzeka,
że sie nudzi, ale ewentualne propozycje odrzuca. Ma przy tym kupę
wolnego czasu, bo sama nauka szkolna jej nie przeciąża (nie mówiąc
już o wakacjach)

[joa66]

"się lub spędza czas na czymś,
co nie wymaga od niej wysiłku"

Ale co masz na myśli pisząc wysiłek?

I to ważne co ona ogląda w telewizji, bo dzięki temu się dowiesz co
ją interesuje. Może moda, może sport, może muzyka? A może lubi filmy?

[Gość: mama]

Dzięki za ciągnięcie tematu. Na ogół staram się nie przywiązywać az
tak wielkiej wagi do tego problemu, niemniej chociazby takie wątki
pokazują, że możnaby spodziewać sie innej postawy.

> Ale co masz na myśli pisząc wysiłek?
Jej słowa:(
Wszystko jest wysilkiem począwszy od czytania ksiażek, poprzez naukę
języka, jakiekolwiek dodatkowe ćwiczenia, poznawanie nowego,
skończywszy na wycieczce czy pływaniu.

> I to ważne co ona ogląda w telewizji,

Jak leci:( No może niezupelnie, niemniej bez jakiegoś szczególnego
zafascynowania.

[joa66]

Jeżeli nie ogląda jak leci to znaczy, ze jednak coś interesuje ją
bardziej a coś mniej.;)

Nie wiem co to znaczy, że ogląda bez zbytniego
zainteresowania...skąd wiesz, że nie rozmawia potem o tym na gg?

A poważnie - jedyne czego bym się bała to depresja, ale wtedy chyba
sufit wystarcza (w uproszczeniu). Twoja córka jednak czyms sie
interesuje, chociażby utrzymywaniem kontaktów z rówiesnikami, więc
źle chyba nie jest:)

Ja próbowałabmy coś jej podsunąć gdybym miała cień podejrzenia co
ona tak naprawde lubi.

I jeszcze jedno - jeżeli lubi się nudzić, nauka przychodzi jej łatwo
i nie lubi wysiłku...zastanowiłabym się czy ma jakieś obowiązki
domowe. Serio. Oczywiście nie mówię o obarczaniu jej prowadzeniem
domu, poza tym nie wiem jak to u Was teraz wygląa. Ale jeżeli nie
robi nic albo bardzo mało, może warto się nad tym zastanowić.

[Gość: mama]

> Nie wiem co to znaczy, że ogląda bez zbytniego
> zainteresowania...skąd wiesz, że nie rozmawia potem o tym na gg?

Z pewnościa rozmawia. Czyli powinnam się cieszyć, że dziecko jednak
ma zainteresowania?;)

[Gość: mama]

>Ale jeżeli nie
> robi nic albo bardzo mało, może warto się nad tym zastanowić

Ma obowiązki, chociaż nie jakieś nadmierne. Muszę też zachować
proporcje pomiędzy rodzeństwem, więc zbytnie dokładanie nie wchodzi
w grę. Ponadto, jak sama mówi, nuda nie polega na tym, że się nie ma
nic do roboty tylko, że nie spędza się czasu w jakiś ciekawy sposób
(no ale póki co ciekawy jest telewizor, komp - nie na specjalnie
edukacyjnym poziomie i towarzystwo)

[verdana]

Przepraszam, moze to nietaktowne - ale dlaczego pozwalasz jej
ogladać godzinami telewizję? To jest jedna z niewielu rzeczy, ktora
u nas w domu nie jest pozostawiona do decyzji nastolatka.

[Gość: mama]

>ale dlaczego pozwalasz jej
> ogladać godzinami telewizję?

To nie do końca tak, że pozwalam. Po prostu wtedy kiedy odpuszczam
(bo chcę jej dać wolną rękę, bo względy techniczne) wtedy ten
zapychacz czasu bierze górę

[menodo]

Bo okres dorastania troche tez na tym polega - ze dzieciece zainteresowania nie
sa juz tak atrakcyjne i powstaje pewna pustka, ktora rodzi nude...
Ale bez przesady. Czy kazdy musi miec jakies niezwykle pasje? Jesli dziewczynka
jest inteligentna, dobrze sie uczy i jak rozumiem nie sprawia problemow typu
picie piwa pod blokiem z okolicznymi dresiarzami to moze...daj jej spokoj?

skąd sie bierze pasja?

