Odpowiedzi od wydawnictw.

[warszawianka34]

Czytam o tych odpowiedziach "podobało nam się, ale dziękujęmy" i się
zastanawiam. Ja wysłałam próbkę powieści do 12 wydawnictw. Dwa odpowiedziały
nagatywnie "podobało nam się, ale dziękujemu", 2 pozytywnie, a co z resztą?
Czy wszystkie wydawnictwa odpowiadają? Czy mogę po cichu liczyć na 8
pozytywów? Jak to było z Wami? Skajstop, a z Tobą?

[skajstop]

Najczęściej wydawnictwa nie odpowiadają, pod tym względem jesteśmy daleko od
cywilizacji i maila/karteluszka ze standardowym tekstem "Dziękujemy, nie
skorzystamy, życzymy powodzenia."

Ze mną było inaczej. Kiedy zaniosłem do wydawcy swoją pierwszą książkę, w pewnym
sensie wcale nie byłem debiutantem, a nawet miałem rozpoznawalne nazwisko w
obrębie swojego ogrodka :)

Skaj?

[permella]

> Ze mną było inaczej. Kiedy zaniosłem do wydawcy swoją pierwszą książkę, w pewny
> m
> sensie wcale nie byłem debiutantem, a nawet miałem rozpoznawalne nazwisko w
> obrębie swojego ogrodka :)

To znaczy, że pisał ktoś mający tak samo na nazwiko jak ty? a może ktoś z
rodziny, bo troche nie rozumiem :)

[skajstop]

Nie - to znaczy, że zanim napisałem powieść, dałem się już poznać na innych
polach, miałem pewien dorobek, zatem decyzja o zainwestowaniu w moją książkę
była dla wydawcy łatwiejsza.

[troszku]

Wydawnictwa z reguły nie odpowiadają, ale mniej w tym nonszalancji, a więcej
pragmatyki: dostają nawet po kilkadziesiąt propozycji miesięcznie i jak rozumiem
nie mają mocy przerobowych, żeby wszystkim zainteresowanym przesłać
grzecznościową formułkę.
Ale fajniej by było gdyby to robiły, może kiedyś jak się rynek książki w Polsce
powiększy i doprzyjmują trochę pracowników?:-)
Moje prywatne doświadczenia są miłe, ale podobnie jak Skajstop jestem w jakimś
sensie człowiekiem z branży i dzięki temu miałam łatwiejszy kontakt.

[akala]

Ech, widze, ze brak odpowiedzi jest praktyka rozpowszechniona, po obu stronach
oceanu... To ja sie teraz wyzale, dobrze? Chandra...
Lata swietlne temu, tzn. w maju, przeprowadzilam zachecajaca rozmowe
telefoniczna z jednym z dwoch partnerow pewnej agencji literackiej w NY. Mily
pan zasugerowal, ze probke tlumaczenia powinnam przeslac im wlasnie, mailem, co
tez natychmiast zrobilam. Wiem, ze przesylka dotarla, dostalam potwierdzenie
(automatyczne) - i nastala cisza. Zachecona sugestiami z forum, po trzech
miesiacach czekania przeslalam kolejnego maila, proszac o informacje, kiedy
moglabym sie spodziewac odpowiedzi na tak - lub nie. W miedzyczasie odkrylam, ze
moja agencja ma przedstawicielstwo w Polsce, w ktorym moje tlumaczenie (na
polski) pewnie czuloby sie lepiej... Ale jak sie kontaktowac z nimi, kiedy
probka juz w Stanach? Po kolejnym miesiacu zebralam sie na odwage, zadzwonilam,
porozmawialam z asystentem partnera i zostalam zapewniona serdecznie, ze w
najblizszym czasie "cos" przyjdzie.
Minely kolejne trzy miesiace, nic nie przyszlo, a ja wyslalam stanowczy w formie
list (poczta zwykla, zeby bylo oficjalnie), sugerujac, ze moze lepiej byloby,
gdybym skontaktowala sie jednak z polska agencja... I wielkie nic po raz kolejny.
Chwilowo obrazilam sie na caly swiat wydawniczy - nie dlatego, ze nie przyjeli
mojego tlumaczenia i nie zaproponowali kontraktu. Dlatego, ze czuje sie mocno
zlekcewazona, a to boli (nie wiedzialam, ze az tyle mam ambicji...) - nie
zasluguje nawet na glupie "nie, dziekujemy"?

[warszawianka34]

Od jednego wydawcnictwa usłyszałam, że nie dziękują za odrzucone propozycje, bo
to prowokuje do (niechcianej przez wydawnictwo) wymiany zdań. Sens w tym niby
jest, ale i tak przykro.

[troszku]

pewnie, że przykro, ale chleb literata czy w ogóle kogoś piszącego nie jest
łatwy. Najpierw cię gonią z wydawnictw, potem zmagasz się z redakcją, potem
idzie arcydzieło do druku, a tu krytycy albo nie zauważają, albo widzą nie to co
się napisało, to znów czytelnicy nie kupują, a jak kupią to palną autora w
zadek, że nieciekawy, na spotkaniu autorskim ludzie pytają kto ty jesteś bo
sądzili, że to będzie ktoś z telewizji.
Czy warto o to wszystko walczyć? A pewnie, że warto!
ps też słyszałam od jednego wydawnictwa, że oni się boją wymiany zdań z
odrzuconymi autorami. Wydawało mi się to dziwaczne, bo przyłożyłam sytuację do
siebie i wyszło mi, że bym raczej nie warczała w mejlach i nie dyskutowała. Ale
kiedyś na własne oczu zobaczyłam wściekłego autora z salonu odrzuconych.
Naprawdę nie chciałabym stanąć mu na drodze:-)