Mąż-maminsynek?

[anieta81]

Moj maz smiem podejrzewac jest maminsynkiem. Jestesmy 2 lata po slubie, mamy
malego brzdaca. Jakoas nam sie nie uklada ale najbardziej denerwuje mnie jego
stosunke do swej matki. Dzwonia do siebie co dziennie.Jak tylko ma okazje to
ja odwiedza.Jak ona nas odwiedZa tj jego to ja odwozi do odmku specjalnie.Nie
da na nia zlego slowa powiedziec,uwagi o nic jej nie zwroci.Jak byly chrzciny
dziecka to nie pomogla nic, wogole nie pomaga jak babcia.widzi tylko jego i
swoja córeczke.Maz czuje sie za nie odpowiedzialny, bo jego ojciec zmarl.Jak
ja jej cos mowie to zawsze to jest moja wina, nigdy jej.Jeszcze ani razu nie
wstawil sie za mna w jakis sporach.Czuje sie dziwnie.Dzis odwiedzila nas jego
matka i tylko prawie z nim rozmawiala.Swoim wnuczkiem zajela sie tylko jak on
jej cos powiedzial.A jak ja cos mowie o niej nie zawsze pochlebnie to zawsze
staje w jej obronie.JAk ja mam sie do tego odniesc?Jak zachowywac?Boje sie ze
za kilka lat nas zostawi i pojdzie zajmowac sie matka:(Jak to widzicie?

[horpyna4]

Dopiero po dwóch latach dochodzisz do takich wniosków? A gdzie miałaś
oczy przed ślubem?
Teraz to nie powinnaś mówić niepochlebnie o jego matce. Zacznij
trochę myśleć i postępuj tak, żeby poczuł, że jesteś mu potrzebna.
Jak mu zacznie bardziej na Tobie zależeć, to przestawią mu się nieco
preferencje.

[emiliawo]

Najgorsze, co możesz zrobić, to właśnie mówić coś złego na jego
matkę. Większość osób ma skłonności do idealizacji rodziców, i
zawsze włącza się wtedy instynkt obrońcy.
Nie rozumiem za bardzo, co miałaś na myśli pod pojęciem "Swoim
wnuczkiem zajela sie tylko jak on
jej cos powiedzial." Czy ona przyszła zajmować się waszym dzieckiem?
Jeśli tak, to totalna pomyłka - od zajmowania się dzieckiem są
rodzice, a dziadkowie wg mnie mogą ewentualnie pomóc, ale toie jest
ich obowiązek!!!!!!!
Mimo wszystko trochę Cię rozumiem, sama na początku chciałam, żeby
mąż nieco rozluźnił kontakty ze swoją rodziną, wszystko jednakże
jest kwestią ustalenia priorytetów w związku i pewności swojej
pozycji. Zastanów się, czy na pewno masz powody do zazdrości o
teściową. Może mąż też znajduje się między młotem a kowadłem?

[hrabina_murzyna]

anieta81 napisała:

Dzwonia do siebie co dziennie.Jak tylko ma okazje to
> ja odwiedza.Jak ona nas odwiedZa tj jego to ja odwozi do odmku
specjalnie.Nieda na nia zlego slowa powiedziec,uwagi o nic jej nie
zwroci.
A co złego w tym, że syn interesuje się matką, że odwiezie starszą
kobietę do domu? Czy fakt, że się ożenił zwalnia go z szacunku do
matki, czy małżeństwo polega na tym, że ma się tylko żonę i dziecko
i teściową a matke już można skreślić. No to skoro tak myślisz i
masz jeszcze czelność robić mężowi z tego powodu wymówki to nie
dziwię się, że mąż broni matki.

Jak byly chrzciny
> dziecka to nie pomogla nic, wogole nie pomaga jak babcia.widzi
tylko jego i swoja córeczke.

Chrzciny to organizują rodzice dziecka, nie dziadkowie. A jak
potrzebujesz czasami pomocy przy dziecku to zaangażuj męża lub
poproś teściową.

>Maz czuje sie za nie odpowiedzialny, bo jego ojciec zmarl.

No i prawidłowo. Kto ma się zainteresować matką jak nie jej syn.

[anieta81]

Mimo ze ostro mnie atakujecie dziekuje za te slowa.Moze faktycznie to ja nie mam
racji i zdziwiam.Jest mi tylko przykro bo wiem ze maz nie stanalby nigdy za mna
tak jak stoi za swoja matka.

[arwen8]

anieta81 napisała:

> Moze faktycznie to ja nie mam racji i zdziwiam.

Nie "zdziwiasz". Potrzeba codziennego kontaktu telefonicznego z
mamusią u dorosłego, żonatego i dzieciatego mężczyzny NIE jest
potrzebą normalną.

Napisałaś, że mąż "jeszcze ani razu nie wstawil sie za mna w jakis
sporach", oraz:

> Jest mi tylko przykro bo wiem ze maz nie stanalby nigdy za mna
> tak jak stoi za swoja matka.

To są bardzo niepokojące zdania. Czy próbowałaś z mężem spokojnie
porozmawiać na ten temat, opowiedzieć mu o swoich uczuciach i
obawach? Jeśli mąż za każdym razem bezwzględnie i bezkrytycznie
przyjmuje stronę swojej matki, to zachowuje się jak małe,
uzależnione, wystraszone dziecko, które boi się sprzeciwić swoim
rodzicom w obawie przed ich gniewem i karą która może go spotkać.

Twój mąż podjął decyzję o stworzeniu własnej rodziny. To właśnie
interesów i dobra tej rodziny powinien bronić, a nie przejmować się
opiniami i życiem swoich rodziców. A wygląda na to, że komfortem
(również psychicznym) swojej matki przejmuje się bardziej, niż swoim
własnym i swojej żony.

> Boje sie ze za kilka lat nas zostawi i pojdzie zajmowac sie matka

Twoje obawy są całkowicie uzasadnione. Wiele małżeństw kończy się
właśnie w taki sposób. Szczególnie kiedy rodzice jednego z małżonków
wkraczają w wiek wymagający opieki i dorosłe dziecko uważa za swój
obowiązek poświęcenie własnego szczęścia (i własnej rodziny) na
rzecz opieki nad swoim rodzicem.

Być może pomogą Ci wskazówki zawarte w książcę Susan
Forward "Toksyczni teściowie". Są tam opisane doświadczenia osób
znajdujących się w podobnych relacjach z teściami (niektóre z tych
osób również nie znajdują wsparcia u swoich mężów). Warto przeczytać!

[barbarakaroluk]

dobrze napisane,

twoj maz zeniac sie z toba zdecydowal stworzyc rodzine. nie znaczy
to ze mama ma zejsc na drugi plan i ma jej nie szanowac, ale to ty
jestes teraz jego rodzina.

jesli nie potrafi stanac po twojej stronie w sporach to bardzo
niedobrze. i ponownie, nie znaczy to ze ma nie szanowac mamy, ale to
ty jestes jego zona, i za toba powinien stanac. jesli nie potrafi to
znaczy ze nie jest jeszcze w pelni dojrzalym mezczyzna, ale malym
chlopcem ktory rzeczywiscie potrzebuje mamusi.
i to jest niepokojace. moj brat cioteczny jest taki, i wspolczuje
jego zonie, niegdy nie stanie po stronie zony ktora jest bogu ducha
winna, tylko po stronie mamy. ciezko sprawa

[judith79]

> Nie "zdziwiasz". Potrzeba codziennego kontaktu telefonicznego z
> mamusią u dorosłego, żonatego i dzieciatego mężczyzny NIE jest
> potrzebą normalną.
owszem kontakt z rodzicami j e s t n o r m a l n a potrzeba doroslego
czlowieka, chyba, ze ow czlowiek pochodzi z rodziny patologicznej lub ma jakies
zaburzenia emocjonalne. rozmawiam z moja mama i jej siostra prawie codziennie,
podobnie zreszta jak z tesciowa i nie ma w tym nic nienormalnego ani dziwnego bo
to sa najblizsze mi osoby. problemem nie jest dobry kontakt z matka tylko fakt,
ze zona czuje sie zagrozona i zazdrosna i atakuje swoja tesciowa...skutek jest
odwrotny niz by sie panienka spodziewala.

[ivonne.3]

Arwen to zawsze świetnie doradzi,i pomoże.Buziaczki dla Ciebie

[gapluzyna]

ja mam podobną sytuację, więc Cię rozumiem...
Różnica polega na tym, że moja teściowa chciałaby wychować nasze dziecko na
swoją modłę, kupuje jej ubrania, cukierki.... w ilości niewyobrażalnej. Wygląda
na to, jakby uważała, ze my się na tym nie znamy...
cóż.
ale telefon do mamy i taty jest codziennie, jak rodzice potrzebują czegokolwiek-
to on jest u nich w trzy minuty- jeśli ja potrzebuję pomocy... to zapomnij, albo
muszę prosić nieraz tygodniami..

Teściowie nie są od wyręczania nas przy dziecku, twój małżonek jeszcze nie
dorósł- tak, jak mój... eh- to miej dziewczyno mocne nerwy!
głowa do góry!
ludzie nie zyją wiecznie...

[gabisia2007]

Dziewczyno stań na nogi i postaw sprawe jasno, ustal mu jakieś priorytety bo niedługo staniesz się wycieraczką dla jego matki! a jak mu sie z Tobą i dzieckiem nie podoba to niech spada do mamusi. Wiem co mówie bo już to przerobiłam a w sumie to przerabiam np. moja teściowa nie ma wstępu do mojego domu i mój mąż nie protestuje bo juz nie moze.
powodzenia i pamietaj, ze Ty masz byc najwazniejsza w jego zyciu a mamusia na drugim miejscu!!!