[Gość: mama]

>Czy kazdy musi miec jakies niezwykle pasje?

No własnie nie wiem, zastanawiam się.

>Jesli dziewczynka jest inteligentna, dobrze sie uczy i jak rozumiem
>nie sprawia problemow typu picie piwa pod blokiem z okolicznymi
>dresiarzami to moze...daj jej spokoj?

No to na ogół daję, bo co mam zrobić.

Ja to zawsze miałam pęd do wiedzy i wydawało mi się, że każdy
inteligenty i zdolny człowiek ta ma. Ale, jak widać są rózne
jednostki. I może jeszcze to świat ma teraz za duże wymagania?
Z drugiej strony mam świadomość, że czasami ponudzić sie nie
zaszkodzi, ale zbyt dużo nudy rodzi głupie pomysły:(

[menodo]

Wiekszosc rodzicow zaczyna sie dziwic a nawet martwic kiedy dziecko przestaje
byc "takie jak kiedys".
Moja corka tez kiedys hodowala roslinki, plywala, chodzila z ojcem po gorach -
ale w pewnym momencie odmowila. Co wiecej, pod wplywem kolezanek ze szkoly
(podstawowka) zaczela wlaczac jakies mtv i inne tego typu, domagala sie
kupowania plyt typu jeniffer lopez i innych. Ciuchy - wszystko mialo byc
rozowe...Ogolnie - taki "plastik" zaczal ja fascynowac...Ja z tym nie walczylam,
ale dokladnie tak jak joa Ci radzi - pomyslalam, ze jak moda to prosze bardzo a
jak muzyka czy film to tez cos da sie z tym zrobic...Fakt, ze mnie to tez
interesuje, wiec latwo mi bylo znalezc cos, co spodobalo sie mojej corce...Co
wiecej, corka zaczela wciagac w to swoje kolezanki i np. one w tej chwili jak
ogladaja cos na mtv to potrafia powiedziec z jakiego filmu jest tam
choreografia albo na fashion tv - skad sie biora rozne inspiracje.
Moim zdaniem to nie jest takie bezmyslne gapienie sie w tv. Do tego doszla
jeszcze historia filmu, historia sztuki, literatura, no i angielski- bo skads te
wiedze trzeba bylo czerpac...

Podaje Ci to w skrocie - jako przyklad. Oczywiscie moj maz nadal "cierpi" ze nie
ma juz w domu ani z zielonego wzgorza, ale w coraz wiekszym stopniu docenia jej
zainteresowania a nawet wspiera.

[Gość: mama]

Menodo, uspokoiłas mnie trochę:) I nawet parę faktów się zgadza...
Mam nadzieję, że mózg jej nie zardzewieje przez tych kilka lat
dojrzewania i pod budką z piwem też nie wyląduje.

Co jednak radzicie? Odpuścić całkiem na jakiś czas, czy jednak
delikatnie nakierowywać, coś podsuwać, zachęcać?

[menodo]

Nie wiem, to zalezy jaki masz kontakt z corka.
Moja corka kiedy zaczelo jej "odwalac" byla moze w 4-5 klasie, wiec jej
podatnosc na rodzicielski wplyw byla jeszcze spora:)

Wiem tylko czego nie powinno sie robic. Mowic np. moze bys sie czyms zajela,
moze bys cos poczytala, bo czlowiek powinien byc aktywny,miec pasje etc...

Mnie sie wydaje ze jesli komus sie wydaje, ze dziecko w tym wieku nic nie robi,
gapiac sie w tv albo grajac w gry czy siedzac na gg to to nie jest prawda. Cos
sie w tym czlowieku jednak dzieje, a jesli przy tym dziewczynka bez wysilku ma 5
i 6 - to ja bym jej w liceum podniosla poprzeczke, zeby troche tego wysilku
doswiadczyla:)

[verdana]

Swięte słowa. Po prostu czasem rodzice nie dostrzegaja
zainteresowania, bo ich zdaniem - to akurat zajęcie nie jest żadnym
zainteresowaniem, tylko "zabijaniem nudy".
Ja spędzam połowę cennego czasu grajac w idiotyczne gry komputerowe.
czasem po prostu dla odpoczynku. A czasem dlatego, ze przy nich
mysli mi się najlepiej.

