szkoda gadac

[negritha]

Jeszcze przed koncem sesji zaplanowalam sobie caly lipiec. W lipcu mialam
przede wszystkim uczyc sie codziennie na kursie, a przez wiekszosc czasu
odpoczywac, czytac, sluchac muzyki, uprawiac sport, dbac o siebie (kosmetyki)
i rozsadnie jesc. Zalezalo mi tez oczywiscie zeby schudnac bo moj chlopak
akurat wyjechal i tak bardzo chcialam zeby zobaczyl mnie po powrocie choc
troche szczuplejsza.. Wydawalo mi sie ze tak duzo nie oczekuje od siebie, ze
spokojnie dam rade..
Tymczasem spie do poludnia, obzeram sie slodyczami, opuszczam kurs, leze caly
dzien na kanapie (nie potrafie sie zmusic do ruchu w taki upal). Jestem na
siebie po prostu wsciekla. Najgorsze oczywiscie jedzenie. Wiedzialam ze musze
teraz schudnac bo potem jak moj chlopak wroci to bede juz tylko tyc (to co jem
z nim to zazwyczaj pizza i slodycze, bo on sie nie odchudza a jemy przeciez
razem..). Ech, jak utyje jeszcze pare kg to po prostu nie pozwole mu sie
dotknac i bardzo mnie to martwi. Dlatego tak bardzo chce schudnac teraz, poki
mam okazje. Poki nie musze prowadzic zycia towarzyskiego i moge skoncentrowac
sie na prtzygotowywaniu dietetycznych posilkow i czytaniu gazet o odchudzaniu.
A najgorsze jest po prostu to ze wiem ze te zalozenia od poczatku do konca sa
zle. Nie powinnam koncentrowac sie na zadnej diecie, tylko normalnie zyc i nie
myslec o jedzeniu. Tak bym zrobila gdybym byla sama. Gdybym wiedziala ze
nikomu nie musze sie podobac, ani przed nikim sie rozbierac, odpuscilabym
sobie. Wstydze sie swojego ciala i tylko dieta i sport jest to wstanie
zmienic. Zadne mowienie sobie ze wygladam ladnie, ze mam kobiece kraglosci
(choc nie wiem czy duzy brzuch mozna nazwac kobiecym), czytanie artykulow na
temat akceptacji, kompletnie nic nie daje. Ciagle wole byc zgrabna, a nie
otluszczona. Wiec ciagle probuje i zalamuje sie najdalej po 3 dniach.. I
naprawde nie probuje sie glodzic, jem ok (choc dokladnie nie wiem) 1500 kcal
wiec nie powinnam byc glodna. Ale ja po prostu wole lezec przed tv i objadac
sie buleczkami. Moze to po prostu kwestia lenistwa.
Tak strasznie wkurza mnie to ze kwestia kilku kg decyduje o moim samopoczuciu
i checi do zycia. Czuje sie jak niewolnik jedzenia lub niejedzenia. Po prostu
nie umiem sie przez to cieszyc zyciem. Z jednej strony nie spotykam sie z
przyjaciolmi bo tam bedzie piwo i zarcie, z drugiej obzeram sie na drugi dzien
w domu.. Boze, najbardziej boje sie chwili gdy moj ukochany dowie sie z jak
zalosna osoba sie zwiazal. Nigdy nie dalam mu odczuc ze jedzenie jest dla mnie
takim problemem, ze nienawidze jedzenia i chcialabym zeby czlowiek swoja
dzienna dawke energi przyjmowal w bezsmakowych tabletkach (fajny pomysl,
nie?). Nie chce mu sie do niczego przyznawac, wiec po prostu musze przez
wakacje rozwiazac ten problem i skonczyc z tym pi***nym zarciem. Tylko
jak?????????????????????????????????????????????????????????????????????

Przepraszam ze slowna agresje, ale musialam to z siebie wyrzucic

[negritha]

POwiedzcie mi jeszcze jedno: dlaczego mimo ze jestem zakochana i strasznie
tesknie za Nim to jednoczesnie czasem mam ochote go zbyc, spławić i zostać sama
(z jedzeniem)??? Ech moze po prostu w tej trojce (on, ja i jedzenie) jest nas za
duzo......

[yagula]

negritha napisała:

> POwiedzcie mi jeszcze jedno: dlaczego mimo ze jestem zakochana i strasznie
> tesknie za Nim to jednoczesnie czasem mam ochote go zbyc, spławić i zostać
sama
> (z jedzeniem)???


Mam wrażenie, że problemy z wagą i samoakceptacją wynikają u Ciebie z tego, że
chcesz schudnąc i byc piękna właśnie dla niego. Nie wierzysz mu, gdy mówi, że
mu się podobasz, bo przecież Ty sama wiesz, jaka jesteś naprawdę... prawda?
Twój chłopak staje się dla Ciebie przeszkodą w jedzeniu, które notabene
chciałabyś odsunąć jak najdalej od siebie, a z każdego kilograma masz wrażenie,
że musisz mu się tłumaczyć. Czy tak właśnie jest?
Jeśli go nie będzie, będziesz "tylko dla siebie" i będziesz przejmować się
tylko sobą a nie tym, co on sobie pomyśli, a na pewno nie powie.
Tak sądzę.

[negritha]

Co prawda mialam juz nie pisac na tym forum, ale zaciekawilo mnie to co napisalas.
Wynika z tego ze powinnam rozstac sie ze swoim facetem, zeby "byc tylko dla
siebie". Brzmi paradoksalnie, bo czy mam rezygnowac z milosci tylko po to, zeby
nie przejmowac sie tym co on moze pomyslec? Ale wydaje mi sie ze wiem o czym
piszesz. Coz, bylam cale wakacje sama i ten czas udalo mi sie jednak dobrze
wykorzystac. Czytajac moj list mozna zobaczyc jak chcialam spedzic wakacje.
Chcialam sie odchudzic przez nie i to byl moj cel (nie jedyny, ale najwazniejszy).
Wydawalo mi sie ze jesli tego nie osiagne to wszystko bedzie do niczego. Jestem
z wygladu dokladnie taka sama jak przed wakacjami, ale teraz widze jak wiele
przez ten czas osiagnelam. Zmienilam swoj sposob patrzenia na siebie, i
odzyskalam pewnosc siebie. Czuje sie atrakcyjna kobieta a przede wszystkim
wartosciowym czlowiekiem. Tak sie czuje niezaleznie od tego czy zjem mniej czy
wiecej. Czuje ze naprawde moge wiele osiagnac w zyciu i jestem po prostu
szczesliwa. Nie schudlam, ale zyskalam znacznie, ZNACZNIE wiecej.
I tu wroce do rzeczy o ktorej mowilas. Wakcaje spedzilam bez mojego Ukochanego,
sama ze soba i moze ten fakt sprawil ze sama wyrobilam sobie opinie na temat
swojej atrakcyjnosci i nie zamartwiam sie juz tym, jak wygladam w jego oczach.
Pozdrowienia dla wszystkich!

[emotions]

Właściwie żadnej rady Ci nie dam, bo nie jestem kompetentna. Ale u mnie jest
odwrotnie, tzn. będąc zakochana nie jem, ćwicze i chudnę. Dwa lata temu
zrzuciłam w ten sposób 20 kg, ale niestety on wyjechał (nota bene była to miłość
czysto platoniczna) a ja przytyłam od tamtego czasu 30 kg !!!!!. Nie wiem
dlaczego od tej pory nie potrafie się przemóc i skończyć z obżarstwem. Siedzę w
domu, chowam jedzenie po kontach i jak nikt nie patrzy pochłaniam w pośpiechu.
Chodzę ubrana 3-warstwowo a żar leje się z nieba. Widzę wszędzie głupwe
uśmieszki chudych dziewczyn, więc kupuję kolejnego loda i pochłaniam go po
kryjomu. Pierwszą myślą po przebudzeniu jest to co dziś zjem i jakie programy
obejżę w tym czsie w TV (tak lepiej wchodzi). Masakra. Nie wiem co zrobić. Tzn.
wiem ale potrzebuję kopa w d....
Pozdrawiam

[joanna.c]

Dziewczyny! Moja rada wyda Wam się pewnie dziwna, okropna, nie do zrobienia.
Tez tak myślałam przez ok 20 lat, a może wcześniej nie wiedziałam że taka pomoc
istnieje itd. Mam 41 lat, a od liceum borykam się z bulimią. Potrafię wyżreć
całą lodówkę itd. Wiem,że Wy nie macie bulimii, ale jak czytałam różne strony,
to dochodzę do wniosku,że to wszystko ma jedno podłoże-psyche.
I moja rada: iść do psychiatry. Grudzień, styczeń-juz nie mogłam sobie
poradzić z żarciem, ze smutkiem, ulubiony areobic nie przynosił mi w ogóle
radości, na dodatek facet gdzies ie zapodział:)Byłam u psychiatry w lutym,
jestem na lekach i juz mi się poprawia nastrój a ataki obżarstwa mijają.
Nie leciałąm wcale do prywatnego, tylko do poradni zdrowia psychicznego NFZ.
Pierwszy psychiatra wydał mi się "suchy", bez usmiechu, nie mniej jednaj
fachowiec-wyciągnął ze mnie wszystko, mimo,że na początku wizyty na pytanie "co
pania tu sprowadziło?" odpowiedziałam "Nie wiem". Potem zmieniłam lekarza na
bardziej miłego, ciepłego.
Nie warto swojego życia tak "marnować"-nie realizować planów, tracić radości
zycia, zajadać smutki i na zapas denerwować się, co będzie [oczywiscie źle]w
przyszłości , w szczególności w relacjach z facetem czy koleżankami.
Nie chę absolutnie moralizować. Przeszłam prawie to, co Wy-obżerałam się mimo
obietnic itd. I coraz bardziej czułam,że jak nie zgłoszę się do specjalisty, to
nie dam sobie rady.
Proszę, przemyślcie to. I nie pozwólcie, aby czas decyzji trwał lata.
Pozdrawiam Joanna

[trycka]

Joanno,czemu nie poszłas najpierw do psychologa...?Chorym na zaburzenia odzywiania potrzebny jest "lekarz dusz",bo to ona choruje...Czytałam o osobach,ktore najpierw szły do psychiatry i nic im nie to dawało...Po odstawieniu proszkow wracały do starych zachowan,bo problem nie został rozwiazany,przeanalizowany,przegadany...
Jak ide do mojej psycholog to mam wrazenie,ze ide na pogaduchy do starej znajomej.Ona mnie juz tak dobrze zna...:)
Polecam wizyte u psychologa,bo mam watpliwosci co do Twojego wyboru...

Negritha,koniecznie musisz zmienic swoje plany na lipiec.Mysle,ze był on zbyt ambitny.Przemysl to sama,zbyt idealnie.Robisz to i to,jesz to i to,chudniesz...tratatata...Jestesmy tylko ludzmi...i tow dodatku chyba niezbyt konsekwentnymi...?
Ja tez czesto mialam zbyt ambitne plany,a potem byłam zla na siebie.Wybierz sobie moze jedno zajecie,jeden proiorytet,ktorego bedziesz sie trzymac.cos nie zwiaznego z jedzeniem!I zrob tak jak sobie obiecałas.pamietaj,zeby nie obiecywac sobie zbyt wiele,bo potem zwyczajnie nie udje nam sie wszytskiego zrobic i jestesmy z siebie niezadowolone...
POZDRAWIAM!agnieszka

[marciia]

Hej!

Ja tez choruje na te sama chorobe, chociaz musze przyznac, ze ostatnio jest
duuuuuzo lepiej. To "ostatnio" trwa juz jakis czas, jednakze nie moge
absolutnie mowic o calkowitym wyzdrowieniu.
Opowiem jak zaczelo sie moje powolne wychodzenie z tego nalogu.

W pewnym momencie terapeutka delikatnie zwrocila mi uwage, iz od dluzszego
czasu na terapii nie rozmawiamy o niczym innym jak o jedzeniu i ze jest
to "latwy" temat do zajmowania sie. Latwy w sensie takim, ze wszystkie swoje
zle humory, nieudane zycie "zwalalam" na kompulsywne odzywianie sie, nie
pracujac jednoczesnie nad czyms innym-moze bardziej istotnymi cechami mojego
charakteru. I ze ciagle walkowany jest jeden i ten sam temat podczas gdy
wazniejsze jest to OD CZEGO SIE UCIEKA niz DO CZEGO SIE UCIEKA.
No i od tamtej pory zaczelam pracowac na terapii nad innymi obszarami mojego
zycia. Dzieki temu problem jedzenia niejako samoistnie sie zmniejszyl i zszedl
na drugi plan-poczatkowo tylko na terapii.
W wolnych chwilach nadal szperalam w internecie w poszukiwaniu jakichs
ciekawych informacji i tekstow dotyczacych zaburzen odzywiania sie- np.
zapisalam sie do angielsko-jezycznej grupy dyskusyjnej dla anonimowych zarlokow.

Jednoczesnie zaczelam sporo chodzic pieszo!!! Z czego sie bardzo ciesze!!!!!!
Przynajmniej godzine dziennie poswiecam na spacerowanie a wlasciwie szybki
chod!!!! Dzieki temu mam lepsze samopoczucie.

Jestem zdecydowana przeciwniczka tabletek. Tez je bralam ale niestety czulam
sie z czasem coraz bardziej zmeczona....Chociaz nie twierdze, ze mi nie pomogly
poniewaz dzieki nim wyszlam z dosc ciezkiej depresji. Tyle, ze teraz najpierw
wybralabym chyba psychologa:)
Pozdrawiam
m.

[joanna.c]

Psychiatra wysłał mnie do psychologa. Ten z kolei "kazał" szukać w innym
ośrodku terapii grupowej.Przerażała mnie sama myśl na ten temat.Uciekłam spod
gabinetu, nie czułam sie na siłach. Drugi psychiatra zalecił pychoterapię
indywidualaną i wskazał 3 ośrodki, gdzie mam szukać lub ośrodek leczenia
mnerwic [pare tygodni pobytu w innym mieście]. Jednak cały czas mam
watpliwości. Jestem osobą małomówną, rozmowy mnie przerażają. Moze za jakis
czas wreszcie dojrzeję i nie bede sie bała terapii.
Wiem,że to głupio, jak na starą babę.
Pozdrawiam i dziękuję
Joanka

[trycka]

Joanno,a ty myslisz,ze ja sie nie bałam...?Wiedziałam,ze to mi pomoze,byłam o tym przekonana.bardzo chciałam tej pomocy,wiedziałam,ze dzieki niej sie lepiej poczuje.
Pierwsza wizyta,moze kilka pierwszych były lekko stresujacych,bo mowiłam o sobie...nie ukrywałam niczego.W tej chwili jak jade na wizyte(juz bardzo rzadko)to tak jakbym odwiedzała stara kumpele.Opowiadam jej co u mnie...:)Smiejemy sie,zartujemy,ale i rozmawiamy powaznie.Przewałkowałysmy prawie całe całe moje zycie w rozmowach ,troche plakałam,ale teraz jestem dumna,ze tak wiele udało mi sie zmienic...:)
Nie ma sie co bac.Psychologaumie z nami rozmawiac...Prosze sie odwazyc,a na pewno nie bedziesz załowac.
Pozdrawiam.agnieszka.

[wersia]

Negritha,czytając Twój post miałam wrażenie,że sama go napisałam. Czuję
dokładnie to co Ty,nawet wyjazd chłopaka i plany na lipiec – wszystko się
zgadza.
Ale mam już dość takiego życia. Przyznałam się moim dwóm przyjaciółkom do
kompulsów (trwa to u mnie od ponad 2 lat). Dałam się już namówić na wspólne
wyjście (wcześniej końmi nikt nie był w stanie wyciągnąć mnie z domu – wolałam
zamknąć się w pokoju z torbą pełną słodyczy,byłam wściekła nawet gdy ktoś w tym
czasie do mnie dzwonił),a wczoraj nawet byłyśmy pobiegać (a raczej potruchtać;-
) Od wczoraj też próbuje się zdrowo odżywiać,na razie czuję się dobrze,ale to
dopiero drugi dzień. Bardzo chciałabym schudnąć – teraz czuję się taka
brzydka,gruba,straciłam ochotę na jakiekolwiek przytulanie z chłopakiem,a
przecież tak bardzo go kocham:-( Nie chce być już dłużej niewolnikiem jedzenia!

[negritha]

Dziekuje wszystkim za slowa otuchy, czuje sie juz troche lepiej. Hmmm to dziwne,
glosno dzis bylo o wydarzeniach w Londynie, i przez to udalo mi sie dzis troche
zdystansowac do swoich problemow, do przejmowania sie jedzeniem, sylwetka.
Jednak to tylko taka chwilowa refleksja. Dzis zdaje sobie sprawe ze powinnam sie
cieszyc ze zyje i udaje mi sie to, ale za pare dni zapomne o tym dystansie do
siebie..niestety
--->>> wersia
Dobrze moc przeczytac ze ktos jest w tak podobnej sytuacji. Tez masz pewnie
takie pragnienie zeby schudnac do czasu powrotu chlopaka, zeby on mogl Cie
zobaczyc szczuplejsza... ech, tymczasem to ma tak male znaczenie, bo przeciez
kilka kg w jedna czy druga nie robi wiele roznicy (zwlaszcza jak sie kogos
kocha) a ja traktuje to jako jeden z priorytetow wakacyjnych :-((
Ja tez ostatnio dalam sie namowic kolezance na pojscie do pubu. Poszlam na
godzine i poczulam sie naprawde lepiej. Ech, tylko tak trudno sie przelamac...
tez nieraz bylam wrecz zla ze ktos mnie chce wyciagnac z domu, zwlaszcza do
miejsca gdzie sie je i pije :-((
Tez nie moge sie przelamac z przytulaniem. Mysle wtedy nie o przyjemnosci ale o
tych wszystkich faldach ktore mi w danej chwili widac i ktorych on dotyka. Jego
brzuszek mi oczywiscie nie przeszkadza,jest miekki.. ale w druga strone to nie
dziala: ja nie jestem miekka czy przytulna tylko otluszczona....:-(
Ech, odpuscilam sobie diete o ktorej myslalam ze zrealizuje w wakacje. Postaram
sie po prostu mniej jesc, z tymze bez ograniczen np nie jem w ogole slodyczy.
Chce jesc tak zeby nie byc glodna, ale i nie przejedzona. Naprawde chce tak
jesc, juz zawsze. Na zle emocje mam juz troche wypracowane inne sposoby wiec
licze ze sie uda.
Poza tym caly czas mam wrazenie ze zyje w trojkacie uczuciowym: on, ja i
jedzenie. Jak mam problem to zamiast porozmawiac z moim ukochanym wole jesc, jak
tesknie za chlopakiem to zamiast to przezyc, poczuc smutek od razu uprzedzam te
uczucia i jem. Wypelniam ta pustke ktora jest teraz po nim... Jedzenie to moj
partner zastepczy. Idealny tez podczas klotni, spiec w zwiazku bo zawsze
pocieszy... Ale mam juz dosc jego obecnosci :-(

[wersia]

„Poza tym caly czas mam wrazenie ze zyje w trojkacie uczuciowym: on, ja i
jedzenie. Jak mam problem to zamiast porozmawiac z moim ukochanym wole jesc, jak
tesknie za chlopakiem to zamiast to przezyc, poczuc smutek od razu uprzedzam te
uczucia i jem. Wypelniam ta pustke ktora jest teraz po nim... Jedzenie to moj
partner zastepczy. Idealny tez podczas klotni, spiec w zwiazku bo zawsze
pocieszy...”
– doskonale Cię rozumiem.

Ale teraz się trzymam. Dziś jest 3 dzień bez obżarstwa. Zawsze było tak, że
najpierw byłam na jakiejś diecie (najdłużej wytrzymałam 12 dni), potem miałam
właśnie napady obżarstwa (zazwyczaj trwały do tygodnia – w tym czasie zdarzało
mi się w ogóle nie chodzić na uczelnię – nie chciałam, żeby ktokolwiek oglądał
mnie w takim stanie, zostawałam w domu i jadłam dalej, przestawałam też w ogóle
o siebie dbać; boże jak ja nienawidziłam tego, że nie jestem w stanie zapanować
nad jedzeniem, pomimo że bolał mnie już bardzo brzuch, było mi niedobrze to
nadal jadłam, płakałam że tyle jem i znowu utyję i jadłam dalej),potem znowu
kilka dni diety (przez objadanie się przytyłam ok.10kg) i tak w kółko. Jakiś
miesiąc temu kupiłam sobie książkę o diecie South Beach – to właściwie nie tyle
dieta, co zmiana sposobu odżywiania i właśnie zgodnie z zaleceniami autora (dr
Agatstona) odżywiam się trzeci dzień. Czuję się naprawdę dobrze. A jutro pójdę
chyba na koncert (sama nie mogę w to uwierzyć – jeszcze jakieś 2 tygodnie temu
to byłoby nie do pomyślenia – odkąd zaczęłam się objadać zrobiłam się strasznie
aspołeczna – mój chłopak jest chyba najcierpliwszym człowiekiem na świecie, że
to wszystko wytrzymuje)


„Tez masz pewnie takie pragnienie zeby schudnac do czasu powrotu chlopaka, zeby
on mogl Cie
zobaczyc szczuplejsza”
– oj tak, jak wróci (za 6 tygodni) to chciałabym zrobić mu przyjemność –
zaprosić go na kolację, ładnie się ubrać (już nie pamiętam kiedy miałam na
sobie sukienkę! - chyba na studniówce - teraz w żadną się nie mieszczę) i takie
tam…:-)

Pozdrawiam bardzo serdecznie

[negritha]

Tak wersia, ja tez nie chodzilam na uczelnie dzien po wieczornym obzarstwie.
Zawalalam uczelnie ale ludziom sie nie chcialam pokazywac :-( Jak juz mi sie
udawalo jednak przemoc to chodzilam zla, zdolowana i nie chcialam z nikim slowa
zamienic :-(
Tez nie chcialo mi sie o siebie dbac. Teraz jednak postanowilam zmienic chociaz
to. Chce byc zadbana, mimo ze czasem musze sie wrecz zmuszac do tego. Pewne
efekty juz sa, mam zawsze czyste wlosy, zadbane paznokcie, kobieco sie ubieram,
stosuje balsamy i peeling- przez to wszystko wygladam ladniej i czuje sie po
prostu lepiej. Mala rzecz, ale jednak pomaga. Przez te wszystkie zabiegi
pogodzilam sie juz troche ze swoim wygladem i probuje co moge zeby wydobyc ze
swojego wygladu to co najlepsze.
Jak Ci idzie z trzymaniem sie diety SB?
Mi niestety nie idzie :-( Jestem po napadzie, choc mniejszym niz zwykle. Jest mi
strasznie smutno, ale mam nadzieje ze jutro juz bede czuc sie lepiej. W sumie
jakby mi nie bylo zle, pocieszanie sie jedzenie nie jest wyjsciem. Ale
przynajmniej nie jem juz do bolu brzucha..
Co do stosowania roznych diet, to ja bylam okolo miesiaca na montignacu.
Schudlam bardzo ladnie najadajac sie do syta. Tylko ze to bardzo restrykcyjna
dieta i nie moglam przebolec ze wiekszosc normalnego jedzenia byla zakazana. Tak
wiec zarzucilam ten sposob odzywiania. Choc nie powiem, ogromnym plusem podczas
tej diety bylo swietne samopoczucie (sprawa uregulowanego poziomu cukru) brak
napadow, zdrowy sen, ladna skora itd. TYlko to poczucie ze tak wielu rzeczy nie
wolno w niej jesc.. Jakby wiec nie chwalic roznych diet, to niestety one
wszystkie bardzo ograniczaja i powoduja ze za bardzo skupiamy sie na jedzeniu.
Dlatego chce stosowac zasade "mniej żreć".
Ja tez zrobilam sie aspoleczna, ale powoli zaczynam sie przelamywac. Tyle jest
zyczliwych osob ktore przeciez nie zwracaja uwagi na moi wyglad. Ostatnio
przekonalam sie ze mam naprawde milych znajomych, ktorzy nie zapomnieli o mnie
mimo mojego izolowania sie. Staram sie wiec choc troche z nimi spotykac. CHoc
niestety nigdy np na ciastko czy lody :-( Nie wiem, jak jestem z ludzmi to nie
mysle o jedzeniu, nie potrzebuje go. Wiem ze jedzenie lodow uprzyjemnia np
spacer, ale chyba juz nie mi. Jedzenie nie kojarzy mi sie z niczym milym :-(
A co do checi schudniecia zanim chlopak wroci to dzis przezylam lekki szok.
Okazalo sie ze nie tylko ja chce mu sie bardziej podobac i pracowac nad
sylwetka. On robi dokladnie to samo :-/ POwiedzial ze chce schudnac przez
wakacje i robi to dosc restrykcyjna dieta... moja pierwsze reakcja byla taka ze
moze sobie zaszkodzic, zmartwilam sie...:-( Po raz pierwszy jestem po drugiej
stronie: ktos sie odchudza zeby mi sie podobac. Zdalam sobie teraz sprawe jak
niewiele znaczy to czy kochana osoba ma iles kg mniej czy wiecej... wrecz nie
znaczy to nic. I powinnam to zapamietac na zawsze, zanim znowu zaczne sie
wstydzic przed nim....

