Puste dni

[yenka27]

Witam.

Jestem młodą, bo roczną mężatką.
Ślub wzięliśmy z miłości. Tylko, że podpisane papierka bardzo dużo zmieniło.
Na minus.
Wszystkie okoliczności pozostały bez zmian, mąż wyjeżdża służbowo tak jak
wyjeżdżał, tylko że teraz zupełnie zniknęła tęsknota.
On tłumaczy to tym, że nie ma potrzeby ciągłego zapewniania o uczuciu, bo już
jesteśmy małżeństwem i wiemy co do siebie wzajemnie czujemy.
Ale czy pewność może się równać z chłodem? Kobicie brakuje miłych słów,
drobnych gestów, odrobiny tęsknoty.
Gdy jesteśmy razem te gesty są, ale gdy On wyjeżdża, i gdy ja tym bardziej
potrzebuję jakiegoś zapewnienia, potwierdzenia, że nie jestem na tym świecie
sama On mi tego nie daje.
Wiem, że w grę nie wchodzi inna osoba, dlatego zastanawiam się w czym tkwi
problem?
A może to moja wina bo za bardzo się domagam kontaktu i nie pozwalam Mu
zatęsknić? Tylko, że to jest chyba naturalne, że częściej mi Go brak podczas
Jego nieobecności niż wtedy gdy siedzi w pokoju obok i czyta książkę.
Jak radzicie sobie z tymi wszystkimi babskimi nadpobudliwymi i zbyt częstymi
potrzebami potwierdzenia swojej roli w Jego życiu?

Pozdrawiam
Yenka dziś bardzo smutna i samotna, bo mąż od wczoraj nie dzwoni

[mrowkojad2]

Z jednej strony cie rozumiem, bo mój partner też czasami wyjeżdża służbowo,
tęsknię za nim i chciałabym żeby dzwonił do mnie często itd. Z drugiej strony
rozumiem, że nie może, bo jednak jedzie do pracy i pracuje, a moje telefony
mogą mu przeszkadzać. W sumie jednak zawsze dzwoni albo pisze sms, więc nie
mogę narzekać. Byc może twój mąż jest zajęty, a wieczortem zbyt zmęczony, w
końcu sama piszesz, że gdy jest w domu, to wszystko jest w porządku. Jeżeli ci
to tak bardzo doskwiera, to pogadajz nim o tym. Albo znajdź sobie ciekawe
zjęcie, czas szybciej ci zleci. Pozdrawiam

[pittjusia]

Witaj
Mój mąż też ma pracę polegającą na wyjazdach. Jesteśmy zaledwie 3,5 miesiąca po
ślubie a od niespełna miesiąca moj ukochany jest na kontrakcie zagranicznym, z
którego powróci dopiero w marcu. Jest to trudna sytuacja dla nas obojga.
Pierwsze dni rozłaki były dla mnie koszmarem, ale teraz jakoś zaczynam się
przyzwyczajać, choć w dalszym ciągu nie wyobrażam sobie dnia bez rozmowy z nim.
Nie wyobrażam sobie również tego, że mogłąbym nie zapewniać go o swoich
uczuciach, wiem jakie to jest istone gdy jest się daleko od siebie i od męza
oczekuję tego samego w stosunku do mnie. Przykro mi że Ty tego nie
doświadczasz. Mnie jednak dręczą myśli czy nie oddalimy się od siebie w czasie
tak długiej rozłąki i czy nie wytworzy się między nami obcość? :(
Pozdrawiam

[edysl1]

Tak to juz jest z facetami - jak ma zone to mysli,ze juz nie musi sie starac i
zapewniac o swoich uczuciach,bo przeciesz ja kocha skoro wybral na zone.Jednak
wydaje mi sie,ze powinien dzwonic codziennie.Jesli tego nie robi,moze wlasnie
dlatego,ze to zawsze Ty pierwsza dzwonisz.Przetrzymaj go dzien lub dwa(choc
bedzie baaaaaardzo trudno),a napewno sie odezwie steskniony.

[cinnoir]

Yenka!! ABSOLUTNIE nie dzwoń do niego i nie narzucaj się z tekstami "kocham Cię
Misiu, wiesz?" To facetów, NIESTETY, męczy, zaczynają się czuć osaczeni itp.
Choć brzmi to durnie oni tak mają. To po prostu inny gatunek i do nich jest
inna instrukcja obsługi.
Chcesz żeby zaczął zapewniać Cię o swojej miłości? Zrób tak jak już ktoś tu
napisał: nie dzwoń, nie rób pierwszego kroku, nie pisz 150 smsów dziennie. W
końcu go to zaintryguje skąd nagle przestałaś tak nadskakiwkać. Facet to
myśliwy i musi wiecznie polować. A Ty musisz być tym "króliczkiem", którego
warto gonić ,ale nie łapać go.
A może, raz, niechcący "zapomnij" komórki i nie odbierz jego telefonów przez
cały dzień? (oczywiścię potem słodko się tłumacząc, że tak się spieszyłaś, że
zapomniałaś:)) Efekt murowany! :))
Pozdrawiam i życzę wytrwałości w postanowieniach!