[gabisia2007]

to co napisałaś jest co najmniej podłe. Jeśli Teściowa przyjeżdża sama to niech sama odjedzie bo widocznie może, chrzciny to uroczystość faktycznie organizowana przez Rodziców, ale pomoc jest wskazana ze strony Dziadków, dzwonienie codziennie? bez przesady to paranoja, obiad w niedziele ok i tyle a co do wnuka to powinna sie nim interesować bo jest Babcią. Życzenia o geju i księdzu były chamskie i widać jaki masz poziom kultury i zrozumienia, czyżbyś sama byla toksyczną teściową?

[gazetowa_krowa]

>Życzenia o geju i księdzu były chamskie i widać jaki masz poziom kultury i zrozumienia, >czyżbyś sama byla toksyczną teściową?

To jest sygnaturka, a nie fragment postu. Tak a propos zrozumienia.

[hrabina_murzyna]

Czy wyście powariowały:) Skąd wiesz czy telefony do mamy nawet
codziennie są uzależnieniem. A może są zwykłą troską o samopoczucie
matki i okazanie jej odrobiny zainteresowania i ciepła. Ja równiez
telefonuję do mamy codziennie, bo mam taką potrzebę, bo ją kocham i
interesuje mnie jak mojej samotnej mamie minął dzień i czy nic jej
nie dolega. To może wszystkich żonatych posłać od razu na terapię,
najlepiej jeszcze przed ślubem i najlepiej jakby amnezji dostali i o
matkach zapomnieli. Taki program im wszczepić żona, dziecko i
teściowa, mamę wzrokiem zabić od razu, co by solidarnie żoną było.

[anieta81]

Mnie chodzi o to ze jego matka wlasciwie mnie do rodziny tak jakby nie
przyjela.Do mnie nawet nie zadzwoni.Byl czas ze ja dzwonilam i nawet
jezdzilam.Jako babcia jakos tez sie nie sprawdza.Jest totalnie bezkrytyczna
wobec swojego syna a mojego meza a on w stosunku do niej.A wogole to drazni mnie
jej podejscie do zycia- wszystko po najmniejszej linii oporu, wszystko byle
jak.Prasowalam pieluchy to stwierdzila ze to pedantyzm hehehe.Mnie to tak drazni
ze sama siebie tym denerwuje i nakrecam.

[horpyna4]

No i sama widzisz - drażnią Cię takie głupoty. A jak człowiek ma
bardziej luzackie podejście do życia, to przynajmniej nie nabawi się
wrzodów żołądka. Zamiast krytykować teściową, zacznij się od niej
uczyć.
Nie uważam, że mąż powinien być na każde skinienie mamusi, skoro
ma własną rodzinę. Ale też jego żona powinna mieć więcej taktu w
stosunku do teściowej.
A może Twojego męża zaczyna drażnić Twój pedantyzm? Zastanów się, bo
jeżeli on rzeczywiście był chowany w innej atmosferze, to może być
kiepsko z waszym małżeństwem.

[qunegunda]

anieta81 napisała:

> Mnie chodzi o to ze jego matka wlasciwie mnie do rodziny tak jakby
nie
> przyjela.

Jak niby miała cię przyjąć do rodziny?, zaadoptować :)))))))
Dla Matki swojego męża jesteś obcą kobietą. Masz zbyt wygórowane
oczekiwania.

[chicarica]

Widzisz, ja na przykład patrzę jak zachowuje się moja matka wobec mojej
szwagierki. Mianowicie - całkowicie zaakceptowała fakt, że brat ma kobietę, że
ta kobieta jest ważna dla brata i że jest częścią rodziny. Wszelkie sprawy
między moimi rodzicami a bratem omawiane są wyłącznie przy udziale szwagierki,
nie ma żadnego knucia za plecami, nie ma żadnych komentarzy, nic, ewentualnie
pozytywne, typu "A. upiekła super ciasto", "muszę coś zrobić dobrego na obiad bo
A. lubi". Żadnego organizowania życia, nic. A nawet ślubu jeszcze nie było, oni
"tylko" mieszkają razem.
U autorki wątku tego nie ma. Jest mamusia, synuś i ONA - intruz, psujący
harmonię związku między synusiem i mamusią. Ja bym się w takie coś nie pakowała,
odesłałabym synusia do maminego cycusia.
Gdyby matka mojego męża traktowała mnie jak obcą kobietę, nie pozostawiłabym
cienia wątpliwości, że ona dla mnie też jest obcą kobietą. Ze wszelkimi
konsekwencjami.

[annubis74]

A nie możesz sie pogodzić z faktem, że dla swojej teściowej nigdy
nie będziesz tak ważna jak Twój mąż lub jego ewentualne rodzeństwo.
Ludzie są rózni - jedni mają wiecej ciepła i seredeczności, które
potrafią okazać wybrankom swoich dzieci, inni tego nie mają.
Ja z moimi teściami tez nie mam bliskich realcji, ale nie zabraniam
mężowi ich odwiedzać czy gadać z nimi godzinami przez telefon. Jeśli
nie lubisz teściowej i denerwują Cie relacje miedzy nia a mężem,
dlacezgo byś chciała żeby były bliższe, po co wyciągasz rękę o pomoc
do teściowej

[chicarica]

Tylko czemu później to od synowej która "nie była tak ważna jak mąż" wymaga się,
żeby na starość opiekowała się teściową? Przecież teściowa to nie jest rodzina,
prawda?

[annubis74]

chyba nie od synowej sie wymaga tylko od syna/dzieci
inna sprawa kto faktycznie sprawuje tę opiekę

[chicarica]

POWINNO się wymagać od własnych dzieci. W praktyce wygląda to tak, że synowa
zapitala wokół "mamusi", bo synkom rączki do d.p poprzyrastały. Tak jest w
większości polskich rodzin, widziałam to zresztą we własnej rodzinie, moja
babcia miała 2 córki i 1 syna (mojego ojca) a w praktyce przed jej śmiercią
zasuwała przy niej moja matka, bo ciotuniom się nie chciało.

[hesia3]

A ty ją przyjełaś do rodziny? Starsza osoba ma trochę doświadczenia
życiowego i doskonale wyczuwa co do niej czujesz. Walka z matką męża
nie ma sensu. Tu jest potrzebna dyplomacja i spryt, a nie żale
pretensje i stawianie warunków. W ten sposób nie osiągniesz tego co
chcesz. A pozatym grzech pierworodny młodych mężatek to myslenie, że
mąż jest teraz ICH NA WŁASNOŚĆ. Nikt nie jest niewolnikiem drugiej
osoby!! Jesteście razem, wzieliscie ślub, macie dziecko, ale twój
mąż jest synem, pracownikiem, przyjacielem, bratem i setką innych
osób i jeżeli ograniczysz jego życie tylko do bycia twoim mężem to
poprostu chłop nie wytrzyma i odejdzie. Czy wy młode mężatki
myślicie, że facet będzie was przez 50 lat nosił na rękach i
ciumciał do uszka? Przywiazanie synka do matki jest w skrajnych
przypadkach niebezpieczne i niezdrowe, ale w twoim opisie tego nie
widzę. Przykłady podane przez ciebie są typowymi objawami troski
syna o matkę, a ty jesteś troszkę zazdrosna i tyle.

[qunegunda]

Zdystansuj się do tej sprawy.

[grafix2]

Stereotypowa sytuacja. Ktoś napisał, że mąż ma stanąć po stronie
żony. Mąż ma stanąć po stronie, która ma rację i raz to może być
matak, a raz żona. Błąd żon to myślenie, że mąż jest jej (tak myślą
również mężowie). Ja czasami się zastanawiam, że jestem: córką,
żoną, synową, matką, ciocią, siostrą, szefową, kucharką,
sprzątaczką, pocieszycielką znajomych, ścianą płaczu i może w 1
procencie jestem sobą. I niestety nikt z nich nie ma do mnie
całkowitewgo prawa. Mąż ani żona nie jest niewolnikiem drugiej
osoby.

[qqq55]

Kochana, żebym ja miała tylko taki problem....
moja "tesciowa"( nie mamy ślubu, ale mieszkamy razem, mamy
dzieciątko) powiedziała mi wprost, że nie zasługuje na jej syna. W
ogóle jej zdaniem jak ja siedzę w domu(jestem na wychowawczym) to
powinnam chyba mojego "męża" po piętach całowac, bo to on zarabia.
Jak ja mu mówię, żeby wziął torbę bo ja mam dziecko na rękach, to
tesciowa do mnie mówi tak :"już ty nie rób z siebie takiej rozlazłej
pi...y."
Ona uważa, że ja go krzywdzę, ze on jest na posyłki i takie tam
pierdoły. A to chyba normalne, że facet nosi torby i zarabia na
rodzinę. Ja oczywiście zamierzam wrócic do pracy jak odchowam małą,
ale na razie nie zamierzam jej zostawiać z opiekunką.

Kiedyś bardzo ją lubiłam("tesciową") a teraz jej po prostu nie
nawidzę za to co powiedziała.

