Pomysl na zycie

[nina_m1]

Od jakiegos czasu czytam o waszych problemach i rozterkach. Niestety ostatnio
tez pojawily sie u mnie problemy. Ale od poczatku. Przed 3 laty wyjechalismy
z mezem "za chlebem". Kazde z nas musialo zaczac wszystko od poczatku tzn.
szukanie pracy, szlifowanie jezyka itd. Na poczatku zylismy z mojego
stypendium, maz staral sie szukac pracy. To staranie przeciagnelo sie rok. W
miedzy czasie uczylismy sie jezyka. Stypendium wygaslo, wiec zaczelam sie
rozgladac za praca. Udalo sie nawet w zawodzie, w tym samym czasie M.
pracowal na stanowisku, ktore bylo ponizej jego kwalifikacji i do tego nie
bylo pewne-czytaj w kazdej chwili mogl pracodawca zadzwonic i poinformowac ze
jutro moze nie przychodzic do pracy.
Postanowilismy, ze on skupi sie na uczeniu jezyka, bo przeciez mamy znow z
czego zyc. Nauka szla mozolnie, prawie bez efektow. Czasami zamiast rozmowek
byl komuter i gry lub TV. Kolejny rok. Zaczelam dawac mu do zrozumienia, ze
nie odpowiada mi ten uklad, bo kiedys chcemy miec dzieci i moze sie zdazyc ze
bede musiala posiedziec w domu, wiec skonczy sie zrodlo pieniazkow. Ok.
obrazony poszukal sobie znow pracy jw.czyli bez prespektyw. Ciagle obiecujac,
ze wezmie sie za jezyk. W miedzy czasie pojawialy sie pomysly na wlasny
interes.Niestety wg. M zbyt ryzykowne i malo oplacalne. Znow postanowilam z
nim porozmawiac o jego planyach na przyszlosc. Obiecal mi ze do konca tego
roku "cos wymysli" i zdecyduje sie co chce robic. Koniec roku sie zbliza i
chcac z nim porozmawiac, jak daleko jest z przemysleniami, uslyczalam-sorry
nie mam pomyslu, przeliczylem sie z tym wyjazdem.
Nie wiem, co sobie mym myslec.Decyzje o wyjezdzie podjelismy sami wrecz M
nalegal, bo "tam" bedzie nam lepiej. Start mielismy rowny. Minely 3 lata, a
ja czuje sie tylko odpowiedzialna za nas i nasza przyszlosc. Brakuje mit juz
sil. Jak zaproponowalam mu powrot do polski, to znow pojawil sie problem, bo
nie mamy wystarczajacej kwoty, aby moc z czym wrocic-czytaj wybudowac domu
itp.
Nie wiem jak mam go zmotywowac do dzialania. Z jednej strony lata leca i
chcialabym moc sie starac o dzidzie, ale strach o przyszlosc blokuje mnie.

[magdusinska]

Przed 3 laty wyjechalismy
> z mezem "za chlebem". Kazde z nas musialo zaczac wszystko od poczatku tzn.
> szukanie pracy, szlifowanie jezyka itd. Na poczatku zylismy z mojego
> stypendium, maz staral sie szukac pracy. To staranie przeciagnelo sie rok.

Jak to siedzicie tam 3 lata i mąż nie ma pracy. To jaki sens ma ten wyjazd?

M.
> pracowal na stanowisku, ktore bylo ponizej jego kwalifikacji i do tego nie
> bylo pewne-czytaj w kazdej chwili mogl pracodawca zadzwonic i poinformowac ze
> jutro moze nie przychodzic do pracy.
> Postanowilismy, ze on skupi sie na uczeniu jezyka, bo przeciez mamy znow z
> czego zyc.

Sorry, ale chyba nie spodziewałaś się, że w obcym kraju małżonek zostanie
dyrektorem. Nie rozumiem dlaczego mąż nie mógł pracować poniżej kwalifikacji.
Lepszy grosz z takiej pracy niż żadnej. W międzyczasie mógł szukać lepszej
pracy i uczyć się języka. A nawet jak praca była niestabilna to trudno.
Powinien pracować tak długo jak trzeba i ile się da.