[wersia]

Weszłam właśnie na forum z nadzieją, że może się odezwiesz i ucieszyłam się
widząc Twój post:-)
Diety się trzymam – dziś mija 5 dzień i czuję się bardzo dobrze, jakoś tak
lekko, lepiej mi się śpi i co najważniejsze – napadów brak:-) Tym razem na
poważnie wzięłam się za siebie, jutro wieczorem czeka mnie truchtanie na
miejskim stadionie (mam ambicję przez całe wakacje truchtać lub maszerować 3
razy w tygodniu, przynajmniej po pół godziny). Pielęgnacją ciałka też się
zajmuję – dzięki temu czuję się dużo lepiej. Wczoraj też spotkałam się ze
znajomymi, oczywiście nie na jedzeniu – wolę nie ryzykować.
Przykro mi, że miałaś napad:-( Rozumiem jak się teraz czujesz. Ale głowa do
góry! Dasz radę się z tym uporać – skoro ja się trzymam, to Ty na pewno też
potrafisz! Jedzenie nie może być sensem naszego życia!
Pozdrawiam serdecznie

[negritha]

Dzieki za cieple slowa, wersia.
Jakos sie trzymam mimo wszystko. Staram sie nie przejmowac. I tak wyglada to
lepiej niz jeszcze jakies dwa miesiace temu. Wtedy bylam po prostu
nieszczesliwa, rozstalam sie z chlopakiem, nie widzialam zadnego jasnego punktu
w swoim zyciu i po prostu chcialam zeby sie ono skonczylo. Wtedy napady jakie
mialam byly po prostu nie do zniesienia - do bolu brzucha, placzu, nienawisci do
siebie. Teraz moge powiedziec o sobie ze jestem szczesliwa osoba. Kocham i
jestem kochana, mam przyjaciol, i dostrzegam ze zycie jednak moze byc ok. Jednak
caly czas to pelni szczescia brakuje mi umiejetnosci zapanowania nad jedzeniem
(a w zasadzie nad soba). Nie wiem moze wymagam za duzo, moze kazdy ma prawo do
jakiejs slabosci (moja sa slodycze i pieczywo), ale zeby to jeszcze mialo
normalny, ludzki wymiar no i rzeczywiscie bylo przyjemnoscia a nie
przymusem...:-( Dzisiejszy napad to moja porazka, ale wiem ze bedzie ich jeszcze
troche. Ale nie trace nadziei.
Jesli wytrzymalas juz 5 dni to tylko pogratulowac :-) U mnie 3 jest kryzysowy,
5tego juz daaawno nie doczekalam. Trzymam za Ciebie kciuki. I pamietaj ze jak
zrobisz jakies odstepstwo (wiem ze w SB wiele rzeczy jest zakazanych) to nie
jest powod zeby sie zalamywac i zaprzepascic kilkudniowy wysilek. Po prostu
zjesc ze smakiem i przejsc nad tym do porzadku dziennego. Sama tez tak probuje
podchodzic, choc roznie to bywa.
Tez probuje sie ruszac. Mialam taki miesiac kiedy codziennie przez godzine albo
marsz albo plywanie. Czulam sie swietnie mimo ze jadlam nadal duzo. Ruch
swietnie wplywa na samopoczucie, wiec teraz tez staram sie troche w ciagu dnia
przespacerowac. Ale nie zakladam juz ze koniecznie codziennie godzina ruchu.
Wkoncu w zyciu bywa roznie i czasem sa wazniejsze sprawy a czasem po prostu nie
ma sie ochoty. Zreszta nie wiem jak Ty ale ja po prostu lubie chodzic :-)
Zastanawia mnie to co napisalas o spotkaniu ze znajomymi, ze nie chcesz
ryzykowac wspolnego jedzenia. To ze wzgledu na diete, ze boisz sie ze zlamiesz
jej zasady? Albo wstydzisz sie jesc przy ludziach? Ja zauwazylam ze jak jestem z
ludzmi to mam normalny apetyt. Wcale nie mam ochoty pochlaniac wszystkiego co
stoi na stole. Dopiero jak jestem sama... i nie chodzi o wstyd, tylko... no
wlasnie nie wiemo co. :-/
Zgadzam sie ze jedzenie nie moze byc sensem naszego zycia. Wole wypelnic je
prawdziwymi emocjami, mimo ze teraz wydaje mi sie ze jest to trudne. Czasem
niektore uczucia wydaja mi sie po prostu nie do udzwigniecia, a jedzenie
tymczasowo odwraca od nich uwage. Ale nie chce juz uciekac w jedzenie. Wiesz,
mysle ze jestesmy w niezlej sytuacji, mamy kogos bliskiego, o kim mozemy myslec
w zlych chwilach, kto moze nam pomoc.. Mimo ze moj chlopak jest daleko to czasem
myslenie o nim daje mi duzo sily do znoszenia wszystkiego. Twoj luby tez jest
daleko ale tez mozesz o nim myslec w chwilach zwatpienia :-)
Pozdrawiam :-)

[wersia]

Za wcześnie się pochwaliłam, że jest dobrze – dziś był napad, nawet nie chce
myśleć ile pochłonęłam kalorii:-( Teraz bardzo boli mnie brzuch, najchętniej
bym to wszystko zwymiotowała, ale nie potrafię się zmusić... nawet tego nie
potrafię:-( Czemu tak trudno jest skończyć z tym objadaniem się?!

[negritha]

Trzymaj sie wersia... Wiem co czujesz bo tak sie czulam wczoraj :-( Sprobuj
pomyslec o tym jak o wpadce ktora sie moze zdazyc kazdemu. Pomysl ze natrafilas
na przeszkode w swoim dazeniu do celu, ale to jest tylko 1 przeszkoda a nie
koniec tej drogi. Troche Ci nie wyszlo i koniec. Po tym wszystkim czujesz sie
zle wiec sprobuj przez reszte dnia zrobic cos dla siebie, cos co lubisz i wiesz
ze poprawi Ci samopoczucie. Obejrzyj sobie film, poczytaj dobra ksiazke, wez
moze jakis lek na niestrawnosc (mi pomaga zwykla mieta), zaloz luzne ciuchy zeby
nic Cie nie cisnelo i spedz ten dzien nawet w domu tak jak lubisz (bo pewnie nie
masz ochoty nikogo widziec). Zrobilam tak wczoraj i zly nastroj wkoncu minal. To
ze sie zjadlas za duzo znaczy ze czegos Ci brakowalo, ze cos bylo nie tak. Moze
to kwestia ze cos przykrego Cie spotkalo a moze chodzi o ograniczenia jakie
narzuca Ci dieta. Dlatego moim zdaniem dla nas "kompulsywnych" nie jest dobre
trzymanie sie stalych diet i lepsze jest po prostu wypracowanie dobrych nawykow
- np zastapienie choc czesci jedzenia tzw zdrowa zywnoscia.
Nawet nie mysl o wymiotowaniu. My i tak juz jestesmy "pol-bulimikami", nie mozna
pogorszac swojego stanu bo wtedy droga do wyjscia jest baaaardzo trudna.
Naprawde latwiej wyjsc z tej choroby na takim etapie jakim teraz jestesmy...
A czemu trudno jest skonczyc?
Mysle ze u kazdego jest troche inny powod. Ale mysle ze nie chodzi o to by
staczac niewiadomo jak wielka walke ze soba, bo nie mozna walczyc z potrzebami
wlasnego ciala. To musi wyplywac z nas: nie chcemy przeciez zwalczac kazdej
checi zjedzenia czegos. Nie mozemy toczyc same ze soba bo to walka z gory
przegrana. Chodzi chyba o to zeby troszczyc sie o siebie, dostarczac sobie tyle
jedzenia ile sie naprawde ptrzebuje, sluchac swego organizmu. Tak mi sie wydaje.
Mam nadzieje ze uda Ci sie jeszcze zrobic cos milego dla siebie. Szczegolnie po
napadzie potrzebujesz chwili przyjemnosci i odprezenia. Przede wszystkim
zapomnij o tym co bylo. To tylko mala wpadka. Nie trac z oczu celu. "Nie chcemy
by jedzenie rzadzilo naszym zyciem" T
Trzymaj sie cieplo i sprobuj sie usmiechnac...:-)

[wersia]

Jak dobrze, że odpisałaś. Już mi lepiej, wypiłam 3 miętowe herbatki i tak jak
poradziłaś – zajęłam się czymś przyjemnym - poczytałam książkę (oj od dobrych
kilku miesięcy nie miałam na to czasu) i wybawiłam się z psem (pewnie się
uśmiejesz z tego co teraz napiszę, ale mam wrażenie, że ten mój psiak czuje
kiedy jest mi źle – zawsze kiedy mam napad przybiega do mnie, przytula się i
zabiera mi jedzenie – ale nie je go sam, tylko wynosi gdzieś, żebym nie
znalazła), a teraz przygotowuję sobie kąpiel wyszczuplającą ;-) Dobrze, że
jestem dziś cały dzień sama, bo zazwyczaj po napadzie nie mam ochoty z
kimkolwiek rozmawiać i jak tylko mama się do mnie wtedy odzywa – kończy się to
awanturą:-(
Chyba masz rację – dla nas najlepsze jest po prostu racjonalne odżywianie się.
Ja uwielbiam mączne rzeczy (pieczywo, makarony, naleśniki, pierogi), ale
postaram się przynajmniej zastępować zwykłą białą mąkę mąką razową, no i
oczywiście wszelkie słodycze i ciasta (z przerażeniem muszę przyznać, że na
słodycze wydawałam wszystkie oszczędności!) – postaram się ograniczyć. Poza tym
chude mięsko, nabiał i dużo warzyw. No i ruch – bardzo lubię spacerować –
szczególnie po lesie, z psiakiem albo jakąś bratnią duszą:-)
Fajnie, że znalazłam to forum, pozdrawiam:-)

[negritha]

Bardzo sie ciesze ze moglam ze juz sie lepiej czujesz. Czasem nie dajemy sobie
wrecz szansy na poprawe, po napadzie czujemy jakas dziwna nienawisc do siebie i
nakrecamy sie tak ze te ciagi jedzeniowe trwaja nieraz i tydzien :-( A jesli
potraktuje sie taki napad jako wpadke (ktora moze przeciez kazdemu sie zdarzyc)
i zrobimy na pocieszenie cos przyjemnego dla siebie, bedzie o wiele lepiej.
Trzeba spojrzec na siebie z perspektywy kogos kto Cie kocha - pocieszyc,
powiedziec sobie dobre slowo, zrobic cos milego.
Dobrze ze znalazlas ta chwile dla siebie, wlasnie tak nalezalo zrobic :-)
To co sie stalo jest juz teraz niewazne. Jutro jest nowy dzien i mozesz z nim
zrobic co zechcesz. Nie mysl o tym co bylo wczoraj, tylko wyobraz sobie ze to
kontynuacja tego co zrobilas dla siebie dzis wieczorem. Jutro tez bedziesz dla
siebie dobra. A jesli przejdziesz sie jeszcze na spacer to poprawa nastroju
gwarantowana :-)
Tez mam pieska, ale niestety nie zabiera mi jedzenia ;-) CHoc rzeczywiscie
wyczuwa bardzo nastroje. Zawsze kiedy placze przychodzi do mnie z drugiego konca
mieszkania i kladzie sie przy moich nogach..
A jak wyglada kapiel wyszczuplajaca??
Ja stosuje tylko co ktorys dzien (tzn jak mi sie przypomni) peeling z kawy.
I wiesz, ogolnie jak tak zaczelam dbac o siebie, peeling, balsam na cellulit,
lakier na paznokcie, wiecej warzyw dla zdrowia to od razu czuje sie ze soba
lepiej i czuje sie prawie ladna. ;-)
Co do odzywiania sie to mam identycznie. Uwielbiam weglowodany pod kazda
postacia, placuszki, nalesniki, makarony, platki, pieczywo (uwielbiam zwyczajne
bulki posmarowane maslem) no i niestety ciasta i ciastka. Na szczescie bardzo
lubie tez razowe pieczywo i takie staram sie jesc. CHoc jak mam ochote na
kajzerke z maslem to tez juz jem. Kiedys to bylo dla mnie ogromne przewinienie
(no bo ogromny indeks glikemiczny) i unikalam jak ognia, po czym zjadalam wkoncu
ich mnostwo :-( Tak samo jest z ciastem i w ogole wszystkim co lubimy. Jesli
bedziemy powstrzymywac ta ochote to potem to sie zemsci i pochloniemy kilka razy
tyle :-( Dlatego nie obiecuje juz sobie ze nie bede czegos tam jadla. Mowie
sobie ze to kwestia wyboru. Rozwazam jak duza ochotre mam na ten "zakazany owoc"
jesli duza to czemu by troche nie zjesc? (Przeciez nie chodzi o to zeby sie
napchac np ciastem, bo tak naprawde najbardziej zawsze smakuje pierwszy kawalek
i to nim fajnie jest sie delektowac. Kazdy nastepny bedzie smakowal coraz gorzej
wiec po co?) Jesli ochota jest nie duza to mozna sobie powiedziec ze zje sie
innym razem. Taka jest moja konkluzja na temat jedzenia dobrych rzeczy i diet.
Ja sie ostatnio odzywiam: serem bialym (ktory uwielbiam), troche owocow, troche
macznych (da przyjemnosci :-)), duzo warzyw (dla zdrowia ;-) ), no i oczywiscie
miesko i jajka (i dla zdrowia i dla smaku :-) ), Tez sie troche ruszam (ulubiony
ruch - chodzenie bo mam dlugie nogi ;-) )ale nie kazdego dnia mi sie to udaje.
Probuje tez myslec o sobie jak o szczuplej osobie. POdobniez osoby ktore uwazaja
sie za szczuple (neiwazne czy takie obiektywnie sa) instynktownie wybieraja
ciasto drozdzowe zamiast kawalka tortu. Ciekawostka to dla mnie, nie wiem czy
zawsze prawdziwa, ale u mnie troche sie sprawdza. BO zanim jeszcze wpadlam w
krag odchudzania a potem ostrych kompulsow uwazalam sie za raczej szczupla osobe
i rzeczywiscie jadlam na ogol chude produkty. No chyba ze to po prostu przypadek
:-) Powodzenia w walce o siebie.. :-)

[wersia]

Kąpiel wyszczuplająca – kąpiel z olejkiem cyprysowo – cedrowym firmy Bielenda:-
) Potem balsam ujędrniający, a na buzię maseczka nawilżająca:-) Peeling z kawy
był rano:-)
Pomimo dzisiejszego napadu nie czuję do siebie takiej nienawiści i odrazy jak
zwykle, chociaż nadal nie mogę się przemóc i zapalić w łazience światła (od
kilku lat kąpie się zawsze po ciemku – mam w łazience ogromne lustro, a odkąd
przytyłam nie chcę oglądać swojego ciała, wielkiego brzucha i w ogóle…)
Co do jedzonka – ser biały też uwielbiam (ostatnio jem ciągle na słodko – z
kakao i orzechami/słonecznikiem, z aromatem waniliowym albo dżemem), kiedyś
miałam uczulenie na jajka, ale na szczęście minęło (uwielbiam omlety). Wiesz,
ja tak właściwie to non-stop myślę o jedzeniu, niedawno skończyłam oglądać
film, ale nawet w czasie jego trwania zastanawiałam się co to jutro zjem, przed
snem zawsze zastanawiam się nad śniadaniem, albo układam sobie w myślach
idealny jadłospis i wyobrażam sobie, jakby było cudownie jeść te wszystkie
pyszności i nie tyć… oj rozmarzyłam się – przymknęłam na chwilkę oczy i
wyobraziłam sobie jak pałaszuje olbrzymi kawał jeszcze ciepłej szarlotki, potem
lody bakaliowe, a potem staję na wagę i okazuje się, że jest mnie mniej o 5kg;
wstyd mi teraz, że piszę takie głupoty…:-(
No nic, idę już spać, bo o 6 rano czeka mnie spacer z psem.
Dobranoc

[wersia]

Przez cały dzień się obżerałam, w między czasie pokłóciłam się z lubym
(zadzwonił akurat kiedy pałaszowałam kolejną tabliczkę czekolady – byłam
wściekła, że mi przeszkadza) i z mamą (prosiła, żebym wyszła z psem na spacer –
w czasie napadu – chyba oszalała!)
Kilka lat temu oglądałam jakiś film dokumentalny o bulimiczkach, które mówiły,
że podczas jednego napadu pochłaniają nawet do 8000 kcal, wtedy wydawało mi się
to dużą przesadą, ale z czasem sama się przekonałam, że jednak jest to możliwe:-
(
Czuję się okropnie, jak zawsze koszmarnie boli mnie brzuch, wypiłam teraz
miętę, Pu-erh, Duphalac, może coś pomoże. Dobrze, że kiedyś po jakimś napadzie
wyrzuciłam wagę, chociaż i tak się pewnie jutro tradycyjnie się popłaczę
próbując dopiąć spodnie:-(
Nie rozumiem czemu nie potrafię nad tym zapanować, nie potrafię zjeść np.
jednego wafelka czy kawałeczek czekolady i na tym poprzestać. Studiuję na
Akademii Medycznej, miałam seminarium z psychologii na temat zaburzeń
odżywiania, wiem nawet co spowodowało że zaczęłam się objadać, ale pomimo tego
nie mogę przestać. Najgorzej było w marcu – obżerałam się przez cały miesiąc –
ani jednego dnia „czystego”, nie chcę nawet o tym pamiętać. Mama chce mnie
umówić do psychiatry, ale nie sądzę, żeby faszerowanie mnie lekami przyniosło
cudowne ozdrowienie.
Mam nadzieję, że chociaż Ty się trzymasz,
pozdrawiam

[negritha]

U mnie niestety nie lepiej :-(
Czytalam Twoj wczesniejszy post w ktorym pisalas z caly czas myslisz o jedzeniu.
Ja musze skolei przyznac ze o jedzeniu mysle coraz mniej. Jeszcze niedawno tez
walczylam z obsesyjnymi myslami na temat slodyczy, albo tez wieczorem juz
zastanawialam sie co zjem na sniadanie. Ale teraz juz rzadko. Im bardziej sie
nad tym wszystkim zastanawiam tym bardziej dochodze do wniosku ze mam jakas
straszna niechec do jedzenia, zwlaszcza jak sobie pomysle ile wycierpialam przez
sprawy zwiazane z jedzeniem. Nie znajduje juz w nim prawdziwej przyjemnosci tak
jak kiedys. Jedzenie to w tej chwili dla mnie albo czysta fizjologia (kiedy jem
by zaspokoic prawdziwy glod) lub wyrzuty sumienia (kiedy zaspokajam emocjonalny
glod)....
Tez mialam dzis napad, na pewno nie 8000 tys ale jednak. Jesli mowic o
przyczynach to byly 2: z jednej strony naturalna przyczyna zwana napieciem
przedmiesiaczkowym z drugiej: moja glupota i przewrazliwienie. Glupota bo rano
wpadlam na pomysl zeby sprawdzic ile waze. Mimo ze wydawalo mi sie ze zmierzam
powoli w dobrym kierunku waga wskazala 2 kg wiecej :-/ Niby glupota i nie
powinnam sie przejmowac ale jednak naszla mnie mysl ze i tak jestem gruba i
skoro juz tak to co za roznica ile zjem... No i zjadlam zdecydowanie za duzo :-/
Myslalam ze nie wyjde w ogole z domu (na kurs) ale musialam bo nie mialam
wymowki przed rodzicami, tak wiec z wielkim brzuchem i niestrawnoscia musialam
udac sie miedzy ludzi :-((( Do tej pory brzuch mnie boli ale nie objadlam sie
juz na kolacje. Mimo wszystko jutro jest nowy dzien i chce zeby byl udany..
POza tym czuje lekka presje bo za 2 tygodnie musze sobie kupic kostium kapielowy
i troche ubran i wolalabym do tego czasu troche schudnac a nie utyc..
Ech, tak wiec dokladnie wiem co w tej chwili czujesz..
Twoj chlopak wie o Twoich problemach, albo mama?
Tez pije miete...
Wiesz, ja juz nawet nie probuje zjadac jednego wafelka czy kostki czekolady, ale
wiem ze wielu "zdrowych" ludzi ma podobnie. Moge podac przyklad swojej rodziny.
Nikt z mojej rodziny nie potrafi zjesc jednego wafelka. Ograniczaja sie na
codzien itd ale jak np sa imieniny to zjadaja przecietnie okolo 2-4 kawalkow
ciasta. Rzadko spotyka sie ludzi ktorzy nasycaja sie jednym kawalkiem czekolady.
Mysle ze chodzi o to zeby zjesc wlasnie raz na jakis czas te 2-4 kawalki
ciasta i nie robic z tego problemu (a nie tak jak w moim przypadku dopychac
jeszcze 3 razy tyle w domu). Sadze ze taka jest wlasnie norma. Mysle ze nie ma
co sie oszukiwac. Jestem lakomczuchem i raczej nigdy nie bede czula ze nasycilam
sie 1 kawalkiem czekolady..
Oj, nie zazdroszcze takiego miesiaca obzerania, domyslam sie ze to bylo dla
Ciebie ciezkie przezycie...
Pomysl z psychiatra tez nie wydaje mi sie dobry, dziewczyny na forum nie raz
wypowiadaly sie ze 100z wazniejsza jest terapia u psychologa. Ja jednak probuje
walczyc wlasnymi silami. Na razie jak widac dobrze mi to nie wychodzi...
I na koniec jeszcze co do chlopaka. Tak to chyba juz musi byc, ze z jednej
strony czasem otrzymujemy od nich wsparcie w walce z kompulsami i milosc, a z
drugiej nieporozumienia i spiecia z nimi sa przyczyna naszych kolejnych napadow :-(
No nic. Jutro jest kolejny dzien. Nie bede stawac na wage, pojde rano na spacer,
poczytam ksiazke i mysle ze bedzie lepiej. Trzymaj sie i Tobie tez zycze (tak
jak sobie) milego dnia jutro :-)

[wersia]

Pomimo wczorajszego napadu rozpoczęłam nowy dzień z uśmiechem na twarzy:-)
Staram się jeść normalnie. Przykro mi tylko, że nie spotkam się dziś ze
znajomymi – jestem za gruba na wychodzenie z domu:-(
O moim objadaniu się wiedzą 4 osoby:
- mój chłopak (wspiera mnie jak tylko potrafi, ale szczerze przyznaje, że nie
bardzo rozumie jak można mieć taki problem z jedzeniem, dla niego to proste –
je kiedy jest głodny i tyle, żeby ten głód zaspokoić; denerwuje się, kiedy ja
nie chcę się przytulać, myśli, że to jego wina i że po prostu ja już nie chcę z
nim być, a przecież ja tylko nie chce żeby on dotykał mój wielgachny brzuch po
tym, jak się objadłam)
- moje 2 najlepsze koleżanki (nie wierzą, że potrafię faktycznie tyle zjeść na
raz, ile im mówiłam. Wiedzą, że chcę schudnąć i ciągle jestem na jakiejś
diecie, dlatego uważają że kiedy ja mówię, że znowu miałam napad to ten napad
polegał na zjedzeniu np. 1 wafelka albo dodatkowego talerza zupy i że
niepotrzebnie panikuję)
- no i mama (wiedziała, że jestem chora jeszcze zanim ja sama dowiedziałam się
że istnieje coś takiego jak kompulsywne objadanie się – wcześniej myślałam, że
jestem po prostu taką niedorobioną bulimiczką; jest przekonana że to wszystko
przez stres na studiach – to po części też prawda, ale zaczęłam się objadać
zanim poszłam na studia)
Co do Twojej wagi, to pamiętaj że przecież przed okresem w organizmie
zatrzymuje się woda i ta woda to właśnie te dodatkowe 2 kg! Także tym
absolutnie się nie przejmuj – nie przytyłaś!!!
Podziwiam Cię, że wyszłaś po napadzie do ludzi – ja bym nie potrafiła.
Pod koniec lipca też muszę kupić kostium kąpielowy i parę innych rzeczy,
chociaż nie wyobrażam sobie siebie paradującej po plaży w kostiumie obok tych
wszystkich ślicznych, zgrabnych dziewczyn:-(

Miłego dnia!