Ta nasza kłótnia miała miejsce kilka miesięcy temu. Ostatnio wpadła
do mnie ze swoim męzem( była u lekarza). Myślałam, że mnie
przeprosi, będzie chciała jakos to wytłumaczyć ale ona jakby nigdy
nic- wiedzma

[ewakowacz]

witam ! poszukujemy do programu tv kobiet i mężczyzn, gdzie mężczyzna jest lub był maminsynkiem. Chodzi o jakieś ciekawe historie związane z tym tematem, na przykład: jak sprawić by maminsynek stał się w końcu mężem i raz na zawsze odciął się od pępowiny mamusi.
[e-mail]

[matylda906]

mam taką samą sytuację. Moje szczęście zależy od tego czy robię to co chcą
teście. Żal mi dziecka bo za moje błędy mszczą się na dziecku. Gdybym nie miała
dziecka to skończyłabym ze sobą. Odebrali mi całą radość życia. jak zbliża się
weekend to jestem chora, mój mąż musi odwiedzać mamusie bo jest foch.

[dyderko]

Przesadzasz – tak ja to widzę.
Ani dzwonienie do matki, ani jej odwożenie, ani nie angażowanie się
w spory między żoną a matką, ani nie słuchanie jak ktoś o niej źle
mówi nie jest maminsynkowstwem, jest to tylko wielka zażyłość i
szacunek. Wybacz ale dziadkowie nie mają obowiązku zajmować się
wnukami, to Wy macie dziecko nie ona. Poza tym jeśli narosły
konflikty, Ty na nią narzekałaś to jak Ty sobie wyobrażasz że ona
będzie z Tobą jak gdyby nigdy nic rozmawiać?
Wyluzuj, uznaj że masz taką a nie inną teściową, przyjmuj co daje a
nie wymagaj tego co Ty chcesz, a uwierz stosunki Wam się powoli
poprawią. I na boga nie mów źle do syna o matce – Ty chciałabyś by
on o Twojej źle mówił?
Chyba że masz inne przykłady na to maminsynkowanie...

[kundeburry]

A ja myślę, że facet mieszkając i będąc w związku ze swoją kobietą powinien
jednak ograniczyć kontakty z matką. Zresztą kobieta ze swoją matką też. I
powinno być to coś normalnego i naturalnego. W sensie nie zakaz: Zabraniam Ci
dzwonić codziennie do mamy.
A jeżeli nie wychodzi to naturalnie, to znaczy że: albo facet jest od swojej
mamy psychicznie uzależniony albo ją po prostu bardzo kocha, bo to fajna i mądra
kobitka - ale tak jest myślę rzadziej.
A dziećmi opiekują się głównie dziadkowie - taki model rodziny wykształcił się w
Polsce w XX wieku, bo matka dziecka najczęściej musi wracać do pracy. A
emerytowani dziadkowie, najczęściej babcia, bardzo kochają swoje wnuki i chętnie
się nimi zajmą. Tak powinno być. Bo to korzystne dla wszystkich 3 stron.

[lisia312]

"A
emerytowani dziadkowie, najczęściej babcia, bardzo kochają swoje wnuki i chętnie
się nimi zajmą. Tak powinno być. Bo to korzystne dla wszystkich 3 stron."
Dzieci powinni wychowywać RODZICE, a nie dziadkowie!!!!

[kicia031]

Boje sie ze
> za kilka lat nas zostawi i pojdzie zajmowac sie matka:(Jak to
widzicie?

Oby - to jedyna nadzieja, ze pozbedziesz sie z domu duzego dziecka.

[gromika]

Przykro mi bardzo, ale twój mąż to maminsynek, a ona to
wykorzystuje...znam to z własnego doświadczenia... tyle, że moje
stosunki z teściową są bardzo dobre, ale jeśli dojdzie do sporu, ona
zawsze ma racje, dziś był zatarg o drugie dziecko- pieknie teściowa
ma decydować o tym, kiedy ja mam zajść w ciążę, kiedy będzie
odpowiednia pora, mój mąż jest cudowny, ale nie daj Bożę mieć inne
zdanie niż mamusia. Wyobraź sobie, że obie byłyśmy chore- on jej
prał dywan, a ja w tym czasie sama malowałam pokój i prałam nasz
dywan. Życie z maminsynkiem jest trudne, zawsze druga, ale twój to
wogóle ma jakąś obsesję, kompleks Edypa czy jakoś tak. Powodzenia, a
może spróbuj z mężem porozmawiac o tym, co czujesz?

[sweetkinia]

ja rowniez znam to z wlasnego doswiadczenia...tylko ze ja mam o wiele
gorzej...Nie mozna ograniczać męzowi spotkan z matką czy telefonowania do
niej... to jest normalne jeśli odwiedziny nie sa codziennie pod pretekstem
pomocy biednej mamusi gdzie jest pelny dom ludzi ktorzy mieszkaja z mamusia i
oni powinni rowniez pomagac...A kto pomoże kobiecie w 9 miesiącu ciaży jesli
prosi o skoszenie trawy??? tam aż lsni, tak jest wszystko dopieszczone...
Tak mamusia ma zawsze racje, a jesli ty masz swoje zdanie ciągle slyszysz :"NIE"
Mieszkalam okolo roku w ich pieknym i cudownym domu... nie dalam rady
psychicznie...mamusia byla przecudowna robila wszystko za wszystkich a ja jak
cos chcialam zrobic musialam pytac sie o pozwolenie, bo przeciez to jej
dom...rozumiem ze jesli chcialam tam mieszkac to musialam sie przystosowac, ale
dla mnie bylo chore to ze cala rodzinka żyla wspolnym zyciem, nie bylo czegos
takiego jak intymnosc...Ja popelnilam taki blad ze zamieszkalam z nimi-nikt mnie
nie namawial,a potem mi sie odwidzialo bo poznalam strukture tej rodziny...
Mamusia rzadzi!!! Rozumiem żal mojego męża o to że tak wyszlo, nie powinnam
wogole tam przychodzic, tym bardziej ze mam dom ale zawsze myslalam ze mąż nie
zamieszka ze mna u mnie...tak mowil bynajmiej, bo moja babcia ma demencje
starcza, bo dom jest podzielony na pol i tamta polowa niszczeje, bo nie jest
pieknie jak u niego...to byly powody a ja glupia nie walczylam... ale czlowiek
uczy sie na bledach... nie ukrywalam ze bylo mi zle w domu meza(mamusi) i
mowilam o tym jemu kolezankom ,ale nie mialam odwagi powiedziec mamusi. tak sie
stalo ze mamusia sie dowiedziala od ludzi ze synowa ja obgaduje...szczerze? W
sumie prawdy sie dowiedziala... To też bylo nietaktowne bo powinnam jej sama o
tym powiedziec, ale i tak wszyscy znaja mamusie mojego meza i nikt o niej dobrze
nigdy nie mowil... wtedy wyszlo jaka ta rodzina jest wspaniala...Moja kochana
tesciowa nie wiedziala jak sie odegrac wiec zaczela nagadywac na moja mame... ze
moja mama ma predyspozycje na choroba jak moja babcia i ze sie z nia nie
dogadam, ze puscila sie z kierownikiem sklepu(wychowywala mnie sama), ze
szlajala sie z zonatymi facetami... nie jest to prawda bo moja mama poswiecila
mi cale swoje zycie i dopiero teraz w wieku 50 lat probuje ułożyć wlasne... To
ja powinnam wielce sie obrazic i sie nie odzywac bo to nie prawda. a to ze moja
tesciowa jest wredna i nad wszystkim musi miec kontrole to sama o tym dobrze wie...
przeprowadzilam sie do siebie po tej klotni, tak sama bo o moim mezu tego
powiedziec nie mozna. wzial pare rzeczy reszte zostawil w domu. jedzie do pracy,
wraca, je obiad i jedzie do siebie do domu- codziennie...
Mamusia probowala mnie obgadac do innych ale jak jej ktos powiedzial ze niszczy
mlode malzenstwo to teraz jest tak mila ze az szlag... toleruje ja, normalnie z
nia rozmawiam bo to matka mojego meza ale zal juz zawsze zostanie... jego matka
probowala mnie wkrecic ze moja rodzina jest zla, ze niewlasciwie postepuja, jak
taka kokocha chcial mnie zgarnac do siebie i zebym krakala jak wrony w jej
gniezdzie... tak zrobila ze swoim zienciem, ktory na poczatku sie stawial ale
potem przystal na warunkach mamusi bo ona dala im kont i teraz twierdzi ze jego
rodzina jest gorsza od tej z ktora mieszka...dla mnie chore... ja sie nie dalam,
popelnilam w sumie bledy ale mowilam mezowi na poczatku spokojnie ze jednak nie
czuje sie dobrze w tym domu, ze chcialabym wrocic do siebie... nic nie zrobil a
ja nie radzilam sobie z problemem...

[ciekawos]

Rozumiem, że mozesz być zażenowana taką sytuacją, która pewnie długo
już trwa, ale wydaje mi się że tymi niepochlebnymi uwagami na temat
jego matki nic nie wskurasz, a jedynie pogorszysz sytuacje. Jesteś
zła na męża czy na jego matke? Ona chyba nic nie zrobiła ;> Pogadaj
ze swym mężem na spokojnie,ze czujesz sie zaniedbana... nie
wypominajac mu kontaktów z matką i nie krytykujac jej. To że odwozi
ją do domu, czy ze nie da na nią złego slowa powiedzieć to chyba
dobrze? Pisałaś, że Wasz związek się nie uklada: czy to jedyny
powód? No ale czy Cie zaniedbuje faktycznie? nie zauważa Cie? a
jedynie patrzy na swoją matke? A moze rozmowa w trójke by pomogła? -
Ty, mąż i jego matka.

