jak dać sobie kopa?? ;-)

[aleja1]

Ostatnio mam nienajciekwaszy okres w życiu- mówiąc szczerze-całkiem nieciekawy.
W związku układa się tak sobie, co mocno mnie przybiło. Przestałam o siebie
dbac tak bardzo jak kiedyś, przytyłam, nie rozwijam się- drugi raz odłozyłam
pójscie na studia podyplomowe. Nie mam takiego zapału do prowadzenia firmy jak
kiedyś. Naprawdę mało rzeczy mi się chce.Praktycznie nigdzie nie wychodzę.

Czy znacie jakieś sposoby na wyjście z takiego stanu marazmu?

[karla82]

Skoro sama doszłaś już do wniosku,że coś jest nie tak jak trzeba to już pierwszy
krok masz za sobą.Teraz musisz się zastanowić sama dlaczego tak się dzieje i
próbować to zmienić.Umówić się z przyjaciółką i zmusić się do wyjścia.Będąc
wśród ludzi łatwiej zacząć się uśmiechać i dbać o siebie.A jeśli to Cię nie
przekonuje spotkać się z psychologiem,czy aby nie masz depresji.Pozdrawiam

[aleja1]

podbijam, może jeszcze ktoś mi coś doradzi

[arwen8]

aleja1 napisała:

> Czy znacie jakieś sposoby na wyjście z takiego stanu marazmu?

TAK.

Po pierwsze, zacząć nazywać rzeczy po imieniu. "Stan marazmu" nie ma nic
wspólnego z marazmem. Jest to typowy stan, w którym niemal każdy z nas kiedyś
się znalazł tylko i wyłącznie dlatego, że wcześniej wypierał swoje prawdziwe
emocje i uczucia. Jest to stan depresji.

Po drugie, przyjrzeć się głęboko schowanym uczuciom, które przez wiele lat nie
były odświeżane. Przyjrzeć się własnemu dzieciństwu, zainteresować się tym.

Po trzecie, powoli próbować pozbyć się poczucia winy, zaakceptować REALNĄ
siebie. Przestałaś o siebie dbać i przytyłaś bo się karzesz nieświadomie. A
później jeszcze bardziej się zaniedbujesz i tyjesz, co tylko zwiększa poczucie
winy i własnej beznadziejności. I tak w kółko. Przerzucasz swoją stłumioną,
nieuświadomioną nienawiść na siebie samą. Zaakceptuj swoje prawdziwe uczucia,
spróbuj je zrozumieć, nie zwalczaj je, a zobaczysz, że pomoże Ci to na nowo
zająć się sobą.

Odłożyłaś pójście na studia po raz kolejny. NO I CO? I czujesz się winna!
Wydaje Ci się, że zawiodłaś innych, zawiodłaś siebie. A przecież NIC się nie
stało. Nie jesteś przez to głupsza czy mniej wartościowa niż inni. Nie poszłaś
teraz, ale możesz pójść za rok, za dwa, za dziesięć lat. A może nieświadomie
bronisz się przed tymi studiami, może tak naprawdę nie potrzebujesz tego, nie
pragniesz? Może boisz się? Warto zadać sobie te pytania. A kiedy poszukasz
głęboko w sobie odpowiedzi na nie, będziesz wiedziała co zrobić dalej.

Nigdzie nie wychodzisz. A MUSISZ wychodzić? Być może Twoje ciało jest zmęczone
ciągłym wychodzeniem i usiłuje Ci coś powiedzieć. A Ty nadal odrzucasz
wewnętrzny głos i wmawiasz sobie, że to nie jest w porządku, że nigdzie nie
wychodzisz.

Podstawą wszystkiego jest uważne WSŁUCHANIE się w siebie, zapoznanie się ze
swoimi prawdziwymi odczuciami, zaakceptowanie ich. I to jest najtrudniejsze...

[carmelka77]

Twoje problemy kojarza mi sie z moimi jakie mialam 2 lata temu. Uwazam ze masz
depresje a klopoty zwiazane z facetem moga byc dwa razy wieksze w twoim
mniemaniu bo czlowiek o niskiej psychice tak przewaznie mysli a ta osoba
najblizsza jest przewaznie kozlem ofiarnym, ktora winimy za wszystkie zle
rzeczy. Przyznam sie szczerze ze ja skonsultowalam sie z psychiatra i dostalam
leki a teraz jej dziekuje za to ze postawial mnie na nogi bo tez winilam
wszystkich dookola.Jest osrodek na ul. Orkana sprawdz sobie w ksiazce
telefonicznej. Powodzenia zycze.