[negritha]

U mnie tez na razie w porzadku, nawet mam calkiem mily dzien :-)
Humor psuje mi troche ten PMS, nawet drobnostki probuja wyprowadzac mnie z
rownowagi (np dzis pies nie dal mi rano spac a jak juz z nim wyszlam to okazalo
sie ze nie potrzebowal tylko tak sobie piszczal....). No moze jeden maly
drobiazg. Bylam u fryzjera i kobieta miala mi obciac tylko koncowki i z moich
dlugich wlosow zrobily sie takie do ramion.... nie wygladam niestety najlepiej w
takiej dlugosci. Dobrze ze zanim sie zobacze z chlopakiem troche odrosna (on tez
woli mnie w dluzszych) ;-)
Ech, wiem ze Twoj chlopak rzeczywiscie moze tego nie rozumiec. Po pierwsze jest
facetem i nie przywiazuje pewnie takiej wagi do wygladu jak to robia kobiety, no
i sam nie ma tego problemu. Wiesz, kiedys jak bylam w drugiej klasie liceum
mialam calkiem rozsadne podejscie do jedzenia. Tzn uwielbialam slodycze ale nie
mialam jeszcze obsesji na ich punkcie. Po prostu jadlam duzo slodkich rzeczy ale
nie lubilam za bardzo innych wiec bylam wzglednie szczupla. Bylam na wakacjach
na obozoe z moja kolezanka. Pamietam ze nie moglam sie nadziwic jak wielkie
porcje sobie naklada (byl szwedzki stol) i dlaczego tak lapczywie wszystko
zjada. Pochlaniala wszystko blyskawicznie i wzdychala ze to jest przepyszne i
takie smaczne. Wowczas troche mi sie smiac chcialo ze az tak kocha jesc, ale nie
bylo mi do smiechu jak zobaczylam ze po kazdym posilku spedza 20-30 minut w
lazience.. Wtedy jeszcze nie wiedzialam co to jest bulimia, myslalam ze to
jakies zaburzenia pokarmowe. Jak sie dowiedzialam to po prostu sluchalam z
szeroko otwartymi oczami i myslalam: to po co az tyle jesc?? NO i w glowie mi
sie nie miescilo ze mozna to potem wymiotowac...
Tak, to byly piekne czasy, ktore juz nie wroca :-( A wracajac do sedna sprawy to
dobrze wiem ze mozna tego nie rozumiec.. ze po prostu nie miescic w glowie.
Zreszta moj poprzedni chlopak jak sie dowiedzial to tez nic z tego nie rozumial.
Kompletnie nie wiedzial jak mi pomoc :-( Co gorsza sam mowil mi ze chcialby miec
taki apetyt (byl chudy i nie mogl przytyc). Jesli Twoj chlopak tez jest typem
ktory nie moze przytyc to nigdy nie zrozumie tego.Mysle ze trzeba choc raz byc
na diecie by zrozumiec co to znaczy powstrzymywac instynkt jedzenia..
Ale mow mu dlaczego nie chcesz zeby Cie przytulal. Nie pozwol mu myslec ze
zrobil cos nie tak. Ja tez mam obsesje na punkcie brzucha (nie tylko jak jest
napchany) i nie lubie jak mnie ktos tam dotyka. Moze wystarczy jak powiesz mu
zeby omijal to miejsce? Albo powiedz ze po prostu czujesz sie grubo i ze masz
kompleksy. Na taki tekst faceci juz na ogol sa przygotowani bo wiekszosc kobiet
ma takie kompleksy.
Fajnie ze powiedzialas kolezankom. Ja tez tak zrobilam. Jedna tez mi nie bardzo
wierzy ze tyle zjadam, ale druga sama miala to samo i (uwaga!) wyleczyla sie
juz. Jesli Twoje kolezanki wiedza co jest Twoim problemem to odpada Ci juz
problem dlaczego nie chcesz np wspolnie jesc. No chyba ze bagatelizuja sprawe i
kompletnie jej nie rozumieja, proponuja cos mowiac np " e tam, od takiej ilosci
jedzenia nic Ci sie nie stanie"
Wydaje mi sie tez ze nie ma co z nimi rozmawiac o problemie jedzenia tylko
skupic sie w rozmowie na Twoich innych problemach (tych ktore moga byc wlasnie
przyczyna napadu). Ja tak robie z moimi kolezankami. Rozmawiam z nimi o
wszystkim tylko nie o tym. Bardzo pomaga mi to ze jak mam zly dzien to moge im
sie wyzalic, a nie np zaczac jesc. Mnie codzienne rozmowy z ludzmi bardzo
pomagaja choc tak dlugo od nich stronilam...jesli wyrazam na biezaco swoje
emocje i mysli to mniejsze prawdopodobienstwo ze wkoncu wszystko sie we mnie
skumuluje i skonczy obzarstwem..
A jak to jest z Twoja mama? Ja swojej nie powiedzialam bo balam sie ze zacznie
zwracac uwage na to co jem. Nawet jak mam napad to jem rzeczy ze sklepu zeby nie
zauwazyla braku. Nie chcialam zeby wiedziala, zeby nie kontrolowala mnie.
Odzywiam sie po swojemu i chce zeby tak zostalo. Choc czasem wolalabym zeby
wiedziala bo wtedy moze nie slyszalabym od niej przykrych dla mnie zartow. Np
ostatnio o 21-22 smarowalam sobie bulki maslem ona spojrzala na mnie i
powiedziala "Ty grubasku!" tak zartobliwie. Jezu, to glupie ale dotknelo mnie
to :-/ Powiedzialam zeby dala mi spokoj i ucieklam z jedzeniem do pokoju.
Twoja mama patrzy na to czy i co jesz?
Co do tych 2 kg to raczej nie sadze zeby to bylo przed okresem bo nigdy przed
okresem nie zauwazalam wzrostu wagi a zwlaszcza teraz jak biore pigulki. Takze
to niestety nie to :-(
A do ludzi niestety musialam wyjsc choc w pierwszej chwili chcialam wymyslic
jakas wymowke zeby nie wychodzic z domu. Niestety nic nie znalazlam i musialam
pojsc :-( Zarzucilam luzniejsza bluzke, wciagalam brzuch i nie patrzylam na
mijajacych mnie ludzi.
A co do paradowania w kostiumie to tez bedzie to pewnie problem. Na szczescie
bede nad jeziorem wiec tam tlumow nie ma. Ale nad morze pozniej pewnie pojade.
NO coz, staram sie dystansowac do takich szczuplutkich lasek. Nie jestem typem
"panienki" ktory poswieca godziny na cwiczenia, diete, solarke. Stawiam raczej
na naturalnosc wiec nigdy nie bede tak wygladac i juz sie z tym troche
pogodzilam. Chodzi mi tylko o to zeby te faldki tluszczu na brzuchu nie byly tak
bardzo widoczne i zeby nie czuc sie zle. Ech, wkoncu to ma byc wypoczynek na
cieplym slonku a nie dreczenie sie tym jak sie prezentuje na tle innych.
Ufff rozpisalam sie
Ale przyznaje ze ta korespondencja w pewnym stopniu mi pomaga (bo pisze o
wlasnych uczuciach) wiec sie nie ograniczam ;-) Jesli jednak Tobie sie dluzy to
bede bardziej zwiezla :-)
Niech ten dzien rowniez skonczy sie z usmiechem na twarzy :-)
pozdrawiam

[wersia]

Wcale mi się dłuży, cieszę się, jak widzę kolejny post od Ciebie:-)
Oj tak, mój luby to typ, który chciałby przytyć. Ciągle tłumaczę mu, czemu nie
chcę, żeby mnie przytulał, ale on zawsze powtarza, że dla niego i tak jestem
najpiękniejsza na świecie i nie ma to żadnego znaczenia, czy ważę 5 kilo mniej
czy więcej. Dla mnie z kolei ma to ogromne znaczenie – od tego ile akurat ważę
zależy mnóstwo rzeczy – to jak się czuję, jaki mam humor, jaki mam do siebie
stosunek, jak się ubiorę, czy spotkam się ze znajomymi, czy poprzytulam się z
chłopakiem, czy pójdę do kina itd.
Koleżanki raczej bagatelizują sprawę, ich zdaniem skoro nie jestem gruba (ja
widzę w lustrze potwora) to nie mogę mieć aż takiego problemu z jedzeniem. Ale
mało o tym rozmawiamy. Nie chcę rozmawiać na temat jedzenia, dlatego chwile
spędzane z nimi są takie cudowne, bo chociaż na moment zapominam o żarciu.
Moja mama jest prawie cały dzień poza domem – po pracy wpada na obiad, a potem
zawsze ma do pozałatwiania tysiąc spraw. Wie, kiedy miałam napad – bo po
powrocie zastaję praktycznie pustą lodówkę, a mnie wściekłą i zapłakaną. Chce
ze mną pogadać, ale ja na to nie pozwalam, jestem dla niej bardzo niemiła i
wyżywam się na niej, za to, że znowu nie zapanowałam nad jedzeniem. Ma już
dosyć mojego zachowania i uważa, że powinnam udać się do kogoś kto może mi
pomóc – psychologa lub psychiatry.
Jak Twojej koleżance udało się z tym skończyć? Chodziła na terapię czy dała
sobie radę sama?
Też stawiam na naturalność:-) A włosy odrosną:-)
Pozdrawiam serdecznie

[negritha]

Na poczatku powiem tyle ze sie ciesze ze nie przynudzam ;-)
Druga sprawa: Jesli Twoj luby jest chudy to bedzie mu ciezko zrozumiec co to
znaczy probowac zapanowac nad apetytem. Ale nie znaczy to ze nie bedzie Cie
wspieral. Zreszta z tego co piszesz to akceptuje Cie rowniez z choroba, wiec
chyba nie jest to dla niego problem. Dla mojego bylego chlopaka to problem byl
:-( Moze nie wypominal mi ale mial juz dosc tego ze robie z tego taka tragedie.
Poslugiwal sie argumentami typu: ludzie na swiecie gloduja a Ty nie umiesz po
prostu docenic tego co masz.. Z ta jego chudoscia to tez mialam mala obsesje.
Zawsze to bylo tak ze on jadl wszystko smaczniejsze, bardziej kaloryczne a ja
przy nim tylko dietetyczne posilki (oczywiscie jak poszedl to juz nie..). Po
prostu przy nim sie czulam jakby nie nalazaly mi sie slodycze czy inne smakolyki
bo i tak dobrze wygladam :-/ Nie wiem, moze zbyt czesto mnie krytykowal w innych
sprawach, nie mialam jego akceptacji i dlatego balam sie normalnie przy nim
jesc.. a juz o napadzie przy nim to mowy nie bylo. Zawsze zaczynalo sie jak
wyszedl z mojego mieszkania, doslownie po paru sekundach rzucalam sie na
jedzenie :-( Tobie sie zdazylo przy nim wiecej zjesc??
Marzylam zeby mi kiedys powiedzial ze nie wazne ile waze ze to nie ma znaczenia.
Niestety nigdy tego nie uslyszalam.. No ale to juz nieaktualne. Jestem teraz z
kims kogo kocham i kto mnie akceptuje wiec o tyle jest mi latwiej. To wspaniale
ze Twoj luby tez Cie akceptuje taka jaka jestes. Wyobraz sobie jakby dawal Ci do
zrozumienia ze moglabys schudnac, to jest dopiero dolujace...:-(
Mysle ze akceptacja innych osob wiele ulatwia. Oczywiscie mozna sobie mowic ze
nikomu nie musze sie podobac, ale ja niestety nie umiem tak do tego podejsc..
U mnie niestety waga jest takze wyznacznikiem nastroju ale ostatnio to sie
zmienilo. Wystarczy ze pare dni nie mam napadu, ze jem nieduzo wrecz i wszystko
zaczyna robic sie luzne to od razu tryskam humorem, nawet jak jeszcze nic nie
schudlam. Dzien po napadzie z kolei zawsze czuje sie grubo, nawet jak wczesniej
schudlam 10 kg..
Ale od jakiegos czasu probuje zmieniac zaleznosc nastroju od wagi. Po pierwsze
nie waze sie (z wyjatkiem wczorajszej wpadki).
Jesli chodzi o dobior ubran to rzeczywiscie zalezy to od tego jak aktualnie
wygladam. Jesli chodzi o wychodzenie ze znajomymi to w tej kwestii przelamalam
sie w paru przypadkach: chodze do kina (jest ciemno a popkornu nie musze
kupowac), na spacery, na kawe (bez ciacha), na imprezy domowe do znanych mi
dobrze osob. Unikam miejsc typu dyskoteki, puby, wieksze imprezy. Ostatnio
rowniez przekonuje sie do grillowania ze znajomymi. W sumie nikt mi nie kaze
przeciez jesc, mieska mozna spokojnie troche zjesc a i winko/piwo nie zaszkodzi
raz na jakis czas. Takze udalo mi sie dokonac pewnych postepow.
Jesli chodzi o przytulanie sie z chlopakiem, to po prostu przed jego przyjsciem
nie miewam napadow (chocby nie wiem jak mnie przycisnelo) przynajmniej jak
dotad.. ale jesli np czuje ze przytylam to mam maly problem nie z przytulaniem
ale z "czyms wiecej". Swiadomosc tego jak wygladam totalnie mnie do wszystkiego
zniecheca...:-(
Rozumiem Cie ze nie chcesz rozmawiac z mama. Ja robie dokladnie to samo. Nie
wiem czemu, przeciez ja kocham. A z kimkolwiek masz ochote wtedy (po napadzie)
porozmawiac? Czy tylko z mama tak jest?
Jesli chodzi o moja kolezanke to ona zapisala sie do AŻ i tam spotykala sie z
ludzi. Ale mowila ze nie to jej pomoglo najbardziej ale to ze zaczela sie
spotykac z ludzmi. Ma teraz mnostwo znajomych i mowi ze jak sie kiepsko czuje to
po prostu do kogos dzwoni zamiast jesc. Wyzbyla sie tego uczucia niecheci do
"narzucania sie", a to wlasnie to nas czesto hamuje..
Myslimy sobie ze inni maja gorsze problemy itd. A ona po prostu przelamala to.
Nie kazdy ja za to polubil ale jest teraz pewna siebie, realizujaca sie w zyciu
osoba. Kiedy ja pytalam jak jej sie udalo to powiedziala ze to przede wszystkim
nie jest walka ze soba i ze wlasnie kontakt z ludzmi pomogl jej o tym wszystkim
zapomniec. Mowi ze nadal ma sytuacje ze np ma na cos straszna ochoe i zjada np
podwojna porcje nalesnikow ale obraca to w zart albo mowi otwarcie ze chyba nie
powinna az tyle jesc. Nie dietuje sie, nie mysli o tym co i kiedy je. Nie
przejmuje sie swoim wygladem a z czasem i schudla i wyglada ladnie. Po prostu
zyje. Absorbuje ja wiele rzeczy, zyje na wysokich obrotach i jak mowilam zawsze
w towarzystwie.
Ale widzisz, to nie jest tak ze do czegos takiego powinnismy dazyc. Kazda z nas
jest inna i ja np wcale nie marze o takim zyciu na wysokich obrotach zeby nie
miec chwili na myslenie o jedzeniu. Uwielbiam miec wolny czas, cieszyc sie
chwila, lezec na lozku czytajac ksiazki, sluchac muzyki. Lubie ta swoja
samotnosc. Potrzebuje codzien pobyc chwile sama ze soba. Tak juz mam, ze nie
lubie szybkiego tempa. Tak wiec dla mnie rozwiazaniem nie byloby wpadanie w wir
zajec i imprez. Bardziej chodzi mi o pogodzenie ze soba i spokoj wewnetrzny.
Tak, tego wlasnie najbardziej potrzebuje..
pozdrawiam Cie i zycze milego, slonecznego dnia jutro :-)

[wersia]

Wczoraj niestety znowu był napad. Może nie dobiłam do tych 8000kcal (chociaż…),
ale brzuch bolał mnie przez całą noc, a poziom nienawiści do siebie osiągnął
niebezpiecznie wysoki poziom. Powód był banalny - znalazłam kartkę ze swoimi
wymiarami z października (zapisałam przed rozpoczęciem jakiejś kolejnej diety,
żeby potem mieć porównanie). Od razu pobiegłam po centymetr, wymierzyłam się i
załamałam. Ruszyłam w kierunku lodówki – no bo przecież i tak jestem gruba,
więc co mi tam…
Od dziś robię kolejne podejście do South Beach – ja po prostu muszę być na
diecie, albo jestem na diecie albo się obżeram – nie ma nic pośrodku. Inaczej
już nie potrafię.
Przy lubym nigdy nie zdarzyło mi się mieć napadu, przy nim jem normalnie.
Chociaż nie przepadam za jedzeniem w towarzystwie – obojętnie czy jestem na
diecie czy nie – nie lubię, kiedy ktoś patrzy jak jem, co jem i ile jem. I
nigdy się nie objadam kiedy jesteśmy umówieni na wspólny wieczór (chyba
rozumiesz o co mi chodzi;-)
Potrzebuję akceptacji innych, przejmuję się tym, jak mnie postrzegają, dlatego
tak bardzo chciałabym schudnąć, moje koleżanki są ładne i szczupłe, czuję się
przy nich jak brzydkie kaczątko. Mam teraz dwa marzenia – być szczupłą i
przestać się objadać (jedno wiążę się oczywiście z drugim), w tej chwili nic
innego nie potrzeba mi do szczęścia.
Po napadzie jedyną osobą, z którą ewentualnie rozmawiam jest chłopak. Bardzo
często do mnie dzwoni, więc siłą rzeczy trafia na momenty, kiedy jestem po.
Wtedy się na niego złoszczę i mówię, że nie mam ochoty rozmawiać, ale on nie
pozwala mi odłożyć słuchawki. Opowiada mi o różnych rzeczach i prosi mnie żebym
też mu koniecznie o czymś poopowiadała – byle nie o jedzeniu i mojej urojonej
(jego zdaniem) nadwadze. Po jakimś czasie złość mi przechodzi i chociaż chwilę
nie myślę o żarciu.
Tak naprawdę to lubię jak wtedy dzwoni:-)
Spotykanie się ze znajomymi to rzeczywiście świetne lekarstwo, jak poczuję się
lepiej (czyli chociaż po kilku dniach bez napadów), to na pewno wyjdę do ludzi.
Też nie lubię życia na wysokich obrotach, szaleńczego tempa, dlatego tak męczy
mnie Warszawa. Uwielbiam chwile kiedy wracam do rodzinnego domu (mała
miejscowość, spokój, blisko las, jezioro), lubię być sama ze sobą – może to
dlatego, że jestem jedynaczką i przyzwyczaiłam się do spędzania czasu w swoim
towarzystwie.

[negritha]

Wlasnie jestem po napadzie. Dni ukladaja mi sie jak widac w kratke, jednego dnia
dobrze drugiego zle. Zaczelo sie od tego ze czulam sie slabo rano i mialam
zawroty glowy. Pierwsza mysl ze za malo zjadlam na sniadanie no i sie
zaczelo........
Ech, normalnie tylko plakac.. cdn

[wersia]

Trzymaj się Negritha! Pamiętasz co sama niedawno pisałaś – że trzeba
potraktować napad jak wpadkę, która może przytrafić się przecież każdemu. Nie
myśl już o tym, wypij miętę i zrób coś co sprawi, że znowu się uśmiechniesz –
to naprawdę trochę pomaga. Ja po wczorajszym napadzie obejrzałam film i zdjęcia
z wakacji sprzed 3 lat, wtedy byłam taka szczęśliwa, bez dodatkowych kilogramów
i bez BED. I wiesz co, chyba mnie to zmobilizowało.
Czekam na wieści jak się czujesz

[wersia]

Znowu miałam napad. Już nie mam na to siły:-(

[negritha]

Jak sie teraz czujesz?
Z tego co widze ja mialam napad rano a Ty popoludniu... co za dzien.
Mi juz troche przeszlo (czas leczy rany) i probuje ciagle odnalezc przyczyne.
Zauwazylam ze ciagnie mnie do jedzenie w okolicach przedpoludnia. Wiaze sie to z
tym ze wstaje i nie mam nic zaplanowane. I na ogol 2 h po sniadaniu wszystko sie
zaczyna. W innych porach jest mi latwiej. Postanowilam wiec ze bede rano
wychodzic z domu i pojde gdziekolwiek, na stare miasto, do centrum gdziekolwiek
i nawet bez wyraznego celu. Zajme sie czyms po prostu. Zobaczymy co z tego
wyjdzie..
Ty masz jakas mniej wiecej stala pore kiedy Ci sie to przytrafia? Jesli tak to
moze mozna cos z tym zrobic.
Co do mierzenia sie centymetrem to chyba nalezy zrobic tak jak z waga, nie
kontrolowac tego. Wieksze zmiany i tak czuje sie po ubraniach a po co dolowac
sie jakimis malo znaczacymi cyferkami. Zwlaszcza ze z tego co napisalas nie
jestes osoba ktora inni postrzegaja jako gruba wiec pewnie nie wygladasz zle.
Wiem o co chodzi z tym ze mozna albo byc na diecie albo obzerac sie. Moze wiec
sprobuj czegos takiego ze wiekszosc posilkow niech bedzie zgodna z dieta a np
jeden w ciagu dnia nie dokonca zgodny (oczywiscie jak bedziesz miec ochote). W
sumie uwazam ze ze wszystkich diet SB i Montignac sa jeszcze najlepsze bo sa to
raczej sposoby odzywiania na cale zycie. Wiesz, tak naprawde wazne jest zebys
lubila to co jesz na SB bo wtedy jest szansa ze stanie sie to po prostu Twoim
sposobem odzywiania. Mysle ze wiekszosc ludzi ma taki wlasnie swoj sposob
odzywiania, ktory sklada sie z rzeczy ktore lubia. Przeciez nie musimy jesc
wszystkiego co kochamy. Z pewnych rzeczy mozna zrezygnowac jesli zastapimy je
takimi ktore takze nam smakuja. Moze to i jest jakis sposob?
Moje kolezanki tez sa ladne i szczuple. jedna wazy ok 47 kg druga 53. Dla mnie
wyniki nieosiagalne i w sumie niechciane bo jestem tez od nich wyzsza. Ale coz,
one po prostu malo jedza. Taki ich wybor i nie powiem tez bym tak chciala,
przezywac dzien na 3 malutkich posilkach. Ale coz, ja mam po prostu inne
potrzeby i koniec.
Czemu czujesz sie jak brzydkie kaczatko? Pamietaj ze uroda to nie jest tylko
sylwetka, ale przede wszystkim spojrzenie, usmiech, sposob poruszania, rysy
twarzy. Ja nie czuje sie tak zle z moimi kolezankami ale moze dlatego ze uwazam
ze kazdy ma w sobie cos ladnego :-)
Tak naprawde wiele rzeczy moglabym pozazdroscic ale obecnie jestem na etapie
myslenia ze wystarcza mi to co mam. Nie musze miec idealnej sylwetki, twarzy,
niczego. Moja przecietnosc mnie calkowicie zadowala, zarowno fizyczna jak i
psychologiczna. Nie musze byc przeciez nadzwyczajna i nie lubie wyrozniac sie w
tlumie ;-). Wazne ze ludzie wokol mnie mnie lubia za to jaka jestem. Dzis
wlasnie jakies 3 h po napadzie szlam ulica i powtarzalam sobie pod nosem:
"jestem swietna dziewczyna, jestem wyjatkowa bo kazdy jest wyjatkowy, zyje tu i
teraz i doceniam wszystko co mam, mam tylko jedno zycie i chce je szczesliwie
przezyc" Mimo ze nie wierzylam w to za bardzo to jednak humor mi sie poprawil a
i pewnosc siebie troszke wzrosla. W sumie kazdy ma jakies slabosci a nikt nie
powiedzial ze odchudzanie jest proste. Mimo to nie chce rezygnowac.
Tak patrzec z perspektywy czasu widze jak zmienilo mi sie podejscie do siebie
samej. Niechec do siebie szybko mi po napadzie mija i nie czuje sie przez ta
chorobe gorsza od innych. A jeszcze niedawno po prostu czulam sie najbardziej
zalosna, beznadziejna osoba. Warto wiec myslec o sobie lepiej i sluchac
znajomych jak mowia ze jestes ok :-)
Widzisz, to wspaniale jak piszesz ze chlopak dzwoni do Ciebie i nie pozwala
odlozyc CI sluchawki. Widac jak bardzo troszczy sie o Ciebie. Dobrze ze masz
takie wsparcie :-)
A wiec obie lubimy przebywac same ze soba :-) Trzeba tylko znalezc jakis sposob
by w takim samotnym wypoczywaniu nie bylo miejsca na jedzenie i myslenie o nim.
Mi bardzo brakuje jakiegos pasjonujacego hobby :-( A Ty masz jakies?
Napisalas ze masz 2 marzenia: schudnac i przestac sie objadac. W sumie mysle ze
jak osiagniesz to drugie to i pierwsze samo przyjdzie..
trzymaj sie tam
jutro bedzie lepiej
I dziekuje za slowa pociechy po moim napadzie (miete juz wypilam :-) )

[wersia]

U mnie napady prawie zawsze mają miejsce po południu, wieczorem lub – najgorsza
wersja – w nocy. Bardzo rzadko przed południem. Może mój organizm zapamiętał
sobie, że zawsze najwcześniej po południu wracałam z zajęć i dopiero wtedy
mogłam sobie „pozwolić” na napad.
Zasady South Beach bardzo mi pasują i przez te kilka dni na diecie czułam się
świetnie, chociaż absolutnie się nie głodziłam i nie liczyłam kalorii. Zaczynam
od jutra, dziś jeszcze pojem owoce - przez pierwsze 2 tygodnie są w SB
zabronione. Poza tym od jutra do wtorku będę musiała ciągle wychodzić z psem na
spacer (zazwyczaj 2 razy dziennie wychodzę ja i 2 razy mama), dlatego nie może
być mowy o napadzie – taka obżarta nie wyszłabym z domu.
Może to jest właśnie sposób na uniknięcie napadów?
Żadnego pasjonującego hobby nie posiadam i bardzo mi z tym źle. Mój luby od
dawna nurkuje, uwielbiam słuchać o jego kolejnych nurkowych wyprawach, mówi o
tym wszystkim z takim przejęciem, z błyszczącymi oczami i wypiekami na
policzkach – zazdroszczę mu tego. Ja raz spróbowałam – było niesamowicie, ale
moja mama nie zgadza się, żebym poszła na kurs – jej zdaniem nurkowanie jest
niebezpieczne, po prostu boi się o mnie. Ja w ogóle uwielbiam wodę, gdybym nie
była taka gruba, to w tej chwili zamiast przed komputerem siedziałabym nad
jeziorem:-(
Właśnie dostałam sms od koleżanki z propozycją spotkania. Już nie wiem jak mam
się wykręcać od tych spotkań, nie powiem, że nie przyjdę bo jestem gruba i nie
chce żeby mnie ktokolwiek oglądał - pomyślą, że jestem pustą lalką, której
zależy tylko na wyglądzie. Chociaż w sumie to prawda, bardzo zależy mi na
wyglądzie:-(

Życzę miłego, słonecznego, beznapadowego dnia!

