młode małżeństwa i teściowie

[konwalia9]

Czytając to forum zauważyłam, że w Polsce jest praktycznie normą, że po
ślubie młodzi nie żyją normalnie tzn. samodzielnie- teściowie mają klucz do
mieszkania, teściowa mówi synowej jak ma urządzać mieszkanie i co gotować
synkowi. A już najlepsze są niedzielne obowiązkowe obiadki albo sytuacja
typu: młdzi mieszkają dwie klatki dalej od rodziców i rodzice codziennie
siedzą u dzieci, gotują obiady i wychowują wnuki. A najgorsze jest to, że to
już chyba nasza taka polska mentalność- niby się tymi relacjami nie
przejmujemy (my, matki-Polki) ale i tak żyjemy w jakimś stopniu
podporządkowane teściom. Ja na przykład mam w sobie coś takiego ,że niby
myślę sobie: to moje życie i zrobię jak chcę ale nawet jeśli postawię na
swoim to sam fakt, że mam powyższe refleksje świadczy o tym, że mentalnie
jestem podporządkowana jakiejś sile wyższej tzn. teściom. Też tak macie czy
kompletnie "olewacie" to, co mówią rodzice męża czy Wasi? Co o tym sądzicie?

[caysee]

Mam bardzo podobne przemyslenia jak chodzi o twoje. Rowniez czesto mysle sobie,
ze zrobie po swojemu, jestem w koncu dorosla, jestesmy samodzielni, ale mimo
wszystko gdziestam w duchu mysle o tym, co na to powiedza tesciowie. Wydaje mi
sie, ze to zalezy przede wszystkim od kontaktu z tesciami i od tego jacy to
ludzie. Np. moj tesc jest bardzo krytyczny, nic mu sie nie podoba i latwo mu
podpasc - moze przez to mam takie mysli.

[malibu9]

Moja przyszła teściowa jest bardzo nadopiekuńcza. Mój narzeczony często
kontroluje jej zachowanie(za co szczerze mu dziękuję)więc nie muszę sama
ingerować. Ostatnio wprowadziliśmy się do nowego mieszkania (15min drogi od
nich)i trochę się boję. Teściowa zazwyczaj powtarza-ja się nie będę wtrącać to
wasze życie,ale zaraz potem przynosi jakąś rzecz którą ja mam czuć się
zobligowana powiesić bądź postawić w naszym minimalistycznym mieszkaniu.
Wkurzam się wtedy wewnętrznie,bo nie wiem w jaki subtelny sposób jej wytłumaczyć
że nie chcę gratów w domu. Niestety czasem przegrywam w takich dyskusjach z moim
partnerem,bo dla niego to nie problem powiesić np.jakaś słomianą lalkę w
sterylnej i prostej kuchni! Irytuje mnie to,ale pracuję nad sobą i w końcu
nauczę się mówić nie. Jeśli chodzi natomiast o gotowanie to mam tą wyższość że
mój Przyszły uwielbia moją kuchnię,więc generalnie z jego wybrzydzaniem nie mam
problemów. Natomiast gdy już częstuję czymś nowym teściową zauważam że podchodzi
do tego jeśli nieufnie to z dużym dystansem i mam wrażenie że degustuje bo tak
nakazuje kultura. teść jest w porządku,docenia moją pracę, pomysłowość w
projektowaniu i urządzaniu mieszkania i co mnie totalnie wybija trochę stofuje
swoją żone,by brala ze mnie czasem przykład. Regularnych obiadków nie ma,a to
dzięki perswazji mojego Narzeczonego,który stwierdził,że nie marzy o niczym
innym jak być ze mną i odpoczywać od przesadnej troski rodziców.

[horpyna4]

Nigdy nie miałam takich problemów. Po prostu uważałam, że małżeństwo musi żyć
na własny rachunek i bez rodziców. Postawiłam facetowi warunek - mieszkanie.
A jego matka bardzo mnie kokietowała i proponowała duży pokój. To znaczy
proponowała swojemu synkowi, że nam jeden odda, ale on wtedy nawet mi o tym nie
powiedział. Dobrze mnie znał. I swoją matkę też.
Dzięki takiemu trzymaniu od samego początku na dystans nie miałam z teściową
najmniejszych problemów. A była to osoba bardzo energiczna i lubiąca rządzić.
No i jak przyszła (zaproszona) obejrzeć nasze już urządzone mieszkanie, to
orzekła, że widać silną osobowość urządzającej. I nie śmiała wtrącać się i
wyskakiwać z prezentami "do mieszkania".

