Problem - kac moralny.

[aneczka500]

Mam problem, który robi się dla mnie coraz powazniejszy. Mam 25 lat, jestem
dziewicą, od 1,5 roku mam fantastycznego chłopaka. W zwiazku układa nam sie
dobrze, kochamy sie, rozumiemy itd. Rzecz w tym , ze zawsze po
"poważniejszych" pieszczotach odczuwam bardzo silną niechęć do samej siebie,
do chłopaka, wyrzuty sumienia. W moim domu rodzinym o seksie specjalnie się
nie rozmawiało, ale nie traktowano też tego tematu jako zakazany. Jesli o coś
pytałam dostawałam odpowiedź, sporo czytałam tak więc edukacje seksualną
odebrałam właściwie "samodzielnie" :) Dosć długo byłam praktykującą, dość
ortodoksyjną katoliczką (juz nie jestem od ok. 3 lat) - moze tu upatrywać
przyczyny moich problemów? Z poczatku myslałam, ze wszystko "rozejdzie sie po
kościach" ale widzę że nie - problem nasila sie. W tej sytuacji nie ma w ogóle
mowy o rozpoczęciu współżycia, bo sądząc z moich rekacji dotychczasowych,
jeżeli w ogóle cokolwiek by się udało to, po fakcie, z dzikim kacem morlnym
zakończyłabym związek, nie mogąc spojrzeć miłemu w oczy... Chłopak jest w tej
cąłej sytuacji cudowny - nie naciska, daje mi czas - tylko jak długo mozna
czekać???? Coraz bardziej sie boję, ze w końcu to czekanie mu sie znudzi...
Nie ma to zwiazku z tym, ze czuje sie do czekokolwiek przymuszana - często
jest tak, ze to ja iunicjuje pieszczoty, po czym rekacja moja po fakcie jest
dokładnie taka sama jak wtedy, kiedy incjujue je on. Paradoksalnie temperament
mam dosyć duży, więc kwestia oziębłości nie wchodzi w grę... Zupełnie nie wiem
co robić, skąd sie biorę te koszmarne wyrzuty?????

[jugger]

NIE ZNAM SIĘ NA TYM, ale myślę, że do końca nie kochasz tego chłopaka lub coś
powoduje, że sama nie jesteś przekonana, że on naprawdę cię kocha. Po prostu on
Ci się podoba, jest miły, czuły, chodzicie razem do kina, teatru, ale w twojej
podświadomości coś cię blokuje. DO KOŃCA NIE JESTEŚ PEWNA CZY TO WŁAŚNIE TEN
JEDYNY. Po prostu czasami nie nadajecie na tych samych falach i to powoduje, że
po jakichkolwiek większych pieszczotach masz wyrzuty sumienia. Gdybyś była
pewna, że to jest miłość twojego i jego życia to przypuszczam, że ich by nie
było. Bo w końcu miłość to chęć bycia blisko z drugą osobą. Poza tym wierz mi
jeżeli facet cię NAPRAWDĘ KOCHA to poczeka z tym nawet do ślubu. Ty zanim
podejmiesz jakieś kroki upewnij się, że chcesz aby to właśnie był on. Zapewne w
części chodzi tutaj także o to, że zostałaś wychowana w rodzinie z pewnymi
zasadami i gdy teraz łamiesz te zasady to masz wyrzuty sumienia. Ale moim
zdaniem to nie to powoduje, że się z tym źle czujesz. Wiem, że mój komentarz
spowoduje, że zaczniesz mieć wątpliwości i się zastanawiać. Chciałbym się
jednak mylić i mam nadzieje, że to prawdziwa wielka miłość. W każdym bądź razie
życzę abyś podjęła trafną decyzję. Pozdrawiam.

[barti111]

Pomyślec można, ale jakby sie każdy tak wmyślał latami czy to jest przyjaźń
czy kochanie to by nie było na świecie wpadek:) ...po za jedną: po ślubie się
może wiele okazać, nie lepiej wiedzieć wcześniej? Z tego co mówisz wynika że
się kochacie, ale mam wrażenie że z każdym partnerem byłoby podobnie jak chodzi
o tę sprawę...Pan doktor jak zajrzy w weekend to sie może więcehj wypowie...

[magda010]

Nie wierze w takie rzeczy, ze po slubie sie okaze i lepiej sprawdzic
wczesniej. Bzdura. Najgorsze co moze byc to sie pospieszyc. Niestety sama
zrobilam ten blad kiedys, a zwiazek sie rozwalil. No i niestety mam kaca
moralnego i wiem, ze to byl szczyt glupoty. Teraz na dodatek przezywa to
nielatwo moj narzeczony. Z nim tez sie pospieszylismy, ale na szczescie
przetrwalo, kochamy sie i bierzemy slub. Nie zmienia to jednak mojego zdania,
ze zeby to zrobic, trzeba byc absolutnie pewnym, ze sie tego chce i ze to jest
ta jedyna osoba, z ktora chce sie byc do konca zycia. To zalezy od wrazliwosci
i wychowania czlowieka. Nie ma przeszkod, zebys czekala nawet do slubu.

[dari68]

Aneczka - w te pędy zostaw świntuszenie i zacznij normalnie się kochać tzn. nie
tylko pieszczoty, ale także stosunek. Jak przeżyjesz tą głęboką bliskość
kilka-kilkanascie razy to przestaniesz mieć do siebie pretensje.
No i pamiętaj, że Kościół Katolicki rozciągnął sam sobie przykazanie "Nie
cudzołóż" na cały seks choć dotyczyły ono tylko seksu z osobami ochajtanymi.
Nie po to Bóg stworzył seks by się ludzie za to piętnowali lecz nim cieszyli.
Więc wrzuć luz i raduj się życiem i partnerem.

pozdrawiam
Dari

[andrzej.depko]

Twoim problemem jest brak samoakceptacji dla seksualności i zachowań
seksualnych. Mając jak sama piszesz duży temperament seksualnych musiałaś
przez wiele lat go represjonować z uwagi na wyznawany światopogląd. Z jednej
strony duże potrzeby z drugiej silne wypieranie.
( ” Dość długo byłam praktykującą, dość ortodoksyjną katoliczką ”)
Wynikiem tego jest zaburzony rozwój psychoseksualny wywołujący u Ciebie
swoistą dysocjację między psyche a ciałem. O sile owego dystansu do swojego
ciała decydować mogą również czynniki osobowościowe, co również może potęgować
poczucie winy i wstydu oraz doprowadziło do powstania zahamowań. Z uwagi na
mocno manifestujące się objawy awersji jak piszesz ” sądząc z moich reakcji
dotychczasowych, jeżeli w ogóle cokolwiek by się udało to, po fakcie, z dzikim
kacem moralnym zakończyłabym związek ” wskazane byłoby abyście zasięgnęli
porady u seksuologa lub psychologa zorientowanego na terapię zaburzeń
seksualnych.