[Gość: mama]

>Po prostu czasem rodzice nie dostrzegaja
> zainteresowania, bo ich zdaniem - to akurat zajęcie nie jest
>żadnym zainteresowaniem, tylko "zabijaniem nudy".

Verdana, nie możemy wszystkiego projektować: "bo ja", "bo u mnie".
Zainspirował mnie temat wątku, więc się dołączyłam i otwarta jestem
na opinie, gdyż sama mam mieszane uczucia. Sorry, ale jeśli jedynymi
Twoimi samodzielnymi zajęciami (oprócz pracy) byłaby gra na kompie i
nuda, to pomyślałabym, że z Toba coś nie teges:) Oczywiście
upraszczam (nie chcę przeczytać, że przecież jeszcze żęby były umyte
i piosenka posłuchana).

Zastanawiam się, czy puszczając na żywioł (a tak bym w sumie
chciała) i pozwalając całkowicie po swojemu spędzać czas (póki co 3
godz seriali+3 godz gadu, gadu lub gry), czegoś nie zaniedbam

[verdana]

Już zaniedbałaś, IMO., pozwalajac na ogladanie telewizji i komputer
6 godzin dziennie, szczególnie jesli uwazasz, ze to jest szkodliwe.
Jest coś takiego, jak zakaz. Jestem przeciwna nadmiernym zakazom i
nadmiernemu ograniczaniu wolnosci wyboru nastoletniej mlodziezy. Ale
nie ma mowy, abym pozwoliła spedzać przed telewizorem trzy godziny
dziennie.

[Gość: mama]

> Jest coś takiego, jak zakaz

Po pierwsze, w procesie wychowania kładę nacisk na samokontrolę. Nie
chciałabym do 18-tki wyliczać, ile godzin może nastolatek oglądać
telewizję czy siedzieć przy komputerze, choc póki co to robię.
Martwi mnie trochę, że brakuje wewnętrznej motywacji do rozwoju w
sytuacji, gdy natura obdarzyła zdolnością uczenia się. Rozumiem
mechanizm psychologiczny, kiedy nastolatek ucieka w tv zamiast
siedzieć nad matmą czy językiem obcym, gdy widać, że nauka nie
przynosi spodziewanych efektów. Córka natomiast lubi iść na
łatwiznę, bo ... lubi.

Po drugie, egzekwowanie zakazu łączy się z dodatkowym wysiłkiem
organizacyjnym. Ja tam mogę obejść się bez tv, ale nie wyrzucę go
pozbawiając innych domowników chociażby mozliwości okazjonalnego
ogladania wybranych programów. Trudno też abym organizowała dyzury
rodzinne jak przy maluchu (aby nastolatek nie został sam w domu bez
dozoru dorosłego).

No i na upartego mozna iść do koleżanek i gapić się w ekran.

I sama w tym wszystkim waham się, na ile ingerować, co robić w
sytuacji gdy inne obowiązki nie są przecież zaniedbywane.
Oczywiście nie oczekuję, że dacie mi gotową receptę. Po prostu
dyskusję tę traktuję jako luźną wymianę myśli i poglądów.

[verdana]

Ja też - ale jesli samokontrola nie działa, to trzeba albo
interweniować, albo odpuscić.
Czyli masz inny problem wychowawczy - nie możesz powiedzieć corce,
aby nie ogladała telewizji i uwierzyc, ze tego nie zrobi. Czyli jest
to dla niej bardzo wazne.

[Gość: mama]

> Nie wiem, to zalezy jaki masz kontakt z corka.

Zawsze był dobry, choć ostatnio widzę spore rozluźnienie.

> Moja corka kiedy zaczelo jej "odwalac" byla moze w 4-5 klasie,
>wiec jej podatnosc na rodzicielski wplyw byla jeszcze spora:)

No, no skąd ja to znam. Tylko że moja to typ niezależny od małego,
więc wszelki wpływ zwłaszcza od pewnego wieku to raczej w białych
rękawiczkach.

