jestem samotna ;/

[malenka200]

Wiem, że wątki o tym temacie już wam się wszystkim na pewno przejadły, ale
mam problem, a nie mam z kim pogadać-nawet moje netowe koleżanki coś się do
mnie ostatnio nie odzywają... Otóż: jestem strasznie samotna i to chyba z
mojej winy - nie wiem, czy mam jakąś taką odpychającą minę, że ludzie do mnie
nie lgną - moje koleżanki dopiero, kiedy dobrze mnie poznały, dowiedziały się
jaka naprawdę jestem. A (podobno) sprawiam wrażenie strasznie wyniosłej,
niedostępnej i po pierwszej rozmowie przemądrzałej - a wcale taka nie jestem.
Jestem po prostu osoba nieśmiałą i może dlatego sprawiam pozory "wielkiej
lady"- żeby to ukryć. Zdaję sobie doskonale z tego sprawę - ale nie umiem się
zmienić. I przez to chyba jestem sama - mąż pracuje od 5.30 do 21-22 ja
siedzę z 6-miesięcznym niuńkiem w domu i czasami nie mam do kogo przez cały
dzień ust otworzyć. Mieszkam od niedawna w nowym miejscu i naprawdę starałam
się jakoś znaleźć koleżanki- ale z mamami z mojego osiedla zamieniamy
zdawkowe "oooooo, ale pani córa już urosła" i każda idzie w swoją stronę.
Poradźcie mi, jak tą dziwną sytuację przełamać...

[gracja13]

Masz może gadu-gadu??

[anula-3012]

hmmm, mam te same odczucia, niestety. Wprawdzie mój wraca trochę wcześniej z
pracy ale też tak się czuję. Cały dzień z dzidzią w domu (też ma 6 mies;-) i
nie ma sie do kogo odezwać. Znajomości się pourywały, większość starych
koleżanek ma swoje rodziny, brak czasu dotyka wszystkich, więc właściwie tych
koleżanek nie mam. I źle mi z tym potwornie. Nawet nie dzwonimy do siebie. Sama
się za to nie lubie, mam pretensje do męża, że jak w końcu ma trochę wolnego to
np idzie na rower, a ja co? Wkurza mnie to, że właściwie mam tylko jego, a
przecież on tez ma swoje zaiteresowania itd. Doszło do tego, że jak ktoś do nas
przyjedzie w odwiedziny z rodziny i za długo siedzi to czuję się osaczona, źle
mi z tym, tak już do tej samotności przywykłam.

Myślę, że jako młode mamy to nie jesteśmy same z takimi odczuciami-że nasz cały
świat to dom, sklep w pobliżu i tyle. Ja czasami wychodzę na zakupy, takie
zwykłe, żeby na ludzi popatrzeć. Brakuje mi zwykłego wychodzenia rano do pracy-
tego, że trzeba sie wyszykować, że spotyka się ludzi, rozmawia. Jak mam gorszy
dzień to nawet z domu z dzieckiem nie wychodzę, to straszne, ale tak jest. Nie
moge się zorganizować, wydaje mi się to ponad siły. Brrr, brzmi to strasznie.
No, nie zawsze tak mi źle, oczywiście. Zaczęłam chodzić na aerobik, to mi
bardzo dobrze robi, takie odrwanie się choć na chwilę. I żyję wakacjami-kilka
dni urlopu nad morzem ze znajomymi-to mnie podtrzymuje na duchu. Może wam tez
się uda choć na dzień, dwa gdzieś się wybrać? A w weekend możecie gdzies
wyskoczyc na piwko-ostatnio byliśmy z mężem na starówce(pierwszy raz od Bóg wie
kiedy) choć było późno, to nie byliśmy sami-tzn widziałam co najmniej trzy pary
z malusieńkimi dziecmi i było to dla mnie odkrywcze. W końcu to, że ma się
dziecko nie oznacza całkowitego celbatu na rozrywki, prawda? U nas są też
dziadkowie, którzy mogą się czasami zająć dzieckiem, żebyśmy mogli gdzies
wyjść. Niestety, mój mąż nieczęsto wpada na taki pomysł, a jak mu to
uświadamiam to atmosfera robi sie niezbyt sprzyjająca do wyjścia. Może macie
kogoś, kto mógłby się dzidziusiem zająć przez parę godzin?

A co do natury-no to też mam podobnie! Nawet ktoś nowo poznany mi kiedys
powiedział, że się czuje jakby z kimś nieomal świętym rozmawiał, hihi. Ale cóż,
taka widac nasza natura. Ja jestem nieśmiała ale też nie przemądrzała czy
wyniosła. Ważne, że wiem o tym.
A sytuacja sama się rozwiąże, z czasem tzn nasze pociechy rosną, nawet się nie
zorientujemy kiedy, a juz będą tak duże, że ho ho. A my będziemy pracować,
spotykac się z ludźmi i bardzo cieszyc po powrocie do domu!

