tęsknie za moim mężem

[abetta]

[abetta]

miesiąc temu wyjechał do Iraku

[ilecka]

moze to banalne ale ... bardzo ci wspolczuje ...
nie powiem badz dobrej mysli, bo to za banalne... (ale badz mimo wszystko!)
a kiedy wroci?
trzymaj sie cieplo

[woman-in-love]

abetta napisała:

> miesiąc temu wyjechał do Iraku


A masz z nim jakiś kontakt? Listy, telefony, maile?

[matmam]

Nie jesteś sama.
Ja za swoim też strasznie tęsknie,ale musimy się jakoś trzymać.
Trzymaj się cieplutko.

POZDRAWIAM

[asiarol]

łączę sie z tobą w bólu tęsknoty, mój mąż wprawdzie nie jest w Iraku, ale jest
marynarzem, bardzo mało mamy go z synkiem
mimo wszystko myśl pozytywnie,pozdrawiam cieplutko

[abetta]

dziękuję dziewczyny za tyle ciepłych słów,
kontakt mamy-dzwoni raz na tydzień ale są tzw rozmowy kontrolowane
Do internetu jeszcze nie zdązył się dopchać.
Myślałam, że jestem twarda i odporna a tu... mięczak ze mnie,
wróci za 5 miesięcy, pozdrawiam

[woman-in-love]

No, tu nie ma twardych :-))) a co on tam robi? Czy to tajemnica?

[abetta]

jest na "misji pokojowej" czyli mówiąc konkretnie -jest żołnierzem

[anula36]

co by nie robil Irak to nie Bahamy.
DA sobie rade i wroci szybciej niz sie spodziewasz.
Jemu tez na pewno jest trudno i wolaby byc z Toba, ale rozkaz to rozkaz.

[keti3]

asiarol napisała:

> łączę sie z tobą w bólu tęsknoty, mój mąż wprawdzie nie jest w Iraku, ale
jest
> marynarzem, bardzo mało mamy go z synkiem
> mimo wszystko myśl pozytywnie,pozdrawiam cieplutko
moj maz tez plywa.bylismy 2 mies. poslubie, kiedy musial isc na statek.jeszcze
17tygodni...do jego powrotu. tez sie boje i bardzo za nim tesknie.nie wiem czy
kiedykolwiek naucze sie czekac...jak ja mam czekac? jak sie wtedy liczy czas?
tygodnie, dni?czy moze miesiace?...tak bardzo mi go brakuje.

[asiarol]

keti3 napisała:

> moj maz tez plywa.bylismy 2 mies. poslubie, kiedy musial isc na
statek.jeszcze
> 17tygodni...do jego powrotu. tez sie boje i bardzo za nim tesknie.nie wiem
czy
> kiedykolwiek naucze sie czekac...jak ja mam czekac? jak sie wtedy liczy czas?
> tygodnie, dni?czy moze miesiace?...tak bardzo mi go brakuje.

Ja z brakiem mojego męża musiałam osfajać sie jeszcze przed ślubem wyjechał na
7 długich miesięcy,potem tez wyjechał 2 miesiące po ślubie,teraz na szczęście
pływa na krótsze rejsy
trzymaj się cieplutko

[ajlii]

Boże... a ja umieram ze strachu jak mój spóźnia się o 10 minut z pracy (pracuje
w ochronie)... jesteś bardzo dzielna, naprawdę...

[woman-in-love]

ajlii napisała:

> Boże... a ja umieram ze strachu jak mój spóźnia się o 10 minut z pracy
(pracuje
>
> w ochronie)... jesteś bardzo dzielna, naprawdę...

Najgorsze, ze do tego nie mozna się "przyzwyczaić..."

[irazone]

mój też jest marynarzem i bardzo mi go brakuje.2 miesiące po ślubie wypłynął i
nie ma... a ja za 8tyg będę rodzić i mamy wielkie pytanie czy zdąży wrócić.to
mój drugi kontrakt do przetrzymania,ale podczas pierwszego nie mieszkaliśmy
razem i nie mieliśmy ślubu ani maluszka w brzuszku,dlatego tak ciężko :(

[ebolia]

wiem dobrze co czujesz. Mój mąż też był w Iraku 6 m-cy. Na szczęście już wrócił.
Po jego powrocie czuliśmy się jak para nastolatków - stęsknieni, oczarowani
sobą, oszaleliśmy mocniej na własnym punkcie. Mój sposób na przeżycie tego czasu
samotności? Po pierwsze jak najmniej wiadomość na temat Iraku w mediach. Bo
można naprawdę zwariować. Po drugie - wypełnienie sobie maksymalnie czasu. Ja
chodziłam na aerobik, angielski. Po przyjściu wieczorem do domu nie miałam czasu
na przeżywanie mojej samotności. Były plany, że mąż znów pojedzie we wrześniu,
na szczęście się udało i nie jedzie. Podczas jego drugiej nieobecności
zapalnowałam sobie studia podyplomowe. Recepta na samotność - dużo zajęć i
maksymalne wypełnienie czasu, niestety recepty na tęsknotę nie ma - to trzeba
jakoś przetrwać.
Bądź dzielna, taka nasza dola.
Trzymaj się i wspieraj męża!

[ajlii]

Oj nie można, nie można... tyle że teraz ja jestem daleko od domu, na
wykopaliskach archeologicznych... i bardzo, bardzo tęsknię...On jest
przynajmniej w naszym ukochanym domku, wśród tylu budzących wspomnienia
przedmiotów, zdjęć... a może to On ma trudniej...?