[paula.anna]

ja postąpiłam podobnie jak horpyna4, na długo przed ślubem powiedziałam, że z
teściami na pewno mieszkać nie będę. przyszły mąż zgodził się. jednak na własne
M przyszło nam długo czekać i stoczyć o nie wiele słownych bitew, także z
teściami i babcią męża. uważali oni, że MAMY z nimi mieszkać, tak nam będzie
najlepiej, że nie znamy życia... długo można opisywać. byłam nieugięta,
mieszkaliśmy trochę tu, trochę tam, żeby się moi teściowie nie przyzwyczaili.
moja teściowa jest w zasadzie ok, ale "bardzo energiczna i lubiąca rządzić".
w końcu pogodziła się z tym, że nie utrzyma syna w domu, ale na tym jeszcze nie
koniec. mój mąż dopiero uczy się mówić jej nie. nawet jak zamieszkamy wreszcie
oddzielnie, to przecież ma telefon i nasze numery i nie zawaha się ich użyć.
trochę czasu upłynie, zanim przestanie wzywać mojego męża do każdej zmiany
żarówki... ale poradzimy sobie z tym :)

A wielopokoleniowe rodziny?

[szara82]

Może spójrzmy na to z innej strony - co się dzieje z wielopokoleniowymi rodzinami? Przecież to był standard, dziadkowie, rodzice i dzieci pod jednym dachem. To jest dopiero szkoła życia! Bo co za problem żyć sobie oddzielnie i być sobie sterem, żaglem i okrętem, a co innego codzienne życie z resztą familii i nie zagryzanie się nawzajem. Poza tym co będzie z rodzicami (czy teściami) na starość, kiedy już wszyscy od nich wyfruną? Kiedy będzie już naprawdę ciężko, tak że trzeba się będzie nimi codziennie zajmować? Oczywiście, że można ich oddać do dobrego zakładu opieki, ale mówiąc już o sprawach ostatecznych - ciężko umierać samemu.
Dlatego darzę najwyższym szacunkiem tych, którzy potrafią sobie ułożyć życie w domu z rodzicami/teściami. Mówię tu o zdrowych układach, nie opisywanych tu patologiach.
Ale wiem, że my możemy mieć dobre chęci ułożyć sobie stosunki z teściową, a ona...

[triss_merigold6]

Wielopokoleniowe rodziny pod jednym dachem to był przymus ekonomiczny, tak samo
jak pokoje z kwaterunku dla kilku rodzin w przedwojennych dużych lokalach.
Dlaczego zakładać, że rodzice/teściowie zniedołężnieją na starość całkowicie.
Można mieszkać w pobliżu i pomagać ale niekoniecznie zajmować się non stop. Są
opiekunki i pielęgniarki chociażby. O ile z własnymi rodzicami mogłabym
mieszkać np. w bliźniaku o tyle z teściami nigdy i pod żadnym warunkiem.

[kawka74]

Borejkowski model rodziny jeży mi włos na głowie. Żadna tam szkoła życia, raczej
próba wytrzymałości, zanim się wyciągnie za kołnierz wujka, który okupuje
łazienkę od kwadransa, a nam się spieszy. W 99 przypadkach na 100 młode
małżeństwo mieszka z rodziną tylko dlatego, że musi, a nie dlatego, że chce. Bo
cóż to za radocha, zero intymności, nie można na golasa poczłapać do łazienki,
rządy zwykle trzyma teściowa albo matka i trzeba się im podporządkować. Sama
przyjemność, naprawdę.
I czy naprawdę tylko ci, którzy mieszkają z rodzicami, są zdolni do tego, żeby
się nimi w razie czego zająć?
A to, co jest tu opisywane, to nie patologia, to życie...