[negritha]

Hmmm a wiec masz rowniez taka trudna pore. Trzeba sie teraz zastanowic co
moglabys robic w tym czasie. W sumie jesli to jest czas kiedy wracasz z zajec to
pewnie masz napad z powodu tego co sie podczas nich wydazylo albo moze ze
zmeczenia?Ale musze powiedziec ze ja z powodu uczelni mialam rowniez wiele
napadow, rowniez na uczelni jak mnie nikt ze znajomych nie widzial albo jak
wrocilam do domu :-/
W kazdym razie teraz sa wakacje i problem pozostal... Ale teraz najgorsze jest
dla mnie przedpoludnie bo po poludniu jestem po prostu pochlonieta czyms innym.
No i dzis ruszylam sie godzine po sniadaniu z domu. Przespacerowalam sie niecala
godzinke, zalatwilam pare spraw zwiazanych z moimi wakacjami. Kupowalam bilety
na pociag w jedna strone i z powrotem i zajelo mi to troche czasu przy kasie,
zwlaszcza ze kobieta musiala sie dopytac kolezanek czy przysluguje mi znizka.
Zrobila sie kolejka i jakis facet naskoczyl na mnie ze to nie informacja tylko
tu sie kupuje bilety. Bardzo sie ciesze z tego jak zareagowalam. Kiedys bym
tylko poczerwieniala i przeprosila ze to tak dlugo trwa. Ale wrecz przeciwnie.
POmyslam sobie ze mam prawo stac tak dlugo przy okienku zeby zalatwic wszystkie
sprawy. Odpowiedzialam wiec glosno i chlodno ze to moja sprawa ile kupuje
bilety, o co pytam i ze Pani w kasie musi cos sprawdzic dlatego tyle to trwa. I
koniec. Zero czerwienienia, zdenerwowania i mysli o tym zeby cos zjesc po tym
niemilym incydencie. Jestem naprawde zadowolona ze swojej reakcji :-) A facet
rozumiem ze spieszyl sie na pociag ale mogl przyjsc wczesniej, kto kupuje bilet
w ostatniej chwili wiedzac ze zawsze sa kolejki??? POza tym pytalam wczesniej o
pociag w informacji ale odeslali mnie do kasy, takze sumienie mam czyste ;-P
Tak, mysle ze szukanie sobie zajec jest najlepszym sposobem na unikniecie
napadow. W domu bede siedziec wieczorami, a "krytyczne godziny" (zazwyczaj
10-13) bede spedzac na miescie, na spacerach, gdziekolwiek byle nie w domu.
Kiedys zainteresowalam sie troche SB ale potem stwierdzilam ze jak na MOntim
nie dalam rady to na bardziej rygorystycznej tez moze byc ciezko. Ale sama
stosuje pewne zasady SB, np na obiad miesko z warzywami. :-)
Trzymam wiec za Ciebie kciuki. Za kazdym razem jak najdzie Cie ochota na
zlamanie diety to pomysl sobie ze jak juz wytrzymalas iles dni to jak teraz sie
poddasz to zmarnujesz poprzedni wysilek. No i ze w sumie odchudzanie to
cwiczenie silnej woli, nikt nie powiedzial ze to jest latwe... Tak wiec badz
cierpliwa i wytrwala :-)
No wlasnie, moj kochany tez ma pasjonujace go hobby a ja niestety nie mam :-(
Nie wiem, moze to dlatego ze za rzadko sie w zyciu nudzilam i nie znalazlam
sobie czegos interesujacego.
Hmmm fajnie Ci ze masz jezioro, ja bym poszla na Twoim miejscu poplywac (chocby
w towarzystwie psa). Swietny sport i duza przyjemnosc :-) Nie masz w poblizu
jakis dzikich plaz? Poza tym jakbym szla tylko np z kolezanka to chyba bym sie
przelamala z kostiumem. Przeciez kolezanke nie interesuje to, jak wygladasz (co
innego kolege ;-) ) i powinnas sie czuc swobodnie.
Mnie jak ktos proponuje spotkanie na ktore nie chce isc to otwarcie mowie ze
dzieki ale mam dola i chce byc sama. Czasem chyba lepiej powiedziec prawde, niz
wymyslac malo wiarygodne wymowki. Przynajmniej na moich znajomych to dziala, nie
odwracaja sie ode mnie ale daja spokoj.
Uch, jutro weekend, zastanawiam sie co zrobic zeby byl udany i beznapadowy.
CHyba sobie wymysle jakies zajecie..
Mam nadzieje ze w dalszym ciagu dobrze sie trzymasz :-) Pisz jak Ci idzie. Nie
tylko z jedzeniem :-)
pozdrawiam

[wersia]

To donoszę co u mnie:
Musiałam dziś pójść do banku, upał straszny, a ja oczywiście w długich, grubych
spodniach. Co chwila mijały mnie szczuplutkie, opalone dziewczyny bez
cellulitu, w baaardzo krótkich spodenkach czy spódniczkach i z odsłoniętymi
brzuchami. Wróciłam do domu i w płacz. No a potem tradycyjnie napad.
Opustoszyłam całą lodówkę i barek ze słodyczami. I znowu płacz. Mama wróciła z
pracy, nawrzeszczała na mnie (w lodówce zostało tylko jedzenie dla psa),
powiedziała, że już dłużej tego nie wytrzyma i że mam wracać do Warszawy. Płacz
po raz kolejny.
Jedzenie już mnie nie cieszy, odbiera mi radość z życia. Przez jedzenie
znienawidziłam siebie, stałam się bardzo nerwowa, oziębła i aspołeczna – nie
wiem jak długo jeszcze moi znajomi będą to tolerować. Nie mogę na siebie
patrzeć, nie mieszczę się praktycznie w żadne ciuchy, mam coraz gorszą cerę.
Nie wiem gdzie się podziała ta roześmiana i zadowolona z życia dziewczyna
sprzed 3 lat…
Powinnam znaleźć sobie jakieś zajęcie. Jest mnóstwo do zrobienia na działce
(sprzątanie, wyrywanie chwastów, sadzenie nowej trawy itp.), ale ja po prostu
nie mogę się zmusić do ruszenia się z domu – nie chcę, żeby ktokolwiek na mnie
patrzył, pomyślał, że jestem gruba czy coś takiego. O pójściu nad jezioro nie
ma nawet mowy, dopóki nie wrócę do swojej normalnej wagi nikt nie zobaczy mnie
w kostiumie. Miałam jechać z lubym nad morze (myśleliśmy o kursie
windsurfingu), ale w tej sytuacji to niemożliwe.
Jutro mam zamiar posprzątać cały domek – chociaż przez jakiś czas nie będę
myśleć o jedzeniu. No i tak jak napisałam wcześniej – dieta. Jeśli sama sobie
nie poradzę – w październiku pójdę na terapię.
Co do sytuacji podczas kupowania biletów – to ja na 100% czerwona ze
zdenerwowania i wstydu przeprosiłabym tego faceta, że tyle czasu zajmuję
kolejkę. Już mi się to kiedyś przytrafiło.
Postaram się, żeby następny post był bardziej optymistyczny,
pozdrawiam

[negritha]

A jak sie czujesz dzis?
Wiem ze na ulicach spotkac mozna mnostwo szczuplutkich dziewczyn, ale tak samo
mozna spotkac wiele niskich i wysokich, blondwlosych i czarnowlosych, z
kobiecymi szerokimi biodrami i z chlopiecymi. Jestesmy przeciez tak rozni i
przez to kazda z nas jest niezwykly bo niepowtarzalny. Ja tez wolalabym miec
plaski brzuszek i szczuplejsze uda, ale takze inne rysy twarzy, ladniejsze
paznokcie, gladka i miekka skore bez krostek, cellulitu, rozstepow i zrogowacen.
Niektorych rzeczy nie zmienie (np rysow twarzy) i sie z nimi pogodzilam a na
reszte moge tylko troche wplynac, np przez kremy i cwiczenia. Ale wiem ze nie
zmienie juz swoich naturalnych proporcji i nigdy nie bede szczuplutka modelka bo
jestem po prostu zbyt solidnie zbudowana. Nie porownuj sie pod zadnym pozorem do
innych dziewczyn. Wszystkie sobie czegos zazdroscimy ale nie mozna pozwolic by
ta zazdrosc przyslaniala nam wlasne szczescie. Przeciez nie jestes chorobliwie
otyla tylko pewnie normalna. Prosze wiec, nie patrz na inne dziewczyny, ale dbaj
o siebie i powiedz sobie ze jestes piekna jak kazda zadbana kobieta :-)
Zdziwilo mnie zachowanie Twojej mamy, nie powinna w zadnym razie na Ciebie
krzyczec! POtrzebujesz przytulenia, pocieszenia, akceptacji a nie "terapi
wstrzasowej". Ale moze sama miala zly dzien, jestesmy tylko ludzmi...
Ja tez znienawidzilam siebie, zrobilam sie aspoleczna i oziebla ale postanowilam
ze to musi sie zmienic. Co do nienawisci to od jakiegos czasu szukam we
wszystkim i wszystkich jakiegos potwierdzenia ze jestem fajna. I sama tez sobie
powtarzam ze jestem super, mimo ze na poczatku w ogole w to nie wierzylam. Teraz
powoli odzyskuje poczucie wlasnej wartosci i jestem na pewno pewniejsza siebie.
Kiedys nie chcialam byc podswiadomie pewna siebie, bo kojarzylo mi sie to z
pycha i samouwielbieniem. Teraz widze ze ludziom pewnym siebie zyje sie po
prostu latwiej i ze nie musi wiazac sie ona z brakiem pokory.
Takze sprobuj docenic swoje zalety (charakteru- bo caly czas o nim mowie),
chlopak nie raz Ci pewnie mowil ze jestes swietna i powinnas w to uwierzyc,
przeciez z jakiegos powodu jest z Toba i z tego samego powodu masz i znajomych,
kolezanki. Skoncentruj sie na tych swoich zaletach, niech dobre myslenie o sobie
bedzie Twoja sila ktora pozwoli Ci wyjsc z choroby.
Na pocieszenie powiem Ci ze ja takze nie mam co na siebie wlozyc i juz od pol
roku czekam na schudniecie zeby moc wybrac sie na zakupy. Ale mam juz dosc, w
ten sposob moge czekac do smierci... Za jakies 10 dni wybieram sie na zakupy (bo
wtedy juz bede po @) i kupie sobie cos na swoja aktualna sylwetke. Z pewnoscia
nowy ciuch poprawi mi nastroj i pozwoli poczuc sie pewniej.
A na cere coz....lykanie witamin? Byl chyba jakis topic tutaj o cerze..
Tak mysle ze powinnas znalezc sobie zajecia, ale takie ktore lubisz. Dzis pewnie
wlasnie sprzatasz. Ja tez musze sie za to zabrac ale potem w nagrode poczytam
ksiazke ktora wczoraj kupilam ("Bez mojej zgody" zapowiada sie niezle).
Odezwij sie co u Ciebie. czekam na wiadomosc i trzymaj sie cieplo..

[wersia]

Dziś będzie post optymistyczny:-)
Cały dzień jadłam zgodnie z zasadami South Beach. A że nie było napadu, to i
nie było wielkiego, bolącego brzucha (nareszcie!).
Jestem już wykąpana, wypeelingowana, pachnąca, wysmarowana żelem
antycellulitowym i ujędrniającym, na włosach, buzi i stópkach maseczka:-)
Humor zdecydowanie lepszy niż wczoraj.
Domek posprzątany – jestem pedantką i mam bzika na punkcie czystości
(odziedziczone po tacie).
Zaliczony długi spacer z psem.
Po drodze kupiłam w aptece witaminki – na ładną cerę, włosy i paznokcie:-)
Mam wady, ale mam i zalety - wypisywałam je sobie dziś na kartce, będę na nią
patrzeć w chwilach załamania.

Pozdrawiam bardzo serdecznie i czekam na beznapadowe wieści:-)

[negritha]

Ciesze sie ze sie wczoraj udalo. Dzisiaj zrob tak samo :-)
U mnie tez w porzadku, przynajmniej jak na razie. Postanowilam ze przestawie
sobie godziny wstawania i chodzenia spac na wczesniejsze, zeby powoli
przyzwyczajac sie do warunkow w jakich bede na wakajcach (tam bede wstawac przed
6ta). Tak wiec dzis wstalam pare minut po 6tej podczas gdy do tej pory wstawalam
9-10. Zasypiam nadal kolo 23 wiec moze nie jestem do konca wyspana, ale o dziwo
czuje sie lepiej. Latem slonce wczesniej wstaje i chyba dlatego bez problemu
budze sie o tej porze (no i poza sloncem budza mnie tez golebie gruchajace na
dachu co juz moze troche mniej mi sie podoba, ale i tak jest 100x lepsze niz
dzwonek budzika ;-) ).
Twojego zamilowania do sprzatania nie podzielam ;-) ale moja mama jest za to
pedantka wiec dzis chyba wlasnie porzadki bede robic. W sumie jedyna rzecza jaka
podoba mi sie w sprzataniu to to, ze czuje sie jakbym porzadkowala jednoczesnie
wlasne zycie i mysli. Kiedy w pokoju wszystko jest posprzatane ja rowniez czuje
sie jakos bardziej poukladana i spokojniejsza. W trakcie napadu zawsze robie
wokol siebie niesamowity bajzel, w kuchni, w pokoju,porzadek mnie wtedy
denerwuje. Kiedy juz po sobie posprzatam to robi mi sie jakos minimalnie lepiej.
Ja tez ostatnio zaopatruje sie w rozne srodki, zaczelam sie zastanawiac nawet ze
chyba juz troche przesadzam bo codziennie lykam:
-rutinoscorbin (na odpornosc i naczynka)
-citrosept (na odpornosc i przeciw roznym swinstwom jakie mam w ukl pokarmowym z
powodu bezmyslnego napadowego jedzenia)
-blonnik (zeby uregulowac sprawy "lazienkowe" i ponoc ma zmniejszac apetyt przez
pecznienie w zoladku ale tego dzialania raczej nie zauwazylam)
-magnez (na nerwy)
-chrom (na slodycze, biore juz od dlugiego czasu, mimo wszystko wydaje mi sie
ze na mnie dziala, bo ochota na slodkie mimo wszystko mniejsza niz kiedys)
-omega 3 (ze wzgledu na rozne role w organizmie, juz nie pamietam ;-) )
-wit A+E (oczy i skora)
Sporo tego nie powiem... ale z pewnoscia nie przekraczam zalecen, wiec raczej
nie zaszkodzi. Zreszta wiekszosc to tylko tymczasowe kuracje bo te preparaty sa
w sumie drogie. Potem pewnie zostane tylko przy magnezie, chromie i
rutinoscorbinie. A na razie poszaleje ;-)
Nie wiem jeszcze co dzis bede robic, ale to powinien byc udany dzien.
Ja mam nad biurkiem kartke gdzie mam wydrukowane 12 sposobow na szczescie. Na
samej gorze tej kartki napisalam wyraznie dlugopisem: "Jestem silna!"
Patrze nie raz na to i probuje pamietac o tym.. nei jest to jakas motywacja do
diety czy cos podobnego. Po prostu ma to na celu umocnienie mojej wiary w to, ze
jest we mnie wystarczajaco duzo sil by sprostac roznym wydarzeniom i problemom w
moim zyciu.
Z zaletami to mysle rownie dobry pomysl. Skup sie wlasnie na nich. Patrz na nie
jednak nie tylko w chwilach zalamania (bo wtedy juz mozesz w nie nie uwierzyc)
ale w kazdej chwili jaka Ci sie przypomni. Wkoncu latwiej zapobiegac. Takze
profilaktycznie kilka razy dziennie powinno wystarczyc ;-) W samouwielbienie
raczej nie popadniesz ;-) Pamietaj ze ludziom swiadomym swojej wartosci, pewnym
siebie naprawde zyje sie latwiej.
Zycze Ci wiec milego dnia i napisz koniecznie co slychac :-)

[wersia]

Czyli wczoraj obie miałyśmy udany = beznapadowy dzień:-)
Ja codziennie wstaję ok.6-7 (pies zawsze o tej porze wygania mnie z łóżka, a
jak już wstanę, to wskakuje na moje miejsce – spryciarz), ale po powrocie ze
spaceru zdarza mi się jeszcze przysnąć.
Jak w pokoju mam posprzątane to czuję się o niebo lepiej, jestem jakaś taka
spokojniejsza i dopiero mogę zabrać się za naukę, czytanie itp. Odkurzać muszę
właściwie codziennie – psiak zostawia na moim dywanie tony kłaków (chociaż ma
krótką sierść).
Od wczoraj zaczęłam łykać Merz Spezial Dragees – witaminki i składniki
odżywcze, efektem ma być promienna skóra, lśniące włosy i mocne paznokcie. Poza
tym tak jak Ty – chrom (chociaż nie wydaje mi się, żeby u mnie działał) i
magnez (od kilku lat z małymi przerwami). Błonnik też kiedyś brałam, teraz pije
mleko z lnem mielonym. Mam w domu jeszcze BioDrain – tabletki wspomagające
oczyszczanie organizmu – przetestuję na jesieni.
To będą chyba moje pierwsze niewyjazdowe wakacje (najwyżej parę dni z lubym).
Mam teraz mnóstwo wydatków, poza tym od września muszę wynająć nowe mieszkanie
w stolicy i nie mogę zostać z pustym kontem. A od mamy nie wezmę ani grosza –
mam już dość słuchania, że jestem skarbonką bez dna.
Dziś niestety był napad – ale mniejszy niż zazwyczaj. Postanowiłam nie dołować
się jeszcze bardziej, opiłam się mięty, założyłam najluźniejszą bluzkę jaką mam
i poszłam na spacer do lasu. Pierwszy raz od kilku tygodni wyszłam po napadzie
z domu i uważam to za swój malutki sukces:-)
Oby jutrzejszy dzień był jeszcze lepszy!
Pozdrawiam

[negritha]

Ech, ja tez zjadlam dzis za duzo. Nie wiem czy moge powiedziec ze mialam napad,
choc zjadlam ok 150% normy. Caly dzien nieduze posilki (sycace) a wieczorem
mialam ochote na cos dobrego no i sie rozpedzilam. Ech, jest mi zle... ale nie z
powodu napadu. Jakos w miare splynelo to po mnie i nie jestem nawet na siebie
zla. Moje poczucie wlasnej wartosci nie ucierpialo na tym ze zjadlam za duzo.
Zreszta w pewnym momencie juz sie nasycilam wszystkim na co mialam ochote i
zaczelam czytac ksiazke... Jest mi zle bo strasznie tesknie za moim ukochanym :-((
Weekend dluzyl mi sie koszmarnie bo mam okres, bol brzucha i zadnych wyjsc nie
planowalam. Ech, dobrze ze w tygodniu mam kurs bo bym chyba zwariowala..
Moj pies tez zostawia gore klakow na wykladzinie ale dlatego mam ja dobrana pod
kolor siersci psa ;-) no i przyznaje ze wstydem ze mi klaki nie przeszkadzaja..
A w ogole to jestem pod wrazeniem ze ktos poza mna wstaje w niedziele ok 6-7 ;-)
no ale jak potem wracasz do snu to nie wiem czy nalezy to odnotowac jako
"wstawanie" ;-) Ja jakos jak juz wstane to miewam problemy zeby znowu sie
polozyc. Choc jak zjem za duzo w ciagu dnia to spie mocno i dlugo. ciekawe..
Jestem z Ciebie dumna ze sie przelamalas i wyszlas po napadzie z domu :-)
Takie male sukcesy to wazne kroki w jednym kierunku. Ja tak to sobie dzis
tlumacze, ok, zjadlam za duzo ale nie trace z oczu glownego celu jakim jest
wyzdrowienie. Schudniecie wierze ze przyjdzie jak przestane sie objadac.
Mam nadzieje ze rzeczywiscie jutrzejszy dzien bedzie lepszy.
I mowiac lepszy nie mam na mysli tego ze mniej zjem, ale to ze bede miala lepsze
samopoczucie. Czego i Tobie zycze. Dobranoc :-)

[negritha]

Jak Ci dzien minal?
U mnie tak srednio, ale i tak lepiej niz wczoraj. CHoc wstalalm w kiepskim
humorze i nie wiedzialam za co sie wziac. Ponadto kusily mnie nalesniki ktore
moja mama przywiozla.... ale pomyslalam ze zjem sobie tradycyjne sniadanko, bo
nalesniki wiadomo - tucza. No i takie myslenie to byl blad, bo w efekcie
zjadlam sniadanko (skromne raczej) a potem 6 nalesnikow z dzemem... tzn na
ostatnie 2 nie mialam juz ochoty ale jakis diabel mi podpowiedzial zeby zjesc bo
2 juz nikt nie zechce. Czasem zastanawiam sie czy nie lepiej cos wyrzucic niz
traktowac siebie jako pojemnik na rzeczy ktorych nikt nie chce.. Normalnie bylby
to wstep do napadu ale zamiast tego zaczelam czytac wciagajaca ksiazke i z
czasem mysli o jedzeniu przestaly mnie zaprzatac. POtem udalam sie na godzinny
marsz (tak juz mam ze po zjedzeniu sporej ilosci rozpiera mnie energia ;-) ) no
i jakos humor sie poprawil. Potem zajecia i w sumie nie byl to zly dzien. Z tymi
nalesnikami tez by uszlo, tylko czemu zjadlam 6 a nie 3? W sumie nie wiem na ile
to bylo kompulsywne jedzenie a na ile zwykle lakomstwo. No nic, a jak Ty sie
trzymasz??

[wersia]

U mnie też średnio – napadu na szczęście nie było (chociaż sporo zjadłam), ale
tęsknie za chłopakiem:-( Wraca za 3 tygodnie, do tego czasu postaram się nie
objadać i chociaż trochę poćwiczyć (nie wyjdzie – trudno, ale się postaram), bo
nie chce po takim czasie niewidzenia się odtrącać go za każdym razem kiedy
będzie chciał się „poprzytulać” i zamiast cieszyć się jego obecnością znowu
rozpaczać z powodu wielkiego brzucha itp.
Sytuacje podobne do tej z naleśnikami zdarzają się u mnie bardzo często. Od
rana kuszą mnie świeżutkie bułeczki (zwykłe i słodkie), początkowo ich nie
ruszam, jem zdrowe, dietetyczne śniadanie, a prędzej czy później i tak rzucam
się na bułeczki – i żadnej nie popuszczę. Ale najważniejsze, że udało Ci się
uniknąć napadu!!!:-)
Oczy już mi się kleją, a rano znowu z psem.
Dobranoc i udanego dnia jutro!

[negritha]

Ech, tak dobrze Cie rozumiem z ta tesknota.. Ja mojego zobacze za 10dni (jade do
niego) ale potem znow 3 tygodnie tesknoty :-( Ech, po raz pierwszy zdaza mi sie
za kims tesknic, bo mam taka nature, ze umiem i lubie spedzac sama czas. Ale
chyba po raz pierwszy naprawde kocham i dlatego trudno jest sobie z tym poradzic.
Czasem zaluje ze nie jestem typem osoby ktora nie moze jesc z tesknoty, bylaby
jakas korzysc ;-)) Tak samo jest z reszta z reakcja na stres, zazdroszcze tym
ktorym zoladek sie wtedy zaciska..
Z przytulaniem tez mam lekki problem, ale staram sie wmowic ze do bardziej
puszystego cialka przyjemniej jest sie przytulic. Wiem ze przez te 10 dni nie
schudne 10 kg (choc ta naprawde az tyle bym nie chciala bo mnie samej podobaja
sie kobiece figury) wiec nawet nie probuje tego dokonac. Chce natomiast do tego
czasu troche unormowac sobie jedzenie zeby nie miec napadow na wyjezdzie. No i
nie powiem, po cichu licze ze spadnie mi choc 1 kg na zachete.
Wiem ze latwo radzic ale skup sie mimo wszystko na tej radosci z jego
towarzystwa a nie na tym jak wygladasz. Faceci widza nas inaczej i oceniaja
znacznie lagodniej niz my same (choc moj np zaklina sie ze jak na mnie patrzy to
w ogole nic nie ocenia, tylko podziwia ;-) ). Skoro Cie kocha to kocha rowniez
Twoj brzuch jakby nie wygladal, wiec sprobuj o tym nie myslec. Zreszta, zycie
jest za krotkie zeby sobie takie mile chwile psuc kompleksami :-)
To samo rowniez mowie sobie i zaczyna docierac, mimo ze brzuch to moj prawie
najwiekszy kompleks i nawet jak bylam bardzo szczupla to mialam na nim faldki.
Taka juz moja budowa ze nogi mam wzglednie szczuple a tulow hmmm....
CHoc musze przyznac ze dopoki ogladam sie w lustrze to nie czuje sie zle,
dopiero jak wyjde na ulice to zaczynam czuc sie taka "wielka". Mam szerokie
ramiona, jestem wysoka i czasem chcialabym byc taka drobna kobietka. Ale coz,
nigdy taka nie bede, a wierze ze mimo wszystko moge sie podobac, nawet jesli nie
mam figury typu 170/55 kg
A co do pysznosci w domu to juz sama nie wiem w jaki sposob dzialac. Problem w
tym ze u mnie na codzien nie ma slodyczy w domu, wiec jak sie pojawia to nie
moge nie pamietac o nich... i tak jest ze zjem sniadanie, siade do komputera i
za jakis czas biegne do lodowki. No ale wlasnie nie wiem na ile to jest po
prostu lakomstwo. Jak juz mowilam slodycze nigdy mi nie spowszednialy bo nie
mialam ich na codzien, wiec moze to dlatego?
Juz nie wiem jak robic, czy:
1. zjesc cos dobrego po prostu zamiast sniadania i nie robic z tego problemu
-wtedy jest wieksza szansa ze nie zjem wszystkiego
2. Trzymac sie jednak z dala od tego i walczyc ze soba (to trudne, ale po jakims
czasie satysfakcja naprawde duza)

No ale wlasnie ciesze sie ze to nie byl wstep do napadu, ze nie zalamalam sie
tym ze rzucilam sie na slodkie i ze nie potraktowalam tego osobiscie ("i tak
jestem beznadziejna, gruba wiec pojde do sklepu i nakupie gore slodyczy"). Takze
maly sukces w tym wszystkim jest.
Dzis czuje sie troche lepiej niz wczoraj i zaraz wybieram sie na spacer. Oby nie
zaczelo padac. A teraz czekam juz na wiesci od Ciebie :-) Milego dnia!