[napolnoc]

Depresja ma to do siebie, ze zazwyczaj konczy sie czyms konskruktywnym :)
Najwazniejsze, to uswiadomic sobie z jakiej czesci jestes niezadowolona, potem
zaczac dzialac.
Wiem, ze to brzmi durnie, ale zacznij z rana chodzic na aerobik lub fitness.
Po pierwsze, zajecia wyciagna cie z lozka, obudza i dadza kopa na reszte dnia !

[panna_turkus]

wybierz się do psychologa - terapeuty. jeśli nie masz depresji to na pewno
jakieś niepozałatwiane sprawy ze sobą lub/i kimś z twojego otoczenia (matka,
ojciec, facet). kiedyś wpadłam w taki mechanizm obwniniania się za to że nie
realizuję oczekiwań innych. miałam wrażenie, że ciągle coś "powinnam", że
"muszę" chociaż nie czuję się szczęśliwa i nie są to rzeczy których chcę.
zrozumienie przynosi spokój. daj sobie trochę czasu na poznanie tego co w tobie
siedzi. rozpoznawaj i nazywaj emocje i pozwól im w tobie siedzieć. moze mało ci
się chce bo masz wewnętrzne przekonanie że inni dokonują za ciebie wyborów (np.
poprzez formułowanie względem ciebie jakiś oczekiwań - często niewypowiedzianych
albo wypowiedzianych nie w prost). może nie masz warunków żeby spokojnie
zastanowić się czego TY chcesz.
kobiety często zajadają pustke emocjonalną, albo jedzeniem rozładowują napięcie.
poszukaj czegoś co będzie przynosiło ci ulgę. wróć do zajęć, które kiedyś (np. w
dzieciństwie, w okresie dorastania) sprawiały ci przyjemność, które wspominasz z
nostalgią, albo zwyczajnie miło. wiesz, moja mama po 20 latach wróciła do
szkicowania, jest bardziej pogodzona ze sobą również z własną fizycznością. mimo
wieloletnich starań w życiu osobistym poniosła porażkę. jej niepozałatwiane
sprawy z własnym ojcem - wpłynęły na moje i nią relacje i też były w jej opinii
porażką. rozłożenie problemów na czynniki pierwsze. wnikanie co stało za
określonym zachowaniem, decyzją przynosi ukojenie. zrozumienie, pogodzenie
(akceptacja), że coś z przeszłości wpływało (wpływa) na nas sprawia, że możemy
ruszyć z miejsca.
najwazniejsze żebyś była blisko siebie - swoich emocji i pragnień. wtedy
będziesz spokojniejsza i szczęśliwsza. sukcesy osiągniete wbrew własnym
pragnieniom nie cieszą.
przepraszam że tak chaotycznie. sama doświadczyłam tego o czym piszesz,
doświadczyła tego tez moja mama. mi pomógł specjalista. mama ciągle szuka siebie
i ukojenia.
ściskam cię mocno.

i jeszcze

[panna_turkus]

nie dawaj sobie kopa - daj sobie czas, uwagę i zrozumienie. kontrola przeszłości
daje możliwość kontroli tego co aktualne. będzie czas że będziesz wyglądać tak
jak TY tego CHCESZ. nie wszystko na raz. zacznij od emocji i tego co w głowie.
na ciało przyjdzie jeszcze czas. jeśli czujesz wewnętrzny opór nie zmuszaj się
do ćwiczeń. zastanów się dlaczego przytyłaś, co takie się stało, że przestało ci
na sobie zależeć. kto lub co ma wpływ na twje zachowanie i twoje decyzje.
skupiając się na skutku (przytycie, marazm) bez walki z przyczyną (tłumiony
problem) - podejmiesz walkę z wiatrakami. podstawą moich tudności m.in. było to
że nie dostałam się na wymarzony kierunek studiów i miałam słaby kontakt z
ojcem. niby nic takiego - udało mi sie w innej dziedzinie. można powiedzieć że
nawet osiągam w niej sukcesy, a troski mamy miałam za dwoje rodziców... a jednak
te niezałatwione kwestie determinowały moje wybory życiowe i sprawiały, że
czułam sie jak marionetka, która wszyscy kierują...

[arwen8]

Panna Turkus, BARDZO mądre, piękne posty! I bardzo budujące! Cieszę się, że są
takie osoby, którym udało się zrozumieć i pokochać siebie poprzez wsłuchiwanie
się we własne emocje i odrzucenie mechanizmów wyparcia.

Czy Twoja terapeutka wspominała może coś o książkach Susan Forward czy Alice
Miller?