[thorgalla]

>A w weekend możecie gdzies
> wyskoczyc na piwko-ostatnio byliśmy z mężem na starówce(pierwszy raz od Bóg
>wie kiedy) choć było późno, to nie byliśmy sami-tzn widziałam co najmniej trzy
>pary z malusieńkimi dziecmi i było to dla mnie odkrywcze. W końcu to, że ma
>się dziecko nie oznacza całkowitego celbatu na rozrywki, prawda?

Mieszkam w Danii i tam na porzadku dziennym sa takie widoki:restauracja a pod
oknami rzedem kilka,kilkanascie wozkow.Jesli dziecko jest male ,zostaje w wozku
ale wieksze jest zabierane do srodka.Kazda restauracja czy bar ma specjalne
krzeselka dla dzieci.W bankach i urzedach sa specjalne kaciki do zabaw dla
dzieci.W wiekszosci duzych sklepach i centrach sa lazienki z miejscem do
przewijania dzieci.Na kazdym kroku widac ulatwienia dla wozkow dziecinnych.
Nawet jesli w Polsce takich ulatwien nie ma to chyba nie oznacza ze matki musza
zostawac same z dziecmi w domu.Zawsze mozna sprobowac poznac inne mamy z
okolicy przez to forum.No nie?

[malenka200]

gracja- niestety, nie mam gg, nie mam w domu dostępu do netu-niestety:(
anula- dzięki za pocieszenie- przynajmniej nie jestem sama. Szkoda tylko, że
nie mieszkamy w tym samym mieście...

[peggy1]

A ja jeszcze nawet nie urodziłam( za 2 tygodnie mam termin), a już mój świat
ograniczył się do wyjść do sklepu (nie moge dużo chodzić bo mi lekarz
zabronił). Wcześniej byłam bardzo aktywną osobą i szczerze powiedziawszy
ciesząc sie oczekiwaniem na dzidziusia, przeraża mnie jednocześnie fakt, że na
jakiś czas zostane "uwiązana" w domu. Trochę boję sie tej samotności....

[malenka200]

peggy- ja miałam to samo- od 7 miesiąca leżenie plackiem, no i do teraz mi ta
samotność została- to już prawie 9 mies:(

[peggy1]

malenka - wiem co to znaczy lezec plackiem, bo wczesniej juz lezalam w szpitalu
ze wzgledu na zagrożenie przedwczesnym porodem - nawet do toalety nie moglam
iść i to było STRASZNE. Współczuje Ci więc dwóch miesięcy w łóżku,bo wiem jakie
to męczące. Jeszcze 8 dni do terminu.... pozdrawiam

[koleandra]

Malenka200 jak bym o sobie czytała! Ci ludzie, którzy mnie znają dłużej bardzo
mnie lubią, ale Ci którzy dopiero co poznali uważają, że jestem jakaś dumna, a
przynajmniej taką mam minę bo w rzeczywistości taka nie jestem.
Też jestem samotna - praktycznie nie mam znajomych ani przyjaciół - poza tymi
netowymi, bo oni mnie nie widzą i mnie lubią.
Dlaczego tak jest? nie umiem tego zmienić, staram się uśmiechać, ale wtedy
wszyscy patrzą na mnie jeszcze bardziej dziwnie.
Szkoda, że nie masz GG, ale jak będzie Ci się chciało to napisz meila - odpiszę
na pewno. Pozdrówka. Pa.

[karolina10000]

Rozumiem cię doskonale. Napisz do mnie; [e-mail]

[dori80]

no to kochane łączmy sie:) [e-mail]:))))

[ola_er]

Jak ja Cię rozumiem... Też się czuję okropnie samotna. Po studiach wróciłam do
rodzinnego miasta. Znajomości z czasów studiów pozostały tylko na telefon
(rzadko) albo sms. A te stąd dawno się rozpadły. Większość koleżanek z pracy ma
albo faceta, z którym spędza mnóstwo czasu, albo rodzinę. Mój chłopak wiecznie
zapracowany. Jeśli się widzimy to tylko godzinę (a mieszkamy w tym samym bloku).
Najgorsze, ze teraz nie pracuję. Całe dnie w domu. Masakra.
Dziwne jest to, ze ogólnie jestem osobą cenioną i lubianą. Ale nigdy nie miałam
przyjaciółki takiej, żeby razem połazić, pojechać na wakacje... Nie wiem dlaczego.

[puniao11]

W Szczcinie mieszkam od ponad roku.Zamieszkalam z chlopakiem zostawiajac
wszystkich znajomych w moim rodzinnym miescie.Przez ostatni rok
klimatyzowalam sie i poznawalam otoczenie, ale nie spotkalam osoby, z ktora
moglabym pogadac i wyjsc na kawke czy piwko;)Jestem osoba dosc latwo
nawiazujaca kontakty i sympatyczna.Moje gg 8392387 email:[e-mail]
pozdrawiam