[kachna79]

Skup się na relacji z Mężem. Myślę, że gdybyś w związku czuła się
pewnie to nie byłoby problemem to jak bardzo Twój mąż jest związany
z matką. Wydaje mi się, że jesteś zazdrosna o teściową, bo nie
czujesz się pewnie w związku.
Jeśli Twój mąż troszczy się o teściową zamiast dbać to rodzinę to
jest to problem, ale z drugiej strony założenie rodziny nie wyklucza
kontaktów z matką.

[zuzia_0]

witam.
fajnie,ze jest poruszony ten temat.jetem mezatka od kilku miesiecy
i..mam dosc..przeprowadzilam sie do meza(mialo byc na
chwile).zaryzykowalam kilka miesiecy mieszkania z tesciowa
i...odradzam..
teraz mieszkamy oddzielnie, a moj maz, ktorego bardzo kocham,zadnej
zyciowej decyzji nie podejmie bez porozumienia z mamusia.trudno mi
to zrozumiec, gdyz jetem od 10 lat niezalezna.(mieszkalam sama)
maz zarzuca mi, ze nie chce odwiedzac jego mamusi, ale co ja zrobie,
ze jej negatywne podejscie do zycia psuje mi humor, wiec wole zostac
sama w domu.maz robi mi o to awantury.ostatnio powiedzial mi, ze
zabijam w nim motywacje do zycia.co ja mam zrobic?

najgorsze jest to, ze boje sie w ogole zajsc w ciaze.nie czuje sie
bezpieczna.
mam podobne odczucia, jak inne uczestniczki forum.
dzieki za rade
smutna zona

[ewciakam]

KOCHANE!!! Jestem 8 miesięcy po ślubie, od 6 myślę i wszystkim
głośno mówię o rozwodzie. Mój mąż nie dość że wielbi mamusię to
wielbi też tatusia. Ja jestem tu obca, nie mam prawa wypowiedzieć
swojego zdania, tesciowie zawsze mają rację. Mam wspaniałego,
grzcznego Aniołka, tyle że teście twierdzą że źle go wychowuję. Od
dnia porodu nie było dnia żebym nie płakała, wpędzili mnie w
depresję i anoreksję. Nie mam męża. Mam chama, któremu wychowuję
dziecko.

[miki-24]

Łączę się z toba niestety w żalu.Jestem też dla teściowej obca
(liczy się tylko synek i córcia- wnuczka niestety juz nie)Podobnie
jak Ty wychowuję dziecko chamowi (to w jaki sposób się odzywa i
zachowuje - to sprawka teściowej, której zmarł mąż,a ona niestety
wykorzystała moje dobre serce - pozwoliłam żeby opiekowł sie nią ,
jeździł na zakupy itd. a ona weszła w nasze życie z butami -wybór
mebli , wychowanie dziecka (nawet do tego stopnia że źle wyprałam
bluzkę lub nie tak ubrałam małą), nie zasługujesz na wyjazd np. do
restauracji, źle się opiekujesz , nie dbasz o niego, wszystko to
moja wina(nie widzi tego,że to niestety on nie dba o nas i dom
(finansowo także)tylko o nią)Najgorsze jeszcze to,że zawsze
podkreślała jak to ona pragnie naszego szczęścia.Jednym słowem
wymiotować mi się chciało jak to słyszałam,koszmar,
deprecha.Nieustanne kłótnie doprowadziły do tego że nie rozmawiam z
nią i nie mam zamiaru.Spadł mi kamień z serca.Nie muszę słuchać
jej "mądrych" rad (czego to ona nie przeżyła , wszystko wie
najlepiej jest mądrzejsza od lekarzy, prawników, psychologów,
najlepiej zna się na modzie wogóle debeściara i miss
świata).Myślę,że to dobre wyjście.Ostatnio postanowiłam podjąć walkę
o nasz związek, po prostu byc cwańszą od niej....zobaczę co z tego
wyniknie, albo ja albo ona czyli koniec z maminsynkiem:)
P.S
nie rozumiem tylko tego, że takiemu babsztylowi nie przemówisz do
rozumu, że unieszczęśliwia swoim zachowaniem swojego synka, jego
dziecko i żonę.
Może ktoś mi doradzi jak przemówić jej do rozumu?(czy jest to
produkt niereformowalny i naprawdę tępy?)

[woman-in-love]

Miałam to samo - teściowa i ja wyrywałyśmy go sobie, było dwoje dzieci. On umarł
młodo, ja żyję sama; przed jego śmiercią rozwiedliśmy się, bo nie dało się już
tego wszystkiego znieść. Do tej pory zadaję sobie pytanie: czy mozna było
inaczej? Chyba jednak nie. Sprawą mężczyzny jest opuścić matke i ojca i stać się
z żona jednym ciałem. A tu pępowina nieprzecięta. Paskudna sytuacja.

[zaba519]

Zastanów się, jak chciałabyś, żeby wyglądały w przyszłości Twoje
stosunki z Waszym Brzdącem??? Ma o Tobie zapomnieć, bo będzie miał/a
nową rodzinę???

[zuzia_0]

ciekawe.ale czy chcial(a)bys, zeby Twoje dziecko do 35 lat z Toba
mieszkalo?
jak ono ma potem zaczac swoje rodzinne zycie?to naprawde nie jest
takie proste.
a moze inaczej.moze ktos mi wymienic cechy maminsynka.

[pelzaczek24]

Miałam ten sam problem ale w porę oprzytomniałam. Były narzeczony
bez swojej mamy żyć nie potrafi.Od rana do południa telefony,potem
do póżnej nocy przysiadywał u mamy.Mieszkałam u niego w obcym domu i
mieście i potrafił zostawić mnie samą aby zaś iść do matki i tak
niemal codziennie.Zarobione pieniądze dawał matce a ja musiała go
żywić dostając w zamian ciągłe awantury i przepijanie kolejnej pracy
ale zawsze go mamusia broniła.Przegięciem dla mnie było aby syn
szedł z matką za rękę a ja jak te trzecie koło u wozu.Można książkę
o tym pisać.

[sylwek11_77]

to nie jest kwestia zapomnienia o rodzinie tylko priorytetów, to
żona i dzieci powinny być dla męża na pierwszym miejscu a nie
rodzice, bo jeżeli jest na odwrót to znaczy że taki facet jest
niedojrzały emocjonalnie. Taka jest kolej rzeczy, człowiek dorasta,
zakłada swoją rodzinę i opuszcza swój dom rodzinny. Nie można
popadać w skrajności, rodziców trzeba szanować i odwiedzać ale bez
przesady to z żoną i dziećmi powinien spędzać większość wolnego
czasu. Dla mnie to była naturalna kolej rzeczy niestety dla mojego
męza jak się okazało poślubie tak nie było...

[aston.villa]

Zastanawia mnie, jakim cudem aż tyle młodych mężatek po ślubie nagle odkrywa, że
mąż pochodzi z jakiejś rodziny, ma matkę, ojca, od których jest uzależniony bądź
też liczy się z nimi bardziej niż z żoną.

Nie uwierzę, że tego nie było widać PRZED ślubem. Nikt nie wmówi mi, że
spotykając się z facetem kilka miesięcy/lat nie był w stanie dostrzec sytuacji -
a w związku z tym wpakował się w nią na własne życzenie!

Mam nadzieję, że chociaż z takich wątków płynie dość jasne ostrzeżenie dla tych
zamierzających poślubić maminsynków - zadajcie sobie trud odwiedzenia Waszych
przyszłych teściów kilka razy, i przyjrzyjcie się, jakie wzorce będzie powielał
Wasz mąż w Waszym domu. Jak ojciec odnosi się do matki, jak matka do ojca, jak
oni do swojego syna - bo prawdopodobieństwo takiego samego zachowania po ślubie
jest więcej niż duże. A jeśli coś Wam się nie podoba - omówcie to przed ślubem,
by nie musieć potem zakładać podobnych wątków...

A po ślubie - cóż, pozostaje szczera, poważna rozmowa, przedstawienie swojego
punktu widzenia, a jeśli małżonek problemu nie dostrzeże, to zastanowienie się,
czy jesteś w stanie żyć w stanie ciągłej rywalizacji i czasem niestety
...ustąpić pola.

[jagiennnka]

witam! jestem z chłopakiem 4 miesiące..znamy sie 3 lata.zawsze
uwazalam ze jest maminsynkiem ,chociazby dlatego ze jak sobie nie
radzil na studiach to dzwonil za kazdym razem do mamy i zdawal
relacje.to nie jest niepokojące ale niepokoi mnie wiele faktów jakie
przyuwazylam bedac z nim.po pierwsze zaczelo sie gdy pojechalam do
niego na wakacje nad morze.byla z nami jego mama i brat.przyjrzalam
sie troche jego relacjom z mama i ciesze sie ze ma tak wielki
szacunek do niej ale z drugiej strony potrafil zostawic mnie na
kilka h w przyczepie podczas gdy on pomagal mamie w praniu
sprzataniu,a ja siedzialam i niewiedzialam co mam robic,szkoda ze
nie pow mi ze ma taki zamiar to bym inaczej to przyjęła.po stosunku
chcialam sie przytulic a on polecial do telefonu tlumaczac sie ze
mama dzwonila..niechcaco wyrzuciłam jego widelec a on sie wsciekl
mowiac ze mama sie bedzie denerwowac..moi rodzice chcieli z nim
porozmawiac a on niechcial wziąć ode mnie słuchawki..ehh niewiem czy
przesadzam zamartwiajac sie juz ale nie czuje sie dobrze po czymś
takim..niewiem co robic........