[malgorzata_i_mistrz]

Do 15-ego roku życia mieszkałam w rodzinie wielopokoleniowej. Dziadkowie, moi
rodzice z nami i mój wujek z rodziną. W sumie 9 osób na 83 m^2. I na ten temat
mam jedno do powiedzenia: Nigdy.Więcej! Gdy przyjeżdżała do nas kuzynka
zazdrościła nam wieloosobowych obiadów w kuchni i właśnie tej, he he he,
wspólnoty, ale codzienna prawda była o wiele mniej różowa, chociaż zarówno mama
jak i ciotka z teściową żyły bardzo dobrze, ale mama tak naprawdę odżyła dopiero
po wyprowadzce. A miały z babcią o wiele bardziej podobne charaktery niż ze mną.
Wolę nie myśleć, co by się działo, gdybyśmy musiały mieszkać razem na dłużej niż
dwa dni.

___________________________

Twoja matka była chomikiem.

wielopokoleniowym rodzinom mówię NIE!

[paula.anna]

babcia mojego męża ciągle nam truje, że kiedyś tak było i było dobrze, że my
też powinniśmy z nimi mieszkać, że będzie nam źle samym... rzygam tym! efekt
jest taki, że przestałam lubić babcię M, unikam jej, bo boję się że kiedyś
powiem jej co o tym wszystkim myślę, mimo, że jest stara i należy jej się
szacunek. ale nam też! ona niech decyduje za siebie, nie za nas. jestesmy
dorośli, sami się utrzymujemy i mamy prawo podejmować własne decyzje. jeśli
chcemy mieszkać sami, to będziemy, niezależnie od tego, czy jej i innym się to
podoba, czy nie!
a jeśli kiedyś teściowie lub moim rodzice będą potrzebowali opieki, to się nimi
zajmiemy, ale do tego czasu chcemy mieć własne życie, gary, sprawy itp

przepraszam za ten wybuch. to nie do Ciebie szara82. po prostu sporo przeszłam
walcząc o naszą niezależność i ciśnienie mi się podnosi przy takich tematach

[szara82]

paula.anna napisała:
> przepraszam za ten wybuch. to nie do Ciebie szara82. po prostu sporo przeszłam
> walcząc o naszą niezależność i ciśnienie mi się podnosi przy takich tematach

Nic się nie dzieje, przecież sobie kulturalnie dyskutujemy:) W Jeżycjadę też nie wierzę, tam zdaje się żadna kobieta nigdy okresu nie dostała, jak mam w to wierzyć?;)
Nie opowiadam się jednoznacznie za modelem 2+2+2, ale zastanawia mnie czy jest on zawsze zły, z definicji.

[dunia77]

Ja tak nie mam. Moi rodzice mieszkaja 1000 km od nas, tesciowie 700 km i nie
maja zadnego wplywu na nasze zycie.

[merda]

Ja mysle,ze nasze polskie Matki-Polki to nic w porownaniu z wloskimi,gdzie mama
najchetniej zostalaby zona syna.

[deodyma]

ja sie bardzo ciesze, ze od tesciow dzieli nas dobre ponad 700 km. niestety,
moja tesciowa lubi sie wtracac do wszystkiego. dlatego nie wyobrazam sobie, ze
miala bym mieszkac z nia pod jednym dachem. wogole moja tesciowa to traktuje
mojego meza tak, jakby byl dzieckiem specjalnej troski co jego doprowadza do
szalu. po slubie maz delikatnie zasugerowal mi, ze za jakis czas moglibysmy
wykupic mieszkanie na osiedlu, gdzie mieszkaja jego rodzice i tam zamieszkac.
powiedzialam zdecydowanie NIE. jak sie potem okazalo, jego matka go do tego
namawiala.

[oliwka117]

Ja się sporo namęczyłam i napłakałam żeby móc zacząć żyć własnym życiem i mam
nadzieję, że powoli udaje mi się to realizować. Problem tkwi w tym, że moja nowa
rodzina-rodzina męża ma tendencje do podporządkowywania sobie wszystkich i
wszystkiego. Wszystko musi być tak jak chcą oni a już przynajmniej moja
"ukochana"szwagierka. Do tej pory mieliśmy obowiązek odwiedzania rodzinki
przynajmniej raz w tygodniu-a i tak nasłuchaliśmy się, że jesteśmy podli, bo za
rzadko odwiedzamy, relacjonowania co się u nas dzieje, kiedy będziemy mieli
dzieci i wysłuchiwanie jakie obowiązki ma mój mąż-wobec zamężnej siostry i Mamy.
Twierdziły, że skoro mąż ma czas między jednymi zajęciami a drugimi to ma
obowiązek załatwić coś siostruni, pojechać, zrobić. itp. Koszmar! Porozmawiałam
szczerze z Teściową i nasze relacje są teraz inne, lepsze dla obu stron a ze
szwagierką nie gadam i tak jest lepiej.