> Wiem tylko czego nie powinno sie robic. Mowic np. moze bys sie
>czyms zajela, moze bys cos poczytala, bo czlowiek powinien byc
>aktywny,miec pasje etc...

Z pasją to nie wyjeżdżam, niemniej czasami nie wytrzymuję i namawiam
do robienia czegoś pożytecznego i rozwijania się. Niby daleka jestem
od gderania, ale w głębi duszy ...

> Mnie sie wydaje ze jesli komus sie wydaje, ze dziecko w tym wieku
>nic nie robi, gapiac sie w tv albo grajac w gry czy siedzac na gg
>to to nie jest prawda

Ktoś, kto rzuca butelkami też niby coś robi:(. Z jednej strony
chciałabym jak najmniej interweniować i puścić na żywioł, a z
drugiej - mam pewne wyrzuty sumienia, kiedy odpuszczam.

>to ja bym jej w liceum podniosla poprzeczke, zeby troche tego
>wysilku doswiadczyla:)

Do liceum trochę jej zostało, niemniej pytanie aktualne:jak zachęcić
(aby nie zniechęcić)do wysiłku? Ona nawet drugiego języka się nie
chce uczyć, bo przecież: "angielskim i tak się wszędzie dogadam".
Minimalizm na całego:(

No przyznam szczerze, że gotuje się we mnie, kiedy dowiaduję się, że
po szkole czwartą godzinę spędza na serialach. I co pozostaje?
Odpuścić?


zeby troche tego wysilku
> doswiadczyla:)

[verdana]

Liceum nie polecę, ale dam Ci naprawdę cenna radę.
Trzymaj się jak najdalej od Limanowskiego.
Od lat polecam Gorkiego, ale to Bielany, nie Żoliborz. I moglo sie
cos w ciagu4 lat zmienic.

[verdana]

GÓRSKIEGO, nie Gorkiego, oczywiscie.
A brak zainteresowań u dorastającej dziewczyny? Jesli tak było
zawsze, to jest problem, nawet jesli dziecko uczy się doskonale.
Natomiast taka nuda i marazm w okresie dojrzewania kiedys byly
uznawane za normę dla tego wieku.

[Gość: mama]

> Jesli tak było
> zawsze, to jest problem, nawet jesli dziecko uczy się doskonale.

Jako dziecko prawie nigdy sie nie nudziła, sama sobie i towarzystwu
wymyślała zabawy. Więc nuda to coś nowego patrząc z tego punktu.
Niemniej od zawsze uciekała od narzuconego wysiłku, w myśl zasady:
po co się męczyć. Czyli albo coś było za łatwe (i wtedy naturalnie
ją nudziło), albo za trudne (i wtedy odpuszczała), a ponieważ była
bardzo kreatywna odpuszczałam i ja, chociaż czasami mnie jej postawa
dziwiła. Im starsza tym bardziej przestaje być samowystarczalna we
własnych pomysłach ad hoc.

> Natomiast taka nuda i marazm w okresie dojrzewania kiedys byly
> uznawane za normę dla tego wieku.

Też mam nadzieję, że z wiekiem minie.

[joa66]

A ja bym jednak trochę się zastanowiła nad obowiązkami, np.
snaidanie dla cąłej rodziny raz w tygodniu.

Sprawa telewizji. Czy oglądasz telewizję razem z nią? Czy na pewno
nie ma w TV nic co mogłybyście razem oglądać? Wbrew pozorom dziecko
możemy poznać nie dzięki "powaznym rozmowom" ale dzięki rozmowom o
d... Marynii w Honolulu. Na przykład niedawno kilka razy oglądałam z
synem program BBc o przeprowadzkach na wieś. Teoretycznie o
nachyleniu budowlanym, ale fajnie pogadalismy sobie o radzeniu sobie
ze stresem, sensie dokładnego planowania, życiu na kredyt i tym
podobne. Szczerze polecam wspólne oglądanie TV. Naprawdę wiele
można nauczyć się o dziecku i...od dziecka;)

[Gość: mama]

Joa66, zacznę może od tego, że ja NIE wiem, czy przedstawiona
sytuacja wymaga działań specjalnych. Może po prostu nie wystarczy
mieć talent do łatwego uczenia się, może tak samo trzeba mieć talent
do wysiłku i chęci rozwoju, a tu takowego brak?