> obrazony poszukal sobie znow pracy jw.czyli bez prespektyw. Ciagle obiecujac,
> ze wezmie sie za jezyk.

A Ty byś chciała pracę z perspektywami tak. Wybacz, ale facet nie zna języka,
nie ma obywatelstwa. Czego się spodziewałaś? W WB, Irlandii nawet doktorzy hab.
czasami pracują na zmywaku lub budowie i jakoś zarabiają.

[natalya20]

nie napisala ze zle bo pracowal ponizej swoich kwalifikacji, tylko praca byla
niepewna, a sam raczej nie wykazywal checi do nauki jezyka czy intensywnego
szukania innej pracy, mysle ze 3 lata to bardzo duzo czasu i czas najwyzszy
postawic sprawe na ostrzu noza...w ta albo w ta

[magdusinska]

Owszem nie napisała, ale kontekst zdania był właśnie taki. Zdecydowali, że
skoro praca jest poniżej kwalifikacji i niepewna to mąż nie pracuje i uczy się
języka. Tylko, że języka można się uczyć pracując. I w niepewnej pracy też
można pracować aż do momentu dopóki szef nas nie zwolni. Lepszy rydz niż nic.

[yvona73pol]

zgadzam sie, zwlaszcza, ze skoro w domu po polsku mowicie, to praca jest
idealna na spikowanie, czy tam szprechowanie, czy falarowanie (oj, chyba raczej
nie te rejony ;)))) bo kontakt z nativami, jak mniemam, glownie;
dalej - za malo danych, zeby sie wypowiadac...

[nina_m1]

w domu staramy sie rowniez nie mowic po polsku, mamy tylko tutejsze media. Wiec
kontakt z jezykiem jest.
Nie mam nic przeciwko pracy, nawet ponizej kwalifikacji. M.zrezygnowal z pracy
na poczet nauki jezyka, poniewaz taki ruch wydawal nam sie najlepszy.Pod
warunkiem, ze ktos skupia sie tylko na jezyku.
Moj problem w tej historii polega na na braku stabilizacji. Przez brak stalej
pracy, wszystko jest na moich barkach

[asiek06]

Zupełnie nie rozumiem jak mogłaś dopuścić do sytuacji-a właściwie jak Twój mąż
mógł dopuścić do tej sytuacji-siedzicie tam już 3 lata i tylko Ty pracujesz-a
mąż już 3 rok uczy się języka-przepraszam,że tak napiszę-nie chcę obrażać
Twojego męża ale z tego co napisałaś wynika, że Twojemu mężowie chyba nie
śpieszy się do tego żeby pracować i zarabiać na Waszą przyszłość. Znam ludzi-
nawet mam bliskiego kolegę, który prawie w ogóle nie znając języka wyjechał w
tym roku w styczniu-dodam, że sam-kompletnie bez wsparcie kogokolwiek-i
wspaniale sobie radzi-ma 2 etaty-i są to prace, w których na codzień ma kontakt
z ludźmi o z językiem i dzięki temu uczy się tego języka. Uważam, że powinnaś
poważnie porozmawiać z mężem-w końcu to jemu powinno najbardziej zależeć na
zapewnieniu Tobie/Wam stabilizacji materialnej-trudno żeby wszystko było na
Twojej głowie. Nie wiem co więcej Tobie poradzić-a jaki był Twój mąż przed
Waszym wyjazdem? zaradny życiowo-czy też zawsze wszystko było przede wszystkim
na Twojej głowie?

[caysee]

Sam w sobie pomysl na zycie byl wg mnie dobry, jednak wykonanie jak chodzi o
twojego meza beznadziejne. Po 3 latach za granica to powinien naprawde niezle
mowic w tym jezyku. Po prostu trafilas na niezlego lenia... Motyw z obiecankami
ze "do konca roku" znajdzie prace przerobilam ze swoim bylym (wysylal 1-2 cv na
miesiac i mial sie za wielkiego nieszczesliwca i pechowca na ktorym nikt sie
poznac nie moze), wiec generalnie wiem co przechodzisz i wcale ci nie zazdroszcze.