[kokosia1]

Moge tylko powiedzieć,ze modle się i trzymam kciuki aby szybciutko,cali i
zdrowi wrócili do swoich żon i dzieci, a wam drogie forumki wytrwałości!

[msylwunia24]

Jestes naprawde dzielna kobietą......Ja bym chyba zwariowała...Ale bądz dobrej
mysli!!!!!Zobaczysz czas rozłąki szybko minie i wroci ztęskniony!!!!NA PEWNO
WROCI!!!!Osobiscie załuje ze was nie znam.....Jestescie ludzmi ktorzy zasługują
na ogromny szacunek i podziw.....Wkoncu oboje jestescie bohaterami,trzeba miec
wielka odwage by podjac taki krok....Trzymam za was kciuki!!!!!!!!!!Goraco
pozdrawiam!!!!!!
P.S.2441020 TO MOJE GG, JAK BYS MIALA OCHOTE POROZMAWIAC.

[abetta]

Nie dość, że tęsknię to... rozchorowałam się ze strachu po wiadomościach w
ubiegłym tygodniu o zamachach w Babilonie oraz informacji w piątek o śmierci
dwóch polskich żołnierzy, dziewczyny do momentu podania nazwisk nie mogłam się
w pracy skupić, prawie,że wjechałam w kobietę na przejściu dla pieszych-miała
zielone,
przed rodzicami i dzieckiem udaję twardziela,ale boje się, że w końcu " pęknę "

[dr_tusia]

Podziwiam Was,dziewczyny, jestescie bohaterkami, naprawde... Ja sie czuje zle,
jak maz wraca kilka godzin pozniej, bo ma cos w pracy szczegolnego... Pracuje w
zbrojeniowce i boje sie nawet, gdy jedzie testowac czolgi na poligon...
Nie bede Wam dawac zadnuch "dobrych rad", bo nikt, kto tego nie przezyl, nie ma
takiego prawa; chcialam tylko Wam powiedziec, ze chyle czola przed Wami i z
calego serca trzymam kciuki za waszych mezow. Taka milosc, jak Wasza czuje sie
nawet z odleglosci tysiecy kilometrow. I ona ich ochroni.

[woman-in-love]

Czy znasz inne żony chłopaków, którzy wyjechali? Tylko one chyba sa w stanie
zrozumić ten stan. Czy nie powinno się tego jakoś mocniej podkreślic w mediach,
że wysyłamy mężów i ojców, powodując wyniszczanie nerwowe kobiet i cichą,
nieuświadomioną rozpacz dzieci? Dziewczyny, cierpicie tak potwornie udając na
zewnątrz spokój, że we mnie wszystko sie burzy. To absurdalne. Niedobrze mi sie
robi, kiedy słyszę tu i tam, że najwiekszą wartoscia jest rodzina. Twój przykład
świadczy o czymś przeciwnym. Rozbija sie rodzine w imię .... n o własnie, w imię
czego??? Niejasnych politycznych interesów?

[archiwald4]

Serdecznie współczuję wszystki żonom, które umierają ze starchu o swoich mężów
w Iraku, chyba nie zniosłabym takiej sytuacji. Ale czytając powyższą wypowiedź
w-i-l i innych naszła mnie taka refleksja: Czy faktycznie rozkaz to rozkaz? W
mediach mówią, że pojechali tylko ochotnicy, czy to nieprawda? A jeśli prawda,
to na Boba, DLACZEGO POZWOLIŁYŚCIE IM TAM JECHAĆ ?

[abetta]

mój mąz migał się od wyjazdu na misję jak mógł, w tamtym roku jak były rozmowy
na 2 zmianę to poszedł na zwolnienie-uff-udało się, nie pojechał w lutym za to
przydybali go w maju, owszem mógł odmówić,ale w najbliższej perspektywie mógłby
dostać rozkaz przeniesienia np. do dziury oddalonej od naszego miasta np. 300
km, przeprowadzka nie wchodzi w grę bo kupiliśmy mieszkanie, ja mam fajną
pracę, mogłoby się tez całkiem"przypadkiem" okazać, że nie ma dla niego w ogóle
etatu-czyli do widzenia, także coś za coś, to nie jest tak, że ja się zgodziłm,
byłam, jestem i będę przeciwna wysyłaniu naszych chłopaków do Iraku, bo co
zmiana to jest coraz gorzej, ochotnikamito może byli żołnierze nadterminowi a
służba zawodowa tak napradę to nie ma za wiele do gadania

[archiwald4]

Jeśli faktycznie jest tak jak mówisz to jest to jeszcze tragiczniejsze niż
myślałam. Dzięki Bogu, że mój mąż jest nauczycielem w wiejskiej szkole!!

[woman-in-love]

archiwald4 napisała:

> Jeśli faktycznie jest tak jak mówisz to jest to jeszcze tragiczniejsze niż
> myślałam. Dzięki Bogu, że mój mąż jest nauczycielem w wiejskiej szkole!!


Ma rację Oriana Fallaci krzycząc:-"obudżcie sie, to wojna, idioci!" A jeszcze
nazywaja ja Misją? że niby jak księża dobrodzieje jadą do dzikusów? czyli
kłamstwa jak z Orwella. Nie powinno sie o tym milczeć. Tak czułam ,ze to
"dobrowolny przymus".