[premeda]

Co robić? Zwiewać! Sama nie wiem czy podziwiać czy dziwić się tym
wszystkim z Was, które znoszą konflikty i nawet wyzwiska, co
najwyżej popłaczą w poduszkę. Ja bym nie wytrzymała, w pewnym
momencie, na pewno wygarnęłabym takiej, co o tym wszystkim myślę.
Zaś w przypadku nazwania mnie "rozlazłą p...dą" (jak jedna z
forumowiczek usłyszała) oddałabym dziecko mężowi, podeszła do takiej
i wytrzaskałbym ją najzwyklej po pysku. Chyba jednak święte
jesteście, że to jakoś znosicie. Sama mam faceta związanego z
rodziną i to w dodatku z mamą, ciocią i babcią ale jak mnie czymś
wkurzą to głośno o tym mówię. On zresztą też potrafi powiedzieć co
myśli o mojej rodzinie. Ze spokojem to nawzajem przyjmujemy, bo
każdy ma prawo do własnych odczuć. Ja na razie docinki (tylko) jego
cioci przyjmuję ze śmiechem ale coś tak czuję, że w niedalekiej
przyszłości będę musiała coś niecoś jej wygarnąć.

[infelicedwa]

Doskonale cię rozumiem. U mnie jest zupełnie identyczna sytuacja.
Jestem dwa lata po ślubie, też mamy małe dziecko ale dla mojego męża
najważniejsza jest mamusia i siostry. Ja już dłużej tego nie
wytrzymałam, za tydzień mam sprawę rozwodową. Mój mąż od początku
miał obsesję na punkcie swojej 20 lat młodszej siostry. Bywało że 24
h na dobę mówił tylko o niej. A jak zamieszkaliśmy razem to jego
mamusia wydzwaniała po kilka razy dziennie i mówiła tylko o tym
dziecku, że płacze, że nie może spać bo mojego obecnego męża nie ma
w domu. Od początku była nastawiona do mnie anty. Ja naiwnie
wierzyłam że po ślubie będąc w ciąży wszystko się jakoś odmieni. Ale
mój mąż musiał wszystko opowiadac mamusi. Kupił sobie spodnie musiał
napisać mamie, a ta już dzwoni jakie synio kupił te spodenki.
Gotowaliśmy coś, też już telefon i pisze do mamy. To chore.Niestety
mąż jest też chorobliwie zazdrosny i też nie raz dał mi popalić z
tego powodu. Zaraz po ślubie poszłam do szpitala, a on przeniłósł
się do mamy. Praktycznie przeleżałam całą ciąże. W ciąży przeżyłam
koszmar, mąż ubliżał mi jak tylko mógł, leżałam pod kroplówką żeby
nie stracić dziecka a ten mi pisał że jestem dla niego zerem, że
wziął sobie kurwę za żonę itp. Przykładał mnie do lekarzy. Teściowa
miała kilometr do szpitala, ale przychodziła sporadycznie od ludzi,
szwagierka nie była ani razu i mąż tego nie widział. Ja naprawdę
chciałam żyć z nimi w zgodzie, zapraszałam, kupowałam co najlepsze
żeby było dobrze, jezdziłam do nich. Ale co bym nie zrobiła to i tak
ja byłam ta najgorsza. Szkoda gadać. Mój mąż potrafił tydzień po
ślubie pisać do siosrzyczki na żale, że już nie chce mnie znać, że
chce rozwoduitp. Albo pisał do niej że ja jestem przyczyną
wszystkich ich rodzinnych problemów. Dodam że kłóciliśmy się tylko o
to że jego interesowały tylko one a moje sprawy miał gdzieś. Byle
kłótnia to uciekał do mamusi. Był dzień kobiet mamie siostrom
życzenia złożył a jak zapytałam czemu mi nie złożył to powiedział że
on pier...li dzień kobiet, a nawet nie kłóciliśmy się w tym czasie.
Jak mu kiedyś wypomniałam że nie przychodziły do mnie do szpitala to
on mi odpowiedział że co do takiej szmaty miały przychodzić.
Teściowa zamiast zadzwonić sobie do męża na żale to co by się nie
działo to dzwoniła do synka a ten leciał na każde zawołanie. Dziecko
ma już 10 miesięcy a ona była u wnusi na chrzcinach, ona ma gdzieś
nasze dziecko, mnie i mój mąż to akceptuje. Naprawdę starałam się
jak mogłam żeby żyć z nimi w zgodzie, ale nawet jak bym lizała nie
powiem co to i tak byłoby zle.Dlatego doskonale cię rozumiem. Mąż
tak samo jak u ciebie nigdy nie trzymał mojej strony, co by się nie
działo zawsze mnie obwiniał. Nie wiem jak tobie się to ułoży, ja
miałam nadzieję że mój mąż w końcu przejrzy na oczy, bo przed ślubem
zapewniał że żona dziecko to dla niego świętość. Ale mam dość
takiego życia czuję jakbym właśnie ja była najgorszym wrogiem.
Prosi, chce wracać nie wiem jak to dalej będzie. Wątpię żeby
kiedykolwiek się zmienił. Wiem ktoś powie mogłam się wcześniej
opamiętać i nie wychodzić za mąż za takiego maminsynka, ale przed
ślubem był idealny, kłóciliśmy się owszem, ale po ślubie mam
wrażenie że jakiś diabeł go opętał. wszystko się zmieniło. A tobie
życze jak najlepiej. trzymaj się :)

[sylwia49-dwa]

Jestem w takiej samej sytuacji, dlatego też świetnie was rozumię.
Nie mamy jeszcze dzieci i to dla mnie jest narazie największe
szczęście. Znałam męża przed ślubem aż 6 lat i świetnie się z tym
wszystkim ukrywał bo dopiero po ślubie wszystko wyszło na jaw. U
mnie jest taka sytuacja że on po prostu ubustwia soją matkę, jak
stwierdził kiedyś to ona zawsze będzie zajmowała pierwsze miejsce w
jego sercu bo mamę można mieć tylko jedną a żon wiele. Raz byłam w
pracy i uderzyłam się tak strasznie w nogę że nie mogłam ujść nawet
na autobus poprosiłam więc męża żeby przyjechał po mnie samochodem a
on mi powiedział że teraz jest u mamy i nie może bo mamie byłoby
bardzo przykro. Moje zdanie w domu wcale się nie liczy, ja nic nie
potrafię zrobić wszystko robię nie tak. Moje prośby traktowane są
podmuch powietrza a wystarczy że mama zadzwoni a mojego męża od razu
nie ma w domu. Na początku obydwoje ciągle pracowaliśmu ale nadszedł
raz upragniony długi weekend myślalam że spędzimy go wreszcie razem
a tu mąż mi oznajmia, że on wyjeżdża z mamą i nie będzie go przez
cały tydzien. On oczekuje odemnie że ja będe ją ubustwiała i ze będe
jej wdzięczna za wszystki chociaż prawda jest taka że ona nigdy w
niczym nam nie pomogła, nigdy. I niestety mieszka od nas pięć minut
drogi, i dzwoni codziennie. Ja już mam dość takiego małżeństwa

[sylwek11_77]

Witaj, śmiem stwierdzić że ja mam jeszcze gorzej. Dochodzę do
wniosku że mój mąż nie dorósł do tego żeby założyć rodzinę. Ja dla
niego jestem tylko od gotowania, sprzątania, prania. Moje zdanie
wogóle się dla niego nie liczy, twierdzi że on nie będzie robił to
co ja chce bo on nie jest pantoflarzem, większość spraw załatwia za
moimi plecami w porozumieniu ze swoją mamusią, gdy jedziemy na urlop
to średnio co 3 dni do niej wydzwania, nigdy nie stanął po mojej
stronie nawet gdy teść był wobec mnie bardzo złośliwy i przykry,
dziecko też dla niego za bardzo się nie liczy wg mnie jest tylko
sposobem na zadowalanie teściowej, teściowej nie mogę zwrócić uwagi
w żadnej kwestii bo jest wielka obraza, ostatnio mi powiedział że
jemu zalezy tylko na tym żeby jego rodZice byli z niego zadowoleni,
widocznie ja nie muszę ;-(, oraz jak będziemy mieć drugie dziecko to
jego mamusia się będzie nim zajmować! Jak już spędza trochę czasu z
nami to się nic nie odzywa twierdzi że jest zmęczony, a jak jest u
rodziców to gada jak nakręcony, dodam że widuje się z nimi
codziennie.I co wy na to? gdyby nie to dziecko zaczełabym myśleć
poważnie o rozstaniu... dodam jeszcze że rozmowy nie pomagają, każda
moja próba walki o nasze małżeństwo traktowana jest jako atak na
jego rodzinę, że ja mu niby z rodzicami nie pozwalam się widywać.

[zrozpaczona.4]

Nawet nie przypuszczałam jak dużo mężatek ma ten problem. Ja jestem w tej samej
sytuacji mam męża maminsynka i to jest straszne a najlepsze jest to że ona uważa
że jest maczo i nikomu nie podlega a tańcuje jak mu mama każe nawet zadzwoniła
do mnie ostatnio do pracy z pretensjami że nie życzy sobie abym ja coś kazała
robić mojemu mężowi. Każda rozmowa kończy się kłótnią właśnie jesteśmy po takiej
i tym razem rozmawialiśmy już o rozmowie nie możemy się dogadać dla niego mama
jest ważniejsza niż ja trudno jego wybór żałuję ze wcześniej tego nie widziałam
ale miłość jest ślepa :( Szacunek i opieka rodzicami rozumiem ale są pewne granice.