> A ja bym jednak trochę się zastanowiła nad obowiązkami, np.
> snaidanie dla cąłej rodziny raz w tygodniu.

To już działa, z własnej zresztą woli.

> Sprawa telewizji. Czy oglądasz telewizję razem z nią? Czy na pewno
> nie ma w TV nic co mogłybyście razem oglądać?

Ależ oczywiście, są pozycje, które oglądamy razem, niejednokrotnie
potem o tym dyskutując. Niemniej ja osobiście nie jestem maniakiem
telewizyjno-filmowym.

Początek roku szkolnego to dobra pora do ustalenia pewnego rytmu i
dlatego tym bardziej zastanawiam się nad ewentualnymi moimi
dodatkowymi działaniami.

[agatka_s]

Trudno ocenić jak się nie siedzi w środku..

Mój syn ma sporo zainteresowań i w miarę zorganizowany dzień (w
czasie roku szkolnego), a np w wakacje, jeśli nie jest na obozie
itp, to właśnie czas spędza bezmyslnie-oczywiście z mojej
perspektywy-czyli czyta te same infantylne książki po raz tysięczny,
albo te same czasopisma na temat samochodów, ogląda wszelki możliwy
sport w telewizorze (teraz jeszcze dodatkowo dodaliśmy kanały
sportowe, żeby mógł oglądać turnieje tenisowe i trening F1). Ale
dziecko mi powiedziało, że w wakacje on tak chce i już, nie ma
ochoty biegać z basenu na tenis i ciagle gdzieś się śpieszyć itp (bo
ja mu proponowałam żeby "gdzieś wyszedł")-no i OK, widocznie takie
coś mu potrzebne....(hi hi teraz zaraz koniec NUDY i do roboty !!!!).

Pozdrawiam wszystkich rodziców którzy dziś zaczęli następny rok
szkolny !!! DAMY RADE !!!

[Gość: menodo]

Może po prostu nie wystarczy
> mieć talent do łatwego uczenia się, może tak samo trzeba mieć talent
> do wysiłku i chęci rozwoju, a tu takowego brak?

Nie-nie-nie, uwierz mi, inteligencja, pamiec i ogolnie rzecz biorac "talenty" to
cechy wrodzone, aczkolwiek mozna je rozwijac lub nie itd.
Ale nie ma czegos takiego jak talent do rozwoju - potrzeba osiagniec, aspiracje
itd. to sa cechy nabyte w drodze socjalizacji...

Ale naprawde,nie przejmuj sie tym za bardzo. Znam wiele superinteligentnych
dzieci, kore maja mnostwo problemow w szkole.
Jesli twoja corka ich nie ma to znaczy ze z potrzeba osiagniec wszystko u niej w
porzadku.
Nadal proponuje szkole o wysokich wymaganiach. Byc moze w obecnej szkole nie
spotkala sie z osobami na swoim poziomie intelektualnym?
Uwierz mi, ze w gimnazjum nie jest latwo jechac na 5 i 6 tak po prostu; to
kwestia wymagan jakie stawia stawia szkola.

[claratrueba]