[panna_turkus]

:-) dziękuję za miłe słowa. o książkach forward słyszałam już dawno, ale nie
czytałam. ostatnio podsunęłam mamie do przeczytania "grzeczne dziewczynki idą do
nieba, niegrzeczne idą tam, gdzie chcą" ute ehrhardt i to chyba był dla niej
przełom. wprawdzie książki nie zastąpią terapii, bo każda z nas jest w innej
sytuacji, ale mogą być pomocne.

[panna_turkus]

a tu fragment z czytelni merlina
www.merlin.com.pl/HTML/83-88141-04-X.html

[arwen8]

panna_turkus napisała:

> wprawdzie książki nie zastąpią terapii, bo każda z nas jest w innej
> sytuacji, ale mogą być pomocne.

Myślę, że to jest kwestia sporna. Najlepszą terapię możemy przeprowadzić ze
sobą same, chociaż dla wielu osób jest to niezwykle trudne. Często jest też
tak, że trafiając do wykształconego, oczytanego, profesjonalnego terapeuty
możemy zrobić sobiej więcej szkody i jeszcze bardziej pogrążyć się w depresji.
I nawet nie zauważymy dlaczego tak się stało...

A książkę Susan Forward o toksycznych rodzicach warto przeczytać chociażby z
ciekawości. Poleciłabym ją nie tylko tym, którzy mają wyraźne problemy z
rodzicami, ale każdemu, kogo interesuje istota człowieka.

[panna_turkus]

zgodze i się i się niezgodzę ;-) "rozmowa" ze sobą jest zawsze skuteczna, ale
czasem potrzeba kogoś kto spojrzy na nasze doświadczenia całkiem z boku. moja
terapeutka otowrzyła mi oczy na sprawy, których nie byłam świadoma i chociaż o
nich mówiłam to nie umiałam połączyć elementów do kupy... tak jak w każdej
zawodowej i wśród psychologów czy psychiatrów (nawet tych z licencjami) można
spotkać majstra i partacza. :-) co do książek susan już mnie zachęciłaś.
:-)

...

[panna_turkus]

miało być "zgodzę się i się nie zgodzę"... ale my tu gadamy o książkach a
autorka wątku całkiem zamilkła :-(

[arwen8]

panna_turkus napisała:

> miało być "zgodzę się i się nie zgodzę"... ale my tu gadamy o książkach a
> autorka wątku całkiem zamilkła :-(

Może, zachęcona pozytywnymi przykładami innych forumowiczek, czyta polecone
książki? :)

[aleja1]

zamilkła, oj zamilkłam :) Musiałam wyjechać na 2 dni i dopiero dzisiaj
przeczytałam Wasze odpowiedzi.
Bardzo Wam dziękuję za rady. Na terapię już dawno wyciaga mnie i siostra (sama
odmieniona pozytywnie po dwuletniej terapii) i narzeczony.
W końcu muszę się przemóc. Zamierzam iść jak najszybiej, tym bardziej, że jest
coraz gorzej.
Już nie wiem czego ja chcę, a co robię by spełnić oczekiwania innych. Tak, jak
ze studiami-koniecznie mam iść dodatkowo na inżynierskie, żeby przejąć firmę
ojca. Nie wiem czemu ogłosiłam już , ze tak zrobię, kiedy wiem, że nie dam rady
z matematyki, czy fizyki, bo jetem urodzoną humanistką. No, ale , jak twierdzi
ojciec, nie ważne są zainteresowania, tylko to co daje kasę, bo po samym
wykształceniu humanistycznym, nic nie będę miała.
Wszystko non stop konsultuję z rodzicami, mam chaos w głowie, nie wiem w ogóle
czego ja bym chciała. Od kilku lat mam nerwicę, stres mnie zjada,czasami nie
umiem normalnie funkcjownować. Miałam kiedyś poczatki anoreksji, bulimii, trochę
pochodziłam na terapię, zrezygnowałam, bo nie było natychmiastowych efktów, a ja
chciałam być "normalna".
Prowadzę jednoosobową firmę, finansowo jest dobrze. Od kilku dni mam kontrolę ze
skarbowego, nie narobiłam machlojek, mam drobne pomyłki o kilka groszy (
dosłownie), wiem , ze głowy mi nie urwą, ale już samo słowo kontrola , tak mnie
przybija, że zachowuję się jak żywy trup. Nie mogę ze stresu normalnie
funkcjonować. Czasami dopadają mnie myśli, że w ogóle nie nadaję się do pracy.
Wiem, że narzekam, ale już nie wiem co ze sobą zrobić.

[arwen8]

sprawdź @ :)