[marcepanka-1]

Kobiety, co z wami zamiast zadręczać się sytuacja z mężem to może
należałoby coś z tym zrobić, to ze Twój mąz codziennie dzwoni do
mamy i ciągle potrzebuje jej rad to znaczy ze ty byc moze nie dajesz
mu tego co daje mu mama, zastanów się czego on potrzebuje,
possłuchaj pare rozmów moze da sie cos z tego wykrzesać i rozmawiaj
duzo z męzem na zasadzie kierowania go jak ty sie z ta sytuacja
czujesz, ze tez potzrebuje z dzieckiem jego uwagi, ze czujesz sie
odtracona.Tak na prawdę to należałoby spojrzec tez na siebie,
troszkę sie dowartościowac, zauwazyłam ze wszystkei te zony
maminsynków robia dokładnie to co mezowie oczekują bo jelsi nie to
będzie np foch.lub jak napisałas Boje sie ze
> za kilka lat nas zostawi i pojdzie zajmowac sie matka:(Jak to
widzicie?

maz widzi ze sie boisz ze go stracisz ze jest dla ciebie taki wazny,
a co by sie stało gdyby to on nagle zaczął się martwić ze Ty np go
zosatwisz??
myślę ze zaczął by się bardziej starac

[kociokocio]

Nie mialam czasu czytac wszystkich postow ale moge powiedziec
szczerze ze tez mialam podobnego meza i w rezultacie takiej
tesciowej moje malzenstwo nie przetrwalo. Jedyna rada tu moze byc
rozmowa z nim, ale nie atak, tylko uswiadomienie mu jak sie czujesz.
Bo jezeli czujesz sie zle to cos jest nie tak, a takie uczucia w
malzenstwie prowadza pozniej do wygasniecia milosci. Ja zawsze
uwazalam ze zona i matka nie moga ze soba rywalizowac bo to sa
calkowicie dwa inne typy zwiazku i milosci, ale nalezy rowniez byc
sprawiedliwym i jak mamusia nie ma racji to jej to powiedziec a nie
przytakiwac i kazac zonie siedziec cicho.

[chicarica]

> należałoby coś z tym zrobić, to ze Twój mąz codziennie dzwoni do
> mamy i ciągle potrzebuje jej rad to znaczy ze ty byc moze nie dajesz
> mu tego co daje mu mama, zastanów się czego on potrzebuje,
> possłuchaj pare rozmów moze da sie cos z tego wykrzesać

Żartujesz, prawda? Powiedz że żartujesz.

[marcepanka-1]

Nie żartuje, po prostu to jakies dziwactwo rozmawiac z mamą każdego
dnia po parę godzin, facet jest jakiś wybrakowany i szuka jakiegos
zrozumienia czy cos.. nie wiem o czym oni mogą rozmawiac, chyba o
tym co jadł na sniadanie i ze przerwa w pracy była za krótka,..ileż
mozna gadać... więc zastanawiam się co może byc przyczyna tego
zachowania po prostu
z drugiej strony jak to wyglądało przed slubem, bo ja mam taką wizję
tej sytuacji, ze on przychodzi z pracy,drap słuchawkę i ze dwie
godziny rozmowy z mamusią,to wyglada tez tak ze z zoną nie ma za
bardzo tematu do rozmowy lub nie lubi z nia rozmawiac...
Normalnie to powinno byc tak ze maz przychodiz z pracy i
przeprowadza konwersacje z żoną, wcale tez nie musza romzawiac, moga
sie tez na siebie gapic ale ciagle dzwonic do mamy, ja to bym chyba
ten telefon roznioosła ze złosci, także gratuluję jego żonie
cierpliwosci

[basica102]

ja nie jestem jeszcze mężatką i zaczynam się z tego cieszyć. Jestem
z facetem od 4 lat i aż wstyd się przyznać ale wiecie jak jego mama
mnie przedstawia rodzinie.. jestem sympatią jej syna... sympatia, po
4 latach?? moje potrzeby odsuwane sa na drugi plan.. jest na tyle od
niej uzależniony i ona od niego tez że codziennie , gdy tylko
mamunia chce aby sunuś wracal do domu to wydzwania albo do niego
albo do mnie ze on ma wracac do domu i on sie zabiera i jedzie ( nie
mieszkamy razem bo mamusia by sie nie zgodziła) . jezeli jest taka
sytuacja ze zostaje u mnie na noc to oczywiscie w wielkiej
tajemnicy. dodam ze on ma 22 lata i wydaje mi sie ze to czas juz
wydoroslec a on nadal trzesie portkami przed mamusia. a ja mam gó..o
do gadania. Nie wiem co mam robic. najchetniej to zamiast toczyc
wojne , załatwiła bym to sposobem..tylko nie wiem jak.. doświadczone
mężatki pomocy..

[marcepanka-1]

Wiesz ja to bym go zostawiła szkoda życia po ślubie będzie jeszcze
gorzej, nie masz co liczyc ze to sie zmioni jesli teraz sie nie
postawi to nigdy tego nie zrobi, przecież to dorosły facet

[passionata13]

Zdajecie sobie sprawe z tego ,ze jestem z facetem od 8 lat! On ma 37 lat, pracuje z mamusia, dzwonią do siebie w weekendy jak sie nie widzą i oczywiscie on jezdzi do niej gdy ja jestem w pracy a on ma wolny week ,kiedy rozmawiają ze sobą to on łapie ją za kolano a ona odwdzięcza sie tym samym.Z kazdą pierdołą dzwoni do niej ,ma tak sprany mózg,ze nie potrafi podjąc samodzielnej decyzji,jestesmy narzeczenstwem od 8 lat ale boi sie ozenic bo przeciez on juz ma zone-SWOJA MATKE!!! Jak ze sobą rozmawiają to slysze non stop mama mama mama jak niemowle albo po imieniu co jest juz wogole przegieciem!! Ona sie wpieprza we wszystko ,chce wiedziec co robimy,na ktora ja ide do pracy, kiedy wracam,i najchetnirj chcialaby zeby synus (stary cap) został sam ,nie miał zony ani dzieci i zamieszkał z nia!! Masakra!!!

[horpyna4]

I tak przez 8 lat to wytrzymywałaś? Ja kopnęłabym takiego już po pierwszym telefonie do mamusi z byle pierdołą.

Dziewczyny, szanujcie się i nie gódźcie na takie układy. Bo jak się zgodzicie, to sprawa jest nie do odkręcenia. I wiem, co mówię, bo mamusia mojego chłopa też bardzo chciała nim rządzić na wieki. Ale ja ją ustawiłam na długo przed ślubem, zresztą zachowywałam się bardzo poprawnie. Tyle, że trzymałam na dystans.

I nigdy nie przyszłoby mi do głowy, żeby psioczyć do faceta na jego matkę. To absolutnie niedyplomatyczne.

[alienka20]

Basiu, ja miałam tak samo z jednym takim - trafiłam do szpitala (mniejsza o
większość z jakiego powodu, ale poważna sprawa była) - nie uwierzycie, kto ze
mną siedział przy łóżku - mój poprzedni chłopak! Moj poprzedni chłopak, który
całkiem przypadkiem się tam znalazł, bo tamtemu mamusia i braciszek nie
pozwolili wyjść o godzinie 21 do dziewczyny do szpitala. Następnego dnia, gdy
już łaskawie mu pozwolili - przyszedł do mnie do domu i zaczął jęczeć, że coś
tam coś tam... Oczywiście telefon o 21, że ma wracać do domu. Ja go już z
przymrużeniem oka posłuchałam i do końca roku akademickiego unikałam kontaktu w
miarę możliwości (nie zapomnę miny, gdy otworzył mi drzwi, a ja mu oddałam płyty
z filmami, które mi nagrał, widok bezcenny :D). Gdy odwiedzałam go, jego mamusia
przychodziła do pokoju i głaskała go po głowie ze spojrzeniem pt. "nie
odbierzesz mi go, rozpustna dziewucho!":D. Było mi przykro, ale śmiałam się już
z tego tak naprawdę, bo dla mnie takie ślepe posłuszeństwo rodzicom, to
kalectwo. Przez miesiąc wakacji (on był miejscowy) nawet się nie odezwał,
telefon wyłączony na głucho. Uznałam, że skoro nie mam nigdy szansy porozmawiać
jak dorosły z dorosłym, to zakończę to drogą mailową i napisałam mu parę
gorzkich słów, a na koniec tekst w stylu "żegnaj kotku, nie wygrałeś mnie w
totolotku". Przepłakałam, przebolałam, i jestem w miarę happy a z tym panem
utrzymuję "poprawne koleżeńskie stosunki" (całe szczęście już się na mieście nie
spotkamy). Naprawdę takie rzeczy trzeba zwracać uwagę już przed ślubem, a nie
łudzić się, że jakoś to będzie. Nie lubię być zawsze tą drugą, więc nie bawię
się w takie gierki. Pozdro dziewczyny xD.

