Dwa psy???

[paris4]

Mam pytanie od zawsze marzyłam o dwóch psiakach i w końcu mam
odpowiednie warunki żeby to marzenie zrealizować. Zastanawiam się
tylko kiedy powinien dołączyć do nas drugi pies? Tzn. jaki jest
najlepszy wiek dla tego starszego na pojawienie się kolejnego?
Chodzi mi to to żeby starszy był przewodnikiem dla szczeniaka, żeby
w miarę szybko zaakceptował nowego domownika i obyło się bez
większych zgrzytów?
Będę miała dwie suczki
Nowofundlandka będzie u nas we wrześniu i zastanawiam się kiedy
powinnam zacząc rozglądać się za drugą sunią (myślimy o berneńskim
psie pasterskim)

[tamsin]

nie mozesz wziasc dwoch szczeniakow w tym samym czasie?

[paris4]

Nie biorę tego pod uwagę. Za dużo osób mi to odradzało. Ponoć ciężko
jest dobrze wychować dwa szczeniaki na raz. Więcej ponoć uczą się od
siebie niż od przewodnika czyli ode mnie;) i to niekoniecznie
prawidłowych zachowań się od siebie uczą;)
Poza tym przeraża mnie sajgon jaki urządziłyby dwa szczeniaki na
raz;)

[pierozek_monika]

albo dwa od razu, albo kolejny za 3-4 lata, gdy pierwszy będzie już dorosły i
wychowany.
Ja wybrałam opcję 2.

[majenkir]

Lomatko! kazesz dziewczynie czekac az 3-4 lata ;))? Przecie to nie
do wytrzymania :D.
Ja kupilam Ivanka rok po Borysku. Borys wychowywal go jak rodzona
matka :).

[paris4]

No właśnie te 3/4 lata mnie dobiły;) nie wiem czy dam radę;) choć
pewnie tak by było najrozsądniej, ale chyba też skłonię się do
opcji, że nasza sunia skończy rok i wtedy rozejrzę się za drugim
psim "dzieckiem":)

[pierozek_monika]

nie chciałam nikogo dobijać :D
Taka to moja recepta na ład w stadzie, wcale nie musi być czyimś wzorem.

Chyba nawet sama tu kiedyś pytałam jaki wiek, jaka płeć itd... jaka rasa
kolejnego psa ....

[pierozek_monika]

no a jak w ogóle na jakiegokolwiek psa musiałam czekać dużo lat? To dopiero było
nie do zniesienia! :D
Teraz urabiam rodzinę na 3-go :D

[mala_czarna_kota]

ja mam dwa psy kupilam jednego a jak kupilam drugiego to pierwszy
mial 5 miesiecy i byl swietnym przewodca!!! Wiec nie musi miec 3-4
lat!!!

[moonalisa]

faktycznie,najlepiej wychowują się dwa szczeniaki nie koniecznie z tego samego
gniazda ale w zbliżonym wieku, podobnej postury i temperamentu.Nigdy nie
będziesz pewna, jak zareaguje Twoja prawie dorosła nowofundlandka na innego
psa,gdy będzie jedynym psem w domu/może być zazdrosna,może bronić
terenu,niekoniecznie musi matkować szczeniakowi itp/.Biorąc dwa szczeniaki masz
pewność ,ze oba będą się równo rozwijały ,oczywiście pod Twoją kontrolą,będą
zajęte sobą ,nie będą się nudziły,nawiążą prawidłowe psie relacje /zawsze jedna
będzie bardziej dominowała/ -no coż sajgon będzie tak czy siak,ale ta opcja
jest najlepsza.

[lirael]

Witaj,
Jesteśmy szczęśliwymi posiadaczami dwóch psów. Są to dwie suczki,
różnica wieku wynosi dwa lata. "Pokojowa koegzystencja" trwa już
siedem lat :)
W naszym przypadku ta różnica okazała się w porządku.
Nie ukrywam, były obawy, bo starsza sunia ma dominujący charakter i
osobowość divy operowej :) Na szczęście wszystko przebiegło bez
zakłóceń. Postępowaliśmy według wyczytanych zaleceń (pierwsze
spotkanie na neutralnym gruncie, nieustanne podkreślanie, że starsza
sunia jest "szefową" psiego stadka, etc). Wydaje mi się, że
wybierając rasę drugiego psiaka warto skupić się na tych
łagodniejszych, bez wrodzonych skłonności do dominacji (uważam, że
berneńczyk z porządnej hodowli to dobry wybór, z piesków średniej
wielkości rozważałabym też collie, labradora lub goldena), a
wybierając szczeniaczka z miotu zdecydowanie unikać tych
dominujących. Ja w każdym razie postawiłam sobie takie założenia.
Na Twoim miejscu absolutnie nie zdecydowałabym się na dwa
szczeniaczki jednocześnie, zwłaszcza przy małym dziecku (Twoja
sygnaturka) i zwłaszcza jeśli nie mieliście wcześniej psa.
Bardzo serdecznie Cię pozdrawiam i zazdroszczę wrześniowych
emocji :)

A ja mam...