Jako prywatny nauczyciel b. często stykam się z uczniami podobnymi do opisywanej
tu dziewczyny. Bystrzy są "jak woda w sedesie", raz usłyszą i już umieją,
kojarzą błyskawicznie, testy robią na kolanie w autobusie- bezbłędnie. A
zainteresowań, pasji, planów na przyszłość żadnych. Książki niekoniecznie, tv i
you tube głównie.Kiedyś mnie to załamywało- jak można trwonić taki potencjał
intelektualny. A znając losy tych ludzi później- już nie. Pasja przychodzi z
czasem. Albo znajdzie sie jakiś "pozytywnie zakręcony' w otoczeniu i zarazi,
albo znajdzie się nauczyciel, autorytet w rodzinie lub poza, który zmotywuje a i
tv i gg się w końcu znudzi. Często zdolny nastolatek jest też po prostu
wprowadzany w tan "permanentnej nudy" przez szkołę, która jest dla niego za
słaba. Wraca z niej w stanie otępienia nudnymi, monotonnymi lekcjami i z tego
stanu trudno mu się wyrwać. To sytuacja analogiczna do zmęczenia nudną pracą, po
której trudno znaleźć siły by się za coś wziąć, więc bezmyślnie pstryka się
pilotem, pogłębiając swój stan. Rewelacyjnym lekarstwem jest aktywność fizyczna.
Czy Twoja córka uprawia jakiś sport, chodzi na jakiś kurs tańca czy coś w tym
rodzaju? To może pomóc błyskawicznie. Serotonina wyrwie ją ze stanu marazmu
psychicznego. Ja to obserwuję w mojej rodzinie: ja na życie "nudne, trudne i
paskudne" mam basen, mąż siatkówkę, syn karate. I nieodmiennie kiedy minie
zmęczenie fizyczne, ze zdołowanych znudzonych zmieniamy sie w optymistów, a tv
jest wyłączone bo tyle jest fajniejszych zajęć! A chyba najlepsze pomysły "na
pracę", "na dom" i "jesienną nudę" przyszły mi do głowy gdzieś między pierwszym
a drugim kilometrem kraulem

[menodo]

Tez tak mysle, czasami dziecko funkcjonuje ponizej mozliwosci swojego "poziomu
energetycznego" i to wlasnie rodzi nude.
A co moze je z tego wyzwolic - wlasnie wysilek.

[Gość: mama]

Claratreuba, ogromne dzięki za tę wypowiedź. Mam bardzo podobne
odczucia. Podniosło mnie na duchu, że innym też się tak zdarzało i
wyszli na ludzi :)

>Często zdolny nastolatek jest też po prostu
> wprowadzany w tan "permanentnej nudy" przez szkołę, która jest dla
>niego za słaba. Wraca z niej w stanie otępienia nudnymi,
>monotonnymi lekcjami i z tego stanu trudno mu się wyrwać.

Dokładnie tak jest, od najmłodszych lat.

>Rewelacyjnym lekarstwem jest aktywność fizyczna

Zgadzam się. Tylko dopóki była młodsza ta jako taka aktywność zawsze
występowała, teraz gorzej. Ona w ogóle jest wymagająca w stosunku do
prowadzących i jak widzi, że cos jej nie podchodzi to rezygnuje. A
mnie już wkurza to ciągłe zachęcanie i podsuwanie pomysłów. Nawet
rower dla niej jest problemem. Łamagą na pewną nie jest, ale też
zbytniego drygu i pociągu do sportu nie ma. Poszukam kolejnych zajęć
tanecznych (tu jakaś iskierka pasji się pojawia i warunki fizyczne
też są). Niestety, te na które wczesniej probowała chodzić nie
wciagnęły jej.

>tv i gg się w końcu znudzi
No własnie na to liczę.

[Gość: mama]

>Byc moze w obecnej szkole nie
> spotkala sie z osobami na swoim poziomie intelektualnym?

Też dochodzę do takiego wniosku.
Natomiast jako ciekawostkę dodam, że kiedy w młodszych latach
próbowałam ją zapisać na dodatkowe zajęcia ciut bardziej wymagające
to straszny był lament, że jej to niepotrzebne i po co ma się męczyć.
Po prostu ona potrzebuje zewnętrznego bata, ale takiego
obowiązkowego, że musi i już, a do tego gdyby znalazł się człowiek z
pasją, który by jej mentalnie odpowiadał pewnie ambitny rozwój
zainteresowań nie byłby problemem.

[menodo]

> Po prostu ona potrzebuje zewnętrznego bata, ale takiego
> obowiązkowego, że musi i już, a do tego gdyby znalazł się człowiek z
> pasją, który by jej mentalnie odpowiadał pewnie ambitny rozwój
> zainteresowań nie byłby problemem.