[zuzanna787]

basica102 napisała:

> ja nie jestem jeszcze mężatką i zaczynam się z tego cieszyć. Jestem
> z facetem od 4 lat i aż wstyd się przyznać ale wiecie jak jego mama
> mnie przedstawia rodzinie.. jestem sympatią jej syna... sympatia, po
> 4 latach?? moje potrzeby odsuwane sa na drugi plan.. jest na tyle od
> niej uzależniony i ona od niego tez że codziennie , gdy tylko
> mamunia chce aby sunuś wracal do domu to wydzwania albo do niego
> albo do mnie ze on ma wracac do domu i on sie zabiera i jedzie ( nie
> mieszkamy razem bo mamusia by sie nie zgodziła) . jezeli jest taka
> sytuacja ze zostaje u mnie na noc to oczywiscie w wielkiej
> tajemnicy. dodam ze on ma 22 lata i wydaje mi sie ze to czas juz
> wydoroslec a on nadal trzesie portkami przed mamusia. a ja mam gó..o
> do gadania. Nie wiem co mam robic. najchetniej to zamiast toczyc
> wojne , załatwiła bym to sposobem..tylko nie wiem jak.. doświadczone
> mężatki pomocy..
myśle ze to początkowe sygnały uzależnienia od mamusi.
Po ślubie będzie tylko gorzej. Myśle że teraz kiedy miłość kwitnie, nie ma zbyt
wielu problemów, warto partnerowi przedstawić swoje stanowisko. On musi się
odseparować. Bowiem Ty w przyszłości bedziesz jego rodziną. On bedzie musiał to
zaakceptować. To jest najlepszy moment. a zamieszkanie razem to myśle dobry
pomysł. i powalcz o swoje. warto teraz sie o tym przekonać jaki jest naprawdę.
Dlatego powinnaś postawić na sowim co do zamieskania, on nie ma bowiem 15 lat,
tylko 22 i jakm mniemam planujecie wspólna przyszłość. Nigdy nie pozwalaj na
urzadzanie życia wg pomysłu mamusi!!!! I jeśli jesteś z nim zaręczona, to poproś
o takie własnie zwracanie sie do siebie. bo sympatię to można mieć w przedszkolu.
podrawiam

[joanka-r]

''Jestem
z facetem od 4 lat i aż wstyd się przyznać ale wiecie jak jego mama
mnie przedstawia rodzinie.. jestem sympatią jej syna... sympatia, po
4 latach?? ''

a jak miała przedstawić konkubina? jeśli nie jesteście po zaręczynach to nie miała obowiązku przedstawiać jako narzeczona.

[fifi2209]

Moja droga,jeżeli podejmiesz decyzję iz chcesz związać się z nim już na zawsze to wiedz że to będzie trójkat!!!!Tzn Ty twój Mąż i Teściowa.Ja jestem w związku gdzie Mamusia mojego męża poprostu wydzwania po cztery razy dziennie do niego,ciagle prosi go o pomoc w byle błachej sprawie,po to tylko żeby on przyjechal do niej.Nie wspomnę o tym że ja to jestem piątym kołem u wozu.To jest koszmar,a rozmowy nic nie dają.Jeśli masz silną psychikę to jakos temu podołasz ,bo ja momentami wysiadam.Próbuję to olewać ,ale nie zawsze mam tyle siły.Wiem jak to jest być ciągle na drugim miejscu.Trzymaj się,i przemysl sobie wszystko.

[mccat1]

Jak to często bywa nasze wypowiedzi w większym stopniu mówią o nas niż itd.
Jeśli ktoś miał ciepłe i udane życie rodzinne, był traktowany przez rodziców po
partnersku i wiąże go z nimi miłość i gorąca przyjaźń to chyba ... trudno nagle
( czy też stopniowo) zepchnąć ich n boczny tor czy drastycznie ograniczyć
kontakty z nimi. Myślę że przez całe nasze życie ( tak! przez całe ) rodzice są
dla nas równie ważni co nasi partnerzy czy dzieci. Chyba że nie jesteśmy z nimi
(rodzicami) w bardzo dobrych stosunkach. Ale to chyba nie jest tak jak być
powinno prawda ?
A jeżeli ktoraś ze stron czuje się poszkodowana to chyba czas to jak najszybciej
wyjaśnić ;) Przede wszystkim między sobą.

[pysias99]

Oczywiście wszystko można miedzy soba w małżenstwie załatwić,ale
niektórych spraw nie.Mój mąż jak idziemy na spacer ,nie idzie ze mną
pod pachę,za rekę,nawet koło mnie,tylko zawsze z mamą. Często kiedy
odwiedzamy teściów /mąż bierze prysznic/ teściowa zawsze wtedy
wchodzi do łazienki.Po co? niewiem.sytuacja ta powtarza sie
notorycznie.Rano kiedy wstajemy zawsze wchodzi do pokoju i rozgląda
sie po łóżku/śmieszne/. Ma ogromny wpływ na mojego męża, czasem
wydaje mi sie,ze rozkazuje co ma robić. Jak mąż wieczorem nie
zadzwoni do niej ,to za chwile ona telefonuje,podnosi głos na
niego.Wielokrotnie próbowalam uświadomić mu pewne sprawy ,ale zawsze
kończy sie awanturą/trzyma strone matki,nawet jeśli ona nie ma
racji/ Pomocy

[marcepanka-1]

Jeżeli dziecko jest wychowywane w dobrej rodzinie,jeżeli układy są
jak mówisz partnerskie to nie ma mowy o tym że dziecko czuje presje
ze strony rodziców czy tym bardziej się ich boi.Jeżeli takie dziecko
zakłada związek, zaczyna tworzyć nową rodzinę wówczas prawdziwi,
kochający rodzice dostosowują się do nowej sytuacji jaka powstała,
nie wchodzą swojemu dziecku na głowe, nie krytykują osoby, którą
pokochał i z którą zamierza tworzyć przyszłość, pomagają swoim
dzieciom aby ich związki były udane, cieszą sie kiedy ci są
szczęsliwi.Mozna powiedziec ze miłosc rodzicow do dzieci powinna byc
elastyczna , czyli dopasowana do sytuacji jaka się dzieje w zyciu
juz dorosłego syna czy córki.Niektórzy rodzice jednak tak mocno boja
sie kiedy synek czy corka wylatują z gniazda i chca stworzyc nowe ze
ich tracą i chca utzrymac kontrole nad nimi, chcą pokazac tą drugą
stronę w jak najgorszym swietle.
A co do kontaktów z rodzicami to faktycznie małzenstwo nie powinno
wykluczyc spotkan z rodziami i kontaktu z nimi czy tez pomocy kiedy
jej potrzebują ale wszytko ma swoje granice, jezeli przed ołtarzem
się ślubuje to chyba chodzi przeciez o to ze zakłada sie nową
rodzinę ktora trzeba pielegnowac, a która trzeba walczyc,a jak tu
spokojnie zyc jak mamusia swoje, synuś za mamusią itd.
Jednak prawda taka ze to nie rodzice nie pozwalają swoim dzieciom
dorosnąc, tylko dorosły facet powinien sam zadecydowac o swoim zyciu
i powiedziec stop.kiedy sytuacja robi się nie do zniesienia.

[chicarica]

Chyba trochę źle to rozumiesz. Jak ktoś miał NORMALNE, ciepłe i udane życie
rodzinne to potrafi nie spychając rodziców na dalszy plan i nie zapominając o
nich, zbudować jednak WŁASNĄ rodzinę, w której to partner/ partnerka będzie
najważniejszy/a. Nie chodzi o OGRANICZENIE kontaktów, tylko o zdrowe
poustawianie sobie priorytetów. W tym zresztą NORMALNI i psychicznie zdrowi
rodzice też powinni pomóc, powinni pomóc własnemu dziecku odpępnić się i powinni
też rozumieć WŁASNE miejsce w życiu swojego dorosłego dziecka.
Jeśli rodzice nadal chcą mieć wpływ na życie swojego dorosłego dziecka, jeśli
nie pozwalają dziecku żyć po swojemu, to znaczy że układy rodzinne od początku
nie były zdrowe. Jeśli dorosłe dziecko nie potrafi uwolnić się od wpływu mamusi
i tatusia (co nie znaczy że ma ograniczyć z nimi kontakty) to znaczy, że
zwyczajnie nie jest psychicznie dojrzałe do założenia własnej rodziny. Niektórzy
nie uzyskują tej dojrzałości do końca życia. Takich facetów i kobiet nie należy
brać pod uwagę jako kandydatów na żonę czy męża.

[mimisk]

Rozumię wszystkie dziewczyny, które mają problem z Mężem - MAMINSYNKIEM...Uważam jednak,że problem leży po stronie teściowej, która nie potrafi dojrzeć do tego, że Jej syn-dziecko jest dorosłe,założyło własną rodzinę,dom i przez to nie odpępowiony jest syn,a Nasz Mąż.
Moja teściowa jest również specyficzną osobą...ja będąc w 8-9 m-cu ciąży muszę robić wiele rzeczy sama,ponieważ mój Mąż musi jechać do swojej Mamy-prać, sprzątać, gotować - niestety wszelkiego rodzaju rozmowy, grzeczne i kulturalne kończą się nieprzyjemnie. Nawet kiedy rozmawiam z teściową, to Ona wychodzi z założenia, że mój Mąż powinien pomagać Jej we wszystkim, bo tak Ona uważa i tyle...robi mi wymówki, żebym nie walczyła z Nią, bo przegram tą walkę. Ostatnio stwierdziła, że wychodząc za Mąż za Jej syna byłam świadoma tego, że On ma Mamę, Babcię, Siostrę i siostrzenicę 7-letnią, a ja jestem tylko jedna...A jak urodzi się dziecko, to i tak matka zajmuje się dzieckiem, a każdy ojciec poamga własnej Matce - taki jest punkt widzenia mojej teściowej i przez to mojego Męża. Nawet ostatnio planowaliśmy z Mężem kupno samochodu, mieliśmy fajną okazję, ale moja teściowa stwierdziła, że po co nam auto...i mój Mąż uważa teraz,że samochód kupimy w późniejszym terminie...
Moja szanowna teściowa jest tematem "rzeką", ale jak widzę nie tylko taki jest mój przypadek.
Nie rozumię tylko dziewczyn, które w takich układach nie widzą problemu, a wręcz popierają podejście teściowych. Ja jestem wyrozumiałą osobą i wychodzę z założenia, że Mąż powinien pomóc swojej Mamie jak coś się zepsuje,ale nie w codziennych obowiązkach, tym bardziej, że teściowa jest zdrową i samodzielną osobą.