[wersia]

Wszystkie moje koleżanki reagują na stres niejedzeniem, a ja zupełnie
przeciwnie - od zawsze zajadam stres i potem tyję, to niesprawiedliwe.
Możliwe, że w sobotę zobaczę się z chłopakiem, tylko jeden dzień, ale jestem
tak wytęskniona, że chyba do niego pojadę:-) Wiem, że faceci oceniają nas
łagodniej niż my siebie, ale ja już mam jakąś obsesję na temat swojego wyglądu,
na okrągło myślę o tym, że jestem gruba. Wczoraj spotkałam koleżankę z
podstawówki (tak, tak, wyszłam do ludzi:-) i przez cały czas naszej rozmowy
miałam wrażenie, że patrzy na mnie i myśli „ale ona przytyła” czy coś w tym
rodzaju.
Brzuch nie jest moim największym kompleksem – kiedy się nie objadam jest w
miarę płaski, ale po napadzie wyglądam jak słonica w zaawansowanej ciąży. Za to
nie cierpię swoich nóg (ze szczególnym uwzględnieniem ud) i ukrywam je jak
tylko mogę. Pewnie nie powinnam się do tego przyznawać, ale jestem strasznie
ciekawa jak wyglądasz. Wyobrażam sobie, że jesteś ciemną blondynką lub szatynką
z jasnymi oczami, wiem, że jesteś wysoka (moja była współlokatorka ma 182cm i
rzeczywiście jest wysoka, przeszkadza jej to zwłaszcza jeśli chodzi o facetów –
rzadko spotyka wyższych od siebie, a o takim właśnie marzy). Absolutnie nie
musisz opisywać jak wyglądasz!
Myślę, że raz na jakiś czas lepiej zjeść coś dobrego zamiast śniadania i nie
robić z tego problemu – sama dziś tak zrobiłam:-)
Pozdrawiam

[negritha]

Co do reagowania na stres jedzeniem to kiedys przeczytalam ze to jest takze
sprawa hormonow w organizmie. U jednych ludzi w stresie wydziela sie wiecej
kortyzolu u innych adrenaliny i dlatego jedni reaguja wzrostem apatytu a inni
utrata.
Z tymze trzeba wziac pod uwage ze my dodatkowo nakrecamy sie negatywnymi myslami
o sobie, myslimy ze i tak nie damy rady, ze to nas przerasta, uciekamy przed
stresem. Mnie stresuje wiele rzeczy bo jestem dosc nerwowa i to tez jest duze
utrudnienie.. Z drugiej strony kiedys bylam normalna, pewna siebie osoba i
zdecydowanie lepiej radzilam sobie ze stresem. Wiec wiara w siebie bardzo
pomaga. Ja powtarzalam sobie wtedy: spokojnie, dam rade i naprawde w to
wierzylam. Dlatego teraz do tego daze: wieksza pewnosc siebie przede wszystkim.
Czasem w sytuacji stresowej pomagalo mi zamkniecie oczu i oddychanie przepona
ale to jak bylam na miescie. W domu byl jeden sposob: lodowka.....
Ale wiesz, bardziej juz jestem w stanie zaakceptowac fakt ze potrzebuje zjesc
cos slodkiego w chwilach stresu (bo niektorzy tak maja) niz to ze czesto bez
powodu objadam sie od rana do wieczora.
Czemu myslisz o sobie na okraglo ze jestes gruba?
Mysl raczej ze jestes normalna, w sam raz, ewentualnie po prostu kobieca. Wtedy
latwiej bedzie Ci po pierwsze pogodzic ze soba po drugie masz wieksze szanse na
schudniecie (kiedys czytalam o tym w SL) a wiem ze do tego dazysz.
BTW co sadzisz o kobietach z reklamy Dove? uwazasz ze sa grube?
Hmm a do swojego wygladu wyglada na to ze mamy odwrotny problem, bo ja skolei
ukrywam brzuch i szerokie ramiona a nogi odkrywam bo inaczej wygladam juz
zupelnie grubo. Takze ja np fatalnie wygladam w dopasowanych bluzkach i
szerokich spodniach a lepiej w szerszych gorach (rozpinanych zwlaszcza) i
krotkich spodnicach. Ale coz, masz w takim razie kobieca budowe i pozostaje
tylko to podkreslic :-) Nogi ukryc w szerokich, zwiewnych spodniach albo pod
dluzsza spodnica i bedzie dobrze.
A co mojego wygladu to moge Ci napisac, nie widze w tym zadnego problemu :-)
Ja tez jestem ciekawa jak Ty wygladasz. Hmmm ale napisze Ci o cechach wygladu, z
ktorych jestem zadowolona, tak na poprawe humoru :-) I Ty tez moze wpisz tu to
co w sobie lubisz (albo cos co lubi w Tobie Twoj chlopak, bo czasem
niedostrzegamy wlasnych zalet).
Wiec u mnie wyglada to tak:
lubie swoj wzrost 176 (kiedys mialam kompleks wzrostu ale teraz jest ok, nie
musze byc mala, drobna dziewczynka zeby poczuc sie rozpieszczana i kochana :-),
tez zawsze szukalam faceta wyzszego od siebie, z jednym bylam 2,5 roku, a teraz
kocham nizszego i nie jest to dla mnie zaden problem :-) )
lubie swoje wlosy - blond (wiec ta szatynka to troszke chybione ;-) )
lubie swoj usmiech - szeroki i ponoc cieply :-)
lubie swoje oczy - jasnozielono-zolte
lubie swoje lydki - nie sa idealne, ale troche umiesnione i zgrabne
lubie swoje rece (odkad powiedzial mi o tym moj chlopak bo przedtem do glowy by
mi nie przyszlo ze moga sie podobac ;-) ) - nei sa drobne ale dosc ksztaltne
lubie swoje piegi na nosie no i to ze cera nie sprawia mi wiekszych problemow
Tak wiec tak wygladam. Nie lubie w sobie wielu innych rzeczy ale skupiam sie na
zaletach. Podobnie robie zreszta jesli chodzi o cechy charakteru. Jesli czegos
nie moge zmienic nie mysle o tym. Ostatnio przeczytalam cos dosc waznego, tzn ze
krytyka jest szansa na doskonalenie siebie. Zawsze traktowalam krytyke jako
napasc na moja osobe, jako cos co niszczy i sprawia ze calosciowo zaczynam sie
nienawidziec. Ale na ogol ludzie poprzez krytyke mowia nam tylko o jednej rzeczy
ktora im sie nie podoba, to my dorabiamy sobie reszte ze w takim razie jestesmy
"beznadziejne". Ot, taka refleksja.. sprobuje o tym pamietac jak uslysze
nastepnym razem od kogos cos niemilego.
Pozdrawiam i udanego dnia :-)

[wersia]

To opisuję siebie:
- wzrost - 170cm - no dobra, może 169, ale w dowodzie mam 170:-)
- długie, brązowe, wycieniowane, kręcone włosy (chociaż rzadko pozwalam im się
kręcić, najczęściej prostuje)
- zielone oczy, czarne rzęsy – henna:-)
- dołeczki w policzkach jak się uśmiecham - luby uwielbia mój uśmiech:-)
- figura kobieca;-) podoba mi się wcięcie w talii, mogę nosić dopasowane
bluzeczki, ale za to nie mogę pozwolić sobie na krótkie spodenki czy spódniczkę
przed kolano.
Bardzo podobają mi się piegi – ja nie mam ani jednego.
Przez chwilę przeszło mi przez myśl, żeby wysłać Ci swoje zdjęcie, ale w porę
się opamiętałam;-)
Kobiety z reklamy Dove są różne. Podziwiam je, że wystąpiły w tej reklamie
zamiast kolejnych anorektycznych modelek.
Mam dziś podejrzanie dobry humor, posłuchałam muzyki, trochę potańczyłam i
chyba wydzieliło mi się za dużo hormonów szczęścia, bo tak sobie myślę, że
życie nie jest wcale takie złe:-)

[negritha]

Co do Twojego wygladu to juz mniej wiecej sobie wyobrazam :-) Zaloze sie ze
jestes naprawde ladna dziewczyna (zwlaszcza ze nic nie zdobi kobiety bardziej
niz ladny usmiech ) i nie powinnas miec kompleksow. Mysl o sobie calosciowo, nie
skupiaj sie na szczegolach ktore Ci sie nie podobaja. No i spojrz na siebie tak
jak patrzysz na innych ludzi. Raczej nie spodziewam sie zebys tak samo
krytycznie oceniala dziewczyny ktore widzisz na ulicach. Ja jak na kogos patrze
to zawsze staram sie znalezc w nim cos ladnego lub interesujacego. Tak juz jakos
mam :-) I podobnie staram sie spojrzec na siebie.
Co do reklam kobiet z Dove to ucieszylam sie jak uslyszalam ze wielu facetow
wypowiada sie o nich ze sa urocze i kobiece. W sumie przyzwyczajona do modelek
na okladkach w pierwszej chwili pomyslalam ze sa mocno puszyste, ale to trwalo
tylko chwile. One sa imo piekne bo promieniuje z nich pewnosc siebie i
swiadomosc swoich atutow. Strasznie mi sie to podoba i chcialabym zeby taka
pewnosc bila rowniez ode mnie :-)
Co do dnia dzisiejszego to nie jest zbyt dobrze. Rano przeczytalam w mailu od
mojego ukochanego cos co mi popsulo humor i sprowokowalo jakies watpliwosci.
Gryzlo mnie to dluzszy czas az wkoncu zaczelam podjadac kanapki, a na samym
koncu pobieglam jeszcze do sklepu po czekolade (i tak sie ciesze ze tylko po
nia). Mialam taka mysl ze moze zamiast na kurs jechac do marketu, nakupowac
zarcia i zaszyc sie z nim w jakims miejscu, ale coz... juz mi przeszlo, zbieram
sie na kurs jakbym nie wygladala. Smutno mi ale nie jestem na siebie zla. Po
prostu jest mi smutno...mam nadzieje ze jutro przyniesie mi wiecej radosci.
Co do milych rzeczy to wczoraj wieczorem poszlam ze znajomymi do teatru i bylo
swietnie :-)
POzdrawiam Cie i milego dnia :-)

[wersia]

Wczoraj późnym wieczorem zjadłam kilogramowy bochenek chleba z miodem. Chyba
nie muszę dodawać, jak się potem czułam:-( Dziś był napad. Pokłóciłam się
wczoraj wieczorem z chłopakiem i chyba to jest powód. Jestem gruba, brzydka,
beznadziejna. Nie chce zmarnować całych wakacji na objadaniu się, ale jak do
tej pory nie potrafię inaczej:-(

[negritha]

Wiec widze ze u Ciebie tez nie najlepiej. Ja tez w ten sposob odreagowuje nawet
najmniejsze niejasnosci i niedopowiedzenia w zwiazku z chlopakiem a co dopiero
klotnie. Dzis np przeszlam sama siebie w zamartwianiu sie naprawde glupota, ale
mimo to byl to powod zeby jesc :-/
Swoja droga zastanawiam sie czy w ten sposob chcemy szrobic sobie na zlosc
(ukarac) czy rekompensowac sobie brak ciepla a wiec pocieszac sie. U mnie jest
to raczej ta druga opcja. Skoro nie dostaje uczuc od chlopaka to probuje sobie
to chociaz zrekompensowac jedzeniem. Dlatego tez chce znalezc inna metode, ktora
pomoglaby mi uporac sie z tym. Jak na razie sprawdzilam ze najbardziej pomaga:
rozmowa w 4 oczy z bliska kolezanka, w ostatecznosci daleeeeki spacer podczas
ktorego moge sobie wszystko przemyslec i przeczekac az emocje troche opadna.
Najgorsza rzecza jaka wtedy moge zrobic to np siedziec i np probowac czytac
ksiazke, albo siedziec przed kompem bo to w zbyt malym stopniu absorbuje uwage i
mysli sie o jedzeniu.
Ale to sa na razie proby bo jak widac nie zawsze wychodzi :-(
Druga rzecz: nie jestes beznadziejna i nie mow tak o sobie, najlepiej juz nigdy.
Zapamietaj ze jestes fajna, tylko ze po prostu jak kazdy zmagasz z jakimis
slabosciami. Ale walczysz, probujesz sie zmienic i to jest cenne. Mow i mysl o
sobie ze jestes super, powtarzaj az zapamietasz i zaczniesz wierzyc. Bo niby
czemu masz nie byc? Jestes mila, wrazliwa i zapewne ciekawa osobka. Takie
odnioslam wrazenie z tego co tu pisalas w naszej korespondencji :-)
Nie wierze ze jestes brzydka, nie po tym opisie ktory przedstawilas na forum.
Ale w sumie nasza samoocena zalezy od samopoczucia wiec czemu sie dziwic...
Co do marnowania wakacji to ja mam wrazenie ze tez marnuje czas.
Mialam rozne plany i wiekszosc nie wychodzi. Ale tlumacze sobie ze wakacje sa po
to zebym mogla na nich odpoczac, a wiec moge robic co chce. Jesli mam ochote
lezec calymi dniami na kanapie, albo siedziec przed kompem to tak zrobie. Tak
wiec wyrzuty sumienia co do tego ze nic nie robie juz pokonalam, teraz pozostaje
mi pozbyc sie przekonania ze musze koneicznnie schudnac podczas wakacji..
Co do chleba z miodem to widze ze ciagnie nas do tych samych rzeczy.
Ja tez dzis zajadalam sie kanapkami, albo samym chlebem z maslem.
Najsmieszniejsze jest to ze zanim wpadlam po raz pierwszy na pomysl odchudzania,
krzywilam sie na widok kanapek. W ogole nie mialam na nie ochoty. Jak juz
chcialam zjesc cos dobrego to byly to slodycze (takie z troche wyzszej polki,
nie najtansze). A teraz rzucam sie na kazda kromke chleba, nawet sama...
Wystarczylo poczuc co to znaczy odmawiac sobie jedzenia na diecie zeby miec
nagle ochote na produkty na ktore bym wczesniej raczej nie spojrzala...
Przez odchudzanie nagle kazdy kes jedzenia wydaje mi sie wspanialy, podczas gdy
kiedys nie zwracalam na to szczegolnej uwagi. Co robi z czlowieka dieta.....ech
Co moge dodac na zakonczenie?
Nie przejmuj sie juz tym co bylo. Patrz przed siebie, na dzien jutrzejszy. Te
napady to kolejne przeszkody na drodze do wyzdrowienia. Nie trac wiary w siebie
(powtarzaj sobie "jestem fajna")i dalej na gore po tych schodach.. :-)
POzdrawiam Cie serdecznie

[wersia]

Bardzo Ci dziękuję za wczorajszy post, uchronił mnie przed skradaniem się do
kuchni po kolejne kanapki. Wczoraj przeszłam samą siebie jeśli chodzi o ilość
zjedzonych kalorii, coś ostatnio te napady zdarzają mi się za często.
Co do chleba, to ja zanim zaczęłam się objadać przez kilka lat w ogóle nie
jadłam pieczywa (ale wcale się nie odchudzałam), a teraz to jest pierwsza rzecz
na jaką się rzucam. Wstyd się przyznać, ale podczas napadu zdarza mi
się „wykraść” z kuchni cały bochenek, a potem zamknąć się w pokoju i jeść do
bólu brzucha.
Z chłopakiem nareszcie sobie wszystko wyjaśniliśmy (męczyło mnie to już kilka
dni), czuję się dużo lepiej i nie mam już powodu do objadania się:-) Jadę do
niego na weekend, o ile oczywiście zmieszczę się w jakieś spodnie, bo coś
ostatnio mam z tym kłopot. Potrzebuję, żeby mnie przytulił, to nasza pierwsza
taka długa rozłąka (a jesteśmy razem 1,5 roku). Ty pewnie też nie możesz się
doczekać spotkania ze swoim ukochanym.
W teatrze byłam ostatnio na jesieni, na komedii muzycznej – bardzo mi się
podobało i z przyjemnością wybrałabym się znowu.
Odezwę się jeszcze pewnie wieczorem.
Miłego dnia!

[negritha]

Ciesze sie ze moglam w jakikolwiek sposob pocieszyc Cie wczoraj..
Nie wiem czemu ciagnie nas tak do tego chleba.
Ja dzis to co wczoraj (tylko ze bez czekolady). Moze ciut lepiej bo czesc
kanapek zastapilam otrebami ze sliwkami wiec kalorycznie wyjdzie pewnie mniej.
Ale w sumie jakby ktos przede mna postawil slodycze i chleb wybralabym slodycze.
Chodzi chyba o to ze chleb zawsze jest w domu i na poczatku nie widze nic zlego
w zjedzeniu 1 kanapki (w przeciwienstwie do zjedzenia 1 batona). Dopiero
opychanie sie nimi juz nie jest normalne, z tymze granice wyczuc nie latwo..
Ja tez wykradam jedzenie z kuchni, zdazylo mi sie nawet wykradac zamrozone
kajzerki.. albo np jesc w lazience. To juz uwazam za szczyt wszystkiego, ale tak
wlasnie robilam. Paczka wafelkow przemycona pod ubraniem a potem zamkniecie sie
w lazience (oczywiscie na jedzenie a nie wymiotowanie). Po prostu urocze miejsce
do konsumowania.....
Ciesze sie ze sobie wyjasniliscie wszystko :-) U mnie tez juz lepiej,
watpliwosci minely, ale tesknota zostala.........:-((
Co do spodni ja sie mieszcze tylko w jedne, w dodatku dosc zniszczone. W
przyszlym tygodniu musze sie przelamac i pojechac mimo wszystko na zakupy, bo
nie mam co spakowac na wyjazd. Srednio usmiecha mi sie kupowanie ubran w
rozmiarze min 42 ale nie mam wyjscia....
Wiesz, tak sobie mysle ze raczej nie uda mi sie schudnac w wakacje i pozostane
taka jak teraz (o ile nie grubsza). Ok, jakos to przeboleje, ale boje sie co
bedzie po wakachach :-( CHodzi mi np o takie sytuacje ze bede spedzac ze swoim
Misiem duzo czasu a on raczej nie jada dietetycznie. Chcialam schudnac teraz bo
wiem ze w ciagu roku pewnie przytyje, wlasnie dlatego ze bede jesc przypadkowe
rzeczy w przypadkowych ilosciach i porach. To jest nawet smieszne (szkoda ze tez
tragiczne) ze boje sie zjedzenia pizzy na spolke, podczas gdy w samotnosci
pochlaniam 2 razy tyle kcal.. Teraz kiedy tyje to przynajmniej wiem od czego,
boje sie takiego nieswiadomego, powolnego zbierania kg, kiedy np po pol roku
okaze sie ze jest mnie 5kg wiecej mimo ze nie bede miec tradycyjnych napadow.
Tylko tego sie boje.... i dlatego chcialam schudnac teraz, (zabrzmi to smiesznie
ale) na zapas przed prawdziwym zyciem, bo życie tuczy :-(
A teatr bardzo polecam. Duze przezycie dla mnie za kazdym razem :-)
nieporownywalne w ogole do kina (ktore tez przeciez lubie). Mam zamiar wybrac
sie jeszcze na jedna wystawe, ale to sie jeszcze zobaczy :-)
Nie powiem, czuje sie troche smutna po dzisiejszym napadzie, ale wierze ze jak
bede poruszac sie malymi kroczkami to napady beda sie zmniejszac i pojawiac
rzadziej. Raczej nie ma szans na uciecie tego raz na zawsze.
A jeszcze co do chlopaka to zazdroszcze Ci tego weekendu z nim. Ja jeszcze musze
tydzien czekac (choc to i tak niewiele bo wyjechal 5 tygodni temu). W sumie to
sie troche wyglupilam bo powiedzialam mu przed wyjazdem ze mam zamiar zrzucic
jakies 3-4 kg (na poczatek.. bo w ogole to 6) i ze spokojnie mi sie to uda, bo
wakacje, malo stresu i ruch i ze zawsze mi sie to udawalo w kazde wakacje. A tym
razem nic nie zrzucilam, a kto wie czy jeszcze przez tydzien nie przytyje. Ale
staram sie o tym nie myslec. Zreszta czasem sie zastanawiam czy nie mam jakiejs
wewnetrznej blokady przed chudnieciem. Bo jak to robie to mi szybko biust maleje
(a i tak jest raczej maly :-( ) i czuje sie wtedy malo kobieco... wiem ze mojemu
kochanemu podoba sie duzy biust wiec tym bardziej mam opory czy w ogole sie
odchudzac. Ale z drugiej strony ten brzuch....:-/ Ech, chyba sama do tgeo nie
wiem czy chce sie odchudzac.. moze wlasnie dlatego nie wychodzi?
Ok, to mialbyc krotki post a tradycyjnie sie rozpisalam
ale przyznaje ze nie mam komu sie wyzalic z tego wszystkiego wiec dziekuje ze
jestes, czytasz i ze odpisujesz :-)
milego dnia zycze :-)

[wersia]

Też staram się zastępować chlebek otrębami (lubię szczególnie granulowane z
jabłkami lub śliwkami) albo musli. Ale podczas napadu i tak najchętniej jem
pieczywo i słodycze. Dopiero jak się skończą, rzucam się na coś innego,
nałogowo jem też orzechy, migdały, słonecznik czy pestki dyni z miodem w
ilościach hurtowych. Nie wiem jakie słodycze lubisz, ale ja uwielbiam wszystko
co kokosowe – moja mama wie o tym doskonale i zawsze jest o to awantura –
proszę ją o to, żeby nic z tych rzeczy nie kupowała, a ona i tak kupuje,
chociaż sama nie je.
Mam 12 par spodni, a mieszczę się tylko w jedne (i to z trudem), rok temu bez
problemu mieściłam się we wszystkie:-( ale nie mam zamiaru kupować następnej
pary – jak już w żadne nie wejdę, to może w końcu się opamiętam i przestanę się
objadać.
Mój luby też nie jada dietetycznie, je głównie poza domem (zazwyczaj jakieś
fast-foody) i bardzo nieregularnie (studiuje i pracuje, i na nic nigdy nie ma
czasu). A ja robie zawsze tak samo – nie jem z nim np. pizzy (no bo przecież
taka niezdrowa i tyle kalorii), a potem wracam do domu i zjadam np. kilka
czekolad – gdzie tu logika?
Zbliżają się krytyczne godziny pod względem objadania się – zazwyczaj mam
napady po 16. Idę się czymś zająć, bo siedzenie przed komputerem sprzyja
podjadaniu.