Wiec tym bardziej - niech idzie do liceum z pierszej 10. a nie pierwszej 60.:)
>
>

[Gość: anna]

liceum Górskiego, sprawdzę tzn poczytam w internecie, bo nie znam nikogo kto by
chodził do tego liceum, w ogóle nie mamy znajomych z dziećmi w wieku licealnym,
więc dostęp do informacji z pierwszej ręki bezcenny, dziękuję:)

a tak na marginesie to doczytałam/bo muszę przyznać,że przyczytałam wszystkie
ciekawe dyskusje na tym forum/ że dla syna szukasz prywatnego liceum i ciekawa
jestem dlaczego nie liceum Gorskiego tylko prywatne?

do mamy

[claratrueba]

A jak jest z aktywnością ludzi w otoczeniu córki? Bo to, moim zdaniem, jest
decydujące. Dobry wzór w domu jest ważny, choc w tym wieku mniej niż rówieśnicy.
To jest tak "Kasia tańczy, Basia gra w tenisa, Dorota chodzi na aerobic, tylko
ja siedzę w domu- trzeba to zmienić". Jeśli do Twojej córki przychodzą koleżanki
podsuń im pomysł jakichś zajęć tanecznych czy sportowych kiedy będą. Nie wprost,
ale np. "słyszałam, że tu i tu jest kurs salsy (czy czegoś tam), ale byłoby
fajnie umiec tak tańczyć i jak to dobrze robi na figurę". I jesli pójda grupą,
to potem grupa motywuje sie wzajemnie i pojawia sie takie poczucie wyjątkowości
wśród rówieśników (pamiętam to z czasów kiedy chodziłam na balet), pewna zawiść
wśród nich, która dodatkowo motywuje. Spróbuj, miała taka apatyczną uczennicę,
teraz jako cheerleaderka tryska witalnością i optymizmem.

[Gość: mama]

>Spróbuj, miała taka apatyczną uczennicę,
> teraz jako cheerleaderka tryska witalnością i optymizmem.

Hi, hi, co za bieg okoliczności, własnie podsunęłam jej kolejny
pomysł, że może cheer...(choc osobiscie nie przepadam za tym typem
aktywności).
Masz rację, że środowisko jest ważne. No i , niestety, tu raczej też
widzę marazm + tv (i ten argument mojej, że inni ogladają). Różnica
jest jednak taka, że innym nauka zajmuje więcej czasu, no i jeszcze
co poniektórzy czytają książki.

Powiem szczerze, że ja przeżywam huśtawkę, bo raz wydaje mi się, że
powinnam całkiem odpuścić (w końcu to nie jest małe dziecko, niech
się nie rozwija jak nie chce), a kiedy indziej mam czarne myśli
(najpierw nuda, maraz, potem albo głupoty strzelą do głowy, albo w
jakieś otępienie popadnie)

[verdana]

Górski - syn sie wybiera, a jakze, w pierwszej kolejności.
Tylko po prostu boje się, ze się nie dostanie. Syn jest koszmarnym
dysortografikiem, dysgrafikiem i wobec tego ma kłopoty w szkole -
nie bardzo powazne, ale ma. W dodatku nie jest to okaz pracowitosci -
choć tez nie przypadek totalnego lenia.

[sinana]

Ja jako gimnazjalistka chciałam być weterynarzem, poszłam na profil biol-chem, ale już po roku wiedziałam, że lepiej byłoby, gdybym wybrała profil humanistyczny, bo weterynaria przestała mnie interesować. Nie jestem odosobnionym przypadkiem, dużo moich znajomych tak miało.
Moim zdaniem najważniejsze jest żeby wypróbowywać różne rzeczy. Uświadomić młodych ludzi, że to jaki profil i jakie liceum wybiorą nie wpłynie na całe ich życie. Takie przeświadczenie panuje powszechnie i jest dla nastolatków bardzo stresujące. A w tym wieku powinno się stawiać na możliwość rozwoju, poznawania siebie i wypróbowywania swojego charakteru. Polecam artykuł https://perso.in/blog/dlaczego-nastolatkowie-powinni-poznac-swoja-osobowosc/ pokazuję jak ważne jest poznanie siebie na drodze rozwoju. Naprawdę znam mnóstwo osób, które nigdy nie miały czasu poznać siebie i potem, gdy kończą studia nie wiedzą co mają ze sobą zrobić. Jak można poznać swoje zainteresowania jeśli całą młodość siedzi się w szkole, albo nad pracami domowymi.