[horpyna4]

A ja nie rozumiem, jak można wychodzić za takiego odmóżdżonego
faceta. Za pajacyka, co mamusia pociąga jego sznurki...

[zuzanna787]

horpyna4 napisała:

> A ja nie rozumiem, jak można wychodzić za takiego odmóżdżonego
> faceta. Za pajacyka, co mamusia pociąga jego sznurki...


jak sie nie tkwi w takim związku to trudno to zrozumieć.
Poza tym tacy cudnie sie kamuflują. Jak mój mąż . Był zupełnie inny przed
ślubem, jak jest teraz. Wtedy widział błędy swych rodziców, A dziś postępuje wg
ich chorych norm

do wszystkich żon maminsynkow

[brak.slow]

1. ja, wiedząc, ze moj partner jest maminsynkiem nie mialabym w ogole ochoty na
seks z nim.. sama swiadomosc ze rządzi nim matka i ze tylko ją on stawia na
piedestale calkowicie odebrałaby mi libido. serio! :)
2. do wszystkich bezdzietnych żon maminsynkow i dziewczyn nie mężatek tkwiących
w tych chorych układach: UWOLNIJCIE SIĘ od nich!!!!! nic się nie zmieni,
zniszczycie sobie tylko życie!

[irusiaczek]

Każda taka sytuacja powinna być indywidualnie omawiana. A do
założycielki wątku to nie rozumiem co w tym dziwnego, że syn dzwoni
codziennie do swojej mamy. Jeżeli jest sama (wdowa) i nie ma nikogo
bliskiego, mieszka sama to chyba normalnbe że się o nią martwi.
Pomyśl sobie co by było gdyby wogóle się nią nie zajmował, źle mówił
o swojej rodzinie i krytykował rodzinę na każdym kroku. Miałabyś
wtedy pewność że wcześniej czy później byłabyś tak samo traktowana.
Dziadkowie nie mają obowiązku też zajmować się swoimi wnukami od
tego są rodzice. A to że krytykujesz cały czas jego mamę to tylko
wyzwala w nim instynkt obronny jego matki i w tych sytuacjach zawsze
będzie stawał po jej stronie

[zuzanna787]

irusiaczek napisała:

> Każda taka sytuacja powinna być indywidualnie omawiana. A do
> założycielki wątku to nie rozumiem co w tym dziwnego, że syn dzwoni
> codziennie do swojej mamy. Jeżeli jest sama (wdowa) i nie ma nikogo
> bliskiego, mieszka sama to chyba normalnbe że się o nią martwi.
> Pomyśl sobie co by było gdyby wogóle się nią nie zajmował, źle mówił
> o swojej rodzinie i krytykował rodzinę na każdym kroku. Miałabyś
> wtedy pewność że wcześniej czy później byłabyś tak samo traktowana.
> Dziadkowie nie mają obowiązku też zajmować się swoimi wnukami od
> tego są rodzice. A to że krytykujesz cały czas jego mamę to tylko
> wyzwala w nim instynkt obronny jego matki i w tych sytuacjach zawsze
> będzie stawał po jej stronie

no tak powiedzmy ze jest to zrozumiałe w przypadku samotnej wdowy.ale ja mam męża do którego mamusia tez wiecznie dzwoni, bo ma non stop sprawy do niego. On odbiera tel po czym nic mi nawet nie mówiąc , jedzie do niej i nie ma go cały dzień. Bo mamusia ma życzenia, a to naprawić kran, a to zrobić zakupy itd. A teściowa ma męża i 6 dzieci. i jest w pełni sił , nic jej nie dolega. Tylko uwielbia sie kimś wysługiwać.

[kasiak115]

Witam! przeczytałam te wasze wypowiedzi i tak sie zastanawiam-synowie to maminsynki a jak nazwać -córki?-mamincórki?.Zony mają pretensje do matek mężów,że nie mogą odciąć pepowiny a czy córka odcina się od matki po swoim ślubie? Znam przypadki,że córki dwa razy dziennie dzwonią do mamusi,rozmawiajać jak mija dzień.Matka zostaje zawsze matką a matka męża to obca osoba/z tym,że ta obca osoba też ma dziecko/, a to zawsze tak trudno zrozumieć młodej mężatce,więc zarzucają ,że mąż to maminsynek a nie pomyslą,że same też utrzymują serdeczne układy ze swoją mamusią.

[bajsarka]

A mnie zastanawiam jedno - czy jak oni rozmawiają, to teściowa chociaż zapyta co
u Ciebie? Czy interesują się sobą, jakby on żony nie miał?

Ja mam podobnie, ale mi to nie przeszkadza, chyba, że dzwoni o 23:00 jak
oglądamy film i wtedy gadają pół godziny... Ale moim zdaniem granica jest tam,
gdzie ją postawisz.

Ja się boję, że jak będę w ciąży, to o moich ewentualnych "postępach" teściowa
będzie rozmawiać z mężem. Nawet teraz tak jest, że jak dostanę jakiś prezent, to
mnie nie zapyta czy nosiłam tylko męża się pyta, który i tak nie jest zorientowany.

[ylli]

Za kilkanaście lat, te wszystkie zazdrosne żony przepoczwarzą się w zazdrosne o
swoje dzieci matki. Bo takie kobiety, które rozumieją że mężczyzna musi posiadać
kontakt ze swoją drugą najważniejsza kobietą życia, zrozumieją też to że ich
dziecko ma partnera/partnerke i zaakceptują ten stan rzeczy.

Swoją drogą mężczyzni to mają przes*ane. Muszą dażyć do wzorca męża 24h/d pod
kontrolą i na posyłki żony. "Bo przecież to mężczyzna ma utrzymywać rodzine" -
jak powiedziała jedna flądra wyżej. A kobiety fiksują i siedzą ze swoim maleńkim
dzieckiem w domu do 10 roku życia. "Przeciez nie zatrudnie opiekunki...".

Ten topic pokazuje jak bardzo wichruje psychike zazdrość o bądź co bądz
odrebnego czlowieka. To nie jest tak że po slubie sie scalamy. Powininyśmy
rozumieć potrzebe męża/żony nawet gdy my takowej nie mamy.

[paula9g]

Witam, jestem po ślubie przeszło 3 lata mamy 3 letniego synka, na początku
mieszkalismy z moimi rodzicami, mąż nie bardzo chciał pracowac tylko myślał żeby
jeżdzic do mamusi i robic u niej na gospodarce, jego matka ma męża i jeszcze
jednego syna. Mąż całe życie robił na gospodarce,zabraniałam mu częstych
wyjazdów do mamusi bo miał rodzine i chciałam żeby myślał jak zarobić na rodzine
a nie na matke od której w życiu nie miał nawet grosza i jeszcze wyciągała od
niego ostatnie pieniądze. Mąż uciekał z mojego domu przy każdej kłótni do
mamusi,pewnego dnia pojechałam w odwiedziny z mężem do jego rodziców i z naszym
brzdącem,wychodził na dwór i coś matka jego gadała na mój temeat, usłyszałam
tyle z ust jego matki, ona nie wiedziała że podsłuchuje " niech spier.... a ty
zostan u mnie" Gdy przyszedł czas odjazdu tak tez zrobił, powiedział że nie
jedzie,ja zaczełam go wołać a onn nic, dziecko zaczęło płakac miał to gdzieś,
odwióżł nas do domu jego brat a mąż tam został,przez miesiąć zero kontaktu
wkońcu wzięłam manatki i przeprowadziłam się z dzieckiem do rodziców męża,nawet
nas tam nikt nie oczekiwał,poprostu się wprosiłam dla dobra dziecka,ale zrobiłam
błąd.Tam nas każdy olewał łącznie z nim,ja i dziecko bylismy jak obcy, robił od
świtu do nocy u mamusi na gospodarce a nami wogóle się nie interesował. Dodam że
mieszka w wiosce w polach gdzie jest daleko do wzystkiego.Pewnego dnia
powiedziałam mu że chce iść do pracy a mały do przedszkola i żebyśmy sie
przeprowadzili do mnie, powiedział że sie przeprowadzi za pół roku, nadszedł ten
czas i wszystko zmienił już nie chce od mamusi się wcale nigdzie przeprowadzac,
powiedział że tam zostaje a ja mam robić co chce, moja mama pracuje w
przedszkolu mialabym sprawe rozwiązaną bo prowadzała by mi małego do przedszkola
a ja podjęła bym prace, mam magistra i chce to wykorzystać, a od mojej
miejscowości jest bliżej do wszystkiego i przedszkole pod nosem. On to ma
gdzies, chce zoastac u mamy, nie pracowac,ja żebym nie pracowała i mały nie
chodził do przedszkola,od rana mam patrzyc na niego jak chodzi w głumiakach,
wogole dziecko i mnie ma gdzieś, wszystko robi co mamusia każe, przed ślubem tak
ja nie sluchał, był za mna a teraz wszystko się zmieniło,nie wiem czy odejść czy
zostac tam na zawsze i gnić w tym odludziu,jestem już w depresji przez to
wszystko i nie chce mi się dalej tak życ, co mam robić, pomóżcie?????Pieniedzy
mi tez nic nie daje, od czasu do czasu kupi coś do jedzenia, małego ubierają moi
rodzice. Dajcie mi jakąś rade co robić,może ja zrobiłam błąd ze go częściej nie
puszczałam do matki???