[wersia]

Do 17.00 było dobrze, ale potem… szkoda gadać:-(
W poniedziałek zaczynam starania o lepszy wygląd i samopoczucie (dieta +
codzienne długie spacery z psem + pielęgnacja). Wiem, wiem – pisałam już pewnie
z 10 razy, że „od jutra”, a potem nic z tego nie wychodziło, ale tym razem
będzie inaczej:-) Dodatkową motywacją jest to, że pod koniec wakacji mam
urodziny – chce tego dnia dobrze wyglądać i jeszcze lepiej się czuć.
Pozdrawiam i czekam na wieści co u Ciebie

[negritha]

Tak, dokladnie takie otreby mialam na mysli, granulowane z jabłkiem i śliwką, bo
inne mi na sucho nie przechodza. Zastapily mi dzis polowe kanapek takze nie jest
zle... tzw "mniejsze zlo". Ale tez nie jadlam do bolu brzucha, nie mialam takiej
potrzeby.. Wszystko dlatego ze znow nie zmobilizowalam sie i nie wyszlam z domu.
Siedzialam przy kompie, nie mialam co robic i sie zaczelo. Musze zorganizowac
sobie lepiej czas. Szkoda ze Tobie tez nie wyszlo... bylo by na troche optymizmu
na tym topicu dzisiaj. Ale jesli zaczynasz starania w poniedzialek to w sumie
juz troche optymistyczniej :-) Trzymam mocno kciuki!
Co do mnie to tez mam pewien plan. Wyjezdzam w przyszly piatek wiec mam tydzien
czasu. Wiem, ze juz nie schudne do tego czasu, nie bede fundowac sobie w
desperacji diety 500 kcal bo potem wroci z duza nawiazka. Wymyslilam sobie ze
poczawszy od jutra zadbam o siebie i o swoj wyglad bardziej niz do tej pory.
Moze wiec i bede miala brzuszek, ale wypielegnowana i opalona bede troche lepiej
wygladac. Tak wiec od jutra rozne peelingi, wcieranie kremow, moze maseczki,
opalanie (troche, na zloty kolor, nie braz), lykanie witamin i roznych
preparatow, duzo warzyw, troche brzuszkow przed snem, godzina chodzenia
dziennie. Taki mam plan siedmiodniowy. O ile sie uda to chce tez ograniczyc do
minimum (czyli najlepiej do zera ;-) ) pieczywo i nadmiar soli. Mam silna
motywacje bo naprawde zalezy mi zeby ladnie wygladac jak juz bede z moim
Ukochanym :-) Takie dbanie o siebie jest zreszta rowniez przyjemne. Ostatnio
zaczelam przywiazywac wieksza uwage do wygladu rak i paznokci. I teraz musze
powiedziec ze jak patrze na swoje rece to naprawde mi sie bardzo podobaja.
Natura nie dala mi zbyt ladnych rak ale wygladaja uwazam niezle :-)) naprawde
czuje sie bardziej zadbana i kobieca :-)
Tak wiec nie schudne, ale postaram sie mimo to ladnie wygladac. :-)
Co do slodyczy ktore lubie to w sumie zalezy to troche od pory roku. Ale takze
uwielbiam wszystko co kokosowe, szczegolnie wafelki, rafaello i rurki, no i
ciasta, w sumie wszystko :-) Mam wlasnie od niedawna ochote na cos kokosowego,
albo na krowki. Te dwa smaki sie mnie ostatnio "uczepily". Ale kocham wszystkie
slodycze. Wiem z doswiadczenia ze jak mam napad podczas ktorego jem same
slodycze to jest on ilosciowo mniejszy (ale kalorycznie chyba wrecz
przeciwnie..), slodycze szybciej syca, pod warunkiem ze je sie to samo w
wiekszej ilosci. Kiedys kupowalam sobie w liceum codziennie jakies 200 g
wafelkow i pamietam ze jak jadlam tylko te slodycze i nic wiecej to moglam
spokojnie skonczyc. Jak po slodyczach zaczelam jesc kanapki to chcialam ciagle
wiecej.... Tak wiec najgorsze to chyba jesc wiele rzeczy o roznych smakach i
staram sie tego unikac (wychodzi roznie). No ale tyle o jedzeniu.
Jesli chodzi o ubrania to heh coz, ja mam ledwie 4 pary spodni, z ktorych
mieszcze sie w 1. Nie lubie robic zakupow, chodzic po sklepach, tak wiec nawet
jak bylam szczuplejsza to nie mialam tyle ciuchow :-) Uwazam ze super byloby
miec krawca ktory szyl by na miare, oszczedzilo by to biegania po sklepach i
stresu zwiazanego z mierzeniem. Nie wiem czy dobrze robisz nie kupujac sobie
spodni. Ja czekam z kupnem juz jakies 8 miesiecy wlasnie na chwile kiedy
schudne. Na szczescie mam tez spodnice bo bym te 8 miesiecy przechodzila
jednakowo ubrana. Moze nie warto sobie kupowac teraz drogich spodni jesli
planujesz chudnac, ale jakies chyba w ogole warto. Na pewno cos ladnego
dobierzesz a poczujesz sie lepiej w nowym ciuchu i moze bedziesz miala wieksza
ochote wychodzic z domu? :-) Ja w kazdym razie nie mam juz wyboru i kupuje.
Co do wspolnych posilkow z chlopakiem to ja identycznie. Choc tak bylo glownie z
moim bylym facetem. On wkurzal sie ze z nim nie chce nic dobrego zjesc a pozniej
sama wsuwam ciastka. Z moim obecnym ukochanym jadlam juz kilka razy dobre rzeczy
i czulam sie przy tym cudownie (ale moze dlatego ze w ogole tak sie przy nim
czuje) ale teraz po powrocie chce z tym przystopowac bo mi to znowu w brzuch
pojdzie :-(
TO juz chyba wszystko co chcialam napisac. Trzymaj sie po napadzie, pamietaj o
miecie i kocyku. I mysl o swoim planie, ktory niedlugo zrealizujesz :-)
Od jutra ruszam z zabiegami kosmetycznymi, malymi cwiczeniami i jedzeniem duzej
ilosci warzyw :-) Bedzie dobrze, czuje to.. a nawet jesli (z lenistwa chyba
tylko) nie uda mi sie wszystkiego zrealizowac to 50% planu i tak jest lepsze niz
nic :-)
Milego dnia jutro, jak zwykle czekam na wiesci.

[wersia]

To w takim razie ja też już od jutra zaczynam program pielęgnacyjny:-) a propos
peelingu z kawy to robisz go rano czy wieczorem? Ja zawsze rano, bo
przynajmniej na początku miałam wrażenie że kofeina wchłania się przez skórę i
byłam pobudzona jak po wypiciu kawy, teraz już tego nie czuję. Lubię te
wszystkie zabiegi pielęgnacyjne, rzadko kiedy kładę się spać niewybalsamowana –
mam suchą skórę, która domaga się codziennego nawilżania.
Też dbam o dłonie – w końcu to wizytówka kobiety:-)
Wracając do kokosowych pyszności, to jest lód Princessa kokosowa (firmy
Scholler) :-)
Wiesz co, myślę, że bardzo poprawiłaby mi humor wizyta u fryzjera, uwielbiam
jak ktoś się mną zajmuje, zawsze nadstawiam się chłopakowi do masowania:-)
Moja koleżanka ma bardzo ładną cerę i twierdzi, że to zasługa drożdży – pije
codziennie przed śniadaniem, może i ja spróbuję?

www.fit.pl/cwiczenie_na_waska_talie.htm :-)

[negritha]

No wiec zaczal sie pierwszy dzien mojego dbania o siebie :-)
Pierwsze balsamy juz wtarte ;-)
Za jakies pol godziny mialam zamiar zrobic spacer, ale jak na zlosc deszcz
zaczal padac. No nic, spacer w kazdym razie bedzie najwyzej troche pozniej :-)
Niedlugo pojde na bazar kupic duuuzo warzyw i bede sie nimi zajadac dzis i w
weekend. No i do tego duuuuzo wody i malo jedzenia.
Ostatnio tak sobie pomyslalam o tym jaki jest stan mojego zdrowia przy takim
tragicznym w sumie sposobie odzywiania. Jem duuzo bialka, podczas napadow
zdecydowanie za duzo (bo wcinam bialy ser na slodko) i tak sobie mysle ze moja
watroba ma juz na pewno dosc bo to jest strasznie ciezkostrawne. Do tego
obciazam ja lykajac pigulki anty. Wczoraj mialam przed oczami wizje ze moja
watroba przestala pracowac i ze moge umrzec. Nie wiem czemu taka wizja (choc
domyslam sie ze pod wplywem powiesci ktora ostatnio przeczytalam) ale byla
straszna. Zdalam sobie sprawe jak bardzo taki napad jest szkodliwy dla mojego
zdrowia i boje sie chwili w ktorej organizm odmowilby mi posluszenstwa :-(
Wiesz, ze kazdy wiekszy posilek jest sporym obciazeniem dla watroby, a co
dopiero napad z kilku tysiecy kalorii?? Tak wiec musze (i chce) zadbac rowniez
o swoje zdrowie, nie tylko urode..
Co do skory to tez mam sucha, mam wrazenie ze balsamy szybko z niej znikaja.
Dlatego chce o nia zadbac, zeby nie byla taka niemila czy nawet szorstka w
dotyku. Mam sporo problemow ze skora, bo z jednej strony cellulit, z drugiej
mnostwo rozstepow (starych wiec juz nic z nimi nie zrobie) a z trzeciej plytko
unaczyniona skora. Musze wiec uwazac zarowno z kremami anty-cell jak i z
peelingami z kawy. Kiedy gdy wcieralam codziennie przez 8 dni krem anty-cell z
kofeina to mi w niektorych miejscach strasznie uwidocznily sie naczynka. Nie
jest to ladny widok wiec teraz z kofeina postepuje ostroznie. Robie peeling
wieczorem (bo rano jestem na to zbyt leniwa ;-) ) i tez nie codziennie. Planuje
co 2 dzien. Moze to glupie pytanie ale po takim peelingu uzywasz jeszcze zelu
pod prysznic/mydla czy tylko splukujesz woda?
Tak, zgadzam sie ze dlonie to wizytowka kobiety ale moje mi sie kiedys nie
podobaly wiec nie poswiecalam im zbyt wiele uwagi. Teraz widze ze zadbane dlonie
to duuza przyjemnosc wzrokowa :-) NO i bez skrepowania trzymam rece na torebce
podczas np jazdy autobusem. :-)
Co do cery to tez slyszalam o drozdzach. Nie wiem czy pomagaja bo ja jakos nie
mam problemow z cera. Mam po prostu sucha skore twarzy i jedyny problem to to ze
mam juz pierwsze zmarszczki wokol oczu (ale to chyba od czestego usmiechania
sie wiec nic na to nie poradze ;-)) i od zawsze fioletowe cienie pod oczami. Ale
na cienie chyba nic nie pomaga, wiec raczej z tym nic nie zrobie :-(
Co do kokosowych rzeczy to wiesz, ale mimo ze jest lato to mnie jakos nie lody w
glowie :-) Owszem, bardzo je lubie, ale stosunkowo latwo mi z nich zrezygnowac.
Wole slodycze w temp pokojowej ;-)
Fryzjera polecam jak najbardziej. Mnie co prawda sciela za duzo, ale mam teraz
ladne zdrowe koncowki. Poza tym zawsze sie dowartosciowuje u fryzjera bo mi mowi
ze mam geste wlosy :-) W sumie to sa zwyczajne, i nie wygladaja imponujaco (bo
sa dosc cienkie) ale moze dla fryzjera (w porownaniu z wlosami starszych
klientek) sa geste :-). No i ta przyjemnosc ze ktos sie Toba zajmuje.
Ja tez uwielbiam masaze, glaskanie i w ogole pieszczoch ze mnie straszny ;-) Nie
mam jak wiele osob z ED niecheci przed bliskoscia i bardzo sie z tego ciesze
(moj chlopak rowniez..)
Pozdrawiam i milego dnia :-)

[wersia]

U mnie cały dzień pada, więc z dłuższego spaceru nici. Byłam tylko z psem i
znowu się nadenerwowałam – moja suczka nie znosi pewnej bokserki z naszego
osiedla i jak tylko ją zobaczyła rzuciła się w pogoń, była oczywiście na
smyczy, ale ma tyle siły, że przegoniła mnie w tym deszczu po wszystkich
osiedlowych kałużach.
Zrobiłam sobie dziś poranek piękności – 2 godziny siedziałam w łazience:-) Ale
tak jak Ty, poza urodą chcę zadbać też o zdrowie. Powinnam chyba wybrać się na
przegląd do stomatologa, bo coś czuję, że opychanie się słodyczami nie wychodzi
moim ząbkom na dobre.
Też mam naczynka tuż pod skórą, poza tym moja babcia i mama mają żylaki, więc i
mnie to czeka. Jeśli dodajesz do kawy żel pod prysznic, to już nie musisz
używać go po peelingu. Ja najpierw biorę prysznic, a dopiero potem peeling (do
kawy dodaje olej z pestek winogron albo oliwkę). Rozstępy również posiadam i
obawiam się, że już nic z nimi nie da się zrobić:-(
Z lodów jest mi zdecydowanie łatwiej zrezygnować niż z innych słodyczy, ale
koło tych kokosowych nie mogłam przejść obojętnie;-) Uwielbiam też bakaliowe:-)
Nie wiem czy uda mi się jeszcze dziś zajrzeć na forum, muszę się wreszcie
spakować, a wieczorem jadę do lubego:-)
Udanego weekendu!!!

[negritha]

Poszukam tego zelu pod oczy skoro polecasz :-)
Wlasnie niedawno wrocilam do domu. Dzien udal mi sie wrecz wzorowo, nei mialam
ochoty na jedzenie. Wiekszosc zabiegow kosmetycznych juz za mna, czesc przede
mna wraz z wieczornym prysznicem.
Co do spaceru to udalo mi sie trafic w taka pore kiedy nie padalo, wiec nie
zmoklam. Przeszlam sie w sumie ponad godzine i bylo bardzo milo. Strasznie
lubie chodzic, chyba moj ulubiony sport ;-) (jeszcze plywanie bardzo lubie).
Podczas chodzenia mysle o bardzo wielu rzeczach, zarowno o przyjemnych (wtedy
ludzie sie troche dziwnie patrza ze ide i sie sama do siebie usmiecham ;-) ) lub
o problemach ktore mnie trapia (naprawde spacer jest tu lepszy od jedzenia, pod
warunkiem ze chcemy rozwiazac problem a nie go zagluszyc..).
POjechalam dzis na kurs ubrana troche ladniej niz zwykle. Tak dla poprawienia
samopoczucia zalozylam krotka spodniczke i buty na obcasach, umylam przed
wyjsciem wlosy, pomalowalam sie troche i ogolnie czulam sie naprawde super.
Ponadto jak wysiadlam z autobusu to dogonil mnie jakis facet (kolo 30tki, nawet
przystojny- tzn taki w moim typie) i zaczal przepraszac, cos tam krecic, ze nie
chce mnie zatrzymywac itd. Potem uslyszalam "Chcialbym o ile to mozliwe jeszcze
kiedys Pania zobaczyc..." Myslalam ze padne z wrazenia ;-) Rozesmialam sie i
powiedzialam ze przykro mi ale jestem zajeta. Spytal wiec czy calkowicie, no i
kiwnelam glowa za tak (wkoncu kocham mojego faceta wiec "calkowicie" :-) ). Heh,
dawno mnie tak nic nie podbudowalo, czuje sie prawie ladna ;-) Ale mojemu
Misiowi chyba nic o tym nie powiem, zeby sie nie zloscil..
Tak wiec w ten sposob podbudowana nie mam juz najmniejszej ochoty sie glodzic
czy tez objadac ;-)
Co do peelingu z kawy, rozumiem ze nakladasz go wiec po umyciu skory mydlem i
juz splukujesz woda. W sumie ja zawsze zmywam ta kawe mydlem bo myslalam ze to
konieczne, ale wkoncu to tylko kawa a nie jakas zraca substancja.
Ja tez musze za jakis czas isc do stomatologa, ale to juz po wyjezdzie. Pewnie,
warto czuc sie zadbana rowniez w tej dziedzinie.
Ja z lodow najbardziej lubie rozki (bo maja wafel - czyli kochane przeze mnie
wegle ;-) ) ale jak juz mowilam obchodze sie latem bez nich i nie mam z tym
problemu :-) Ale jak spotkam ta princesse to sprobuje :-) Oczywiscie jak bede
miala dobry nastroj i ochote na cos slodkiego, a nie w trakcie napadu, gdy ledwo
czuje smak polykanego jedzenia...
Co do rozstepow to pocieszam sie ze to taka "moja historia" tyle ze napisana na
skorze. Pamiatki po szybkim rosnieciu, ewentulnie przybieraniu na wadze (choc
raczej to pierwsze bo nigdy nie utylam duzo w krotkim czasie, raczej troche to
trwalo). Pewnie przeczytasz to jak wrocisz, ale mam nadzieje ze ten weekend
bedzie dla Ciebie udany. Mam tez nadzieje ze skupisz sie na wspolnie spedzonych
chwilach i zapomnisz w ogole ze masz jakis problem ze swoja sylwetka czy
jedzeniem. Jak wrocisz, napisz koniecznie co slychac :-)
Pozdrawiam

[wersia]

Cześć Negritha!
Wróciłam wczoraj wieczorem, ale byłam strasznie zmęczona, dlatego odpisuje
dopiero dziś. Było cudownie, przez moment przestałam myśleć jaka to jestem
gruba i brzydka, cieszyłam się każdą chwilą spędzoną z chłopakiem:-)
Od wczoraj – tak jak postanowiłam sobie wcześniej – dietuję, tzn. na razie
ograniczam/eliminuję złe węglowodany, a przerzucam się na te dobre.
A jak Twój siedmiodniowy program dbania o siebie?:-)
W ogóle to założę się, że jesteś super laseczka! To, że zaczepił Cię na ulicy
przystojny facet jest dla mnie najlepszym dowodem:-) Mam nadzieję, że ta
sytuacja Cię podbudowała i wreszcie uwierzysz w siebie!
Tak, peeling z kawy spłukuję już tylko wodą, na zmianę chłodną, potem ciepłą i
tak kilka razy.
Czekam na wieści co u Ciebie,
Miłego dnia!
P.S. Chyba zamówię sobie tą książkę „Miłość i kalorie”

[negritha]

Bardzo sie Ciesze ze mialas udany weekend. :-) Jak widac mozna zapomniec o
swoich kompleksach, problemach z jedzeniem i po prostu cieszyc sie zyciem. Oby
takich chwil bylo jak najwiecej :-)
U mnie niestety nie bylo tak milo jak zakladalam. Sobota i niedziela minely z
napadem, choc nie jakims wielkim. W sumie to na konto poprawy musze odnotowac to
ze juz nie objadam sie do bolu brzucha i ze nie mam autodestruktywnych mysli.
Coz, polubilam siebie. Wkoncu uwierzylam w to co sobie powtarzam (ze jestem
super ;-) ) i nie bylam mimo wszystko zla na siebie, wsciekla czy cos w tym stylu.
Program trzymam do pewnego stopnia. Np w niedziele nie poszlam na spacer i nie
zawsze pamietam rano o balsamie, ale ogolnie w 75% plan realizuje :-)
Mam teraz sporo zajec bo biegam na zakupy. Mam niewiele ubran bo zawsze
odkadalam zakupy na "jak schudne" no i teraz musze w ostatniej chwili biegac po
sklepach. Strasznie mnie mecza zakupy, nie mam w ogole do tego serca. Zaluje ze
ktos nie moze zrobic tego za mnie ;-)
Kupilam sobie kostium kapielowy, sukienke i spodnie i uwazam ze prezentuje w
miare zgrabnie (choc musialam sie naszukac bo w wielu rzeczach wygladalam po
prostu grubo :-/). Przez to latanie po sklepach nie mam tez czasu myslec o
jedzeniu ;-). Jutro ciag dalszy zakupow bo wyjazd juz w piatek..
Superlaseczka napewno nie jestem ;-) Nie jestem zbyt ladna, mam nieregularne i
nieklasyczne rysy, tyle ze jestem wysoka i mam dlugie dosc zgrabne (w stosunku
do wagi calkowitej..)nogi wiec niektorym facetom sie to podoba :-)
Co do ksiazki to tez o niej poczytalam. Z tymze ja mam teraz juz 3 ksiazki do
czytania i chyba nie bede sobie jeszcze 4 kupowac bo nie mam kiedy tego czytac
;-) (a sesja wrzesniowa mnie jeszcze czeka wiec wypadaloby sie jeszcze pouczyc)
Milego dnia jutro i powodzenia z dieta :-) i z utrzymywaniem dobrego
samopoczucia bo to jest jeszcze wazniejsze..

[wersia]

Wpadłam jeszcze na chwilkę, bo przypomniało mi się – na cienie pod oczami żel
Flos-lek z arniką:-) kosztuje 6,80 zł (50 ml), zachwalany na forum Uroda:-)

[wersia]

Nie odzywam się, bo od wczoraj nieustannie żrę;-( Mam nadzieję, że przynajmniej
Ty się trzymasz

[negritha]

Ja bylam ostatnio pochlonieta wyjazdem. Wychodze za 30 min wiec napisze tylko ze
nawet jesli ostatnio mialas zle dni, to to sie zmieni. To ze zjesz wiecej niz
zaplanowalas(nawet duzo) wcale nie zmniejsza Twojej wartosci jako czlowieka.
Jestes fajna i mila osoba i mam nadzieje ze jak wroce to przeczytam tu na forum
ze wkoncu w to uwierzylas :-) Nie trac celu glownego z oczu i ciesz sie kazdym
dniem. Trzymaj sie.
pozdrawiam (wracam za 10 dni)

[wersia]

Dziękuję za miłe słowa:-)
Dziś niestety bez zmian, ale mam nadzieję, że już jutro pochwalę się
beznapadowym dniem

[negritha]

Hej Wersia
Wczoraj wrocilam z wyjazdu. W sumie moze napisalabym wczesniej ale jestem w
fatalnym humorze. Sam wyjazd byl super, no moze z wyjatkiem 2 malych wpadek
jedzeniowych kiedy po prostu siedzialam w pokoju i sie nudzilam. Ale nawet to
nie zaklocilo mojego szczescia, bo bylam wkoncu z ukochanym.. W sumie 14 dobrych
dni (4 przed wyjazdem + 10 wyjazdu), podczas ktorych wkoncu jadlam jak czlowiek.
Na wyjezdzie niczego sobie nie odmawialam a jednak apetyt sam sie regulowal.
Jadlam na codzien rzeczy na ktore tutaj w domu patrzylam jak na zakazane czyli:
biale buleczki, spagetti,desery jogurtowe, czekolade. Wszystko w normalnych
dawkach, z duza przyjemnoscia i bez zadnych wyrzutow sumienia. Dochodze do
wniosku ze nic nie smakuje rownie slodko co tabliczka czekolady zjedzona na
spolke z kochana osoba.. Co smieszne wcale nie utylam, nawet chyba bym troche
zrzucila gdyby nie te wpadki i.... to co zaliczylam po powrocie.
Nawet zaczynam podejrzewac, ze jak czlowiek je to co _naprawde_ bardzo lubi (w
ograniczonych ilosciach) to odczuwa wieksza satysfakcje niz jak wcina chlebek
chrupki czy samo pieczywo i dlatego nie ma juz potem checi na objadanie sie
"zakazanym".
Tak wiec myslalam juz ze nauczylam sie normalnie jesc, ale jednak podczas
samotnej podrozy powrotnej zaczelam ladowac w siebie co popadnie.. z zalu i
tesknoty ze znow kolejne rozstanie :-( I dzis to samo. W sumie caly dzien sobie
dogadzam: dobre potrawy, makaronik, wszystko w malych ilosciach... a na kolacje
zamiast skromnego posilku (nie bylam juz glodna) 2 czekolady, 180g ciastek, 2
paczki drazy, mnostwo bialego sera, pieczywa Wasa, croissant z czekolada. Dawno
nie zjadlam az tyle...:-(( Ech, no coz... jutro jest nowy dzien. Ciagle wierze
ze jestem w stanie nauczyc sie radzic sobie inaczej z uczuciami niz przez
zajadanie ich. W sumie to wszystko w moim zyciu uklada sie naprawde dobrze (mam
szanse na ciekawe praktyki) i powoli zaczyna brakowac czasu i miejsca na
siedzenie w domu i objadanie sie. Cieszy mnie to bardzo bo zaczynam czuc ze
zyje. Mysle ze jeszcze nie raz zdazy mi sie wpadka ale nie bedzie mnie to
zalamywac ani tym bardziej wplywac na inne sfery zycia. Naprawde w to wierze..
W sumie czasem mysle sobie jak wielu ludzi zmaga sie na codzien z dietami i
ograniczaniem jedzenia. W sumie to juz koniecznosc w naszych czasach kiedy
jestesmy wprost zalewani zywnoscia - nauczyc sie umiaru w jedzeniu. Tez mam
zamiar sie tego nauczyc i nie usprawiedliwiac sie juz ze jem bo mam ED...
A co u Ciebie slychac?? Ciekawa jestem jak Ci sie zyje :-)
Pozdrawiam cieplo

[wersia]

Ale Ci było dobrze – 14 dni z ukochanym:-) No i do tego normalne jedzenie, co
ja bym za to dała…
Naprawdę wierzyłam, że w czasie wakacji uda mi się wreszcie z tym skończyć, ale
teraz nie mam już chyba żadnej nadziei. Od tygodnia jeden wielki mączno-
słodyczowy napad, żołądek mam rozciągnięty do granic możliwości, nie pamiętam
już kiedy ostatnio nie bolał mnie brzuch, cera w coraz gorszym stanie, z domu
nigdzie nie wychodzę, przemieszczam się tylko między pokojem a kuchnią. Nie
mogę już patrzeć w lustro – jestem GRUBA:-( Z mamą oczywiście codziennie
kłótnia, twierdzi, że mam depresje i podsuwa mi odpowiednie leki (szczerze
mówiąc, gdyby nie miały tylu skutków ubocznych to bym brała). Chciałabym pójść
do psychologa, ale boje się, że ktoś kto nigdy nie cierpiał na zaburzenia
odżywiania po prostu tego nie zrozumie, powie, że to zwykłe łakomstwo i poradzi
udać się lepiej do dietetyka. Poza tym ciężko byłoby mi otworzyć się przed
zupełnie obcą osobą.
Przepraszam, że tak smęcę, ale naprawdę nie mam z kim pogadać, koleżanki
wyjechały (zresztą dla nich skoro nie mam anoreksji ani bulimii, to nic mi nie
jest), chłopak wspiera mnie na duchu jak może, ale ma już dość ciągłego gadania
o jedzeniu i mojej otyłości. Od mamy codziennie słyszę, że jestem gruba,
leniwa, bez ambicji itd…
Czemu to akurat nas spotkało?