[kasica_33]

Z reguły duża większość rodziców i teściów ingeruje w życie swoich dzieci.No
cóż czasami jest to z dobrego serca, a niekiedy najzwyklejsze w świecie
wtrącanie się.Tak to już jest.Ale u mnie nie ma takiego czegoś.Pomimo, że nie
jesteśmy jeszcze małżeństwem, ale mieszkamy ze sobą, moja matka, ani przyszli
teściowie nie ingerują w nasze życie.Nie każą robić nam niczego, wbrew naszej
woli.Wszystko co robimy jest wyłącznie naszą decyzją i wszyscy są
zadowoleni.Rodzice odwiedzają nas bardzo żadko, jedynie co to moja matka
potrafi czasami dzwonić codziennie, ale nie po to by dać swoje nauczki, czy coś
w tym stylu, ale po to by sobie poplotkować(obie lubimy gadać o wszystkim i o
niczym:))Mam nadzieję, że tak zostanie, jeśli już będziemy małżeńswem. Tak
naprawdę nie mam ku temu wątpliwości, bo ani moja matka, ani teściowa nie
należą do osób które na siłę wchodzą z butami w czyjeś życie...i między innymi
za to je cenię:)Pozdr

[agnieszkaaa6]

My mieszkaliśmy przed ślubem 8 lat i też w tym czasie nikt z rodziców czy
teściów nie wtrącał się do naszego życia. Ale wszystko zmieniło się po ślubie.
Moi rodzice mieszkają ok 100 km od nas, ale też próbują ingerować w nasze
życie. Zaczęli nawet rozbudowywać dom i sugerują nam (co prawda delikatnie, ale
zawsze), że moglibyśmy z nimi mieszkać, bo do pracy godzinę czy półtorej w
jedną stronę to zawsze można dojechać. Natomiast moja teściowa, która mieszka
dwie ulice dalej zaraz po ślubie chciała gotować nam obiady (tak jakbyśmy przez
te 8 lat nie gotowali u siebie w domu) i ogólnie za wszelką cenę szukała
sposobu, aby żyć z nami wspólnie. Dodam jest rozwódką od 20 lat i nie ułożyła
sobie już życia, jest sama. W momencie kiedy wszyscy dowiedzieli się, że jestem
w ciąży te namowy do wspólnego życia stały się jeszcze silniejsze. Teściowa
chciała abyśmy z nią zamieszkali, bo ona ma trzy pokoje, a my mieszkamy w
kawalerce. Zdecydowała, że my mamy iść do pracy, a dziecko ona będzie
wychowywać i wiele jeszcze innych takich. Może nie byłoby to aż tak bardzo
denerwujące, bo przecież chcieć to ona może sobie wszystko, a to co my zrobimy
to nasza sprawa, jej nic do tego. Ale dodatkowo przy rodzinie mojego męża
zaczęła się użalać, że ona jest teraz taka nieszczęśliwa, bo czeka ją
wychowywanie małego dziecka, nieprzespane noce itd. Chociaż nigdy jej nie
poprosiłam o pomoc. Mało tego, mówiliśmy jej nawet z mężem, że nie potrzebujemy
jej pomocy, że jak urodzę to będzie mi pomagał mąż i moja mama. Pewnego dnia
zaczęła wrzeszczeć i zrobiła awanturę o to, że ona ma prawo wychowywać to
dziecko i my jej napewno nie będziemy mówić co ona ma robić, bo i tak będzie
tak jak ona chce. Powiedziałam jej, że nie potrzebuję jej pomocy, bo mam swoją
mamę i męża. Skończyło się na tym, że przestałam do niej dzwonić i chodzić. Jak
ona do nas przychodzi to ją ignoruję, nawet nie proponuję kawy. Kiedy do mnie
dzwoni rozmawiam z nią bardzo chłodno.
Także też wydawało mi się, że po ślubie nic się nie zmieni, a tu taka nie miła
niespodzianka. Może u ciebie będzie inaczej. Pozdrawiam.