[nrg67]

... dwa psy, tzn. dwa samce :) Starszy - kundel, nieco ponad 2 lata,
mlodszy - nowofundland, ledwie rok i troche. Jest tak: bywa nerwowo,
potrafia sie pożreć, starszy jest też znacznie mniejszy, wiec go
szlag trafia ze smarkateria jest od niego silniejsza, choc głupsza.
Doszlo do paru walk, były obrażenia i to krwawe, dosc czesto slychac
warkoty i klapanie zebami. Ale ... generalnie wrazenie jest takie,
ze sie psy docierają. Rokowanie naszej treserki jest takie, ze
miedzy tymi psami jest tak wielka dysproporcja masy, ze one po
prostu nie moga sie skonfliktowac. Niuf z natury rzeczy jest dosc
leniwy i normalnie mu sie nie chce dupska ruszyc żeby sie szarpać z
psem, ktory pod nim bez schylania karku moze przecwałować. Mały z
kolei wprawzdie jest duzy, ale juz dwa razy dostał w skóre i wie, ze
młodego lepiej za bardzo nie wkurzać. Jakoś to się kręci, choć... w
domu bywa nerwowo.
Poniewaz fachowiec ze mnie żaden, nie udziele Ci żadnej porady, poza
dwoma: znajdz dobrego tresera (behawiorystę) i się z nim konssultuj
przy okazji najmniejszych wątpliwości. Na to nie wolno żałować
pieniędzy. Sam przerobiłem trzech treserów, tylko jeden z nich był
zamordystą-sadystą, z którego uslug zrezygnowałem, dwie następne
panie - choc i z nimi się czasem kłóciłem - były bardzo pomocne,
każda rada cenna, a niektóre obserwacje i zalecenia działały wręcz
jak magiczna różdżka.
No i druga porada: kup sobie książkę Jan Fennel "Zapomniany język
psów". Spróbuj nie zwracać uwagi na nieco egzaltowaną narrację i
przeczytaj ją do końca. U mnie po tej książce nastąpił prawdziwy
przełom, nauczyłem sie wobec moich psów zachowywać tak, żeby
rozładowywać napięcia, żeby nie robiły tego, czego ja sobie nie
życzę. Generalnie: to nie jest "podręcznik tresury", tylko raczej
zbiór bardzo ogólnych porad postępowania z psami w taki sposób, żeby
nie szkodzic, tylko żeby pomagać i psom, i sobie, i rodzinie.
Dla zachety napiszę Ci, że Autorka - przewrotnie - przekonuje w tej
ksiażce, iż kłopoty współczesnych właścicieli psów biorą się w dużej
mierze stąd, że ludzie mają dziś tylko po jednym psie :) Ona
twierdzi, że dużo łatwiej wychowywać sforę, niż pojedynczego
psiaka :))
Aha, i jeszcze małą uwaga: nie wiem, dlaczego zdecydowałaś sie na
dwie suki, ale słyszałem taką opinię od doświadczonego hodowcy
pewnej bardzo ostrej odmiany owczarków, że jak sie ma parę psów, to
ponoć najniebezpieczniejszą kombinajcą jest wlaśnie para samic. On
to tlumaczył w taki sposób: jak się psa i sukę, to raczej będą
próbowały z sobą romansować. Jak się ma dwa psy - to będą
rywalizować, ale będą to robić tak, jak chłopaki w piaskownicy tzn.
w serii kilku ostrych, ale niegroźnych starć ustalą, który jest
silniejszy i potem bedą pilnować hierarchii. A - wywodzil ów
hodowca - jak się ma dwie suki, to one prawie nie walczą, hierarchia
ich aż tak bardzo nie interesuje jak samców, ale jak już walczyć
zaczną, to nie po to, żeby sprawdzić kto jest silniejszy, tylko po
to, aby wyeliminować konkurencje. Innymi słowy: samiec uznaje, że
wygral jeśli powali i obezwładni przeciwnika, a suka - kiedy jej
przeciwniczka przestaje oddychać...
Nie wiem, czy to prawda, brzmi to tak po szamańsku, ale... moze
warto o tym pogadać z behawiorystą?
Zycze powozdenie i porosze ode mnie poczochrać sunię-niufke (bo to
najkochańsza rasa na świecie)
T :)

[lirael]

Ja też słyszałam o damskich awanturach z dramatycznym finałem, ale u
nas - odpukać - przez siedem lat nic takiego nie miało miejsca.
Okazji było mnóstwo, bo sunie są same w domu prez 5-8 godzin
dziennie. Owszem, bardzo, bardzo sporadycznie zdarzają się
warknięcia ze strony starszej, bardzo dominującej, ale młodsza
wyciąga wnioski w trybie natychmiastowym :) Obydwie dziewczyny są
zbliżonej wielkości (przewaga 3-4 kilo na korzyść młodszej). Mają
natomiast diametralnie różne osobowości: młodsza jest słodką, pełną
optymizmu maskotką osiedlowej dzieciarni, natomiast starsza lekko
neurotyczną, bardzo uczuciową, a jednocześnie pewną siebie
egocentryczką o bogatym życiu wewnętrznym :) Może ta harmonia oparta
jest właśnie na przyciąganiu przeciwieństw? W dodatku zupełnie inne
rasy (pies myśliwski i pasterski).
Kiedy młodsza była całkiem malutka, starsza wykazywała wobec niej
instynkty macierzyńskie (polegało to głównie na wylizywaniu oczek.
Wyglądało to zabawnie, bo wyraźnie było widać, że młodszą to
irytuje, ale znosiła te zabiegi pielęgnacyjne ze stoickim spokojem :)
Ważny moment, kiedy trzeba zwiększyć uwagę to okres dojrzewania tej
młodszej. U nas akurat nie było rewolucji, ale jakieś zawirowania w
hierarchii mogą się wtedy zdarzyć.
Ja też wielokrotnie spotkałam się z opinią, że najlepszym
rozwiązaniem jest para mieszana, ale obawiam się, że
izolacja "cieczkującej" suni nie jest zadaniem ani łatwym, ani
przyjemnym. W hodowlach, gdzie jest kilka-kilkanaście psów
właściciele jakoś ten problem rozwiązują, bo przecież suka może mieć
szczeniaczki raz w roku. Warto poprosić o wskazówki techniczne :)
Oczywiście problem można też rozwiązać chirurgicznym cięciem.
Pozdrawiam.