[negritha]

Hej. W sumie dobre pytanie: dlaczego to akurat nas spotkalo?
Mysle ze to taki typ osobowosci, ktory jest podatny na takie zaburzenia: z
chwiejna samoocena, wrazliwy, zbyt czuly na krytyke, niestabilny emocjonalnie.
Oczywiscie to tylko moje zdanie. Poza tym u mnie zaczelo sie od odchudzania..
W sumie ludzie rzeczywiscie czasem bagatelizuja zaburzenia odzywiania ktore nie
sa ani anoreksja ani bulimia. Wydaje im sie ze skoro nie zwracamy jedzenia to
nie ma problemu...Na szczescie nie wszystkim i od tego sa psycholodzy, a
przynajmniej Ci ktorzy sie na swoim znaja. Wydaje mi sie ze czytalam kiedys o
tym ze nawet normalni, pewni siebie i zadowoleni z zycia ludzie, jesli maja
problem z nadmiernym apetytem to udaja sie do psychologa (moze to jakis nowy
trend, stosowany rownolegle z dietami?). A co dopiero kiedy jedzenie staje sie
narzedziem autodestrukcji, wiaze sie z nienawiscia do siebie, niepewnoscia,
depresja... Moze poszukaj psychologa, ktory zajmuje sie ED? Choc mankamentem
jest ze na ogol tacy przyjmuja odplatnie. Choc w Warszawie jest mozliwosc
uzyskania dobrej bezplatnej pomocy w TPM, tylko ze na terapie trzeba czekac.
(Jesli chcesz to moge Ci wyslac co mi napisala Pani z tego towarzystwa na mojego
maila z prosba o pomoc). Z tymze psycholog moze conajwyzej pomoc w dojsciu do
pewnych rzeczy, reszte musisz zrobic sama..
Wczoraj po napadzie zdalam sobie sprawe ze w moim zyciu juz nie ma miejsca na
takie siedzenie w domu i objadanie sie. Po prostu musze to pozegnac, choc jest
to baardzo trudne. Jedzenie to pocieszyciel, ale mimo wszystko toksyczny. W
przyszlym semestrze mozliwe ze bede musiala sie troche usamodzielnic i
wydoroslec. Pieniadze zaczna sie bardzo liczyc i nie bede mogla ich trwonic na
napadowe jedzenie ktore nawet nie daje przyjemnosci. Po prostu bede musiala sie
pozegnac z napadami i wypelnic czyms te luke. Tzn nie tylko musze ale i chce to
zrobic. Zaczelo sie dzis rano. Bylam blisko napadu (bo skoro poprzednie dni
byly nieudane.......) ale pomyslalam sobie ze najwyzszy czas sie z tym pozegnac.
Zadne pozegnanie nie jest latwe, ale w zyciu bywaja o wiele gorsze rzeczy:
wypadki, choroby itd. Mysle ze czuje sie na silach aby zniesc ta "pustke" i
stopniowo zaczac ja wypelniac waznymi dla mnie rzeczami. Mowie ze czuje sie na
silach bo autentycznie wierze w siebie, w swoje sily i wartosc, jako czlowieka.
Podobam sie sobie (moze nie zaraz po napadzie, ale po paru dniach normalnego
jedzenia to jak najbardziej), chlopakowi, innym nie musze. Nie wiem jak moglam
jeszcze pare miesiecy temu myslec o smierci..
Wiem ze im dluzej trwa napad tym czasem dluzej go przerwac i nabrac sil i
nadziei. Przytulam Cie i mowie ze dasz rade... nawet pewnie nie zdajesz sobie
sprawy ile sil w Tobie drzemie (mnie sie wydawalo ze nie mam zadnych ale jednak
do nich dotarlam) i nie sa to sily do tego aby wytrwac w kolejnej diecie. Te
sily sa po to abys mogla realizowac swoje marzenia. Na pewno masz jakies. Mnie
sie kiedys wydawalo ze nie mam zadnych, albo ze chce po prostu wyzdrowiec czy
schudnac. Teraz jednak okazuje sie ze sa i zawsze byly..i to wcale nie zwiazane
z choroba. Choroba sama odejdzie z czasem, kiedy zaczniesz sie realizowac i
poswiecac czas i mysli na realizacje swoich celow. Gdzies pomiedzy tym wszystkim
czasem Ci sie przypomni ze jestes glodna ;-) i wtedy zjesz sobie cos zdrowego i
smacznego co da Ci energie do dalszego dzialania. Nawet nie zauwazysz jak waga
sama spadnie. A jak juz wrocisz do domu po przepracowanym ale satysfakcjonujacym
dniu, to polozysz sie zmeczona ze swoim ukochanym na kanapie i razem zjecie
sobie np po czekoladce :-) Heh, w sumie to zabrnelam w tym opisie w swoje wlasne
marzenia ;-)
Teraz czujesz sie gruba, dobrze wiem jak to jest. Czuje sie podobnie w tej
chwili ale wiem ze wystarczy pare dni normalnego jedzenia aby nabrzmialy brzuch
sie zmniejszyl. To po prostu kwestia czasu. Tymczasem zakladam luzne
podkoszulki, swetry, ladnie sie maluje, maluje paznokcie i nie przygladam sie w
lustrze. Tobie tez to radze. Wiem ze pogoda nie zacheca (przynajmniej u mnie).,
ale moze warto wyjsc na spacer przemyslec sobie pare spraw..
I na koniec tego przydlugiego maila: pisz o wszystkim co czujesz i myslisz.
Wygadaj sie tu na forum. Od tego ono jest i od tego jestesmy my zeby to
przeczytac i wspierac :-) W razie zbyt osobistych rzeczy, mozesz mi napisac
maila: [e-mail]
Trzymaj sie cieplo!! :-)

[wersia]

Ja już dłużej tego nie wytrzymam, dziś był kolejny koszmarny dzień = żarłam->
płakałam-> żarłam dalej-> znowu płacz, w między czasie kłótnia z mamą i
chłopakiem. Tak mi źle:-(((
TPM to Towarzystwo Pomocy Młodzieży, tak? Mam do nich nr telefonu, zadzwonię
jak tylko wrócę do Warszawy. Jeśli mogłabyś mi wysłać to, co napisała Ci ta
pani, to będę bardzo wdzięczna (na maila gazetowego). Nie wezmę od mamy ani
grosza, a że sama nie pracuje, wolałabym pomoc bezpłatną.
Znalazłam sobie od jutra zajęcie – muszę zaprojektować łazienki w nowym domku
(w grudniu się przeprowadzam). No i jeszcze swój nowy pokój:-) Mam stos gazet i
katalogów do przejrzenia, liczę, że odciągnie mnie to chociaż na moment od
objadania się.
Pewnie, że mam marzenia… ale teraz jestem na takim etapie, że wszystkie moje
myśli krążą wokół jedzenia.
Cały czas boli mnie brzuch, idę sparzyć kolejną miętę.
Miłego wieczoru

P.S. Moim zdaniem jesteś na dobrej drodze do wyzdrowienia, czego Ci życzę z
całego serca:-)

[negritha]

U mnie tez niestety zly dzien. Rano sie wymadrzalam ;-) ale praktyka wyglada o
wiele trudniej. Nie mniej jednak wiem czemu tak jest i skad chec jedzenia. Po
pierwsze czuje sie samotna bo spedzilam 10 cudownych dni z chlopakiem, a teraz
jestem sama 24 h/dobe (rodzice na urlopie). Nie mam do kogo ust otworzyc a
przede wszystkim nie ma komu mnie przytulic (a potrzebuje tego codziennie) :-((
Jedzeniem slodkich rzeczy probuje sobie to zrekompensowac. Drugi, tez wazny
powod mojego objadania sie to niepewnosc. Rozstrzyga sie wlasnie kwestia tego co
bede robic przez caly kolejny rok, a ja moge tylko czekac na te decyzje, ktora
nawet nie wiem kiedy nastapi. Nie moge nic planowac, nie wiem za co sie brac,
czego sie uczyc. Ech, straszna jest ta niepewnosc i oczekiwanie. Trzeci powod,
napiecie przedmiesiaczkowe.... nigdy w zyciu nie udalo mi sie chyba przezyc tego
okresu bez napadowo. Zawsze mam wtedy wilczy apetyt na wszystko. Ech, czuje sie
zagubiona i nic nie moge na to poradzic. Musze na nowo zaczac uczyc sie
funkcjonowac tak jak przed wyjazdem. Nawet nie kupilam do domu zadnych rzeczy
ktore prowokowaly by mnie do napadu, ale dla chcacego.... dzis nawet
wykombinowalam kluski leniwe z tego co mialam w domu. A wydawalo mi sie ze jak
kupie ser bialy i jajka to sie nie bede objadac (niestety cukier i maka zawsze
jest w domu). W sumie dostrzegam tez zabawna strone tego wszystkiego. Najpierw
rozwazam co kupic zeby mnie nie kusilo i nie miec czym sie objadac, a potem
strasznie kombinuje zeby cos z tego ugotowac/upiec. Normalnie smiac mi sie z
samej siebie chce.. Ech, no coz. Tragedii nie ma, kiedys tam wszystko sie spali
po drodze. Sprobuje sobie zaraz wymyslec jakies zajecie na jutro, najlepiej
takie zeby wyjsc z domu.
Oj w sumie to rozumiem jak to jest z tymi klotniami. Po napadzie kazdy jest
rozdrazniony i kazdy mi przeszkadza...:-( W sumie teraz jestem sama w domu, wiec
z jednej strony nikt mi w droge nie wchodzi, ale z drugiej jestem samotna.... i
tak zle i tak niedobrze...
Co do projektowania lazienki to super zajecie :-)) Pamietam jak projektowalam
swoj pokoj przy przeprowadzce. Duuzo radosci, szczegolnie dla kogos kto tak jak
ja, lubi wszystko robic powoli, analizowac i szukac zlotego srodka :-)Zabierz
sie za to od rana (tj po sniadaniu, nie przesadzajmy) i bedzie dobrze :-)
Ja tez z brzuchem mam problemy (a mieta sie niestety skonczyla) . Dzis w sumie
caly dzien latam do lazienki bo wypilam herbatke figure wczoraj. W sumie mam
wrazenie ze mam juz przewrazliwiony zoladek bo nawet jak jadlam normalnie to
ciagle rozne sensacje biegunki/zaparcia/wzdecia :-/ Kiedys nawet zastanawialam
sie ile z tego jedzenia we mnie zostaje a ile "przelatuje" tj nie wchlania sie
do konca. No ale tez nie czaruje sie, kalorie zostaja.
Co do maila to wysle Ci. W sumie nie ma tam konkretnych porad, ale raczej
namiary na tpm, ale zreszta...sama zobaczysz.
BTW ostatnio zyje w strachu ze sobie zniszcze zdrowie tym calym zarciem.
Psychicznie jestem na dobrej drodze, ale boje sie ze zanim sytuacja z jedzeniem
sie unormuje moj uklad pokarmowy bardzo na tym ucierpi. Ostatnio mam nawet
schize ze cos jest nie tak z moja watroba, bo mam zolty nalot na jezyku i troche
zoltawa skore. Oczywiscie moze to czysta hipochondria ;-) ale w sumie ogromne
ilosci zarcia do strawienia +pigulka anty dobrze nie dzialaja. Ech, z drugiej
strony gdyby zaczely sie jakies powazniejsze objawy, wkoncu musialabym sie
zmobilizowac do dbania o siebie, co moze nie byloby zle...choc jak mowie
naprawde chce mi sie zyc, a nie chorowac!
Co do Twojego PS to mam nadzieje ze jestem na dobrej drodze, jeszcze pewnie
wiele wpadek przede mna, ale poki co nie trace celu z oczu i staram sie
traktowac wszystko z wiekszym dystansem. Czego i Tobie zycze :-))
Trzymaj sie w ten niezbyt przyjemny dla nas obu wieczor... ja poczytam sobie
ksiazke i poslucham przyjemnej muzyki.. Jutro jest nowy dzien, oby byl udany.
pozdrawiam serdecznie :-)

[negritha]

Wiesz, postanowilam cos. Bardzo mnie denerwuje taka rzecz, ze kiedy mam duzo
czasu zeby zadbac o swoje zdrowie, urode i samopoczucie, to robie cos odwrotnego
- zaniedbuje sie i szkodze sobie. Od jutra powtarzam swoj program przedwyjazdowy
dotyczacy dbania o siebie. :-) Wtedy udalo mi sie zrealizowac 75% zaplanowanych
rzeczy wiec i tak niezly wynik. Teraz to samo. Od jutra (bo czemu nie od
czwartku?) dbam o siebie:
-dzien zaczynam od 1 szklanki wody i prysznica na rozbudzenie (rano jestem
senna, zla i czesto zaczynam na wpol swiadomie jesc)
-po prysznicu balsamik (ladnie pachnacy oczywiscie, ma mi poprawic nastroj :-) )
-poza tym oczywiscie depilacja i czasem peelingi (niby oczywiste ale jak chlopak
daleko i na dodatek chodze w dlugich spodbniach to zaniedbuje te sprawy..)
-codziennie 1 h przyjemnego szybkiego spaceru (bez wykrecania sie..)
-kupie sobie znowu jakies witaminki. Tym razem bez chromu i bez blonnika bo
zuwazylam ze nie ma roznicy w tym czy biore czy nie. Ale kupie magnez i omega 3
-wieczorem peeling z kawy (co 3 dzien)
-malowanie paznokci
-mycie glowy nawet jak nie wychodze z domu, tak dla wlasnego samopoczucia
-mysle o samoopalaczu, bo lekka opalenizna wyglada naprawde ladnie

poza tym:
-kupie sobie smaczna herbate na wage (albo ze 2 od razu). Herbata to moj maly
bzik. Uwielbiam kazda, czarna, czerwona, zielona, owocowa. W sumie nie jest to
najtansze, ale ze nie wydaje kasy na hobby to czemu nie zrobic sobie takiej
przyjemnosci?
-bede starac sie utrzymywac wzgledny porzadek wokol siebie, bo balagan wplywa na
mnie destrukcyjnie.
-jutro uporzadkuje wkoncu swoja szafke z notatkami (od roku na to czeka)
-bede spac w dzien jak mi sie zachce (zawsze uwazalam to za strate czasu)
-ogolnie planuje sie porozpieszczac :-) i nie zmuszac do niczego - w tej chwili
liczy sie dla mnie to zeby poukladac sobie rozne rzeczy w glowie, reszta
poczeka. W sumie jesli mam napad to i tak nic pozytecznego nie robie, wiec tu
przynajmniej zyskam lepsze samopoczucie i sily na przyszlosc.
Poczatek mojego planu to jutro: 11 sierpnia a ostatni dzien 16 sierpnia kiedy
byc moze znow na troche wyjade (niestety juz nie do Ukochanego :-( )
Mam nadzieje ze pojdzie dobrze i znow bedzie choc 75 % :-)
Bylabym wdzieczna za trzymanie kciukow ;-)
pozdrawiam (jesli dobrnelas do konca ;-) )

[wersia]

Trzymam kciuki i dołączam się do Ciebie:-)
Nie ma to jak dobra herbatka:-)

[wersia]

Ja też czuje się samotna – bardzo tęsknie za chłopakiem, niby rozmawiamy
codziennie przez telefon, ale brakuje mi przytulenia – w dniach nienapadowych
jestem straszny pieszczoch:-) To jest jeden z powodów obżarstwa. Poza tym
studia, codzienne awantury w domu, również napięcie przedmiesiączkowe, no i
ogromna tęsknota za tatą, której nie da się opisać żadnymi słowami.
Tabletki anty odstawiłam, nie mogę ich brać, a to jedyna metoda, której ufam.
Dlatego nie wiem jak to teraz będzie z „przytulaniem” (przynajmniej mam inną
wymówkę niż że miałam napad, jestem gruba i nie chcę być dotykana). Jeśli się
martwisz o wątrobę, to może zrób badanie krwi – profil wątrobowy (wstyd się
przyznać, ale ja panicznie boję się igły – na zajęciach zakładaliśmy sobie
nawzajem wenflony – uciekłam ze strachu gdzie pieprz rośnie;-)
Dziękuję za maila, szkoda, że tak długo czeka się na wizytę. Znalazłam jeszcze
adres stowarzyszenia ASLAN – też nieodpłatnie i podobno czas oczekiwania na
wizytę jest dużo krótszy, ale jest limit wieku – do 21 lat:-( A Ty byłaś kiedyś
na spotkaniu z psychologiem/terapeutą? Zastanawiam się jak takie spotkanie
wygląda, o co byłabym pytana i w ogóle.
Udanego dnia jutro!

[negritha]

Najlepsze jest to ze ja zawsze uwazalam sie za osobe ktora swietnie znosi
samotnosc. Oczywiscie, jak kazdy czlowiek potrzebuje jej troche na codzien, ale
nie w takich ilosciach jak obecnie jej doswiadczam. Kiedys nie odczuwalam
samotnosci i tesknoty w zwiazku ale to dlatego ze bylam z kims kogo tak naprawde
nie kochalam. Nie brakowalo mi go za bardzo, a potrzebe bliskosci probowalam
zaspokajac jedzeniem. Wtedy wlasnie mowilam ze jestem typem samotnika..
Teraz widze ze to nieprawda, ze potrzebuje towarzystwa ukochanej osoby na
codzien, wlasnie tez tego przytulania (rowniez ze mnie jest ogromny pieszczoch
:-) ). Kiedy mam to, to jedzenie kompulsywne przestaje byc mi potrzebne. No ale
jak jestem sama i tesknie to to wszystko powraca :-(
Studia i mnie wyprowadzaja z rownowagi, ale po pierwsze teraz sa wakacje (tzn
ucze sie do sesji, ale juz spokojnie i bez nerwow) a po drugie moj Kochany
studiuje ze mna, wiec jest przy mnie w kryzysowych chwilach na uczelni (pociesza
mnei, rozmawia i juz jak wracam do domu to jestem "rozladowana").
Co do awantur, to chyba nie masz za dobrej sytuacji w domu. Klotnie sa
spowodowane tym ze nie chcesz isc do psychologa, czy ogolnie? Jesli to drugie to
wspolczuje.. :-(
Ja tez ufam tylko anty, ale dokladnie odwrotnie niz ty, musze je brac (problemy
z hormonami) wiec u mnie ta wymowka odpada. Ale szczerze mowiac obecnie problem
z "nie mam ochoty" nie istnieje, bo staram sie nie myslec o tym ze jestem gruba
itd. Skoro sie do mnie przystawia ;-) to znaczy ze go pociagam, i w tym momencie
przestaje myslec o tym jak wygladam. Ale jeszcze niedawno bylam w takiej
sytuacji jak Ty, tez strasznie wstydzilam sie przed nim, nie chcialam zeby mnie
dotykal. Na to jest chyba tylko jedna rada. Uwierzyc w to co on Ci powtarza, ze
jestes piekna i juz. No i powtarzac sobie ze jest sie super. Na mnie o dziwo
podzialalo..
Co do badan to nie wiesz czy to jest drogie badanie? Igly tez nie lubie, ale juz
troche przywyklam (no i zawsze odwracam wzrok) :-)
Na spotkanie z psychologiem nie dotarlam. Raz zadzwonilam bo strasznie chcialam
z Ta pania porozmawiac (z ta od maila). Tam uslyszalam ze wlasnie prowadzi
zajecia i zebym zadzwonila za godzine. Oczywiscie wiecej juz nie zadzwonilam...
Co do tego jak wyglada to raczej nie musisz sie martic. Raczej nie bedzie to
wygladalo tak ze wchodzisz i tylko mowisz a psycholog (podejrzliwie ;-) )Ci sie
przyglada. To sa specjalisci i wiedza jak pokierowac rozmowa zebys sie dobrze
czula. Oczywiscie pod warunkiem ze na takiego trafisz.
Ja na razie zrezygnowalam z udania sie do psychologa, ale moze w przyszlosci,
jak bede tego bardzo potrzebowac... Do ASLAN juz niestety sie nie kwalifikuje,
bo mam rok wiecej.
Co do dnia dzisiejszego to juz mam za soba pierwsze czynnosci pielegnacyjne.
Czuje sie super, zadbana, pachnaca :-) Za godzine wybieram sie na spacer
pozalatwiac rozne sprawy. Dzis bedzie juz dobrze. Wierze w to.
A jak Tobie idzie?
pozdrawiam Cie serdecznie :-)

[negritha]

Heh, co do sprawy wagi to przypomnial mi sie jeszcze fragment piosenki:
"wszystko jedno gdzie sie zyje, raz sie chudnie, raz sie tyje" To dotyczy
kazdego czlowieka i jest po prostu czescia zycia, dlatego nie ma co traktowac
sprawy swojego wygladu zbyt serio. :-)

[negritha]

Ech, nie powiem wczorajszy dzien udal mi sie wzorowo. Kupilam sobie 2 pyszne
herbatki, zrobilam ulubione spagetti na obiad (z kurczakiem i duuuuza iloscia
warzyw, wiec bardzo zdrowie :-) ). Dzis juz troche gorzej. Czuje sie strasznie
samotna. Przez ten PMS jestem strasznie przewrazliwiona i czuje sie jakby moj
ukochany o mnie zupelnie zapomnial. Pol dnia czekalam na maila od niego (maile z
nim sa najprzyjemniejsza czescia mojego dnia) po czym doczekalam sie ale
zupelnie zdawkowego, ktorego tresc mnie jeszcze podlamala. Wieczorem juz pewnie
tez sie nie odezwie bo jest u niego rodzina i nawet pewnie o mnie nie pomysli..
:-(((( Czuje sie samotna, opuszczona i zapomniana... w sumie nie pamietam kiedy
ostatnio przyznalam sie przed soba do takich uczuc (zawsze zdazylam je zajesc)
ale tak sie wlasnie teraz czuje. Troche jak dziecko, ktoremu nie poswieca sie
wystarczajaco duzo uwagi...:-/
Z tego powodu przesadzilam z kolacja. W sumie zaczelam ja 1,5 h wczesniej niz
mialam zamiar (tak wiec nie z powodu glodu...)i zjadlam 3 razy wiecej niz mialam
zamiar. Tragedii nie ma bo w miare zdrowe rzeczy (ser, makaron,warzywa, migdaly,
jablko) i nie czuje sie przejedzona...
Ech, niewazne juz z tym jedzeniem. Gdyby nie to ze chce dbac o siebie, o zdrowie
, to bym juz pewnie byla w spozywczym.. Ale nie, nie bede tego sobie robic.
Ech, byle do jutra...
a co u Ciebie???

[wersia]

Nie potrafię już zapanować nad jedzeniem. Wczoraj się nie odzywałam, bo nie
miałam kiedy – od rana do nocy żarłam. Dziś zresztą to samo. Piję teraz kolejną
miętę, pewnie za jakieś pół godziny – pomimo że bardzo boli mnie brzuch – znowu
udam się do najlepszej przyjaciółki – lodówki:-( Daje sobie jeszcze jedną
szansę, jeśli jutro znowu będzie napad, poproszę o pomoc specjalistę. Jestem
wściekła na cały świat, że spotkało to właśnie mnie. Czym sobie na to
zasłużyłam? Zawsze starałam się być dobrą córką, koleżanką, uczennicą, po
prostu dobrym człowiekiem, nie wiem gdzie popełniłam błąd…
PMS też mnie dobija, od kilku dni płacze z byle powodu. Czuję się taka samotna
i bezradna, jest mi cholernie przykro, że nie ma przy mnie chłopaka, akurat
teraz – kiedy go tak bardzo potrzebuję. Chociaż z drugiej strony to dobrze, bo
przynamniej nie widzi mnie takiej tłustej.
Dobrze, że nie poszłaś do spożywczego – jestem z Ciebie dumna:-)
Ja od ponad tygodnia nie zjadłam chyba nic zdrowego, ciągle tylko słodycze i
mączne rzeczy.
Nie wiem ile kosztuje to badanie krwi, ale zawsze możesz przy najbliższej
wizycie u swojego ginekologa poprosić o skierowanie.
Trzymaj się ciepło!!!
Zrobię co w mojej mocy, żeby jutro pochwalić się udanym dniem.

[negritha]

Dziekuje za odpowiedz, przeczytalam Twoje slowa w trudnym momencie, kiedy mysl o
sklepie chodzila mi juz na powaznie po glowie... te słowa "jestem z Ciebie
dumna" podzialaly wrecz magicznie :-)) dziekuje..
Wiesz, piszesz ze nie potrafisz zapanowac nad jedzeniem. W sumie, to troche lezy
w naszej naturze, bo jakby nie patrzec jedzenie to instynkt. A nad tym ciezko
panowac. Szczegolnie jak pelni jeszcze funkcje pocieszyciela czy "przyjaciolki"
(jak pisalas).. Problem chyba w tym ze ciagle myslimy ze od jutra ograniczymy
jedzenie albo ze jakies potrawy beda zabronione i stad "ostatnia" wyzerka.. :-(
Coz, rozmowa z psychologiem na pewno nie zaszkodzi. Kiedys myslalam ze to cos
niecodziennego i wstydliwego udac sie do psychologa. Ale teraz ludzie chodza do
psychologa nawet jak rzucaja palenie...wiec czemu nie? Choc wiem ze czasem
ciezko sie przelamac...
To wspaniale ze starasz sie byc dobrym czlowiekiem ale pomysl o ile piekniej
jest byc jednoczesnie pewnym siebie, asertywnym, i dobrym czlowiekiem :-)
Ludziom swiadomym swojej wartosci zyje sie lepiej i latwiej, potwierdzone
naukowo. Ja kiedys cenilam sobie przede wszystkim skromnosc i pokore. Dla
wszystkim bylam bardzo mila, grzeczna, czerwienilam sie jak ktos (nieslusznie)
zwracal mi uwage a wszystkie negatywne emocje zajadalam w zaciszu pokoju. Ale
teraz widze ze to sie po prostu nie oplaca. Warto byc pewnym siebie, znac swoja
wartosc i smialo realizowac to o czym sie marzy. Nigdy nie wiadomo ile jeszcze
pozyjemy, zycie jest po prostu za krotkie..
Nie musisz grac roli dobrej uczennicy, ani dobrej kolezanki. Jesli nie dajesz
rady na uczelni, masz prawo odpoczac, nie musisz tez usmiechac sie do kazdego
kto chce Cie w jakikolwiek sposob wykorzystac. Twoim obowiazkiem (no moze zbyt
mocne slowo) jest natomiast byc szczesliwa w zyciu. (nawiasem mowiac moj chlopak
mawia ze "jedyne co musisz to umrzec, reszta jest wyborem"). Wydaje mi sie ze
jestes bardzo zagubiona osoba. Sadze tak po tym ze ciagle podkreslasz to ze
jestes za gruba. Czy naprawde sadzisz ze te kilka kg sa tak bardzo wazne? Czy na
inne osoby tez patrzysz przez taki pryzmat? Zapewne nie... Twoje kilogramy to
sprawa postrzegania wlasnej osoby i mysle ze psycholog moglby Ci w tym bardzo
pomoc. Co wazniejsze, moze Ci pomoc odnalezc sie troche w swoich myslach,
uporzadkowac swoje wartosci, cele i marzenia.
Przepraszam jesli za bardzo sie wymadrzam. Pisanie do Ciebie w jakis sposob tez
i mnie pomaga i teraz np widze ze ja tez potrzebuje uporzadkowac swoje wnetrze,
swoje mysli, przypomniec sobie co jest dla mnie najwazniejsze.
Ja tez placze przez PMS, i wsciekam sie bez powodu. I tez bardzo potrzebuje
teraz mojego chlopaka....:-(((( Ale jeszcze pare dni i bedzie lepiej..(tzn po pmsie)
Tymczasem trzymaj sie cieplo.......

[wersia]

Dziś (do tej pory) nie było napadu:-))) To cudowne uczucie, jak wreszcie nie
boli brzuch z przejedzenia:-) I wyjątkowo zamiast mięty popijam właśnie
herbatkę „Na trudne dni” (niby łagodzi napięcie przed @).
Strasznie brakuje mi ruchu, uwielbiam pływać, ale odkąd przytyłam wstydzę się
iść na basen. W Twoim Stylu jest artykuł o tańcu brzucha, wypatrzyłam już w
Warszawie klub fitness, w którym są prowadzone takie zajęcia i chyba od
października się zapiszę:-)
>Czy naprawde sadzisz ze te kilka kg sa tak bardzo wazne? Czy na
> inne osoby tez patrzysz przez taki pryzmat? Zapewne nie...
Niestety te dodatkowe kilogramy są dla mnie bardzo ważne, jestem święcie
przekonana, że po zrzuceniu 10 kg byłabym najszczęśliwsza na świecie, skończyło
by się niechodzenie na zajęcia, niespotykanie ze znajomymi, unikanie bliskości
z chłopakiem, kłótnie z mamą, czas marnowany na rozpaczanie nad swoim obecnym
wyglądem mogłabym poświęcić np. na naukę języka (mój ukochany – niemiecki).
Faktem jest, że na inne osoby nie patrzę przez pryzmat ich wagi.
>Ludziom swiadomym swojej wartosci zyje sie lepiej i latwiej
Zdaje sobie z tego sprawę, ale chyba nigdy nie byłam pewna siebie, a teraz to
już w ogóle…
Miałam się nie przyznawać, ale od dziś zaczęłam leczenie farmakologiczne pod
okiem mamusi (nie krytykuj tego, proszę…)

[negritha]

Wyjechalam na 2 dni wiec odzywam sie dopiero teraz. TO byly smutne dni niestety.
W sobote przez caly dzien czekalam na chocby 1 smsa lub 1 sygnal od chlopaka i
niestety nie doczekalam sie :-( Nie zaczelam jesc z tego powodu i to bylo
jedyne co mnie tego dnia cieszylo. Poza tym dol :-( W niedziele mielismy gosci i
wszyscy obzerali sie ciastem (tak obzerali, kazdy po 5-10 kawalkow) i bylam
przejedzona. W sumie to nie napad tylko wspolne obzartswo przy stole ale
wieczorem czulam sie zle, ze dalam sie temu poniesc. Teraz wrocilam do domu i
znow zaczynam podjadac. Jest mi tak bardzo smutno. Wszystko mi zobojetnialo.
Zawiodlam sie na ukochanym (mimo ze nie zrobil nic zlego, ot nie odezwal sie 1
dnia) i mam ochote sie odegrac mimo ze to glupie. Oczywiscie nie powiedzialam mu
ze mam zal. Moje smsy/maile sa natomiast zupelnie suche i bezuczuciowe i czekam
az sie domysli (wiem ze sie nie doczekam i wiem ze nie powinnam tak sie
zachowywac, ale coz...)
A Tobie jak niedziela minela? BO sobota chyba dobrze :-)
Ja tez uwielbiam plywac, ale nie chodze z powodow zdrowotnych. Zaluje bo to byl
swietny trening, godzina plywania bez przerwy, ale coz.. Na basen chodza nawet
bardzo grube osobby wiec uznalam ze nie ma co sie wstydzic. Zreszta 90% czasu
jestem przeciez w wodzie i nikt mnie nie widzi. Byle tylko szybko wskoczyc do
basenu i po klopocie :-)
Na taniec zapisz sie czemu nie? Kazda forma sportu jest zdrowa i dostarcza duuzo
przyjemnosci :-)
Ech, ja juz nie sadze ze jak zrzuce iles kg to bede szczesliwsza, bo od wagi nie
wiele zalezy. Np dzis mam paskudny humor, facet mnie zaniedbuje, boli mnie
brzuch (okres), praktyki prawdopodobnie przejda mi kolo nosa, nie chce mi sie
uczyc i nie wierze w to ze gdybym wazyla kilka kg mniej to te problemy by
zniknely. Mam nadzieje ze tez niedlugo dojdziesz do takiego wniosku. Jak juz
mowilam, zycie jest po prostu za krotkie, zeby odkladac je na pozniej..
Nie bede absolutnie krytykowac leczenia jakie podjelas. Uwazam ze jesli tylko
cos moze Ci pomoc to warto sprobowac. Przeciez jak Ci nie bedzie pomagalo to
przestaniesz :-) Swoja droga te leki sa na recepte, wiec skad udalo Ci sie je
zdobyc? I co bierzesz konkretnie? Tak pytam z ciekawosci...:-)
Na efekty pewnie bedziesz musiala poczekac ale mam nadzieje ze pomoze, zycze CI
tego z calego serca.
Ech, a ja wlasnie zastanawiam sie czy nie jechac do marketu, choc z drugiej
strony mam tak marny nastroj ze chyba i na jedzenie nie mam ochoty :-(((

[wersia]

Doskonale rozumiem, że jest Ci przykro z powodu chłopaka. U mnie też się tak
zdarza, z jednej strony zdaje sobie sprawę, że on jest teraz strasznie
zabiegany i nie ma czasu gadać ze mną godzinami przez telefon, ale z kolei jak
cały dzień nie daje żadnego znaku chodzę smutna i zła. Faceci są niedomyślni,
dlatego nie ma się co odgrywać czy obrażać, tylko trzeba powiedzieć prosto z
mostu o co chodzi (wiem, wiem, nie zawsze jest to łatwe).
Ciastem się już nie przejmuj, było minęło, nie ma co rozpamiętywać. Do marketu
wstęp wzbroniony! (chyba że po warzywa;-)
Mi weekend nareszcie minął dobrze, tzn. nie było napadu i kłótni z mamą. Od
soboty biorę Bioxetin (fluoxetyna), receptę wypisała mi mama. Efekt
terapeutyczny ma być widoczny po kilku tygodniach stosowania, ale mi już teraz
zdecydowanie polepszył się humor (może to siła sugestii?). Najważniejsze, że
nie odczuwam specjalnie działań niepożądanych.
Trzymaj się ciepło!!!

[negritha]

To ze jest mi przykro z jego powodu to malo powiedziane. Strasznie mnie to
nakrecilo i jestem na niego wsciekla. Dobrze ze nie ma go teraz przy mnie bo nie
wiem co bym mu powiedziala. Jestem wsciekla a jednoczesnie sprawdzam co chwile
czy nic nie napisal. No i jak nie napisze to znowu bede zla. (Ech, czuje ze
jestem toksyczna i powinnam go uwolnic od siebie) Masz racje ze o tym co urazilo
nalezy mowic, ale nie potrafie sie w tej chwili na to zdobyc. Jestem zla bo tego
dnia nie byl zabiegany i mial wolne tylko pewnie pieniedzy bylo mu szkoda na
smsa z zagranicy. Ech, taki drobiazg a zrobil male spustoszenie w moich
uczuciach. Grrr.... DO sklepu oczywiscie poszlam (Twojego posta przeczytalam
dopiero po powrocie) no i sie najadlam....
W dodatku musze dokonczyc na jutro projekt bo inaczej ani ja ani kolezanka nie
zaliczymy przedmiotu (robie to tylko ze wzgledu na nia bo mi juz nie zalezy).
Takze wszystko wali mi sie na glowe a ja mam znowu dosc zycia. Zastanawialam sie
nawet co bym napisala teraz w swoim liscie pozegnalnym do bliskich i jaki szok
by przezyli ludzie wokol mnie, ktorzy ostatnio widzieli mnie bardzo szczesliwa.
Co do bioxetinu to tak myslalam ze cos w tym stylu. Tym samym leczy sie bulimie.
Bardzo mozliwe ze to sila sugestii (wkoncu nawet placebo dziala), ale wazne ze
pomaga :-) Co do skutkow ubocznych to najlepiej chyba o nich nie wiedziec bo
wtedy czlowiek mimowolnie zacznie wypatrywac u siebie tych objawow. Takze nie
sugeruj sie tym co ten srodek moze spowodowac bo nie na kazdego dziala tak samo.
Mozesz nie miec skutkow ubocznych w ogole. :-) pozdrawiam

[noelka84]

Mam tak smao jak ty. Kiedys udawało mi sie łądnie chudnąc i to własnie latem. A
teraz pod wpływem różnych oroblemów zajadam smutki , zamiast działac i cos
robic. chce się z tego wyrwać. Wiesz ostatnio myslałam nad tym, ze może jakbym
mogła z kims powymineiac sie radami i powspeirac byłoby mi łatwiej. Jesli masz
ochotę to moze pogadamy sobie na gg i bedziemy wymieniać sie dosiwadczeniami w
dietetowaniu i codziennie wspierac. Co ty na to?

[negritha]

Jesli noelka84 piszesz do mnie (bo nie bardzo orientuje sie w czy to odpowiedz
na moj wpis ;-)) to niestety z pewnych wzgledow nie moge podac swojego gg...
moge pisac tylko tu na forum, lub na maila.

[fragile_f]

Tak sobie mysle...

Moja mama ma troche podobnie do Was - zjada mały obiad, po czym "złe" namawia ja
do pojscia na chwilke do kuchni :> No i tam kanapeczka, rogalik... A na deser
kostka czekolady, ktora zmienia sie w kilka.. Na drugi dzien wyrzuty sumienia
przy mierzeniu jakiejs starej bluzki, w ktora sie nie miesci. I oczywiscie
zapewnienia, ze od jutra dieta :/ Mama po prostu twierdzi, ze jej wszystko
smakuje i nie moze sie opanowac - bo to łatwo komus powiedziec "NIE JEDZ TYLE" a
znacznie trudniej samemu sie opanowac :(

I wiecie co? Poszla z tym do lekarza, do psychiatry. Poza miła rozmowa, radami
itp dostała rowniez leki, chyba podobne do tych, ktore zapisuje sie w depresji.
I co sie okazało? Od kilku tygodni nie dosc, ze nie objada sie jak, za
przeproszeniem głupia, to jescze twierdzi, ze jej w ogole nie ciagnie do
jedzenia - czuje sie po prosu SYTA i moze spokojnie, bez zalu stosowac sie do
diety. Wrecz czase musi w siebie wcisnac koncowke kanapki ;-)

Moze warto byloby przejsc sie z tym problemem do psychiatry wlasnie? Na poczatek
tabletki - a pozniej, jak juz bedzie łatwiej - terapia i normalne zycie :)

Pozdrawiam i zycze duuuzo zdrowia moje drogie, bedzie dobrze :)

[negritha]

Hmmm, wiesz, myslalam kiedys o braniu lekow antydepresyjnych ale doszlam do
wniosku ze moim problemem nie jest w zasadzie zbyt duza chec jedzenia, ale rozne
zahamowania, kompleksy i niepewnosc siebie. Mozliwe ze leki pomagaja
powstrzymywac apetyt, ale nie wylecza one zrodla problemu, nie sprawia ze
poczuje sie wartosciowym czlowiekem.
Mnie odstrasza w antydepresantach to, ze moga powodowac rozne skutki uboczne, no
i poza tym boje sie uzaleznienia.
Takze pozniej myslalam juz tylko o terapii u psychologa. Na razie jednak jakos
daje sobie rade. Jestem teraz szczesliwa i jak nawet mam napad, to jem bardziej
swiadomie, mniej niz kiedys i nie mam wielkich wyrzutow sumienia. Takze wszystko
zmierza w dobrym kierunku. Pozdrawiam Cie rowniez i dzieki za rady :-)

[melancholia18]

negricie i osobom z takim problemem jak ona polecam ksiazke G.Leleu MIŁOŚĆ I
KALORIE. Gwarantuje, ze Wam pomoze i przede wszystkim pomoze zrozumiec Wasze
odruchy i polubic siebie.

[melancholia18]

podajcie swoje gg dziewczyny!!! moje to 5980273:)

[negritha]

Ech, tragiczny byl ten dzien.... zauwazylam ze bardzo zle dziala na mnie
towarzystwo wlasnych rodzicow. Jak jestem z nimi w domu to zaraz mysle o tym ile
rzeczy jest w domu do jedzenia, po ktore nie moge siegnac przez ich obecnosc.
Gdybym byla sama to pewnie bym nawet o tym nie pomyslala, zjadla cos albo i nie,
a tak to siedze i nakrecam sie ze jest aale poza moim zasiegiem... Poza tym przy
rodzicach czuje sie jak dziecko, ktore zawsze wyjada potajemnie wszystkie
slodycze z domu (tak bylo przez moja mame, ktora nie pozwalala nam jesc
slodyczy, wiec musielismy je wynosic w ukryciu), a nie jak dorosla osoba, ktora
chce jesc rozsadnie. A teraz czeka mnie 10 dni w ich towarzystwie w gorach i do
tego bez komputera (a wiec bez mozliwosci pisania tutaj tego co czuje).... jest
tylko jeden sposob aby to wytrzymac, musze sobie zalozyc ze bede przestrzegac
diety, bo o sluchaniu siebie w tak stresujacych warunkach nie ma mowy. W sumie
nie wiem czemu tak reaguje na swoja rodzine, przeciez nawet sie nie klocimy no i
naprawde ich kocham. Ale zle sie czuje spedzajac cale dnie z nimi.
Myslalam juz zeby zrezygnowac teraz (w ostatniej chwili..) z tego wyjazdu, ale
jednoczesnie troche mi szkoda. Tak wiec chyba zaloze sobie ze te 2 tygodnie
poswiece po prostu na duuuuzo ruchu i zdrowa diete odchudzajaca. Przyda mi sie
wkoncu zrzucic cos bo chlopak wraca za 2 tyg. Takze jade tam z nastawieniem ze
to kuracja dla mojego ciala i to jest najwazniejsze. O duszy pomysle jak wroce
(pewnie bedzie w kiepskim stanie) i na wyjezdzie nie bede poprawiac sobie humoru
jedzeniem chocby nie wiem co!!!! Tutaj niniejszym to obiecuje i chocby byl placz
i zgrzytanie zebow to wytrzymam ten wyjazd. (Swoja droga to ciekawe czy uda mi
samym uporem oddzielic sprawy ciala od duszy)
Tak wiec:
chocbym sie klocila z rodzicami (malo prawdopodobne ale mozliwe)
Chocby mi sie nudzilo
Chocby moj chlopak zupelnie mnie olal lub napisal cos niemilego
chocby okazalo sie ze moje plany na przyszly semestr niewypalily
chocbym czula sie niewiadomo jak smutno i podle
to nie bede jesc
Zawzielam sie, zacisne zeby i rany bede leczyc po powrocie. Moze zreszta okaze
sie ze nie bedzie co leczyc bo czesto wydaje nam sie ze cos jest straszne a
potem sie o tym zwyczajnie zapomina.. Takze na wyjezdzie jak najmniej myslenia,
analizowania przeszlości i przyszłości, zero zamartwiania sie, tylko fizycznosc,
ruch, wysilek, dieta, no i troche dbanie o siebie bo to nawet w plenerze nie
zaszkodzi ;-)
Takze przyrzeczenie zlozone i nie ma odwrotu. Jesli je zlamie nie odezwe sie juz
wiecej na tym forum, a za duzo mam do stracenia... zaczynam od jutra.
pozdrawiam serdecznie :-)

[wersia]

Absolutnie nie rezygnuj z wyjazdu! To o niebo lepsze niż siedzenie w domu i
zaglądanie co 5 minut do lodówki, tam będziesz mogła pospacerować (przecież
obie to lubimy:-), pozwiedzać, ruch na świeżym powietrzu na pewno dobrze Ci
zrobi, nie będzie czasu na rozmyślanie o smutkach, a tym bardziej ich
zajadaniu. A jak się zdarzy jakaś czekoladka to nawet dobrze – przecież do
chodzenia po górach potrzeba dużo energii:-)
Ja chyba też dam się namówić na góry, luby uparł się, że się wdrapie na Rysy i
męczy mnie, żebym z nim pojechała;-)
Myśl pozytywnie! Ja bym wiele dała za wyjazd z rodzicami…
Pozdrawiam bardzo serdecznie:-)

[negritha]

Dzisiaj obudzil mnie sms ktory mocno zamieszal mi w glowie. Jestem w dosc
skomplikowanej sytuacji jesli chodzi o przyszly semestr, bo probuje sobie
zalatwic praktyki. Wszystko jednak idzie jak najgorzej i juz nie mam do tego
sily. W dodatku musze podjac sama decyzje co chce robic w tej firmie, a ja mam
wrazenie ze nic nie umiem i mam ochote ze wszystkiego sie wycofac.. Wszystkie
nowe wiadomosci spadly na mnie z samego rana. Po przeczytaniu tego wszystkiego
chcialam juz skierowac swoje kroki do lodowki, ale powstrzymalo mnie to co sama
tu wczoraj napisalam. Nie zrezygnuje z mozliwosci pisania tutaj, wiec usiadlam i
wzielam kilka oddechow. Potem przypomnialy mi sie rowniez inne, niezbyt
przyjemne rzeczy ktore na mnie dzis czekaja...... na szczescie zrobilam wlasciwa
rzecz, tj wzielam kawalek kartki i dlugopis, spisalam te wszystkie problemy na
kartce i musze powiedziec ze juz nie wygladaly tak strasznie, po prostu realnie.
Oddzielilam te rzeczy ktore koniecznie musze zrobic dzis i rano od pozostalych i
teraz jak to pisze to 2 mam juz za soba :-)))) Jestem z siebie dumna bo umialam
dostrzec problemy i je rozwiazac. :-)
Co do wyjazdu to masz racje ze nie powinnam rezygnowac. W zeszlym roku podobny
wyjazd byl dla mnie zrodlem stresu (z powodu rodzicow), ale teraz postanowilam
ze niczym sie nie przejmuje, nie mysle, nie analizuje, tylko odpoczywam
fizycznie. Chce sie uwolnic od niszczacych uczuc od "nakrecania sie". Nie bede
myslec podczas tego wyjazdu o sobie, o chlopaku, swojej sytuacji, przyszlosci,
planach. Musze sie od tego oderwac i odpoczac. Bede podziwiac przyrode i cieszyc
sie chwila. Na codzien strasznie wszystkim sie przejmuje wiec te 2 tygodnie beda
dobrym odpoczynkiem. A co do diety i ruchu to stwierdzilam ze moje cialo tez
musi miec wakacje i to bedzie dla niego najlepsze.
A jak sie zdarzy czekoladka to nie mam zamiaru sie przejmowac. Czekolada jest
czyms z czego nigdy nie zrezygnuje ;-) TO najlepsza i najzdrowsza z mozliwych
slodka przekaska. Nawet jak sie odchudzalam to pozwalam sobie na nia
(szczegolnie gorzka). Wiec przy duzym wysilku tez nie bede z niej rezygnowac :-)
Postaram sie natomiast zrezygnowac z innych slodyczy, ale to tylko przez te 2
tygodnie, jak sie odchudzam.
A co do Rys to polecam od strony Slowackiej, krocej sie idzie a widoki tak samo
piekne :-))
A co u Ciebie? Jak sie czujesz?

[wersia]

Nie obżeram się już do bólu brzucha – to najważniejsze. W domu spokój. Ale
martwię się studiami, poza tym muszę się w końcu wziąć za szukanie mieszkania w
stolicy (teraz żałuje, że zrezygnowałam z tego, w którym mieszkałam 2 lata, a
niestety jest już wynajęte).
Bardzo dobrze sobie dziś poradziłaś – udało Ci się rozwiązać problemy, widzisz,
potrafisz to robić i dlatego nie ma potrzeby niczego zajadać! Mogę tylko
pogratulować:-)
Gorzka czekolada jest rzeczywiście korzystniejsza, mam w domu taką 99% kakao,
ale w ogóle mi nie smakuje, to jedyna czekolada, której zjem kawałeczek i już
mam dosyć:-)
Miłego dnia

[negritha]

Dokladnie- najwazniejsze to nie jesc do bolu brzucha i zeby sobie nie szkodzic.
Co do spokoju w domu to pewnie nie bez znaczenia jest ze zaczelas sie leczyc,
czyli poszlas za rada mamy. Tylko sie cieszyc ze jest lepiej :-)
Ja tez martwie sie studiami i od kilku godzin mam zazarta dyskusje z moim
chlopakiem o mozliwych scenariuszach przyszlosci. Jesli nasze plany wejda w
zycie to bedziemy mieli tyle roboty, tyle spraw do zalatwiania ze nawet nie chce
mi sie o tym myslec. Oczywiscie to obok normalnej sesji i nauki do egzaminow.
Czemu martwisz sie studiami? Jakis egzamin?
Co do problemow z mieszkaniem to polecam zaczac na spokojnie juz teraz szukac
zeby nie odkladac na ostatnia chwile (stres bedzie duzo wiekszy...).
Heh, ta czekolada to pewnie Lindt, chyba tylko ta firma ma w ofercie 99%. Ja
kiedys kupilam 70% tej firmy i juz mi nie smakowala za bardzo. Zdecydowanie wole
Wawel 90% jest naprawde smaczna i ja moge zjesc nawet tabliczke ;-)
W sumie po wczorajszym obzarstwie nie jestem w ogole glodna. Zjadlam skromne
sniadanie i drugie sniadanie i ciagle nie jestem glodna. Teraz robie mimo
wszystko lekki obiad (warzywa + kurczak) bo nie chce sobie przemiany materii
zwalniac glodowkami (dzis czuje ze obeszlabym sie bez jedzenia).
Ech, mam nadzieje ze do jutra mi troche brzuch spadnie bo mam egzamin ustny i
troche glupio bede sie czuc w za malej bluzce.
Heh, wlasnie mi chlopak napisal ze mam sie niczym nie przejmowac odnosnie
przyszlego semestru i mam zamiar wyjatkowo posluchac tej rady ;-) Przez
najblizsze godziny (a takze dni..) mam zamiar o niczym nie myslec i niczym sie
nie martwic. Milego popoludnia :-))

[wersia]

Powodzenia na egzaminie!!! :-)

[negritha]

Dziekuje. Zaliczone :-) Nawet lepiej niz myslalam. Dzis spedzam dzien w biegu
zalatwiajac rzeczy przed wyjazdem. Na jedzenie brakuje czasu i dobrze bo
pamietam co sobie obiecalam. 2 tygodnie bez napadow, na razie idzie z gorki :-)
Staram sie niczym nie przejmowac i jak tylko czuje ze cos mnie w jakis sposob
denerwuje, sprawia przykrosc, smuci to staram sie nie poddawac temu. Wierze ze
ten wyjazd minie mi beznapadowo i wkoncu zrobie cos dla swojego ciala. Jade w
gory zapomniec o wszystkich troskach, cieszyc sie przyroda i zyciem.
Mam nadzieje ze u Ciebie ciagle dobrze. Trzymaj sie przez te dni. Pamietaj ze
jak cos Cie gryzie to lepiej wyrzucic to z siebie tu na forum, niz tlumic to w
sobie i zajadac. Zycze duzo usmiechu. :-)))